my angel

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.20 สิ่งที่เหลืออยู่

ชื่อตอน : EP.20 สิ่งที่เหลืออยู่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2558 23:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.20 สิ่งที่เหลืออยู่
แบบอักษร

         

 

 

 

 

"อือ ที่นี่ที่ไหน" ต่อต้านลืมตาขึ้นมาและมองไปรอบ ๆ ห้องที่ไม่คุ้นตามองยังไงที่นี่ก็ไม่น่าจะใช่โรงพยาบาล ตอนนี้เค้าควรอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ แล้วเค้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง และทำไมไม่รู้สึกเจ็บเลย เราต้องเข้าห้องผ่าตัดไม่ใช่หรอ

 

 

          "ตื่นแล้วหรอลูก" ในขณะที่ต่อต้านกำลังตั้งคำถามกับตัวเองอยู่ ๆ ก็มีเสียงปริศนาดังขึ้น

 

 

          "คุณเป็นใครแล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" ต่อต้านหันไปทางต้นเสียงจึงพบกับชายวัยกลางคน แต่งตัวภูมิฐาน ลักษณะท่าทางน่าจะเป็นคนใจดีไม่น้อยเดินเข้ามาหาเขา

 

 

          "พ่อขอตอบคำถามแรกก่อนละกันนะ พ่อชื่อ การันต์ ส่วนคำถามที่สองที่ลูกถามว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง พ่อเป็นคนให้ก้างพาลูกมาเอง" กันตอบต่อต้านเพราะรู้ว่าต่อต้านกำลังสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นจึงพยายามอธิบายให้ต่อต้านฟังอย่างใจเย็น

 

 

          "พ่อ นี่คุณพูดเรื่องอะไรใครพ่อใครลูก" ต่อต้านแปลกใจกับคำที่ชายตรงหน้าใช้แทนตัวเองกับเค้า พ่อลูก นี่มันเรื่องอะไรกันแต่ไม่ทันที่ต่อต้านจะได้ถามคนตรงหน้าก็เอยปากพูดขึ้นมาซะก่อน

 

 

          "พ่อมีคน คนนึ่งอยากให้ลูกเจอ เมื่อลูกเจอเค้าแล้วรู้จะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร" กันบอกกับต่อต้านก่อนจะบอกให้ลูกน้องไปพาสีดากับสิงหาเข้ามาในห้อง

 

 

          "แม่ พ่อ" เมื่อต่อต้านเห็นว่าผู้มาใหม่เป็นใครก็เอยปากเรียกในทันที ตั้งแต่เกิดเรื่องต่อต้านไม่ได้เจอ พ่อกับแม่เลยเพราะต่อต้านคิดว่าเรื่องของเค้ากับดรีฟคงจะจบลงด้วยดี ต่างคนต่างไป แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่ต่อต้านคิด

 

 

          "พ่อ สั่งให้คนไปรับมาเองแหละ เพราะระหว่างเรามีเรื่องต้องตกลงกัน" กันบอกกับต่อต้านเพราะรู้ว่าต่อต้านต้องถามแน่ๆ ว่าสีดากับสิงห์หามาที่นี่ได้ยังไงและมาทำอะไร

 

 

         "ต่อจากวันนี้ไปลูกต้องอยู่ที่นี่กับพ่อ เพราะแม่ของลูกยกลูกให้พ่อแล้ว" กันบอกกับต่อต้าน

 

 

         "ทุกคนพูดเรื่องอะไรกัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นช่วยอธิบายให้ผมฟังที" ต่อต้านหันไปถามแม่ของตน

 

 

         "เอาล่ะ แม่จะบอกความจริงกับลูกทั้งหมด อย่างแรก คุณการันต์เป็นสามีคนแรกของแม่อย่างที่สองเค้าเป็นพ่อแท้ ๆ ของลูก แม่มีลูกกับเค้าด้วยกันสองคน คนแรกคือ ก้าง คนที่สองคือลูก ตอนเราจะแยกทางกันลูกยังอยู่ในท้องของแม่ เราจึงตกลงกันว่าจะแบ่งลูกกันเลี้ยง แม่เลี้ยงลูกส่วนเค้า จะเลี้ยงก้างพี่ชายของลูก หลังจากเราแยกทางกันแม่ก็ไม่ได้เจอกับพ่อของลูกเลย"

 

 

