แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -39- ...เลือดแห่งราชา...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -39- ...เลือดแห่งราชา...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.1k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 10 เม.ย. 2558 17:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -39- ...เลือดแห่งราชา...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

 

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ



 

ตอนที่ 39

 

 

...เลือดแห่งราชา...

 

 

 

 

            “แล้วทำไมต้องสงสัยด้วยว่าไอเดียเป็นเลือดแท้รึเปล่า” ลูซพูดถามด้วยความไม่เข้าใจ

 

 

 

 

            “เรนเดลชอบให้เจเนซิสพาวิ่งตัดผ่านป่าหมอก และเจ้าพวกนั้นได้กลิ่นเลือดแท้จากตัวของเรนเดล ถึงแม้ว่ารีคอนจะพยายามทำให้พวกหมาป่าคลายความกังวลเรื่องเลือดแท้ แต่ก็อาจจะมีหมาป่าบางจำพวกที่ไม่ค่อยจะฟังหัวหน้าเสียเท่าไหร่ ระวังตัวไว้ด้วยก็ดี” คารอสพูดบอกด้วยน้ำเสียงเครียดๆ

 

 

 

            “ข้ามีอะไรจะบอกอีกอย่างด้วยนะ” คารอสพูดบอกออกมาอีก

 

 

 

            “มีอะไรอีก” ดาร์คพูดถาม

 

 

 

            “ท่านลีโอเน่และท่านเร็นโอต้องการจะ...ต่อสู้กับไอเดีย” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “ห๊ะ!! ท่านลีโอเน่และท่านเร็นโอบ้าไปแล้วหรอ” ลูซพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอึ้งๆ

 

 

 

            “ท่านเร็นโอแน่ใจแล้วว่าไอเดียเป็นเลือดแท้” คารอสพูดบอกลูซและดาร์คเลิกคิ้วขึ้นสูง

 

 

 

            “ถ้าวัดจากทางวิทยาศาตร์ของโลกมนุษย์...ดีเอ็นเอของไอเดียไม่ตรงกับดีเอ็นเอของพ่อและแม่ที่โลกมนุษย์ของไอเดีย” คารอสพูดบอก ลูซและดาร์คนิ่งอึ้งเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “และท่านเร็นโอบอกว่าไอเดียจะไม่แสดงพลังที่แท้จริงอย่างแน่นอนถ้าหากไม่มีแรงจูงใจ” คารอสพูดบอกออกมาอีกพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ

 

 

 

            “ตัวพวกข้าหรอ” ดาร์คพูดถามขึ้น คารอสส่ายหน้าไปมาและจ้องหน้าลูซและดาร์คราวกับสื่อความหมาย ลูซและดาร์คหน้าชาวาบเมื่อรับรู้

 

 

 

            “อย่าบอกนะ...ว่าลูกของข้า” ลูซพูดเสียงสั่นนิดๆ

 

 

 

            “อืม...แต่เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกนะ ท่านเร็นโอบอกไม่คิดจะทำรุนแรงกับเรนเดลและไมล์เนอร์แม้แต่น้อย” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “แล้วตอนนี้ลูกๆข้าอยู่ไหน” ดาร์คพูดถาม

 

 

 

            “ตอนนี้ลูกๆพวกเจ้าก็อยู่กับสัตว์พิทักษ์ของเจ้านั้นแหละ ท่านเร็นโอยังไม่มีคำสั่งที่จะเอาลูกๆของเจ้าไปก่อนที่จะบอกพวกเจ้า” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “แล้วพวกข้าจะได้ไปโลกมนุษย์เมื่อไหร่” ดาร์คพูดถาม

 

 

 

            “เมื่อการทดสอบเสร็จสิ้น” คารอสตอบกลับลูซและดาร์คถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ

 

 

 

            “สิ่งที่ข้าจะมาบอกเจ้าก็มีเพียงเท่านี้แหละ” คารอสพูดบอกและหยิบอะไรบางอย่างมาวางตรงหน้าของลูซและดาร์ค

