LADY-ZOMBIE

จะเริ่มติดเหรียญทุกๆ 5 ตอนนะคะ ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุนค่ะ :)

หมาป่าตัวที่ 18 ฟรอย ไฮฟ์

ชื่อตอน : หมาป่าตัวที่ 18 ฟรอย ไฮฟ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2561 17:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมาป่าตัวที่ 18 ฟรอย ไฮฟ์
แบบอักษร

หมาป่าตัวที่ 18 ฟรอย ไฮฟ์

“เฮ้อ..........”น๊อกซ์มันถอนหายใจก่อนจะพิงหัวกับพนักโซฟา ผมยังคงยืนกดดันมันอยู่แบบนั้น


“กูว่ามันคงจะส่งคนมาเอาตัวฟาแฟงไปตอนมึงไปเจอมัน”เอเลนพูดพลางนั่งลงข้างๆน๊อกซ์ ผมเองก็คิดแบบนั้น เพราะการที่จะเข้าหาตัวฟาแฟงได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งตอนนี้ยิ่งแล้วใหญ่


“กูก็คิดงั้น น๊อกซ์?”ผมเรียกมันเพราะมันเอาแต่เงียบ จนมันถอนหายใจอีกรอบ แล้วมองมาทางผมอย่างจริงจัง


“เพราะงั้นกูถึงอยากให้มึงคอยดูฟาแฟงตอนกูไม่อยู่ไง”ผมขมวดคิ้ว


“อันนั้นกูเข้าใจ แล้วมึงละ มึงคิดว่ามันจะแค่อยากมาเจอมึงแล้วกลับไปง่ายๆรึไง?”ผมเริ่มเสียงดัง


“ถ้างั้นกูถามหน่อยว่าถ้าทั้งกูและมึงไปเจอมัน ใครจะคอยดูแลฟาแฟง?”


“..............”ผมเงียบลงไป คือผมห่วงมันไง แต่แม่งโว๊ย!


“กูดูให้เอง”เอเลนมันพูดกลางป้อง


“ผมก็จะอยู่ด้วย”น๊อกซ์มันทำหน้าจริงจัง


“แล้วใครจะดูแลโซลกับเอวา? จะให้เสี่ยงอยู่ที่นี้รึไง?”


“แล้วมีทางอื่นไหม?”เอเลนถามเสียงเครียด ผมเข้าใจ ว่าน๊อกซ์มันห่วงโซลกับเอวา แต่มันก็ไม่ควรลืมที่จะห่วงตัวเองด้วยสิวะ


“งั้นเอาแบบนี้................”ผมได้แต่มองน๊อกซ์ที่ค่อยๆเล่าแผนที่มันคิดออกมา ก่อนจะพยักหน้ารับพอใจ อย่างน้อยมันก็ไม่ไปเสี่ยงคนเดียว


ผมเชื่อว่าพายจะต้องคุ้มครองพวกเราทุกคนจากสถานที่แห่งนั้นแน่ๆ............


Howe Part End

***


Knox Part

หลังจากผมคุยกับพวกมันเสร็จผมก็กลับมานอน ฟาแฟงยังคงหลับสนิท เห็นแบบนั้นผมรู้สึกโล่งใจ กำหนดวันนัดหมายคือพรุ่งนี้ตอนเที่ยง ที่โรงแรมกลางเขต 3 คนที่จะไปกับผมคือเอเลน ส่วนแทมป์กับไคย์พวกผมตกลงกันแล้วจะให้มัน คอยดูแลโซลเอล เอวา และฟาแฟง ส่วนเบสเทียสและฮาวส์จะรอพวกมันที่บ้าน นั่นเป็นทางเลือกที่พวกมันยอมรับ


แม้ผมไม่อยากเห็นด้วย  แต่เพราะผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว


“อืม”ฟาแฟงครางงึมงำตอนผมล้มตัวลงไปนอนข้างๆ ก่อนจะดึงว่าที่ม่าม๊าเข้ามากอด ใบหน้าหวานซุกกับอกผม ผมมองฟาแฟงที่กำลังหลับสนิท เห็นแก้มแล้วน่าฟัดชะมัด


“พี่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกันนะฟาแฟง.......”


