รักล้นขอบ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความวุ่นวายครั้งที่ 13

ชื่อตอน : ความวุ่นวายครั้งที่ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2561 09:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความวุ่นวายครั้งที่ 13
แบบอักษร

พี่คริสกลับมาอย่างปลอดภัยผมรู้สึกดีใจมาก ๆ ที่พี่คริสไม่เป็นอะไรเราคุยกันสักพักผมก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวลงมากินข้าวเช้า แล้วพวกเราก็ออกไปทำงานที่บริษัทกันเลย ผมเหลือเวลาฝึกงานอีกแค่ 3 สัปดาห์เท่านั้น คิดไปคิดมาก็รู้สึกใจหายเหมือนกันแฮะ อีกแค่ไม่กี่วันเอง

ผมเข้ามาทำงานที่นี่ผมรู้สึกดีมากๆ คนที่นี่นิสัยดีและคอยช่วยเหลือผมในตอนฝึกงานตลอดโดยเฉพาะพวกพี่ๆ ที่แผนกพวกพี่ๆทุกคนใจดีกับผมมากโดยเฉพาะพี่หนึ่งหัวหน้าแผนกจะคอยแนะนำและ ให้คำปรึกษาผมตลอดเวลาที่ฝึกงานอยู่ที่นี่ นี่ก็ใกล้ถึงบริษัทแล้วสักพักรถก็เคลื่อนมาจอดที่จอดรถประจำตำแหน่งของพี่คริส พอรถจอดสนิทผมก็ลงจากรถและ แยกตัวจากพี่คริสเพื่อไปทำงานที่แผนกของผม

“พี่คริสครับ เหมือนไปทำงานก่อนนะ”

“ครับ ตั้งใจทำงานนะครับ” ไม่ว่าป่าวขโมยหอมแก้มผมด้วย

ฟอดดดดดด

“งื้อ.....พี่คริสอะ” ชอบทำให้เขินอยู่เรื่อยเลน

“เขินหรอครับ น่าจะชินได้แล้วนะ” พี่คริสพูดออกมาล้อๆหน้าผมนี่ยิ่งแดงใหญ่เลยทีนี้

“ไม่คุยด้วยแล้ว ไปดีกว่า”

“เจอกันตอนเที่ยงนะครับที่รัก”

“งื้อ เหมือนก็เขินเป็นนะครับเจอกันตอนเที่ยงครับ”

ผมพูดเสร็จก็วิ่งออกมาเลยถ้าอยู่นานเดี๋ยวได้เขินมากกว่านี้ ไม่นานผมก็มาถึงที่แผนก

“สวัสดีครับพี่หนึ่ง สวัสดีครับพี่ๆ”ผมสวัสดดีเสร็จพวกพี่ๆ ก็หันมายิ้มให้ผมเหมือนทุกวันทุกคนรู้แล้วครับว่าผมกับพี่คริสเป็นแฟนกัน ตอนแรกๆก็เขินพวกพี่ๆเค้าอยู่เหมือนกันแต่เดี๋ยวนี้ชินแล้วครับ สักพักพี่หนึ่งก็หันมาพูดกับผม

“อ้าวเหมือนมาพอดี”

“พี่หนึ่งมีอะไรหรือเปล่าครับ”

“พอดีมีงานใหม่เข้ามาพี่เลยอยากให้เหมือนช่วยออกแบบให้หน่อยทำ แบรนด์เนอร์แล้วก็โบรชัวร์ หน่อยหน่ะ” พี่หนึ่งพูดเสร็จพร้อมยื่นงานส่งมาให้ผมทันที

“อ่อ ได้ครับเดี๋ยวผมจัดการให้”

“ยังไงก็ฝากด้วยนะ เดดไลน์วันพฤหัสนี้นะ”

“ได้ครับจะรีบทำให้เสร็จก่อนพี่จะได้ตรวจก่อนนะครับ”

