พัชร์พิชชา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ถ้าชอบกดไลค์ให้ด้วยนะจ๊ะ ขอบคุณค่า

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น : Boss, My boss, ออฟฟิช, เจ้านาย, พัชร์พิชชา, ซาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 187

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2561 09:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

ตอนที่ 3

ติตะลิ๊ด ติตะลิ๊ด” ลิลลี่คว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนขึ้นมาดู

          “หื้ม อะอื้ม นี่มันจะ 7.00 น. แล้วเหรอ” เธอตาโตขึ้นมาทันใด “ตายๆๆๆ นี่ฉันเพลียอะไรขนาดนั้นนะ ลิลลี่” เธอดีดตัววิ่งไปคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำอย่างเร่งรีบ

เวลา 7:45 น. แสงแดดที่เริ่มส่องแสงของวัน ทำให้วิถีชีวิตของพนักงานออฟฟิชช่างเร่งรีบเสียเหลือเกิน วริญทิยาที่วิ่งกระหืดกระหอบลงจากรถเมล์พลางเหลียวมองนาฬิกาข้อมือ

          “ลิลลี่ อะไรจะรีบขนาดนั้นจ๊ะ” แสงสุภาเอ่ยทักทายวริญทิยา

          **“ก็ (**เธอชี้ที่นาฬิกา) มันจะ 7.50 น. แล้ว ถ้าสแกนนิ้วเกิน 8.00น. นาทีละ สิบบาทเลยนะ  ว่าแต่สแกนนิ้วกันแล้วเหรอสุ”

          “เรียบร้อยแล้วจ้า ไปๆรีบเลยๆ เดี่ยวคิวยาวจะไม่ทันเอานะ”

“อื้ม แล้วเจอกันข้างในนะ สุ ไปล่ะ” เธอรีบวิ่งปู๊ดหายไปทันที

.........................................................

          “พี่อรินทร์หอบอะไรมาให้แต่เช้าคะ ดูท่าทางแล้ว (แสงสุภากรอกตามองบน) คงงานงอกแน่ๆ”

         “นี่จ้ะสาวๆ เอกสารที่ต้องเข้าประชุมตอนบ่าย ลองอ่านทำความเข้าใจดูก่อนนะจ๊ะ จะได้เข้าประเด็นเร็วๆ”

วริญทิยาเปิดแฟ้มเอกสารที่อรอรินทร์หอบมากองไว้ให้สาวๆ

          “นี่มันเหมือน... ระบบที่เราต้องใช้ในการจัดเก็บเอกสารเหรอคะพี่อรินทร์ เหมือนเคยได้ยินผู้จัดการอมรเล่าว่าเราต้องใช้มันในอนาคต”

“ก็ทำนองนั้นแหล่ะ น่าจะเร็วๆนี้แหล่ะจ้ะที่เราต้องเริ่มใช้ ลองๆอ่านดูนะทุกคน แล้วบ่ายเราเข้าประชุมกันให้ตรงเวลาด้วย โอเค๊?? พี่ไปล่ะ” อรอรินทร์เดินโยกย้ายสะโพกที่กลมมนออกไป

          “หื๊อ นี่ๆนอกจากข่าวประชุมแล้ว สุยังได้ยินพี่อรินทร์พูดถึงข่าวประกาศบนบอร์ดด้วยนะ ลี่ดูยัง”

          “ยังเลย ก็มาสายน่ะสิ เลยไม่ได้ตามข่าวเลย ติดนานยังอ่ะ” วริญทิยาเปิดดูเนื้อหาคร่าวๆ

          “เมื่อเช้านี้เอง ว่างๆก็ไปอ่านที่หน้าบอร์ดละกัน ลิลลี่อาจถูกใจก็ได้นะจ๊ะ  แฟ้มนี้ขอนะ จะได้ตอบคำถามผู้จัดการถูก” แสงสุภาหยิบแฟ้มที่กองมากมายตรงหน้าแยกออกไป

.............................................................................

13.00 น.

