Amano

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วันที่ 19 พบเจอ

ชื่อตอน : วันที่ 19 พบเจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2561 20:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วันที่ 19 พบเจอ
แบบอักษร

วันที่ 19 พบเจอ

.

.

.

"นายคืองูหลามงั้นหรอ" ผมทัก

.

"ครับ ท่านวิศ" เขาก้มหัวให้ผมเล็กน้อย

.

ผมค่อนข้างช็อคเลยทีเดียวที่พี่เบิร์นทำอะไรแบบนี้ นอกจากทำร่างให้งูหลามแล้วแต่ยังสามารถสร้างส่วนที่หายไปและแต่งเติมมันอีก ผมกลุ้มใจจริงๆ เฮ้อ~

.

"จะเรียกงูหลามเหมือนเดิมก็แม่งยาวไป เอาเป็น'หลาม'แล้วกันสั้นดี" พี่เบิร์นกอดอกบอก

.

"ขอบคุณครับ" เอ่อ...นั้นถือเป็นการมอบชื่อใช่ไหมเพราะผมเห็นออร่าพลังเวทย์ของหลามพุ่งออกมาจากร่างกายแสดงว่าเข้ายกระดับขึ้น โธ่...หลาม ได้ชื่อทั้งทีกับได้แค่ย่อชื่อ ทักษะตั้งชื่อพี่เบิร์นนี่มัน....

.

"จะว่าไป ถ้าหลามมีร่างแล้วจะดูแลหมู่บ้านนี่สะดวกหรอ ตอนที่เป็นเอไอหลามสามารถไปดูได้ทุกที่ในหมู่บ้านแต่แบบนี้จะไปแต่ละที่ก็ลำบากพอควรเลยนะ" ผมถาม

.

"ท่านวิศอย่าได้กังวลไป ข้าสามารถดูแลบ้านทุกหลังภายในหมู่บ้านนี้ได้แน่นอนครับ เพียงแต่คงต้องไปทำความรู้จักกับผู้อาศัยเสียก่อน ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงตกใจกันหมด"

.

หลังจากกล่าวจบ หลามก็เสกบอลแสงออกมาหลายสิบลูก จากนั้นบอลแสงก็ค่อยๆกลายสภาพเป็นงูตัวเล็กสายพันธุ์งูหลามบอลไพธอน สีเหลืองทองสวยงาม พวกมันลอยไปที่ส่วนลำตัวงูของหลามแล้วเกาะอยู่ที่นั้น ด้วยลำตัวงูของหลามที่ใหญ่กว่าพวกมันมาก พวกมันจึงไม่หล่นลงพื้น

.

"ข้าจะนำงูเหล่านี้ไปในผู้อาศัยในหมู่บ้านเพื่อให้พวกเขาเลี้ยงมัน มันจะเป็นตัวแทนของข้าในการปกป้อง ดูแลทำความสะอาดและคอยสอดส่องความผิดปกติ ส่วนบ้านที่ยังไม่มีผู้อาศัยข้าจะเลี้ยงพวกมันไปก่อนเอง" หลามว่าแล้วส่งงูตัวหนึ่งมาให้ผม

.

.

"ปกป้องหรอว่ะ งูตัวเล็กนี่อะนะ" พี่เบิร์นถามแล้วมองมาที่ผมที่กำลังลูบหัวเจ้างูน้อยอยู่

.

"ถึงภายนอกจะเป็นงูหลามแต่เมื่อมีอันตรายมันจะแสดงร่างจริงของมันออกมาเพื่อต่อสู้ครับ"

.

"ร่างจริง?" ตัวอะไรหว่า

.

"บาซิลิสก์ครับ"

.

"หาาาาา" ผมเกือบทำเจ้างูตกพื้นและพี่เบิร์นก็ตกใจเช่นกัน

.

"แล้วเอ็งมีสกิลเรียกบาซิลิสก์ออกมาเยอะขนาดนี้ได้ไง ถึงจะรู้ว่าเอ็งเรียกงูออกมาได้ก็เถอะ"

.