ฟอดดดดดด

ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง สุดท้ายผมจะกลับมาหาฟาแฟงแน่นอน!


“ติดกับป่าของเขต 1 มีบ้านพักตากอากาศของพี่อยู่ พี่อยากให้พวกเราพาคนท้องไปพักผ่อนที่นั่นน่ะ”พวกเรา 9 คนนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นในตอนเช้าเกือบๆ 8 โมงหลังทานข้าวเสร็จ


“ไปทำไมหรอครับพี่ฮาวส์?”โซลเอลถามอย่างแปลกใจ เรื่องนี้ผมยกให้มันแล้วกัน ผมโกหกไม่เก่งน่ะ(?)เลยให้มันทำหน้าที่นี้แทน


“ก็นะ ทั้งโซล เอวา หรือฟาแฟงกำลังท้อง พี่อยากพาไปพักผ่อนสถานที่ที่อากาศมันถ่ายเทน่ะ โซลไม่คิดงั้นหรอ?”ก็สมกับเป็นไอ้ฮาวส์ละนะ โซลพยักหน้ารับ และคนอื่นๆเริ่มคล้อยตาม ฮาวส์หันมามองผม


“แต่มันติดปัญหา พี่ ฮาวส์ เบสและเอเลนต้องเคลียร์งานบางส่วนก่อนจะตามไปที่หลัง เพราะงั้นพี่อยากให้แทมป์กับไคย์และก็พวกคนท้องไปรอที่บ้านก่อน”คำสั่ง นั่นคือคำสั่ง เพราะผมไม่ได้ถามความเห็นและทุกคนเข้าใจได้โดยดี จะยกเว้นก็แต่ ภรรยาคนสวยของผมนี้แหละ


“ผมรอพี่ได้นะ”ผมยิ้มบางให้ ก็พอเดาได้ว่าฟาแฟงจะต้องรอไปพร้อมผมแน่


“ตอนเย็นพี่ก็ถึงบ้านพักแล้ว เพราะงั้นฟาแฟงไปก่อนนะ”ผมยิ้มพลางลูบหัวฟาแฟงที่คิ้วสวยขมวดมุ่น ก่อนจะยอมพยักหน้าตกลง


“ฝากทุกคนด้วยนะแทมป์”ผมพูดกับแทมป์ตอนที่มันกำลังจะพาทุกคนขึ้นรถตู้ แทมป์มันมองผมด้วยสายตาเป็นห่วง แม้มันจะสงสัยแต่เพราะพวกผมตกลงว่าจะไม่บอกมัน


แต่เชื่อเถอะว่าแทมป์มันเซ็นต์ดีจะตาย................


“ผมสัญญาครับว่าจะดูแลทุกคนให้ดีที่สุด”ผมยิ้มบางแล้วพยักหน้าให้มันพาทุกคนไปได้แล้ว ผมมองเบสที่ส่งโซลเอลขึ้นรถ ตามด้วยเอเลนที่กำลังกอดกับเอวาแล้วพาไปส่งขึ้นรถอีกคน สุดท้ายฟาแฟงที่เดินออกมาจากบ้านพร้อมฮาวส์พร้อมสำภาระ ผมหันไปมองก่อนจะเดินเข้าไปโอบเอว


เดี๋ยวนี้ดูน่าฟัดกว่าแต่ก่อนอีก เฮ้อ.......


“ผมจะรอนะ”ผมยิ้มให้ว่าที่ม่าม๊า ก่อนจะเอามือลูบท้องของฟาแฟง


“อืม เดี๋ยวพี่จะรีบตามไป”


ผมได้แต่มองท้ายรถตู้ที่ถูกขับออกไปโดยแทมป์


“เข้าไปเตรียมตัวในบ้านก่อน”ผมพูดก่อนจะเดินเข้าบ้านไป ต่อจากนี้จะเป็นบทสรุปของทุกอย่าง แล้วหลังจากนั้นผมคงต้องงดหาเรื่องใส่ตัวสักที


อย่างน้อยก็จนกว่าลูกผมจะคลอดละนะ หึ..................