“เอาล่ะทุกๆคน เมื่อมากันพร้อมหน้า พร้อมตาแล้ว เดี๋ยวเราจะเริ่มประชุมกันเลยนะ  เชิญผู้จัดการค่ะ” อรอรินทร์หัวหน้าแผนกเชิญผู้จัดการให้เริ่มประชุม

          “อ่า  วันนี้ก็ขอโทษทีนะ ที่เรียกประชุมด่วน ทุกคนคงได้ศึกษาแฟ้มที่หัวหน้าอรินทร์หยิบไปแล้ว จะเห็นว่า ยอดขายของเราค่อนข้างอยู่ในแนวโน้มที่ดีนะ ผมอยากให้ปีนี้ยอดขายเรากระเตื้องขึ้นไปอีก และคิดว่าทุกคนทำได้ แล้วสิ้นปีเรามารับโบนัสกัน”

          “คับ/ค่ะผู้จัดการ” ทุกคนตอบรับอย่างแข็งขัน

          “ดีมาก  อ่อ  แล้วข่าวหน้าบอร์ด ทุกคนดูหรือยัง  บริษัทแม่ของเราที่ประเทศจีน รับสมัครพนักงานไปแลกเปลี่ยน เพื่อพัฒนาระบบภายในองค์กรของเรา แผนกเรามีใครสนใจบ้างไหม” ผู้จัดการอมรส่ายสายตามองทุกคน

          “อาลี่ ข่าวนี้ไงที่ฉันบอกน่ะ  สนมั๊ยๆ” แสงสุภากระซิบวริญทิยาเบาๆ

          “ผมจะอธิบายเพิ่มเติมก็แล้วกัน คือตอนนี้ก็เข้าสู่ยุคเทคโนโลยีที่เข้ามามีบทบาทในงานอุตสาหกรรม บริษัทเรา เอ่อ... ผมหมายถึงบริษัทแม่ของเราจึงอยากพัฒนาระบบ เลยอยากให้ทางเราเนี่ย ส่งคนไปเรียนรู้ระบบที่งานจีนแล้วก็กลับมาพัฒนาระบบเราที่นี่  แต่ว่า... จะให้คัดเลือกไปทุกคนก็คงไม่ได้อ่ะนะ เลยอยากขอรับสมัครก่อน ถ้าไม่มีใครสนใจผมก็ก็คงต้องเลือก” บอสบอกยิ้มๆ

          “แล้วไปนานมั๊ยคะบอส” พนักงานสาวสวยวิภารัตน์เอ่ยถาม

         **“**6 เดือนเป็นอย่างน้อยนู่นแหล่ะ แต่ว่าถ้าหากว่า ไปแล้วเตะตา เกิดปังกับเจ้านายที่นู่น อาจเปลี่ยนไปเป็นพนักงานที่นู่นได้เลยนะ มีใครสนใจมั๊ย?  วริญทิยาไม่สนเหรอ เห็นว่าเพื่อนสนิทอยู่ที่นู่นนี่”

          “เอ่อ ก็ พอดีเมื่อเช้า ลิลลี่ยังไม่ได้ดูข่าวที่บอร์ดเลยค่ะผู้จัดการ  ก็เลยยังไม่แน่ใจน่ะค่ะ”

          “โอเค ถ้ามีใครสนใจก็ส่งใบสมัครได้เลยนะ  ไม่เกินสิ้นเดือนหน้า ไม่งั้นผมจะคัดเลือกใครสักคนไปเอง ปิดประชุมได้คับ” ผู้จัดการวัยกลางคนปิดแฟ้มก่อนเปิดประตูเดินออกไป

          “เฮ้**!! สาวๆหนุ่มๆจ๊ะ  ก่อนแยกย้ายออกไป พี่มีข่าวดีจ้า”** อรอรินทร์เรียกความสนใจจากพนักงานที่กำลังจะลุกออกไป

          “บอสมอบทุนสำหรับดูงานไว้ให้จ้ะ เย็นนี้เราจะไปไหนดี”

“เย้ๆๆๆๆ  ไปๆร้านประจำกันดีกว่าค่ะ พี่อรินทร์  อยากกินหมูกระทะใจจะขาดแล้ว”

“โอเค ตามนั้นนะทุกคน เลิกงานแล้ว เจอกันที่ร้านประจำเลยจ้า  เย็นนี้ ทุนมีไม่อั้น   ไปๆรีบแยกย้ายจะได้ไปทานกันเร็วๆ”

​.................................................................................................

