LADY-ZOMBIE

จะเริ่มติดเหรียญทุกๆ 5 ตอนนะคะ ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุนค่ะ :)

หมาป่าตัวที่ 17 พ่อเเม่หมาป่า

ชื่อตอน : หมาป่าตัวที่ 17 พ่อเเม่หมาป่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2561 18:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมาป่าตัวที่ 17 พ่อเเม่หมาป่า
แบบอักษร

หมาป่าตัวที่ 17 พ่อแม่หมาป่า

“ไม่แพ้ท้องเลยหรอ?”ฟาแฟงหันไปมองโซลเอลที่กำลังลูบหลังเบสเทียสที่เพิ่งจะวิ่งไปห้องน้ำเพราะเหม็นกลิ่นเค้กที่โซลเอลทานเมื่อสักพัก จนตอนนี้โซลเอลต้องเอาไปเก็บ ส่วนฟาแฟงกำลังนั่งทานมะม่วงที่เปรียวจี๊ดจนน๊อกซ์ต้องขอยอมแพ้ แต่ไม่วายยังถูกฟาแฟงบังคับให้กินเป็นเพื่อน


แล้วน๊อกซ์จะทำอะไรได้นอกจากต้องยอมกินเป็นเพื่อน...............


“งั่มๆ ไม่ฮะ มีแค่ง่วงเกือบตลอดเวลากับเพลียๆฮะ นอกนั้นผมไม่มีอาการอะไรเลย งั่มๆ”ฟาแฟงหยิบมะม่วงในจานไปใส่ปากน๊อกซ์ที่กำลังเคี้ยวมะม่วงอันเก่าเข้าปากอย่างทรมาน


“ดีจังนะ พี่เองยังมีหน้ามืดกับคลื่นไส้ในตอนเช้าเอง....”โซลเอลเหลือบตามองฟาแฟง ตอนนี้คนที่แพ้ท้องแทนเค้าคือเบสเทียสที่ดูจะแพ้หนักพอตัว เบสเทียสเหม็นทุกอย่างที่เป็นครีม เค้ก หรือของหวาน ได้กลิ่นไม่ได้เลย ต้องวิ่งเข้าห้องน้ำทุกที ที่ร้ายแรงที่สุดคงเป็นอาการปวดหัวกับเวียนหัวนี้แหละที่โซลเอลเป็นห่วง


“ครับ ตอนแรกผมก็คิดว่าตัวเองไม่ได้ท้อง ฮ่ะๆ แต่พี่น๊อกซ์พาไปตรวจที่โรงบาลนั่นแหละครับถึงรู้ว่าท้องจริงๆ ฮ่ะๆ”เพราะมันแทบไม่มีอาการอะไรเลยที่คนท้องควรจะมี แต่พอเอาเลือดไปตรวจก็ได้ผลว่าฟาแฟงท้องจริงๆ


“น่าอิจฉา......”เบสเทียสพึมพำ เค้าแพ้ท้องแทนโซลเอลมาเกือบเดือนแล้ว เพราะงั้นเค้าถึงอิจฉาฟาแฟงที่ไม่มีอาการแพ้อะไรเลย โซลเอลยิ้มขำกับคำพูดของเบสเทียส ก่อนจะยกมือลูบหัวเบสเทียสเบาๆ เจ้าตัวเลยหลับตาพริมเหมือนกำลังฟิน


“ไม่ใช่ไอ้น๊อกซ์ไปขู่ลูกมันหรอกนะว่าถ้าทำแม่แพ้ท้องหนักพอคลอดออกมามันจะแกล้งเอาน่ะ ฮ่าๆ”ฮาวส์ที่ถือตระกร้าถักนิสติ้งเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นแล้วพูดแย่ น๊อกซ์ตะวัดสายตาไปมองเคืองๆ


“ลูกกูเป็นเด็กดีพอ”ฟาแฟงหัวเราะขำก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้น๊อกซ์ที่มองฮาวส์อย่างเอาเรื่อง