“Ok ถ้ามีอะไรสงสัยก็ถามพี่ได้เลยทันทีนะ”

“ครับ”

พอรับงานมาแล้วผมก็ลงมือทำไมเรื่อยๆ จนใกล้ได้เวลาพักกลางวันเหลือเวลาอีก 10 นาทีผมเลยเซฟงานไว้แล้วเดินไปยังลิฟท์เพื่อขึ้นไปหาพี่คริสที่ห้องทำงานพอมาถึงก็เหมือนเดิมครับพวกพี่ๆ บอดิการ์ดยืนกันเต็มหน้าห้องเลย แต่ผมไม่เกร็งเหมือนช่วงแรกๆแล้วครับตอนนี้ก็เริ่มสนิทกับพวกพี่ๆแล้วด้วย พอไปถึงหน้าห้องผมก็เลยทักพวกพี่ๆเค้าก่อนที่จะเข้าไปในห้อง

“พวกพี่ๆไม่พักทานข้าวกันหรอครับ” ผมถามออกไปยิ้มๆ

“พวกเราเปลี่ยนกันไปครับคุณเหมือนไปพร้อมกันทีเดียวไม่ได้” พวกพี่ๆเค้าตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสุภาพจริงๆแล้วพวกพี่ๆเค้าใจดีนะครับแต่หน้าตาโหดไปนิด

“พวกพี่ๆไปทานข้าวกันก่อนก็ได้นะครับเดี๋ยวผมบอกพี่คริสให้”

“ไม่เป็นไรดีกว่าครับเดี๋ยวพวกผมสลับกันไป”

“เอางั้นก็ได้ครับ” พอคุยกับพวกพี่ๆบอดิการ์ดเสร็จผมก็เดินเข้ามาในห้องทันที

“พี่คริสหิวหรือยังครับ” ผมถามไปยิ้มๆพี่คริสก็เงิยหน้าขึ้นมามองผมและยิ้มกลับมาให้

“หิวครับรอเหมือนมากินด้วย วันนี้อยากกินอะไรครับ”

“เหมือนแล้วแต่พี่คริสเลยครับเหมือนยังไงก็ได้”

“งั้นพี่ให้มาร์ตินไปสั่งเลยแล้วกัน” สักพักพี่คริสก็ต่อสายไปหาพี่มาร์ตินไม่นานก็มีอาหารมาส่งที่ห้องหลังจากกินเสร็จผมก็ขอตัวกลับมาทำงานทันทีเลย

“พี่คริสครับ เหมือนกลับไปทำงานก่อนนะนี่ก็ใกล้หมดเวลาพักแล้วด้วย”

“ครับตั้งใจทำงานนะ”

“เจอกันตอนเย็นนะครับ”

ฟอดดดดด

ผมพูดเสร็จก็ฉวยโอกาศหอมแก้มพี่คริสคืนบ้าง พี่คริสอึ้งไปเลยครับแถมยังทำหน้าตลกใส่ผมอีก ผมขำออกมาเสียงดังทำให้พี่คริส เลิกอึ้งและพอตั้งสติได้ก็ยิ้มเจ้าเลห์ออกมา พร้อมกับพูดประโยคที่ทำให้ผมเขินจนผมต้องรีบออกจากห้องโดยด่วน

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า พี่คริสทำหน้าตลกจัง” ผมพูดล้อพี่คริสที่ตอนนี้หน้ากำลังขึ้นสีแดง

“คืนนี้พี่จะเอาคืนเหมือนให้สาสมเลยคอยดู” พูดพร้อมส่งรายยิ้มเจ้าเลห์มาให้

ปัง..