***


ภายในห้องทานอาหารในโรงแรมกลางเมืองของเขต 3 ผมและเอเลนนั่งรออยู่ที่โต๊ะ เพราะการจะมาที่นี้ได้ต้องเป็นคนที่ได้รับอนุญาติจากผม เพราะงั้นคนที่จะมาได้จะมีเพียงแค่คนของฟรอยเพียงคนเดียวที่ติดตามมาด้วย แต่ผมเชื่อว่ามันไม่ได้เอามาเพียงคนเดียวแน่ๆ แต่ถ้ามันมาแค่คนเดียวก็แปลว่ามันคงเตรียมคนไปที่บ้านด้วยแน่ๆ


ผมเองก็เตรียมแผนรับมือไว้แล้วละนะ


ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าของคน  2 คนกำลังเดินเข้ามาภายในห้องอาหาร ผมสบตากับเอเลน ก่อนจะนั่งหลังตรง เมื่อเห็นหน้าฟรอย ไฮฟ์ คนที่เป็นพี่ชายต่างแม่ของฟาแฟง และผู้นำคนใหม่ของเขต 5 แต่ อีกคนผมไม่รู้จัก แต่คิดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด เพราะมีเค้าหน้าคล้ายฟรอยอยู่บางส่วน


“ได้ยินแต่ชื่อของคุณมานานจริงๆ เทเนบริส”ฟรอยยิ้มการค้าส่งมาให้ผม ในขณะที่ผมทำเพียงแค่พยักหน้ารับ


“ว่าธุระมา ฉันไม่ได้มีเวลาทั้งวัน”


“หึ” ฟรอยทำเพียงแค่หัวเราะในคอ ก่อนจะเลือกนั่งลงฝั่งตรงข้าม โดยมีผู้ชายอีกคนนั่งด้านข้าง “นี้น้องชายคนรองของผม แฟรงค์”ผมพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะจ้องมองดวงตาของฟรอยอย่างขุ่นเคือง


“.............”


“เมื่อ4เดือนก่อนน้องชายคนเล็กของผมหนีมาที่นี้ และผมต้องการตัวคนในครอบครัวคืน”


“หึ”ผมแสยะยิ้ม ก่อนจะเห็นว่าไอ้ฟรอยดูแปลกใจ คิดจะเอาข้ออ้างนี้มาใช้หรอ? “โทษที แต่ตอนนี้ฟาแฟงเป็นคู่ชีวิตของฉันแล้ว”


ปัง

“แก!!!!”ผมเอาลิ้นดุนแก้มและส่งสายตาท้าทายไปทางฟรอยที่เดือดดาดจนทุบโต๊ะ ดูท่ามันไม่ได้ต้องการตัวฟาแฟงเพื่อกลับไปเข้าฝูง แต่คงอยากได้ตัวฟาแฟงไปทำอย่างอื่นมากกว่า


ผมรู้สึกหงุดหงิดชะมัด…………


“ฟาแฟงกลายเป็นคนของเขต 3 ไปแล้ว ตอนนี้คุณไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวฟาแฟงอีก”ผมลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับฟรอยอย่างไม่กลัวเกรง และแน่นอนว่าอีกฝ่ายก็ด้วย สายตาของฟรอยดูวาวโรจน์ ก่อนจะ


กริ๊ก

ปืนพกถูกยกขึ้นจ่อเข้าที่หัวผม เสียงขึ้นนกดังขึ้น ส่วนผมแสยะยิ้มร้าย


พรึ่บ

เอเลนลุกขึ้นยืนยกปืนในมือ 2 กระบอกจ่อเข้าที่หัวของฟรอย และแฟรงค์ ในขณะที่แฟรงค์ยกปืนจ่อหัวเอเลน


“หึ ยิงสิ”ผมแสยะยิ้มพลางเอามือล้วงกระเป๋าอย่างสบายอารมณ์ สายตาของฟรอยแทบจะฆ่าผมให้ตาย ปืนในมือกำแน่นจนขึ้นข้อขาว แต่คิดว่าผมกลัวรึไง


“อย่ามาท้าฉัน!”เสียงของฟรอยกดต่ำจนเหมือนคำรามในคอ ผมยิ่งแสยะยิ้มกวนเบื้องล่างมันมากกว่าเดิม