“ดีแล้วฮะที่เค้าไม่แกล้งผมจนแพ้หนัก แสดงว่าโตมาคงไม่ขี้แกล้งเหมือนพี่ ฮะๆ”น๊อกซ์ย่นคิ้ว แต่ฟาแฟงกลับหัวเราะใส่เค้าอย่างน่าหมั่นเขี้ยว


“เออ อันนี้พี่เชื่อเรา ฮ่ะๆ”ฮาวส์นั่งลงก่อนจะหยิบไหมพรมที่ถักค้างไว้มาถักต่อ


“ถุงเท้าหรอครับพี่ฮาวส์?”โซลเอลถามอย่างตื่นเต้น พลางจ้องของในมือฮาวส์ตาวาว


“อื้ม พี่จะถักให้หลานทั้ง 3 คนนั่นแหละ”


“ดีจัง”โซลเอลยิ้มบาง ทำเอาคนที่นั่งซบไหล่เค้าอย่างเบสเทียส คิ้วกระตุกมองฮาวส์ตาขวาง ต่างจากฟาแฟงที่กำลังถูกน๊อกซ์ดึงเข้าไปกอดเพราะหมั่นเขี้ยว


ฮาวส์มองภาพทั้ง 4 คนด้วยสายตาประกายความสุข ก่อนจะก้มลงมองของในมือ


เมื่อไรเราจะได้อยู่ด้วยกันนะ พาย..................


***


“พี่น๊อกซ์ทำอะไรเนี่ย”ฟาแฟงสลึมสลือถามคนที่กำลังนอนกอดเค้าจากข้างหลัง นัยน์ตาสีอำพันสั่นระริก ก่อนจะกดจมูกลงบนแก้มนิ่ม


ฟอดดดด

“อีกแล้ว.....”เวลาเค้าหลับนานเกินไปคนที่เข้ามาปลุกเค้าคือน๊อกซ์ เจ้าตัวจะเข้ามากอดมาหอม ถึงจะรู้สึกรำคาญตามประสาคนท้องที่อารมณ์แปรปวน แต่เพราะเป็นน๊อกซ์นี้แหละต่อให้เหวี่ยงไปแค่ไหนก็ไม่มีสะเทือนหรอก


“ทำไมลูกให้มะม๊าเค้านอนบ่อยจังหื้ม”ฟาแฟงอมยิ้มเพราะน๊อกซ์เอามือมาลูบท้องที่เริ่มนูนออกมาบ้างแล้ว ก็ตอนนี้ฟาแฟงท้องได้ 3 เดือนกว่าแล้ว ตลอด 3 เดือนมานี้เค้าไม่แพ้ท้องเหมือนอย่างคนปกติเค้าเป็นกัน มีแต่นอน นอน นอน แล้วก็นอน


“ลูกบอกว่าปล่อยให้มะม๊านอนต่อเถอะ”ฟาแฟงงึมงำบอกก่อนจะหัวเราะขำในคอเมื่อน๊อกซ์เริ่มเอาปากมาคลอเคลียแถวๆ แก้มเค้าอีกแล้ว


“แด๊ดเหงามากเพราะงั้นตื่นมาเล่นกับแด๊ดหน่อย ฟอดดดด”


“หึหึ”ฟาแฟงขำก่อนจะปรือตามอง นัยน์ตาสีอำพันที่กำลังจ้องเค้าอยู่ มันเต็มไปด้วยความรู้สึกรักที่อีกฝ่ายส่งผ่านมาให้ ก่อนมือขาวจะลูบแก้มน๊อกซ์เบาๆ


“ตื่นก็ได้”แล้วฟาแฟงก็พลิกตัวกลับไปหาน๊อกซ์ ที่สอดแขนมาให้เค้าหนุนแทนหมอน น๊อกซ์จ้องว่าที่คุณแม่ที่กำลังอ้าปากห้าวแล้วหมั่นเขี้ยว เดี๋ยวนี้รู้สึกฟาแฟงจะดูมีน้ำมีนวลขึ้นจนเค้าอยากจับฟัดเช้าเย็นจริงๆ


