วไลกร/ชาล็อต
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับดาว+กุญแจ+เหรียญ ที่สนับสนุนวไลกรนะคะ : )

ชื่อตอน : บ่วงเลอค่า-1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 974

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ส.ค. 2561 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บ่วงเลอค่า-1
แบบอักษร


ในที่สุดนีโอก็ตัดสินใจลุกขึ้นเดินมานั่งข้างอณิษฐา เขาจับมือเธอแต่เจ้าของมือฝืนไว้และบิดออกจนได้ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างหนักอก เรื่องแก้แค้นเอาคืนที่เธอเคยสลัดรักและดูถูกก็เรื่องหนึ่ง เรื่องที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมีผู้หญิงแบบอณิษฐา ที่จะไม่ยอมใช้ร่างกายจ่ายหนี้ เท่าที่เห็นมาผู้หญิงที่ยอมใช้ร่างกายชำระหนี้แทนเงินกับพ่อเลี้ยงของเขาต่างพอใจและมีความสุข บนความทุกข์ของแม่

“เอาล่ะ ความจริงคือ เมื่อคืนผมตั้งใจพาคุณออกจากที่นั่น ผมทนไม่ได้ที่คุณจะต้องหมดหนทางไปทำงานแบบนั้น ส่วนเรื่องอื่นไว้เราค่อยทบทวนกันใหม่” นีโอบอกความจริงที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ส่วนความตั้งใจอื่น เขาไม่กล้าพูดมันออกมา

ใช่ว่าคำพูดจากหนุ่มอิตาลีที่ฟังดูดี จะลบรอยร้าวในหัวใจของอณิษฐาได้ในเวลาเพียงไม่กี่นาที เธอยิ้มให้เขาซึ่งความจริงแล้วคือรอยยิ้มที่เย้ยหยันชีวิตของตนเอง

“นิด ก็อย่าเพิ่งคิดมากเลยนะ” ณัฐนรีพยายามปลอบเพื่อน

“ฉันอยากตามหาแม่ ฉันเป็นห่วง...” ถ้อยคำของลูกหนี้ จุดไฟพิโรธให้กับเจ้าหนี้

“ผมว่าแม่ของคุณไม่น่าเป็นห่วงหรอก หายไปพร้อมเงินห้าร้อยล้าน ป่านนี้หนีคุณไปนอนใช้เงินสบายแล้ว” นีโอถากถางเสียงเข้ม คนฟังถึงกับสะอึก

“แม่ของฉันไม่มีวันทำเรื่องแบบนั้นแน่” หญิงสาวโต้กลับเสียงดัง

“เชิญคุณปกปิดความผิดให้แม่ต่อไป รู้ไว้ว่าคนที่หลอกนีโอไม่มีวันลอยนวล” นีโอเอนกายเข้าไปกระซิบเสียงเข้ม

“ฉันคืนเงินคุณไปหมดแล้ว ดอกเบี้ยคุณก็เก็บจากฉัน ยังจะเอาอะไรอีก” อณิษฐายังคงส่งเสียงดัง

“มันคนละเรื่องกับการถูกหยาม” เจ้าของเพนต์เฮาส์เสียงดังขึ้นมาบ้าง ในเมื่อเธอไม่คิดจะปกปิดเรื่องหลอกลวงของมารดา เขาก็ไม่สนใจจะปิดบังอีกต่อไป

“อ้อ...เหมือนที่ฉันเคยเหยียดหยามคุณสินะ” ริมฝีปากรูปกระจับหัวเราะในลำคอ

“เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีก คุณเตรียมตัวไปโรมกับผม” พูดจบเขาก็เดินออกจากเพนต์เฮาส์ไปทันที ทั้งณัฐนรี อณิษฐา และอัมริโก ได้แต่มองหน้ากันอย่างงุนงง

“ลอนโซ นายตามบอสไปที” อัมริโกบอกเพื่อนซึ่งกำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่ด้านใน ร่างสูงใหญ่มีหนวดเหนือริมฝีปากพยักหน้ารับแล้ววิ่งตามออกไปอย่างรวดเร็ว

“เชิญคุณนิด กับคุณเอิร์ธไปทานอาหารก่อนดีกว่าครับ” ร่างบึกบึนเดินเข้ามาเชิญสาวไทยทั้งสอง