"เพราะว่าไม่ได้เรียกพวกมันมาในสภาพที่โตเต็มวัยไงครับท่านเบิร์น ข้าเรียกพวกลูกๆของมันออกมา โดยส่วนใหญ่บาซิลิสก์ก็ไม่ได้เลี้ยงลูกอยู่แล้ว(ช่วงนี้มโนนะครับ) เมื่อมันออกไข่ก็จะทิ้งไข่ทันทีเพราะไม่มีนักล่าไหนที่จะทำลายเปลือกไข่ที่ทำจากอาดามันเทียมของมันได้ยกเว้นพวกมันเอง"

.

"....แล้วมันไม่ไล่ฆ่าคนในเมือง" ผมได้แต่มองเข้างูน้อยที่หลับตาพลิ้มเมื่อผมลูบหัวมัน ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกว่าเมืองผมค่อยๆห่างไกลออกไปจากการเป็นเมืองปกติแล้วสิครับ อา จะมีเมืองไหนเลี้ยงบาซิลิสก์ได้ตั้ง30กว่าตัวล่ะครับ ไม่สิ แค่ตัวเดียวก็ยากแล้ว พวกมันดุขนาดนั้น

.

"ไม่ครับ บาซิลิสก์ส่วนใหญ่ที่ดุร้ายเพราะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายแต่พวกลูกงูนี้จะเติบโตภายในเมือง พวกมันจะไม่ดุร้ายถ้าไม่มีใครมาก่อกวนหรือทำร้ายเจ้าของบ้าน อีกทั้งร่างจริงที่เป็นบาซิลิสก์พวกนี้จะไม่ดูน่าเกียจน่ากลัวแต่จะมีความสง่า สวยงามและองอาจเพราะเลี้ยงโดยวิธีที่จะทำให้พวกมันวิวัฒนาการเป็นบาซิลิสก์จักรพรรดิและจักรพรรดินี" นี่ยังจะเอาให้เหนือกว่าปกติอีกหรอ! ...ผมคงต้องเริ่มทำใจยอมรับสินะ

.

"โห! อยากให้ไอ้พวกลูกงูนี่โตเร็วๆจัง ถ้าโตแล้วพาให้พี่พาไปฝึกสู้ได้นะหลาม รับรองไม่มีใครสู้มันได้"

.

"ได้ครับ"

.

"อึก งั้นเราไปหาคนอื่นในหมู่บ้านเถอะ"ผมได้แต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วเปลี่ยนเรื่องไป

.

เป็นที่น่าตกใจว่ามีคนสามารถเช่าบ้านแพงๆในหมู่บ้านนี้ได้ถึง17หลัง ครึ่งหนึ่งของบ้านทั้งหมดเลยทีเดียว พวกเราไปเคาะประตูบ้านและแนะนำตัวตามบ้านทีละหลัง

.

พวกเขามีสีหน้าตกใจแต่เมื่อทราบว่าพวกผมคือใครบ้างก็ขอบคุณผมยกใหญ่ที่ทำบ้านดีๆแบบนี้ให้พวกเขาได้อยู่ พวกเขามีทั้งอาชีพนักล่า นักดาบ นักเวทย์ ช่างตีเหล็ก ซึ่งเลเวลสูงมากๆเพราะพวกเขาล่ามอนสเตอร์มาเยอะจึงมีรูนเหลือเฟือ บ้านแต่ละหลังก็อยู่กันเป็นปาร์ตี้เพราะว่าบ้านพวกนั้นหลังใหญ่กว่าของผมเยอะ

.

ในส่วนของหน้าตาเดิมของเจ้าของร่างที่หลามใช้อยู่ก็ถูกเปลี่ยนหน้าตาไป จึงทำให้คนอื่นๆไม่ได้สนใจหนักและเมื่อพวกเขาทราบว่าเจ้าของร่างนั้นได้ตายที่บ้านพัก ก็รู้สึกเศร้าไปตามๆกันเพราะชายคนนั้นเป็นคนที่อัธยาศัยดีและเก่งมาก ก็ถึงขนาดที่ล่าคนเดียวจนมีรูนเยอะพอเช่าบ้าน ผมจึงได้บอกเรื่องกิลนักผจญภัยเพื่อเป็นการกระจายข่าวไปในตัว ทำให้พวกเขารู้สึกตื่นเต้นเพราะจะทำให้การเสี่ยงชีวิตของเขาคุ้มค่ายิ่งขึ้น ถ้าพวกเขาทำภารกิจสำเร็จก็จนได้รูนเพิ่มนอกจากดรอปจากมอนสเตอร์

.