“หิวรึยัง?”และคงจะมีบางอย่างที่เหมือนกับคนท้องบ้าง อย่างการที่ฟาแฟงกินมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้มากเท่าเอวาที่ตอนนี้หายแพ้เอเลนไปแล้ว แต่กลับกินมากขึ้น หิวแทบจะตลอดเวลา และก็แพ้ของเป็นบางอย่าง ต่างจากเบสเทียที่รับเคราะห์ไปเต็มๆ เพราะแพ้ท้องแทนโซลเอลจนหนักและเมื่อ 2-3 อาทิตย์ก่อนเค้าเพิ่งจะหามมันไปส่งโรงบาล เพราะดันหน้ามืดในห้องน้ำ สุดท้ายมันก็ต้องไปนอนให้น้ำเกลืออยู่ 2 วันถึงได้กลับบ้านได้ ก็น่าสงสารดี หึ


“นิดหน่อย กี่โมงแล้ว”ฟาแฟงถามพลางซุกหน้าเข้ากับอกของน๊อกซ์ ฟาแฟงชอบเวลาได้คลอเคลียกับน๊อกซ์มาก เพราะเวลาอยู่ใกล้ๆกับน๊อกซ์เค้ารู้สึกมันปลอดภัย


“จะบ่าย 4 แล้ว พี่ไม่อยากให้เรานอนนาน อยากกินอะไร หื้ม?”น๊อกซ์ถามพลางก้มมองฟาแฟงที่กำลังเอาหน้าถูกไถกับอกเค้า รอยยิ้มุมปากถุกจุดขึ้น นัยน์ตาสีอำพันทอประกายแห่งความสุข ก่อนที่มือแกร่งจะลูบหลังฟาแฟงเบาๆ แล้วก้มลงสูดดมความหอมของผมฟาแฟง


“อื้มมมมม อะไรก็ฮะ”ฟาแฟงเกยหน้าบนอกของน๊อกว์ก่อนจะเงยมองคนที่กำลังกอดเค้า


“งั้น.....กินพี่ไหม?”ฟาแฟงหน้าแดง ก่อนจะเม้มปากแล้วหลบสายตาน๊อกซ์ แต่เพราะหน้าถูกมืออีกข้างของน๊อกซ์จับไว้นั่นแหละเค้าถึงหันไปไหนไม่ได้


“อื้อออออ”ก่อนจะถูกน๊อกซ์จูบลงมาที่ปากอย่างเนิบนาบ ลิ้นร้อนๆค่อยๆสอดเข้าไปในปากของร่างเล็ก ก่อนจะปล่อยให้คุณแม่ที่ค่อนข้างเหนื่อยง่ายออกมาหาอากาศหายใจ


“อื้อ”แล้วน๊อกซ์ก็กดจูบย้ำๆ อย่างหมั่นเขี้ยว จนฟาแฟงหน้าแดงก่ำ  


จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ

“หึหึ”คนขี้แกล้งยอมปล่อยให้ว่าที่คุณแม่ซุกกับอกเค้าเพราะความเขิน ก่อนจะโดนฝ่ามือเล็กทุบเอา


ปัก

“ไหนว่าไม่แกล้งไง”เสียงของฟาแฟงยังอู้อี้อยู่กับอกของน๊อกซ์ ฝ่ามือแกร่งลูบไล้แผ่นหลังบางก่อนจะบีบที่สะโพกนิ่มอย่างหมั่นเขี้ยว ได้ยินเสียงครางเบาๆแล้วทำเอาน๊อกซ์รู้สึกดี


“พี่แค่หมั่นเขี้ยวเอง ไม่ได้แกล้งซะหน่อย”คนขี้แกล้งก็คือคนขี้แกล้งนั่นละ ฟาแฟงเลยอ้าปากงับแผ่นอกน๊อกซ์อย่างแรงจนได้ยินเสียงร้องซี๊ดจากน๊อกซ์