ปิดประตูเสร็จก็รีบเดินออกมาเลยครับ พวกพี่ๆ บอดิการ์ดก็พากันงงที่เห็นผมวิ่งออกมาแบบนั้นแล้วก็ไม่พูดอะไรกับพวกเขาเหมือนตอนเข้าไป เขินครับผมเขินมากๆไม่เคยทำอะไรน่าอายแบบนี้มาก่อนเลย เดินมาสักพีกพี่หนึ่งก็ทักขึ้น

“เหมือนไปทำไรมาทำไมหน้าแดงจัง”

“ป่าวครับไม่ได้ทำไร พอดีรีบวิ่งมากลัวเข้างานสายแล้วจะโดนบ่นหน่ะครับ” ผมตอบกลับไปยิ้มๆแตาเหมือนว่าพี่หนึ่งจะรู้ทันผมนะที่ผมแถอะ

“ใช่หรอ ไม่ใช่ว่าไปโดนใครทำอะไรให้เขินมาหรอ”

“ไม่มีหรอกครับผมว่าผมไปทำงานดีกว่าเนาะ”

ณ.จุด จุด นี้ถ้าเลี่ยงได้ต้องรีบเลี่ยงเลยครับเดี๋ยวจะโดนแซวยกใหญ่แล้วจะไม่เป็นอันทำงานแล้วตอนนี้ผมก็มานั่งประจำตำแหน่งและเริ่มลงมือทำงานต่อครับ ตอนนี้งานผมคืบหน้าไปกว่าครึ่งและกำหนดส่งงานคืออีก 2วันและผมจะต้องเสร็จก่อเพื่อส่งให้พี่หนึ่งตรวจดูความเรียบร้อยซะก่อน

ผมทำงานจนเพลินดูเวลาอีกทีก็สี่โมงครึ่งแล้ว เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงในการทำงาน วันนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยอยากกลับบ้านเท่าไหร่มันเป็นเหตุผลมาจากคำพูดของพี่คริสเมื่อตอนพักเที่ยงพอนึกถึงทีไรใจของผมก็เต้นแรงทุกทีเลย สักพักก็ได้เวลาเลิกงานผมก็เซฟงานตามปกติเหมือนเคยแต่ผมจะไม่เซฟไว้ที่เดียวนะครับกันข้อมูลหายหรืออาจจะโดนแกล้ง ผมทำเพื่อความปลอดภัยครับไม่ได้จะว่าใครเพราะถ้ามันหายเราเองก็จะได้มีสำรองไม่นานผมก็มาถึงรถ

“พี่คริสรอนานไหมครับ”

“ไม่นานครับพี่ก็พึ่งมาถึง ปะเรากลับบ้านกันดีกว่า”

พี่คริสพูดพร้อมกับเอามือมากอดที่เอาของผมและพาเดินไปขึ้นรถคนอะไรชอบทำให้เขินอยู่เรื่อยเลย นั่งรถได้ไม่นานเราก็มาถึงบ้านทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิมแม่นมจะออกมารอรับพวกเราทุกวันเห็นแบบนี้แล้วคิดถึงแม่จัง ผมไม่ได้ไปหาแม่นานแล้วคงต้องชวนพี่คริสแล้วแหละ ผมกับพี่คริสเดินขึ้นมาถึงบนห้องผมก็เลยตัดสินใจพูดออกไป

“พี่คริสครับ”

“เหมือนมีอะไรหรือเปล่าครับ” พี่คริสถามกลับมาด้วยความสงสัย

“คือ เหมือนคิดถึงแม่กับพ่อพี่คริสพาเหมือนไปหาได้หรือเปล่าครับ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆพี่คริสเลยดึงผมไปกอด

“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เลิกงานพี่พาไปนะครับ”

“จริงๆนะครับ”

“จริงครับ”

“ขอบคุณครับ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงดีใจแล้วลืมตัวหอมแก้มพี่คริส

ฟอดดดดดด

“หืม ทำไมเดี๋ยวนี้ทำตัวน่ารักจังครับ” พี่คริสถามกลับมายิ้มๆ

“พี่คริสไม่ชอบหรอครับ”

“ชอบสิครับพี่มีความสุขนะที่มีเหมือนอยู่ข้างๆพี่”