ในส่วนของงูน้อยที่ให้แต่ละหลังเรียก พวกเขาก็กลัวๆบ้างเนื่องจากมันเป็นงู แต่หลามก็บอกไปว่ามันโตไม่เกิน1.2เมตรหรอกและเพราะท่าทีเชื่อง สีที่สวยของมันทำให้มันได้รับความรักไม่ยากนัก ...โดยที่หลามลืมบอกว่าจริงๆแล้วมันคือบาซิลิสก์ หรือเขาตั้งใจนะ??

.

การมีชาวเมืองที่มีเลเวลสูงและเก่งอย่างคนในหมู่บ้านนี้ก็ถือว่าเป็นการรับประกันได้ระดับหนึ่งว่าเมืองของผมนั้นแข็งแกร่งพอควร หลังเยี่ยมทุกบ้าน แจกจ่ายงูน้อยพร้อมอาหารและวิธีการเลี้ยงเรียบร้อย เราก็กลับมารวมตัวที่บ้านผมอีกครั้ง งูน้อยที่เหลือยังคงเกาะหลามไม่ไปไหน

.

"ที่เหลือจะอยู่ในความดูแลของหลามสินะ"

.

"ครับ"

.

"งั้นก็พาพวกมันไปเก็บเถอะ น่าจะง่วงจนอยากนอนแล้วเพราะพาพวกมันไปเดินมาทั่วหมู่บ้านขนาดนั้น"

.

"ได้ครับ" หลามตอบกลับ

.

"พวกเรามาแล้วครับ คุณวิศ" แต่อยู่ๆเสียงกันต์ก็ดังขึ้น เขาโบกมือให้ผมเห็น คิดว่าพี่เบิร์นคงติดต่อไปทางรินซี่ให้บอกเรื่องที่อยู่ของหมู่บ้านนี้

.

แล้วในจังหวะนั้นเองสายตาของหลามและเซฟฟ่าก็ได้สบเข้าหากัน ทั้งคู่หยุดนิ่งทำเอาพวกเราทั้งหมดงง จากนั้นช่องมิติโรงนาก็เปิดเองโดยที่ผมไม่ได้เรียกใช้ สิ่งที่ออกมาจากมิตินั้นก็คือ 'มงกุฎแห่งลาเมีย' หลังจากช่องมิติหายไป มงกุฎก็ยังคงลอยอยู่กับที่ หลามและเซฟฟ่าเข้าไปหากันโดยที่มงกุฎอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งคู่ หลามใช้เขี้ยวที่ปากกัดปลายนิ้วโป้งและหยดเลือดลงไปที่พลอยสีชมพูเม็ดใหม่ที่มงกุฎ สีของพลอยเปลี่ยนเป็นสีม่วงในทันที จากนั้นหลามก็นำมงกุฎนั้นสวมที่หัวของเซฟฟ่า แสงเจิดจ้าส่องออกมาจากพลอยเม็ดนั้นจนพวกเราต้องปิดตา หลังจากลืมตาขึ้นมาเซฟฟ่าก็มีรูปร่างที่เปลี่ยนไป

.

.

ทั้งสีผมและเกร็ดต่างก็เปลี่ยนไป มงกุฎพลอยหายไปแต่มีเครื่องประดับลอยอยู่ที่หลังหัวเธอและยังเขาอีกคู่ด้วย เมื่อเซฟฟ่าลืมตาขึ้นดวงตาสีทองของเธอจ้องมองเพียงหลามเท่านั้น ไม่หันไปสนใจผู้ใดเช่นเดียวกันหลามที่มองเพียงแค่เธอ

.

ทั้งสองเคลื่อนตัวหากันกอดรัดทันที หลามก้มลงจูบเซฟฟ่าจนพวกเราแถวนั้นได้ยิ่งเสียงจวบจาบแต่ยังช็อคอยู่เลยทำอะไรกันไม่ถูก พี่เบิร์นใช้พลังเวทย์ยกทั้งคู่ลอยขึ้นและพาพวกเขาเข้าไปในบ้านว่างๆหลังหนึ่ง จากนั้นก็เดินกลับมา

.

"นี่มัน...เกิดอะไรขึ้น" ผมถามขึ้น

.

"พี่สาวดิฉันกลายเป็นราชินีแห่งลาเมียแล้วค่ะ" ชิเอลเป็นคนตอบ

.