งั่ม

“ฟาแฟง นอกจากพี่จะไม่เจ็บแล้ว พี่ยังรู้สึก..........”น๊อกซ์หัวเราะขำในคอ ก่อนจะแกล้งกระซิบเสียงแหบพร่าใส่หูฟาแฟง จนใบหน้าสวยเงยหน้ามามองน๊อกซ์ตื่นๆ


“อื้อออออ”แล้วฟาแฟงก็โดนคนขี้แกล้งจูบเข้าอีกจนได้ ให้ตายเถอะ จะจูบอะไรบ่อยขนาดนั้นเล่า!!


ไม่รู้หรอว่าฟาแฟงเขินอะ!...............


***


“เป็นยังไงบ้าง เบส”ภายในห้องนอนของเบสเทียส โซลเอลนั่งลงข้างๆคนที่กำลังเอามือก่ายหน้าผากอย่างหมดสภาพ เพราะเพิ่งจะออกจากห้องน้ำหลังจากเข้าไปอาเจียน


“อืม”เพราะเหนื่อยจนไม่อยากพูดอะไรแล้วทำให้เบสเทียสได้แต่ครางรับในคอ


ฟุบ

“..........”เบสเทียสหันหน้าไปมองโซลเอลที่ล้มตัวนอนลงข้างเค้าๆ ก่อนจะดึงตัวว่าที่คุณแม่เข้ามาใกล้ สำหรับเบสเทียสแล้ว ขอแค่ได้อยู่กับโซลเอลต่อให้เจออะไรเค้าก็ไม่หวั่นหรอก


“3 เดือนแล้วพี่ว่าเดี๋ยวเบสก็หายแพ้”โซลเอลพูดำพลางยิ้มบางให้เบสเทียสที่เอาหน้าลงไปซุกกับท้องเค้าแล้วพูดพึมพำเอาสักอย่างกับท้องเค้า


“..............”


โซลเอลยิ้มก่อนจะเอามือลูบน้ำตาลเข้มของเบสเทียสไปมา ก่อนจะอมยิ้มเมื่อเบสเทียสเลิกเสื้อเค้าขึ้นแล้วกดจูบลงกับหน้าท้องเค้า


“เลิกแกล้งสักทีเหนื่อยแล้วตัวเล็ก”เสียงเอื่อยๆของเบสเทียสทำให้โซลเอลยิ้มกว้าง นัยน์ตาสีเทาจ้องมองผู้ชายที่กำลังจะกลายเป็นพ่อของลูกเค้า ถึงจะพูดได้ไม่เต็มปากว่ารัก แต่โซลเอลก็เลือกเบสเทียส และนั่นไม่ได้ทำให้โซลเอลต้องผิดหวังเลย


เบสเทียสดีกับเค้ามากจริงๆนั้นแหละ..................


***


“ไม่!!!”เสียงอารมณ์ขุ่นมัวของเอวาดังลั่นห้อง เอเลนที่ถือนมอุ่นเข้ามาให้คุณแม่ตัวน้อยดื่มก่อนนอนต้องชะงัก


“มันดีกับน้องนะ”เอเลนพูดเสียงอ่อน เอวาล้มตัวลงนอนก่อนจะดึงผ้าห่มห่มจนถึงคาง ทำเอาเอเลนถึงกับถอนหายใจ เค้าอยากดุเอวาจริงๆ แต่เพราะไม่อยากทำให้คุณแม่ตัวน้อยคิดมาก เลยได้แต่เดินเอานมอุ่นไปเก็บ


เอเลนเข้าใจดีว่าเป็นธรรมดาที่คนท้องจะเหวี่ยงหรือวีนใส่ เพราะงั้นเค้าไม่เคยโกรธน้องเลย อีกอย่างเพราะเอวายังเด็ก จะว่าไปก็ผิดที่เค้าเองนั้นแหละ จะโทษใคร