“ถ้าไม่ยิงอย่าหาว่ากูไม่เตือน”ผมมองตาฟรอยนิ่งและเมื่อมันเองก็จ้องผมตาไม่กระพริบ ตอนนี้หัวใจผมเริ่มเต้นรัว ประสาทสัมผัสทั้ง 5 เปิดเต็มที่เตรียมพร้อมรับการต่อสู้ที่อาจจะเกิดขึ้นในไม่ช้า


ฟึบ

ปัง

ตอนที่ฟรอยกำลังจะลั่นไก ผมโยกหัวหลบก่อนจะกระโดดเตะข้อมือมัน จนมือมันเขว้ไปด้านข้าง แล้วปืนมันก็ลั่นยิงพลาดเฉียดตัวผมไปนิดเดียว ผมเข้าไปคลุกวงในผลักมันลงพื้น ในขณะที่ไอ้เอเลนมันกำลังรับมือกับคนน้อง  ซึ่งผมไม่มีเวลามาสนใจมากนัก


ผลั่ก

ผมคร่อมตัวมันก่อนจะต่อยเข้าไปที่แก้มมัน มันจะยกปืนขึ้นมาจะยิงผมอีกรอบ ผมใช้มือข้างหนึ่งจับเข้าที่ปืนมัน ในขณะที่อีกมือจับหมัดมันที่กำลังจะเสยเข้าที่หน้าผม ผมแสยะยิ้มในขณะที่มันทำหน้าตื่นตะลึง


ผลั่วะ

ปัง


ผมเลยใช้หน้าผากโขกกับหน้าผากของฟรอย จนปืนในมือมันลั่น ผมใช้ในจังหวะที่มันเผลอบิดข้อมือจนปืนในมือมันล่วงลงกับพื้น แล้วต่อยซ้ำเข้าที่หน้าจนเลือดกำเดามันทะลักไปหลายหมัด


หมั่บ

“กรร”ฟรอยคำรามในคอก่อนจะใช้มือบีบเข้าที่คอผม เวรเอ้ย!!! มันกดผมลงกับพื้น จนหัวผมกระแทกพื้น เวรเอ้ย!! หัวผมมึนเบลอขาวโพลนไปสักพัก และนั้นทำให้มันได้โอกาส


“อึก”


พลั่ก พลั่ก พลั๊วะ

แล้วแม่งก็ต่อยเข้าที่หน้าผมเข้าไป 3 หมัด ก่อนผมจะกัดจะกัดฟัน ใช้ขากระแทกเข้ากลางหลังจนมันชะงัก ทำซ้ำๆจนแม่งบีบแรงขึ้น และตอนนี้ผมแทบจะหายใจไม่ออก!!!


“อ๊อก!!”ผมอ้าปากโกยอากาศหายใจ ก่อนจะรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายกำหมัดใช้มือทั้ง 2 ข้างตีเข้าที่กกหูมันพร้อมกันอย่างจัง


เพี๊ยะ

“อึก”มันเผลอปล่อยแรงที่คอจนผมกระชากมือมันออกแล้วผลักอกมันเต็มแรงจนมันเซออกจาตัวผม ผมเลยใช้ขาถีบเข้าที่อกมันซ้ำอีกรอบจนมันนอนหงายลงที่พื้น


“แค่กๆ”ผมไอโขลกเพราะแรงบีบที่คอ ก่อนจะมองเห็นที่หางตาว่ามันกำลังจะไปเก็บปืน ผมเลยพุ่งตัววาดขาเตะเข้าที่ก้านคอตอนมันกำลังก้มเก็บ แต่มันกลับหลบได้ ก่อนจะพุ่งเข้ามา นัยน์ตาผมหรี่ลง ก่อนจะชักขากลับแล้วตั้งการ์ดไว้ที่หน้า


พลั่ก

ผลั่วะ

หลังจากมันต่อยเข้ามาที่แขนผมที่ตั้งการ์ดไว้ ผมเลยใช้เข่ากระแทกเข้าที่ท้องมันจนตัวงอ ก่อนจะเข้าไปจับหัวมันกระแทกเข้าที่เข่าอีกข้าง จนเลือดมันอาบเต็มหน้า