"ได้ไงล่ะ? ไอ้มงกุฎนั้นอีก ผมไม่ได้เรียกมันออกมาเลยนะ"

.

"เรื่องนั้นฉันก็ไม่รู้ค่ะ จำได้ว่าเผ่าของเราจะมีพีธีคัดเลือกราชินีอยู่แต่ว่าเราไม่ได้ทำพิธีนั้นมานานแล้วเนื่องจากลาเมียเพศชายหายากมาก ส่วนมงกุฎแห่งลาเมีย มันจะตอบสนองต่อเมื่อเจอคู่ครองที่เหมาะสมเท่านั้น" ชิเอลเล่ายาว

.

"พี่เบิร์น พี่เกี่ยวกับเรื่องนี้ไหม" ไม่รู้เพราะอะไรแต่ผมรู้สึกตงิดๆตั้งแต่ทำร่างให้หลามแล้ว

.

"ฮ่าๆๆๆ เออ..พี่เกี่ยวเต็มๆเลยว่ะ เอ็งนี่แสนรู้จริงๆไอ้น้อง"

.

"ผมไม่ใช่หมา!!"

.

"ฮ่าๆ จริงๆแล้วพี่รู้ตั้งแต่เห็นเซฟฟ่าแล้วว่ะ ว่าเธอมีสายเลือดราชินีที่เข้มข้นที่เดียว ไม่ใช่แค่นั้น ยังเป็นราชินีที่แกร่งที่สุดในรอบ1,000ปี ของพวกลาเมียอีกด้วย แต่ถ้าไม่เจอคู่ครองที่เหมาะสมก็ปลุกพลังส่วนนี้ไม่ได้ วันนี้ที่เห็นศพไอ้หนุ่มที่ตายก็เลยเสียดายเพราะมันดันคู่ครองที่ช่วยปลดพลังให้เซฟฟ่าได้ จะยอมเสียของหรอ?"

.

"งั้น...ต่อจากนี้เราควรทำไงดี"

.

"ทิ้งให้พวกเขาอยู่กันไปเถอะ ส่วนเอ็งก็ไปทำสิ่งที่เอ็งจะทำเถอะ"

.

ผมมองไปที่บ้านหลังนั้นและเรียกคนที่เหลือกลับไปที่บ้านผม (อยากรู้เรื่องราวในบ้านของเหล่างูติดตามไปตอน.5ครับ) ก่อนที่ผมจะคิดมากเอไอร้านค้านาม โฮวอี้ ก็ติดต่อมาว่าเจ้าของร้านกลับมาที่ร้านพร้อมครอบครัวแล้ว ผมเลยพาทุกคนเดินทางไปที่ร้านค้านั้นแต่ชิเอลขอไม่ตามไปด้วย

.

"ตอนนี้ราชินีของเผ่ากำเนิดขึ้นแล้ว เมื่อไม่มีลาเมียตนอื่นอยู่บริเวณนี้ ฉันจึงต้องทำหน้าที่คอยรับใช้ค่ะ" เหตุผลก็ตามที่เธอบอกแหละครับ

.

เมื่อไปถึงที่ร้านค้าผมก็ตกใจพอควรเมื่อมีลูกค้ามากมายกำลังเลือกซื้อของภายในร้าน เมื่อสังเกตดูพบว่าที่บริเวณเค้าเตอร์นั้นมีชายคนหนึ่งอยู่ อีกทั้งลักษณะร่างกายของเขายังแตกต่างจากคนทั่วไป เขาเป็นมนุษย์สัตว์นั้นเอง

.

"สวัสดีครับ ผมวิศเป็นเกษตรกรและเจ้าของเมืองนี้ครับ" ผมเดินเข้าไปทักทายเขาพร้อมกับพี่เบิร์น ส่วนคาทอสกำลังตื่นเต้นเพราะเห็นของในร้านค้าครั้งแรก กันต์เลยอยู่ช่วยแนะนำให้

.

"ยินดีที่ได้พบ ผม'หยางเจี้ยน'เรียกว่า'หยาง'ก็ได้ครับ"เขายิ้มแล้วยื่นมือมา ผมจับตอบเป็นการทักทาย

.

"ส่วนพี่ชื่อเบิร์น เรียกพี่เบิร์นก็ได้ พี่เป็นผู้อยู่เหนือเอไอทั้งหมด" นี่ก็เปิดตัวอลังการอีกแล้วววว

.