“ฮึก”


“เอวา!!??”เอเลนเดินเข้าไปใกล้เตียงก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเอวานอนคุมโปง “เดี๋ยวหายใจไม่ออกนะครับ”เอเลนนั่งคุกเข่าลงข้างเตียง ก่อนจะค่อยๆดึงผ้าห่มออก


“ฮึก”


“ร้องไห้ทำไมครับ?”คิ้วของเอเลนขมวดมุ่น เมื่อพบว่านัยน์ตาสีเขียวใสเต็มไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากเล็ก เม้มแน่น เอเลนคลี่ยิ้มอ่อนโยนให้คุณแม่ตัวเล็กที่อารมณ์แปรปวน จนบางครั้งเค้าก็ตามไม่ทัน


“ฮึก”


“ให้พี่กอดนะ?”เอเลนพูดพลางขยับขึ้นไปนั่งบนเตียง ก่อนที่คุณแม่ตัวน้อยจะลุกขึ้นโถมตัวเข้ากอด เอเลนลูบหลังเอวาอย่างปลอบโยน


“ฮึก....”


“ร้องทำไมหื้ม?”เอเลนถามอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอาคางเกยศีรษะเล็กที่ซุกกับอกเค้าแล้วร้องไห้เงียบๆ


“เอวา ฮึก นิสัย ฮึก....ไม่ดี...”เอเลนเลิกคิ้ว ก่อนจะก้มลงไปมองเอวาที่ไม่ยอมเงยหน้ามาพูดดีๆ แต่เอาเถอะ เอเลนมองว่านั้นเป็นเรื่องดี อย่างน้อยก่อนหน้านั้น 2 เดือนเอวาไม่ยอมให้เค้าเข้าใกล้เลย ดีแค่ไหนที่อาการแพ้เอเลนหายไป


“หื้ม พี่รักเอวาทุกอย่างเลย”เอเลนยิ้มบางให้คนท้องที่เงยหน้ามามองเค้าตาใส ใบหน้าหวานเบ้ปากเหมือนจะร้องอีกรอบ ทำเอาเอเลนยิ้มบาง แล้วเอาหน้าชนกับหน้าผากของเอวาไว้ นัยน์ตาสีเขียวต่างสบกันอย่างลึกซึ้ง


“ไม่ว่าเอวาจะเป็นยังไงพี่ก็รักครับ”เอเลนยิ้มบางให้ ก่อนใบหน้าหวานจะเริ่มคลี่ยิ้มให้


“ฮึก เอวาก็รักพี่ฮะ ฮึก”


“รักเจ้าตัวน้อยด้วย”เอเลนพูดพลางเอามือลูบท้องที่เริ่มนู้นของเอวาเบาๆ ทำเอาเอวายิ้มกว้างจนตาหยี


“รักทั้ง 2 คนเลย”


***


เขตแดนระหว่างเขตปกครองที่ 3 และ 5

“แน่ใจนะว่าจะเอาแบบนี้?”เสียงของคนที่อยู่ในเสื้อฮูดสีดำคลุมหัว ที่ยืนเอามือล้วงเข้าไปที่กระเป๋าหน้าท้องของเสื้อฮูดเอ่ยถาม คนที่ยืนอยู่หลังเขตแดนที่ 5


“อืม ถ้าแกทำได้ฉันจะจ่ายให้อย่างงาม”เสียงของชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ผมสีเทาถูกมัดรวบเป็นหางม้า นัยน์ตาสีเทาเจือไปด้วยความครุกรุ่น


“หึ นั่นมันแน่อยู่แล้วอีกฝ่ายคือคู่ของเทเนบริส ไม่ใช่เรื่องง่ายอยู่แล้ว”ชายในเสื้อฮูดยักไหล่


“ถ้าพลาดแกตาย”เสียงของฟรอยเข้มขึ้นนัยน์ตาสีเทาวาวโรจน์ ทำเอาชายในเสื้อฮูดหัวเราะขำ