พลั่ก

ตุ้บ

มันเซล้มลงไปกองที่พื้น ผมหอบหายใจตัวโยน ก่อนจะวิ่งเข้าไปกระทืบซ้ำมันเข้าที่ท้อง เตะซ้ำๆจนคิดว่าผมได้ยินเสียงซี่โครงมันหัก มันนอนขดตัวร้องครางเพราะความเจ็บ เลือดมันไหลกองรวมกันที่พื้นจนเจิ่งนอง กลิ่นคาวเลือดคลุ้งจมูกผมเต็มไปหมด


“พี่!!!!!!!”ผมได้ยินเสียงของไอ้คนที่ชื่อแฟรงค์ที่กำลังโดนเอเลนมันล็อคคอไว้อยู่อีกด้านตะโกนลั่น ผมยืนตัวเซก่อนจะเดินไปก้มเก็บปืน


ได้เวลาปิดบัญชีกันสักที................


“อ่า.......”ตอนที่ผมก้มลงเก็บปืนที่หล่นของฟรอย ผมเห็นทางหางตาว่าฟรอยกำลังล้วงอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อสูทของมัน และแน่นอนว่ามันเป็นวัตถุสีดำมันวาว


ปัง

ตุ้บ

ผมล้มลงก่อนที่จะก้มลงเก็บปืนได้ทัน ได้ยินเสียงไอ้เอเลนเรียกชื่อผมดังลั่น ความรู้สึกชาที่หลังทำเอาผมนอนอ้าปากหอบหายใจ รู้สึกได้เลยว่าหัวใจค่อยๆเต้นช้าลง


ในหัวผมตอนนี้มีหน้าของฟาแฟงลอยเข้ามา รอยยิ้ม น้ำเสียง คำพูด หรือแม้แต่ภาพความทรงจำที่แสนสั้นของเรา 2 คน


และภาพใบหน้าเศร้าโศกของฟาแฟงในวันที่ผมไม่อยู่ข้างๆ


และผมจะยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้!!


ฟุบ

ปัง ปัง

ผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายก่อนจะเอื้อมมือหยิบปืนที่อยู่ไม่ห่างจากตัวผม แล้วพลิกตัวยิงไปที่ฟรอย 2 นัด ตัวมันล้มลงกับพื้น ในขณะที่ผมได้ยินเสียงกรีดร้องของน้องชายมัน และคนที่กำลังวิ่งมาทางผม


“น๊อกซ์!!!!”เอเลนมันเรียกชื่อผมดังลั่น ก่อนจะประคองผมให้ลุกขึ้นนั่ง


“แค่กๆ”ผมไอโขลกผสมกับเลือดที่ไหลทะลักออกมาจากปาก ไอ้เอเลนหน่าซีด ทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้จนผมทำหน้ายุ่งใส่มัน


“กูจะรีบพามึงไปโรงบาล”เสียงไอ้เอเลนสั่น ผมพยักหน้ารับ “อย่าหลับนะเว้ย!!!”ผมได้ยินเสียงฝีเท้าที่เข้ามามากมาย รู้สึกเหมือนตัวผมกำลังลอยขึ้น


“อ๊อก แค่กๆ” ผมกำลังสำลักเลือด ในปากมีแต่กลิ่นคาวเลือดจนผมสะอิดสะเอียน แต่ร่างกายผมกำลังไร้เรี่ยวแรง


รู้สึกคิดถึงเมียจัง อยากเข้าไปกอด ไปหอมชะมัด คิดถึงกลิ่นหวานๆของฟาแฟง เสียงหัวเราะ ภาพของผมที่กำลังกอดฟาแฟงตอนหลับ หรือแม้แต่วันที่เรา 2 คนจับคู่กัน


และผมชักอยากจะเห็นหน้าลูกแล้วสิ จะนิสัยขี้แกล้งเหมือผมไหมนะ อยากรู้จังว่าเค้าจะเหมือนผมหรือฟาแฟง ตาจะสีอะไร ผมละ จะเป็นอัลฟ่าหรือโอเมก้า หรือจะเป็นเบต้า อยากได้เด็กผู้หญิงจังคงน่ารักเหมือนฟาแฟง


สุดท้ายผมอยากอยู่กับฟาแฟงกับลูก


“ไอ้น๊อกซ์!!!!”เสียงเรียกของใครวะ ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนมันดังมาจากที่ไกลๆ นี้ผมกำลังจะตายใช่ไหม ให้ตายเถอะ............