"....ยินดีที่ได้รู้จักครับ แล้วมีเรื่องอะไรกับผมครับ คุณวิศ" เขาเงียบไปในตอนแรกแล้วทำหน้าอึ้งๆ คงเพราะกำลังถามเอไอของเขาอยู่แต่หลังจากนั้นก็เหมือนจะควบคุมอารมณ์ตนเองได้

.

"ผมอยากคุยหลายเรื่องเลย ออกมาจากหลังเค้าเตอร์แล้วมานั่งคุยกันเถอะครับ ...อ๋อ วางปืนไว้ที่นั้นด้วยนะครับ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก" พี่เบิร์นราวกับรู้หน้าที่ พี่มันเสกชุดโต๊ะเก้าอี้ออกมาโดยที่บนโต๊ะมีคัพเค้กและชุดชาฝรั่งวางอยู่ด้วย

.

"ที่รู้เรื่องปืนเพราะโฮวอี้สินะครับ" หยางเจี้ยนบอกและแยกส่วนปืนพกออกวางไว้ที่เค้าเตอร์แล้วมานั่งที่โต๊ะพร้อมผมด้วย

.

"อย่าไปโทษเขาเลยครับ เขาแค่ทำตามหน้าที่ เอาล่ะ มาคุยกันดีกว่า"

.

.

ณ อีกด้านหนึ่งของเมือง

.

ที่แห่งนี้คือป่าดงดิบที่มีพืชและมอนสเตอร์อันตรายมากมาย แต่ที่อันตรายมากที่สุดคือแมลงเพราะบอสที่คุมโซนป่าดงดิบนี้คือ มนุษย์ด้วงสายพันธุ์ด้วงกวางยักษ์

.

มันนั่งอยู่ภายในต้นไม้ขนาดใหญ่ที่เป็นที่พักของมัน มันเดินไปที่ห้องโถงใหญ่ที่มีโต๊ะประชุมวงกลมวางอยู่พร้อมเก้าอี้อีก8ตัว มันเดินไปนั่งที่ประจำตัวเมื่อมองไปด้านข้างจะเห็นได้ว่าข้างกายของมันมีมนุษย์ผีเสื้อสาวอยู่

.

"ชุดของเจ้าช่างดีเยี่ยมนัก'ไรโน' ข้าชอบมันมาก" มนุษย์ด้วงพูดขึ้นลอยๆ บนเพดานกลางห้องมีจิ้งจอกตัวหนึ่งเกาะอยู่มันลืมตาที่มีมากกว่าร้อยดวงขึ้นและฉายภาพไปที่เก้าอี้ตัวถัดจากมนุษย์ด้วง ร่างที่ปรากฏขึ้นคือมนุษย์แรดที่มีร่างกายกำยำ

.

"เจ้าก็รู้นิ'บีเทอร์'ว่าข้าสร้างมันเพราะอะไร" ไรโนขยับมือซ้ายไปมา มือนั้นเปลี่ยนเป็นปืนใหญ่พลังงานทันที นี่คือลักษณะเฉพาะของมอนสเตอร์โซนกึ่งเครื่องจักร

.

"ช่างน่าขำที่พวกเจ้าภูมิใจในเครื่องจักรมากกว่าพลังกายของตน" อีกเสียงหนึ่งเสียงดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับภาพที่ถูกฉายขึ้นของมนุษย์ฉลาม

.

" 'ชาร์ค'รึ ปกติเจ้าสงบปากมากกว่านี้ไม่ใช่หรอ" ไรโนสวนกลับมนุษย์ฉลาม

.

"หึๆ ไรโน แกก็แค่ซุกหัวอยู่แต่ในแล็ปสยองของแกเท่านั้นแหละ"

.

"ก็ยังดีกว่าบึงโสโครกของแกแหละนะ ฮ่าๆๆๆ"

.

"แก!!"

.

"ชาร์ค ใจเย็นๆก่อนนะ"

.

"...." การปรากฏตัวของเด็กหนุ่มคนหนึ่งทำให้มนุษย์ฉลามหยุดอาการก้าวร้าวลง เด็กหนุ่มอายุราวๆ17-18ปี ผมสีขาว เปลือยท่อนบนอวดร่างกายสุดเซ็กซี่แต่เมื่อมองดีๆจะเห็นได้วางช่วงล่างเด็กคนนั้นจมอยู่กับเนื้อของเปลือกหอย ใช่แล้วเด็กคนนี้มนุษย์หอยมุกนั้นเอง

.