“คุณบอกตัวเองเถอะ เพราะผมจะไม่พลาด”ชายในเสื้อฮูดแสยะยิ้มจนเห็นเขี้ยวสีขาววาววับ


“อย่าประมาทพวกเทเนบริส”เสียงของฟรอบกดต่ำ


“หึ ก็แค่ตระกูลเก่าของพวกเขต 5 ที่ย้ายมาเขต 3 แต่ก็เอาเถอะ ตัวน่าระวังที่สุดก็แค่ตัวเทเนบริสนั่นแหละ คนที่เหลือคงไม่เท่าไร”


“เมื่อฉันเดินทางไปถึงเขต 3 งานของนายก็เริ่มเมื่อนั้น”ฟรอบพูดจบก็หันหลังเดินจากไป ต่างจากชายในชุดฮูดที่ยิ้มเย็น ก่อนจะเดินผิวปากเข้าไปในเขต 3


“ฟาแฟงสินะ เป็นโอเมก้าที่สวยชะมัด หึหึ”ชายในชุดฮูดหยิบรูปที่อยู่ในกระเป๋าหน้าท้องออกมามอง นัยน์ตาสีแดงวาววับ


***


Howe Part

ผมกำลังเครียด เครียดมาก เพราะเมื่อกี้มีโทรศัพท์เข้ามาหาผม ตอนแรกผมกะจะไม่รับ แต่เพราะโทรฯมา 2 รอบแล้วผมเลยกดรับ และนั้นทำให้ผมเครียด


คนที่โทรฯมาคือ ฟรอย ไฮฟ์....................


หลังจากผมคุยกับมันเสร็จ ผมเลยไปตามน๊อกซ์มาคุยด้วย แม้รู้ดีว่าตอนนี้มันจะเที่ยงคืนแล้ว แต่เรื่องนี้ผมปล่อยผ่านไม่ได้


“มันโทรฯมาทำไม”น๊อกซ์นั่งเอนหลังพิงโซฟาอย่างไม่ทุกข์ร้อน ปกติมันก็ไม่ทุกข์ร้อนอะไรกับเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว ผมขมวดคิ้วกอดอก


“มันขอคุยกับมึงแบบเจอตัว”น๊อกซ์มันเลิกคิ้วมองผมอย่างแปลกใจ “กูรู้ว่ามันแปลกแม่งหายเงียบไปหลายเดือนกูคิดว่ามันตัดใจไปแล้ว แต่แม่งอยู่ดีๆโผล่มาแบบนี้ กูว่าแม่งมีแผน”ผมก็ไม่ได้โง่ขนาดไม่รู้ว่ามันมาแบบนี้ต้องมีแผนซ่อนไว้ แต่ทำไงได้การตัดสินใจสุดท้ายคือน๊อกซ์


“งั้นหรอ......”น๊อกซ์มันหรี่ตา ก่อนจะเคาะนิ้วเป็นจังหวะ


“กูไม่อยากให้พวกน้องๆรู้”อย่างแรกพวกผมห่วงพวกมัน ฟรอย ไฮฟ์ อันตรายเกินไป หมอนั่นฆ่าได้แม้กระทั่งผู้ให้กำเนิด มันอำมหิตเกินไป


“ไม่ต้องบอก คงต้องส่งเอเลนกับเอวาออกนอกเขต เบสเทียสต้องให้มันพาโซลเอลไปเที่ยว ไคย์กับแทมป์กูจะส่งให้มันไปท้าพนันกับเขต 4 ..........”น๊อกซ์พึมพำ ผมมองมันตามัน ไม่ใช่ว่ามันจะ.........


“มึงคิดจะทำอะไรน๊อกซ์”


“ฮาวส์กูฝากฟาแฟงไว้กับมึงได้ใช่ไหม?”ผมกำหมัดแน่น นี้มันคิดจะเอาตัวเองไปเสี่ยงคนเดียวหรอวะ?