 

 

 

            “นี้มัน...” ลูซพูดขึ้นส่วนดาร์คนั่งนิ่งอึ้งอยู่

 

 

 

            “หยดเลือดแห่งราชา หากไอเดียมีสายเลือดของราชาผู้สร้างโลกต่างมิติแล้วละก็ไอเดียจะได้เห็นทุกอย่างที่พระราชาเห็น” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “ข้าไม่เข้าใจจริงๆ หากพระราชามีลูกจริงๆอย่างที่ตำนานได้บอกไว้ ทำไมท่านจะต้องฆ่าตัวตาย” ดาร์คพูดถามขึ้น

 

 

 

            “ข้าก็ไม่รู้ แต่ถ้าหากไอเดียได้ดื่มเลือดเข้าไปแล้วไอเดียอาจจะได้รู้คำตอบของคำถามนั้นก็ได้”

 

 

 

            “อย่างงั้นหรอ” ดาร์คพึมพำ

 

 

 

            “แล้วเจเนซิสไม่รู้งั้นหรอ” ลูซพูดถามอย่างนึกได้

 

 

 

            “ข้าไม่แน่ใจ เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเจเนซิสไม่เคยพูดเรื่องนี้ออกมาเลยแม้แต่คำเดียว” คารอสพูดบอก ลูซและดาร์คก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

 

 

 

            “ข้าขอไปรับเดม่อนไปที่โลกมนุษย์ก่อนนะ” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “เดม่อนเล่นกับเรนเดลอยู่บนภูเขานะ..ว่าแต่เจ้าจะพาเดม่อนไปไหนหรอ” ดาร์คเงยหน้าขึ้นมามองคารอส คารอสถอนหายใจนิดๆก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง

 

 

 

            “ถึงวันนั้นแล้วละ...” คารอสพูดเสียงแผ่ว

 

 

 

            “วันอะไร” ดาร์คเลิกคิ้วขึ้นสูง

 

 

 

            “วันที่เขาคนนั้นตาย...” คารอสพูดบอกและยกยิ้มมุมปาก

 

 

 

            “ข้าไปแล้วนะ อย่าลืมให้ไอเดียดื่มเลือดนี้” คารอสพูดบอกออกมาอีก

 

 

 

            “ข้าจะบอกเรื่องทุกอย่างให้ไอเดียฟังก่อน” ลูซถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

 

 

            “พวกข้าไม่อยากให้ไอเดียสับสนนะ ถ้าหากไอเดียดื่มเลือดเข้าไปแล้วไปรู้เรื่องของอดีตไอเดียอาจสับสนและไม่เชื่อก็ได้” ดาร์คพูดเสริม

 

 

 

            “งั้นหรอ เจ้าก็บอกท่านลีโอเน่ก่อนแล้วกัน” คารอสเดินออกจากห้องไปทิ้งความหนักใจไว้ให้กับลูซและดาร์ค

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            เรนเดลและไมล์เนอร์กลับเข้ามาในปราสาทอย่างเหนื่อยหอบเพราะพากันวิ่งเล่นกันเกือบทั้งวัน เด็กน้อยทั้งสองถูกพ่อของตนไล่ไปอาบน้ำทันทีที่ลูซและดาร์คเห็นสภาพของลูกชาย เพราะถ้าไอเดียตื่นมาเห็นไอเดียคงต้องพาทั้งสองไปอาบน้ำโดยไม่ได้พักเป็นแน่

 

 

 

            “เรนเดลอย่าไปกวนแม่” ดาร์คพูดบอกลูกชายเมื่อเห็นว่าเรนเดลจะขึ้นไปนั่งบนท้องแม่ของตน

 

 

 

            “ข้าแค่คิดถึงท่านแม่อ่ะ” เรนเดลพูดเสียงง้อ

 

 

 