ฟาแฟงพี่อยากเจอเราจัง พี่ขอโทษนะ พี่รักเรากับลูกที่สุดเลยนะ……….


ขอโทษนะฟาแฟง..............


Knox Part End

***


Alen Part

“ไอ้น๊อกซ์!!!!”ผมตะโกนเรียกชื่อมันดังลั่น ในขณะที่มันกำลังถูกข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน เพราะลมหายใจมันกำลังขาดห้วง จนหมอรีบกระโดดขึ้นไปบนเตียงแล้วปั๊มหัวใจมันต่อหน้าต่อตาผม และบุรุษพยาบาลรีบเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉินทั้งอย่างนั้น


“................”มือผมกำลังสั่น หัวใจเต้นเร็วจนผมรู้สึกเจ็บที่หน้าอก ผมไม่คิดว่ามันจะพลาด แต่ผมคิดผิดเพราะน๊อกซ์มันประมาทคู่ต่อสู้และนั่นทำให้มันเป็นอย่างนี้


ผมยกมือที่เปื้อนเลือดของมันขึ้นมาดู ผมรู้สึกลำคอแห้งผาก กลิ่นคาวเลือดคลุ้งจมูกจนผมอยากอาเจียน ผมไม่เคยกลัวเลือด ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น ต่อให้ผมเจ็บหนักปางตายขนาดไหนผมยังไม่กลัว


แต่ที่ผมกลัวคือ ผมกลัวว่าคนที่มีพระคุณของผมกำลังจะตาย


ตายไปทั้งๆที่ผมช่วยอะไรมันไม่ได้เลย.................


“อย่าเป็นอะไรนะน๊อกซ์ อึก..........”


Alen Part End

************************************************************

สวัสดีค่ารีดเดอร์ทุกคนนนนนนน

สำหรับตอนนี้กินมาม่ากันเถอะค่ะ ฮ่าๆ เราจะต้มมาม่ากันแค่ไม่กี่ตอนค่ะ ไรท์เบื่อมาม่าค่ะฮ่าๆ ตอนนี้เปิดเทอมเเล้วไรท์อาจจะมาอัพไม่ได้ทุกวันเเล้วนะค่ะ แต่จะพยายามมาอัพให้ทุกวันค่ะ

สำหรับตอนนี้อาจจะเปลี่ยนฉากบ่อยหน่อยค่ะ ขออภัยด้วยนะค่ะถ้าอ่านเเล้วงงๆ ฮื่อ เขียนดราม่าที่ไรไรท์บิ้วอารมณ์ไม่ได้สักที ฮื่อ 

ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะค่ะ **​ยั่วรัก <span id="redactor-inline-breakpoint"></span>**​

แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ

****************************************************

ช่วงตอบคอมเม้นต์

คุณ Maity_leelish ตอบ ขอบคุณค่าเม้นต์ให้ทุกตอนเลย งื้อออออ น่ารักกกกก

คุณ YPP26 ตอบ ตอนนี้ดราม่าเเล้วค่ะ ไม่รู้ดราม่าไหม ไรท์เเต่งไม่เก่งด้วย ฮื่อ

คุณ Dandee ตอบ ฮ่าๆ ความเห่อลูกของเหล่าอัลฟ่าค่ะ มาม่าอร่อยไหมค่ะ ฮื่อออออ

คุณ doudlemilk ตอบ มาม่าไม่อืดแน่ค่ะ 

คุณ Lady in black ตอบ เม้นต์ให้ทุกตอนเลย ขอบคุณนะค่ะ งานนี้เหล่าอัลฟ่าต้องสู้เพื่อภรรเมียค่ะ ฮ่าๆ

ขอคอมเม้นต์เป็นกำลังใจด้วยนะคะ

ความคิดเห็น