พรึ่บ

“กูไม่ยอมให้มึงไปเสี่ยงคนเดียวแน่!!!”ผมกระชากคอเสื้อมันขึ้นมา แต่น๊อกซ์มันทำแค่ยิ้มมุมปาก ก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาผมเผลอปล่อยหมัดใส่หน้ามัน


“ยังไงเรื่องนี้กูเป็นคนก่อกูก็ต้องรับผิดชอบสิวะ จะให้มึงหรือคนอื่นมาเสี่ยงได้ยังไง”


ผลั่ก

ผมต่อยมันจนมันลงไปนั่งแหมะบนโซฟา ผมหอบหายใจแรง ชีวิตนี้ผมสูญเสียคนสำคัญไปแล้ว และผมไม่อยากสูญเสียคนที่เป็นเหมือนกับพี่น้องของผมไปอีกคน


“แล้วมึงจะให้กูมองดูคนสำคัญของกูต้องจากไปอีกรึไง!!!!!!!”


ในโลกนี้สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดคือคือการสูญเสียคนสำคัญ.......................


แกร๊ก

ผมหันไปมองทางประตู ถึงได้เห็นเบสเทียสกับเอเลนเดินเข้ามา สีหน้ามัน 2 คนไม่ต้องบอกก็รู้ว่าได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้ว


“อย่ามาทำเท่กูยังไม่อยากเห็นหลานกูกำพร้าพ่อ”เอเลนพูดพลางจ้องน๊อกซ์ที่นั่งยิ้มบางๆให้พลางจับมุมปาก ส่วนเบสเทียสมันปิดประตูก่อนจะยืนพิงประตู


“ผมอยากช่วย”ผมถอนหายใจมองน๊อกซ์ที่มันกำลังยิ้มบางให้


“จะเอายังไงน๊อกซ์ มึงตัดสินใจมาเลย แต่ต้องไม่ใช่ให้มึงบุกเดี่ยว”ผมพูดพลางมองน๊อกซ์ที่เอามือนวดขมับ เพราะผมอยู่กับมันมาตั้งแต่เด็ก เพราะงั้นผมรู้ดีว่าอะไรก็ตามที่จะทำให้คนในฝูงเดือดร้อนมันจะไม่ให้พวกเราเข้าไปเกี่ยว แต่ขอเถอะครับ


ผมไม่อยากสูญเสียใครอีกแล้วจริงๆ......................


**************************************************

สวัสดีค่ารีดเดอร์ทุกคนนนนนนน

ตอนนี้หวานพอไหมค่ะ ฮ่าๆ มีหลายอารมรณืเลยทีเดียว หุหุ สำหรับตอนหน้านั้น เตรียมกาน้ำร้อนต้มมาม่าได้เลยค่ะ ฮ่าๆ

ไรท์ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะค่ะ ฮื่ออออ //ขายของๆ// >>>ยั่วรัก<<<

​แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ

******************************************

ช่วงตอบคอมเม้นต์

คุณ Maity_leelish ตอบ ขอบคุณนะค่ะ

คุณ doudlemilk ตอบ หุหุ น่ารักมากนะไรคอนเฟริ์ม อุ๊บส์ ฮ่าๆๆ

คุณ dandee ตอบ ไม่ต้องไปสงสารเลยค่ะ อีตาน๊อกซ์มันชอบเเกล้วคนอื่นโดนวะบ้างค่ะ ฮ่าๆ

คุณ Surapa ตอบ มารายงานตัวเเล้วค่าาาาาาา

คุณ Tp_Zeen ตอบ ใช่ไหมค่ะอีตาน๊อกซ์นี้สบายเกิ้นนนนน ฮ่าๆ

คุณ Zorano ตอบ ใช่ค่ะ อัลฟ่าบ้านนี้เข้าสมาคมพ่อบ้านใจกล้าไปหมดเเล้วค่ะ ฮ่าๆ

อย่าลืมคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ไรท์นะค่ะ ขอบคุณค่ะ 

**************************

ความคิดเห็น