“เหมือนก็มีความสุขครับที่พี่อยู่ข้างๆเหมือน”

ผมพูดจบพี่คริสก็ดึงผมเข้าใจจูปปากทันที โดยที่ไม่ให้ผมตั้งตัวเลยครับ พี่คริสพยายามเอาลิ้นเข้ามาในปาก ของผมจนในที่สุดผมก็ยอมเปิดปาก ให้ลิ้นของ พี่คริสเข้ามาสักพักผมเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออกเลยทุบ ไปที่อกของพี่คริสสองถึงสามทีจนในที่สุดพี่คริสก็ยอมปล่อยปากออกจากปากของผม


พาร์ทคริส....

ผมรู้สึกว่าวันนี้น้องจะน่ารักเป็นพิเศษเมื่อตอนเที่ยง ที่อยู่ดีๆน้องก็มาหอมแก้มผม ผมทั้งตกใจและก็ดีใจไปพร้อมกัน มาทำให้ผมมีอารมณ์แล้วก็จากไปคืนนี้ผมไม่ปล่อยให้นอนง่ายๆแน่ แล้วผมก็ได้แต่นั่งรอเวลาให้ถึงเวลาเลิกงานสักทีเพราะตอนนี้ผมไม่มีกะจิตกะใจ ที่จะทำอะไรเลยครับเพราะตอนนี้ในความคิดของผมมีแต่เหมือน

และตอนนี้ก็ใกล้จะได้เวลาเลิกงานและ ผมว่าผมลงไปรอน้องที่รถดีกว่าผมมาถึงรถได้สักพัก ผมก็เห็นน้องเดินมาพอดีหลังจากนั้นพวกเราก็ขึ้นรถกลับบ้านทันที พอมาถึงพวกเราก็เดินขึ้นมาบนห้อง ผมสังเกตุน้องตั้งแต่มาถึงบ้านน้องก็ทำหน้าเศร้าลงแต่น้องก็ไม่ปล่อยให้ผมสงสัยเมื่อเข้ามาในห้องน้องก็พูดขึ้น

“พี่คริสครับ”

“เหมือนมีอะไรหรือเปล่าครับ” ผมถามน้องกลับมาด้วยความสงสัย

“คือ เหมือนคิดถึงแม่กับพ่อพี่คริสพาเหมือนไปหาได้หรือเปล่าครับ” น้องพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆผมเลยดึงน้องเข้ามากอด

“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เลิกงานพี่พาไปนะครับ”

“จริงๆนะครับ”

“จริงครับ”

“ขอบคุณครับ” น้องพูดด้วยน้ำเสียงดีใจแล้วยื่นหน้ามาหอมแก้มผม

ฟอดดดดดด

“หืม ทำไมเดี๋ยวนี้ทำตัวน่ารักจังครับ” พี่คริสถามกลับมายิ้มๆ

“พี่คริสไม่ชอบหรอครับ” น้องถามผมยิ้มๆ

“ชอบสิครับพี่มีความสุขนะที่มีเหมือนอยู่ข้างๆพี่”

“เหมือนก็มีความสุขครับที่พี่อยู่ข้างๆเหมือน”

ผมดีใจมากที่ได้ยิ้นน้องตอบแบบนั้น ผมอดใจไม่ไหวเลยดึงตัวน้องเข้ามาจูบตอนแรกน้องไม่ยอมเป็ปากแต่สักพักน้องก็เปิดปากให้ลิ้นของผมได้เข้าไปชิมความหวานในปากของน้องสักพักเหมือนน้องจะขาดหายใจเลยทุบมาที่อกของผมสองถึงสามทีผมจึงปล่อยให้น้องเป็นอิสระก่อนที่จะดึงมาจูบอีกครั้ง











มาต่อแล้วจ้า

เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ

เม้น ไลค์ ให้กำลังใจกันได้นะคะขอบคุณค่ะ

😊😊😊

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น