17.30 น.

หน้าบอร์ดประกาศของบริษัท

รับสมัครคนรุ่นใหม่ เพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์ที่เซินเจิ้น

เพื่อพัฒนางานในระบบให้เข้มแข็ง

สวัสดิการดี แถมมีโบนัส

สนใจ ติดต่อ ผู้จัดการ อมร

ภายในสิ้นเดือน กรกฎาคม นี้


          “น่าสนใจเหมือนกันแฮ่ะ  แต่ขอคิดดูก่อนละกัน” อาลี่พึมพำคล้ายกำลังตัดสินใจ

          “อ่ะแน้.... ไม่ต้องคิดเยอะ ถ้าคิดถึงแฟนก็ใช้วีธีง่ายๆ บินลัดฟ้าไปหาเลย แถมไม่มีค่าใช้จ่ายอีก สุเชียร์ให้ไปนะ”  แสงสุภาเชียร์สุดใจ

          “แหม นี่กำลังหาคนเสียสละอยู่ใช่มั๊ย ?? ดูเหมือนใครๆก็ไม่อยากจะไปกัน ทำไมอ่ะ  น่าสนุกจะตาย แถมไปต่างประเทศอีกนะ” สองสาวเดินกอดคอกันออกไป

          “เอาเข้าจริงๆ มันก็น่าสนใจน่ะนะ แต่ว่าทุกคนก็มีภาระที่นี่ ถ้าจะให้ทิ้งไปก็กระไรอยู่ ลี่มีแรงบันดาลใจไง ปกติตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋นี่นา ไม่คิดถึงแล้วเหรอ นี่มันกี่เดือนแล้วล่ะ”

            9 เดือนแล้วล่ะ”

“ อุ้ยยย เร็วเหมือนกันแฮ่ะ กว่าจะครบ 5 ปี  แต่เวลามันก็เดินเร็วจริงๆนะ”

“อืม ...(สองสาวเดินคุยกันมาเรื่อยๆ) มาถึงร้านพอดีเลย วู๊**!! เดินคุยกันเพลินจน ไม่เหนื่อยเลย เข้าไปข้างในกันดีกว่า มากันจะครบแล้ว”** สองสาวเดินเข้าไปในร้านหมูกระทะเจ้าประจำ


..........ภายในร้านหมูกะทะ..............

          “โอ้วววว มากันเกือบครบแล้วนี่คะ  พี่อรินทร์สั่งแล้วใช่มั๊ยคะ” แสงสุภาเอ่ยถามหัวหน้าทีมสาวสวย

          “จ้า พี่สั่งของอร่อยครบตามที่ทุกคนชอบไว้อย่างละ 2 เซ็ทแล้วจ้ะ  มาๆนั่งเลย” อรอรินทร์ตบเก้าอี้เบาๆเป็นการเชื้อเชิญสองสาว

          “เอ่อ.... พี่อรินทร์ พอดีลิลลี่มีเรื่องอยากจะถามค่ะ  ถ้าหากว่าไม่มีใครสมัครใจไปเรียนรู้งานที่เซินเจิ้น ผู้จัดการจะเป็นคนเลือกจริงๆเหรอคะ” วริญทิยาถามอรอรินทร์

          “อืม  (ทำท่าคิด)  พี่ว่าจริงๆแล้ว ผจก. ก็คงมีคนในดวงใจแหล่ะ แต่ว่าถ้าเลือกไปเลย คนที่มีภาระอยู่แล้ว เขาอาจจะลำบากใจหรือว่าไม่สะดวกใจก็ได้ พลอยจะทำให้รู้สึกแย่กันทั้งสองคน  ถ้ามีคนสมัครใจไปก็จะง่ายต่ออะไรหลายๆอย่างนะ การเรียนรู้ไม่มีขีดจำกัดหรอก ของแบบนี้มันเรียนรู้กันได้  ทำไมเหรอ อยากไปแล้วสิ”

          “ก็อยู่ในช่วงตัดสินใจอยู่ค่ะพี่อรินทร์  กินกันเถอะค่ะ หมูเริ่มสุกแล้ว” เธอกินพร้อมกับครุ่นคิดอยู่ในใจ

..........................................................................

ความคิดเห็น