“แล้วบอสของคุณล่ะคะ” อณิษฐาถามอย่างกังวล

“บอสไม่เป็นไรครับ ลอนโซตามไปดูแลแล้ว คุณนิดอย่าคิดมากเลยนะครับ บอสมีความทรงจำที่ไม่ค่อยดีตั้งแต่เด็ก เรื่องคุณนิดสบายใจได้ บอสไม่เคยยอมผู้หญิงคนไหนหรอกครับ” อัมริโกอธิบายราวกับว่าเขารู้ใจเจ้านายทุกเรื่อง

ใบหน้ารูปไข่ยิ้มรับแล้วหันไปชวนเพื่อน เดินไปรับประทานอาหารด้วยกัน เธอเก็บซ่อนความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้ ความห่วงใยในตัวสุกาญดายังคงรบกวนอยู่ตลอดเวลา และยังเรื่องของนีโอที่เพิ่งรู้จากปากอัมริโกอีก นั่นเป็นอีกเรื่องที่ทำให้อยากรู้ว่าเขามีความทรงจำไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องอะไร

หลังจากรับประทานอาหารกันเรียบร้อย อัมริโกยกคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คมาให้ผู้หญิงของเจ้านาย คิ้วโค้งของอณิษฐาเลิกขึ้น กำลังอ้าปากจะถาม เจ้าของใบหน้าเข้มดุก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน

“คุณนีโอสั่งไว้ครับ เผื่อว่าคุณนิดต้องการจะใช้” เขาวางโน้ตบุ๊คไว้ให้แล้วเดินไปหาสาวร่างเล็ก ซึ่งนั่งอยู่ที่สตูลตรงบาร์เครื่องดื่ม

“เดี๋ยวฉันกลับเองแหละ ไม่ต้องมาไล่” ณัฐนรีพูดสวนก่อนที่ร่างบึกบึนจะเดินมาถึงตัวเธอ

“ใครจะกล้าไล่คุณล่ะคร้าบ ผมแค่จะมาผสมเครื่องดื่มให้ คุณชอบดื่มแบบไหน แอลกอฮอล์อ่อนๆ หรือจะเป็นค็อกเทล เอาแนวใสใสแบบน้ำพั๊นซ์ก็ได้นะครับ” อัมริโกยั่วเย้าพร้อมรอยยิ้ม อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้รู้สึกสนุกอยากจะยั่วให้เธอส่งเสียงแหลม

“อยากทำอะไรก็ทำ และฉันไม่ใช่เด็กๆ ดื่มได้ทุกอย่าง” ดวงตาสีดำตวัดค้อนใส่

ขณะเดียวกัน ดวงตาเรียวสีเทาเข้มกำลังมองเพื่อนและคนของนีโอ ซึ่งทำให้เธอมีรอยยิ้มขึ้นมาได้ หญิงสาวเปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค เชื่อมต่อสัญญาณวายฟาย เรื่องราวน่าสงสัยกำลังกระตุ้นร้องเตือนอยู่ในสมอง และชื่อ เอื้องดาว อินสา มันฝังแน่นในความทรงจำ นึกถึงวันที่ไปทำบัตรประชาชนครั้งแรก

เด็กหญิงอณิษฐากำลังจะเปลี่ยนเป็นนางสาว พยายามจะขอซองเอกสารมาถือเอง แต่สุกาญดาก็ไม่ยอมให้ถือ

“แม่เอามาให้นิดเถอะ นิดโตแล้ว เดี๋ยวนิดไปยื่นเอกสารให้ แม่จะได้นั่งรอสบายๆ” เสียงของสาวน้อยแสดงความตั้งใจที่ไม่อยากให้มารดาเหนื่อย

“ไม่เป็นไร นิดนั่งรอตรงนี้ เดี๋ยวแม่จัดการเอง” สุกาญดาไม่ยอมให้บุตรสาวเห็นสูติบัตร ยอมเดินไปยื่นเอกสารเอง

“มิน่าแม่ไม่ยอมให้เห็นสูติบัตร” หญิงสาวรำพึงต่อจากภาพในอดีตเมื่อสิบปีก่อน

หลังจากนั้นเธอเคยถามหาสูติบัตรกับสุกาญดา คนเป็นแม่บอกแต่เพียงว่าหาไม่เจอ ไม่รู้หายไปไหนแล้ว ตอนนั้นอณิษฐาไม่ได้เอะใจสงสัยอะไร เพราะเชื่อคำพูดของมารดาทุกอย่าง