            “ท่านพ่อก็อย่าดุเรนมาสิ” ไมล์เนอร์พูดว่าดาร์คทำให้ดาร์คเผลอนึกถึงคำพูดของไอเดียขึ้นมา

 

 

 

            /อย่าดุลูก/

 

 

 

            “หึหึ ข้ารู้แล้วละว่าคนไหนได้นิสัยแม่มาเยอะ” ลูซพูดยิ้มๆ

 

 

 

 

            “ข้าก็ว่างั้น” ดาร์คยกมือขึ้นขยี้ผมลูกชายตัวเอง ไมล์เนอร์หน้างอนิดๆและพยายามดันมือพ่อของตนออก แต่ก็ดันไม่ออกจึงต้องปล่อยให้พ่อของตนขยี้ต่อไปจนเลิกดาร์คจึงปล่อยให้ไมล์เนอร์ไปเล่นกับเรนเดล

 

 

 

            “อืมม....” ไอเดียค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆเมื่อได้ยินเสียงเรนเดลและไมล์เนอร์วิ่งเล่นเสียงดังโดยมีลูซและดาร์คคอยดุลูกอยู่ตลอดเวลา

 

 

 

            “ท่านแม่ตื่นแล้ว!” เรนเดลรีบวิ่งเข้ามากระโดดทับไอเดียทันที

 

 

 

            “อุ๊!...ทำอะไรแม่เนี้ย” ไอเดียพูดยิ้มๆไม่นึกโกรธลูกแม้แต่น้อย เรนเดลใช้มือน้อยๆโอบกอดแม่ของตนเองเอาไว้อย่างอ้อนๆ

 

 

 

            “พ่อดุผมอ่ะ” เรนเดลพูดฟ้องพร้อมกับมองแม่ตนเองตาแป่ว

 

 

 

            “หื้ม อะไรเนี้ยแม่ตื่นก็ฟ้องเลยนะ” ดาร์คแกล้งพูดว่า

 

 

 

            “ท่านพ่อข้าอยากไปนั่งเล่นกับอีคอน” ไมล์เนอร์พูดบอกลูซ

 

 

 

            “เดี่ยวนี้เจ้าติดอีคอนเหลือเกินนะ” ลูซเลิกคิ้วอย่างสงใส

 

 

 

 

            “ก็อีคอนบอกว่าชอบเล่นกับข้า แล้วข้าก็ชอบเล่นกับอีคอนด้วย” ไมล์เนอร์พูดออกมาอย่างใสๆซื่อ ลูซและดาร์คเลิกคิ้วขึ้นสูง ส่วนไอเดียก็หันไปหาลูซและดาร์คก่อนจะหัวเราะขำเมื่อเห็นท่าทีหวงๆของลูซและดาร์คราวกับว่าพ่อหวงลูกสาวเสียอย่างนั้น

 

 

 

            “ข้าเล่นกับอีคอนไม่ได้หรอ” ไมล์เนอร์พูดถามเสียงแผ่ว ลูซจึงรีบเรียกอีคอนออกมาอย่างรวดเร็ว

 

 

 

            “เรียกข้าอีกแล้วหรอ” อีคอนในร่างงูขาวพูดขึ้นก่อนจะอ้าปากหาว

 

 

 

 

            “อีคอน” ไมล์เนอร์พูดเรียกพร้อมกับยิ้มกว้าง อีคอนหันไปมองไมล์เนอร์ก่อนที่ร่างงูขาวจะแปลเปลี่ยนเป็นมนุษย์และพาไมล์เนอร์และเรนเดลออกไปเล่นที่ห้องโถง

 

 

 

            “ไอเดีย ร่างกายเจ้าเป็นยังไงบ้าง” ดาร์คพูดถามด้วยความเป็นห่วงไอเดียสายหน้าไปมาเบาๆ

 

 

 