" 'ไวท์เพอร์' พวกผิดเพศ" ผีเสื้อสาวพูดขึ้นเบาๆ

.

"ก็ยังดีกว่ายัยร่านที่ไม่มีอำนาจแล้วยังใส่เกือกมายุ่งล่ะนะ คิคิคิ" ไม่ใช่หอยน้อยที่ตอกกลับแต่เป็นหนอนยักษ์ตัวหนึ่งพูดขึ้น หนอนตัวนี้ช่างแตกต่างจากหนอนโดยทั่วไปเพราะมันมีสายเลือดมังกรอยู่ ตัวของมันสง่างามและลอยตัวอยู่เสมอ ไม่มีส่วนใดในร่างที่ต้องแตะพื้นให้แปดเปื้อน

.

"ชิ แกแค่โชคดีเท่านั้น'แม็คนัส' " ผีเสื้อสาวบอกอย่างโกรธเคืองแต่เมื่อเจอสายตาของบีเทอร์ที่มองมาก็ได้แค่ก้มหน้าและเงียบไป เวลานี้เธอเป็นเพียงนางบำเรอของบีเทอร์เท่านั้น ไม่ได้มีอำนาจเหมือนเมื่อก่อน

.

"ช่างน่าเสียดายที่เจ้าสิงโตเฒ่าตายไปแล้ว อีกทั้งเจ้าหมาป่าเฒ่าก็สละสิทธิ์ในเขตทะเลทรายของตน" ไรโนพูดขึ้น

.

"เจ้าสิงโตเฒ่ามันประมาทเองช่วยไม่ได้ ส่วนเจ้าหมาป่าเฒ่านั้นสละสิทธิ์ไปก็ดีแล้วนิ นอกจากมันจะเป็นกางชิ้นโตแล้วยังมีสมบัติเยอะแยะพอมันลงจากตำแหน่ง พวกเราก็ได้แจกจ่ายสมบัติพวกนั้นแล้วนิ" บีเทอร์กล่าวต่อ

.

"แล้วเจ้าตุ่น'แซด'ล่ะ นี่ก็ใกล้เวลาประชุมแล้วนะ" แมกนัสถามอย่างสงสัยแต่ไม่นานหลังจากนั้นภาพของตุ่นยักษ์ตัวหนึ่งให้ทุกตัวตนในห้องนี้เห็น

.

"เอาล่ะ ในเมื่อมาครบแล้วก็มาเริ่มประชุมรับมือพวกมนุษย์เถอะ!!" บีเทอร์กล่าวเปิด

.

.

.

/////////-------

        เสียใจด้วยถ้าใครอยากให้หลามวาย เขามีคู่แล้วครับ รอตอน.5นะครับNcมอนเตอร์แบบเพียวไม่มีมนุษย์ผสมเหมือนถ้ำก็อบลิน

        ในส่วนของตอนนี้จะมีการปรากฏตัวของบอสโซนต่างๆอีกด้วย ผมได้ทำตอน.5(ฟรี)ที่มีรูปบอสและข้อมูลคร่าวไว้แล้วซึ่งมีรายละเอียดเหรียญแบบต่างๆอยู่ในตอนเดียวกันด้วย

         ตอนนี้มันสั้นเพราะงั้นผมจะปล่อยฟรีนะครับแต่ตอนต่อไปติดเหรียญปกติเพราะความยาวค่อนข้างเยอะด้วย

         ตอบคำถามเล็กน้อยที่มีคนถามว่า คนที่ทำงานในศาลาเมืองจะได้รูนจากวิศไหม คำตอบคือได้ครับ แต่ไม่ใช่ในฐานะคนของวิศเหมือนพวกโจ้แต่คือคนที่รับเควสที่ถือว่าเป็นค่าจ้างรายเดือนเท่านั้นไม่ได้สิทธิพิเศษเท่าพวกโจ้

.

         ติได้แต่อย่าด่านะครับ

         1 เม้น = 1 กำลังใจ

         คนเขียน Amano , ฝ่ายQc Kibou

ความคิดเห็น