“เพราะแม่กลัวนิดจะเห็นชื่อเอื้องดาวใช่มั้ยคะ” เธอถามกับหน้าจอโน้ตบุ๊ค

มือเรียวเล็กพิมพ์ชื่อที่ปรากฏในสูติบัตรของเธอ ชื่อเอื้องดาวแสดงขึ้นมามากมายหลายคน แต่มีนามสกุลอินสาแสดงขึ้นมาหนึ่งคน เธอคลิกเข้าไปดู ได้แค่ภูมิลำเนาเท่านั้น ซึ่งเป็นที่อยู่จากข้อมูลแจ้งคนหาย

“เป็นคนจังหวัดเชียงราย แล้วทำไมมาไกลถึงพัทยา คุณเป็นคนคลอดฉันจริงหรือ แล้วคุณหายไปไหน” ใบหน้ารูปไข่ส่ายไปมา ความอยากรู้กำลังสูงเท่าภูผา แต่เบาะแสที่ให้ติดตามมีเพียงละอองธุลี

“เกิดอะไรขึ้นกับคุณ แล้วทำไมพ่อกับแม่ต้องปกปิดเรื่องนี้ไว้ด้วย” เธอพึมพำถามตัวเองทั้งที่รู้ว่าไม่ได้คำตอบ

หนทางที่จะหาคำตอบก็มืดมนเหลือเกิน ถ้ารู้ว่าสุกาญดาอยู่ที่ไหนคงจะได้คำตอบ ซึ่งมันยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร หรือจะตามหาผู้หญิงที่ชื่อเอื้องดาว ถามให้รู้เรื่องไปเลย ความเป็นไปได้แทบไม่มี

“เฮ้อ...รูปก็ไม่มี แล้วฉันจะหาคำตอบจากที่ไหนดี” คนที่กำลังตามหาความจริงถอนหายใจเสียงดัง และพิงพนักเก้าอี้อย่างแรง

“หาอะไรเหรอนิด” ณัฐนรีเดินถือแก้วน้ำพั๊นซ์มาสองแก้ว เธอถามพลางชะโงกหน้ามาดูจอโน้ตบุ๊ค

“ฉันจะเริ่มต้นตามหาผู้หญิงคนนี้ยังไงดี” คนถูกถามหันมาปรึกษา และชี้ไปที่ชื่อนามสกุลซึ่งปรากฏบนหน้าจอ

“ฉันนึกว่านิดจะตามหาแม่ซะอีก” ใบหน้ารูปหัวใจถามอย่างฉงน เธอผละออกจากหน้าจอ มือเล็กสะบัดผมหยักศกยาวระบ่าไปด้านหลัง

“ตามหาแม่ยิ่งยากกว่านี้อีก ฉันทั้งส่งไลน์และส่งข้อความ แม่ไม่ยอมเปิดอ่านด้วยซ้ำ” อณิษฐาตอบเพื่อน ใบหน้าหมองลงทันที

“บอสของผมช่วยได้นะครับ ตอนนี้พวกเรากำลังแกะรอยตามอยู่” อัมริโกเดินมาสมทบพร้อมออกความเห็น

“หวังว่าเขาคงไม่ฆ่าแม่ฉันเสียก่อนนะ” คนที่ต้องกลับมาอยู่ในฐานะลูกหนี้เอ่ยอย่างหวาดหวั่น

“ก็ไม่แน่! แต่ถ้าแม่คุณยอมรับผิดง่ายๆ ผมอาจจะลดโทษให้” เสียงของนีโอดังขึ้นด้านหลังอัมริโก ไม่มีใครรู้ว่าเขาเข้ามาตอนไหน ชายหนุ่มคิดอย่างเดียวว่าถ้าใช้เรื่องแม่ของหญิงสาวมาข่มขู่ เธอจะไม่หนีไปไหนให้แม่ต้องลำบากแน่นอน

“ลอนโซมันตามไปดูแลบอสรึเปล่าครับ แล้วมันหายไปไหน” สมุนมือขวาถามราวกับจะเอาเรื่องเพื่อนสนิท

“ฉันไล่มันไปเอง บอกให้คอยติดต่อความคืบหน้าจากนักสืบ มาคอยตามฉันอยู่ได้” นีโอบอกอย่างหัวเสีย

“ฉันกลับก่อนดีกว่า แล้วเจอกัน นิด” ร่างเล็กลุกขึ้นเดินผ่านหน้านีโอออกไปโดยไม่ทักทาย อัมริโกส่ายหน้ากับผู้หญิงที่ไม่รู้จักเกรงใจใคร

“ผมขอไปส่งคุณเอิร์ธนะครับ” คำขอของคนสนิทได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้า


ความคิดเห็น