            “ผมไม่เป็นอะไรครับ พวกคุณจะให้ลูกออกไปทำไมอีกพึ่งกลับเข้ามาไม่ใช่หรอ” ไอเดียพูดถามขึ้นเสียงนุ่ม ร่างบางลุกขึ้นจากเตียงและเดินมานั่งที่โซฟา

 

 

 

            “พอดี...พวกข้ามีเรื่องที่จะต้องบอกเจ้านะ” ลูซพูดบอก

 

 

 

            “มีอะไรงั้นหรอครับ”

 

 

 

            “เจ้าอย่าโกรธข้านะที่ข้าไม่ยอมบอกเจ้าแต่แรก” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

            “ผมไม่โกรธหรอกครับ เห็นผมเป็นคนโกรธง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ” ไอเดียพูดถามยิ้มๆ

 

 

 

            “ก็นะ...งั้นเริ่มเลยแล้วกัน...พวกข้าสงสัยว่าเจ้าเป็นเลือดแท้...โดยที่คนเริ่มคิดเรื่องนี้คือท่านลีโอเน่และท่านเร็นโอต่อมาก็เป็นคารอส...ข้าเองก็พึ่งมารู้ได้ไม่นาน” ลูซพูดบอก ไอเดียเลิกคิ้วขึ้นสูง

 

 

 

            “เลือดแท้ ??...เหมือนกับท่านลีโอเน่งั้นหรอ” ไอเดียพึมพำ

 

 

 

            “อืมใช่แล้วละ แถมท่านเร็นโอยังบอกว่าเจ้าเป็นเลือดแท้ครึ่งมนุษย์อีก แล้วตอนนี้เจ้าก็ยังคงอายุ 18 ปี ลูกของพระราชาหายไปเป็นเวลา 18 ปี ซึ่งมันตรงกับเจ้าแทบทุกอย่าง” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

            “พวกคุณจะบ้าหรอ ผมเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะ แม่ผมยังบอกเลยว่าตอนคลอดผมออกมามันคลอดยากมากเลยด้วย” ไอเดียพูดบอก

 

 

 

            “เขาอาจจะโกหกเจ้าก็ได้นะไอเดีย” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

            “ไม่จริง! แม่ไม่มีทางโกหกผมหรอก” ไอเดียพูดเถียง

 

 

 

            “คารอสพึ่งบอกข้ามาว่า ดีเอ็นเอของเจ้าไม่ตรงกับพ่อและแม่ของเจ้าเลยแม้แต่นิด” ลูซพูดบอก ไอเดียนิ่งอึ้งทันทีเมื่อได้ยิน ดวงตาของตัวของไอเดียสั่นนิดๆราวกับว่าสิ่งที่ได้ยินมันกำลังทิ่มแทงเข้าไปในใจของไอเดีย

 

 

 

            “พวกคุณโกหกผมใช่มั้ย...ล้อผมเล่นสินะ” ร่างเล็กพึมพำหยาดน้ำตาใสๆไหลลงมาอาบแก้มของร่างเล็กช้าๆ

 

 

 

            “ขอโทษที่ข้าบอกเจ้าช้าเกินไปนะไอเดีย ข้าขอโทษ” ดาร์คพูดบอกและดึงไอเดียมากอดเอาไว้

 

 

 

            “ฮึก...เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของผมกันแน่...มันอะไรกัน” ไอเดียร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อรู้ว่าพ่อแม่ของตนโกหกตนเองมาตลอดเวลาว่าตนเป็นลูกแท้ๆเป็นลูกเพียงคนเดียวของเขาทั้งสอง

 

 

 

            “ชู่ววว...ไม่เอาไม่ร้องไอเดียเจ้าอย่าร้องไห้” ลูซพูดบอก ลูซจับมือไอเดียขึ้นมากุมเอาไว้ด้วยใบหน้าเครียดๆ ร่างบางยังคงร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของดาร์คไม่หยุดจนเวลาผ่านไปพักใหญ่ๆไอเดียจึงหยุดร้อง

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สามสิบเก้า!!++++++++++

 

 

ความคิดเห็น