         "แล้วที่ผ่านมาคุณหายไปไหนจะมาทวงสิทธิ์ความเป็นพ่ออะไรตอนนี้ ผมโตแล้วไม่ใช่เด็กอายุ 5 ขวบที่ต้องการพ่อแล้วอีกอย่างพ่อสิงห์ก็ดูแลผมดี จนผมคิดมาตลอดว่าเค้าคือพ่อแท้ ๆ ของผม เพราะฉะนั้นผมไม่ต้องการคุณ" ต่อต้านหันไปพูดกับการันต์

 

 

          "พ่อเห็นว่าสีดา กับ สิงหา เค้ารักลูกและดูแลลูกอย่างดีมาโดยตลอด แต่ที่พ่อจะเอาลูกมาอยู่ด้วยเพราะพ่อคิดว่าพ่อเป็นคนเดียวที่จะสามารถปกป้องลูกจากผู้ชายคนนั้นได้ และอีกอย่างลูกต้องได้รับความดูแลอย่างใกล้ชิด ตอนนี้ลูกไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว ยังมีหลานของพ่ออีกคน ลูกอยู่ที่นี่พี่ก้างจะได้ดูแลลูกและก็หลานของพ่อได้ตลอดเวลา" การันต์พูดกับต่อต้านอย่างใจเย็น

 

 

          "ลูกของผมหมายความว่ายังไง" ต่อต้านถามการันต์ในทันทีเพราะคิดว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น

 

 

          "พ่อให้ก้างโกหกลูกเอง ตอนนี้หลานของพ่อแข็งแรงแล้วก็ปลอดภัยดี อาการของลูกก็แค่คนแพ้ท้องทั่วไป"

 

 

          "ทำไมคุณต้องทำแบบนี้ด้วยคุณต้องการอะไรจากผมกันแน่ ปั่นหัวผมมันสนุกมากนักเหรอ ต่อต้านถามการันต์เพราะไม่คิดว่า

การันต์จะกล้าหลอกเขาขนาดนี้

 

 

          "พ่อไม่ได้ต้องการจะปั่นหัวลูก แต่พ่อต้องการปั่นหัวผู้ชายคนนั้นพ่อต้องการให้ลูกเห็นธาตุแท้ของมัน" คนอย่างมันไม่มีสิทธิ์ที่จะเป็นอะไรกับลูกทั้งนั้น แล้วอีกอย่างแม่ของลูกก็เห็นด้วยในเรื่องนี้

 

 

          "แม่ครับ" ต่อต้านหันไปหาสีดาในทันทีเพราะไม่นึกว่าเรื่องนี้สีดาจะมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย

 

 

          "แม่แค่เห็นว่าเรื่องนี้มันเป็นประโยชน์ต่อตัวลูกเอง เพราะฉะนั้นแม่ขอร้องอยู่ที่นี่เถอะนะลูก ลูกต้องการคนดูแล และอีกอย่างแม่ก็มาหาลูกได้ตลอดใช่ว่าเราจะไม่ได้เจอกันซะเมื่อไหร่ แม่ไม่รู้ว่าลูกเจออะไรมาบ้างนั้นเป็นสิ่งที่แม่ควรพิจารณาตัวเองว่าแม่ดูแลลูกดีพอแล้วรึยัง แม่แค่อยากชดเชยความผิดที่ได้ทำกับลูก แม่ขอแค่นี้ได้มั๊ย" สีดาเอยกับต่อต้านทั้งน้ำตา เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าสิ่งที่ตนได้ตัดสินใจทำอาจจะทำให้ต่อต้านเจ็บปวด แต่สีดาก็เลือกจะทำเพื่ออนาคตของต่อต้านเอง

 

 

          "แม่ครับอย่าคิดอย่างนั้นสิ แม่ดูแลผมดีมาตลอดมันเป็นเพราะผมเอง เพราะผมทำตัวเองแม่อย่าโทษตัวเองเลยนะครับ" ความโกรธที่มีในตอนแรกแทบจะหายไปทันทีที่เห็นน้ำตาของแม่

 

 

          "ถ้าลูกไม่อยากให้แม่รู้สึกผิดไปมากกว่านี้ ลูกต้องอยู่ที่นี่เข้าใจไหมเค้าจะดูแลปกป้องลูกได้ดีกว่าใคร เชื่อแม่นะ" สีดาเอยปากขอร้องต่อต้านอีกครั้งเมื่อเห็นว่าต่อต้านมีท่าทีอ่อนลง

 

 

          "ครับผมจะอยู่ที่นี่ ถ้าไม่มีอะไรแล้วเชิญทุกคนออกไปเถอะครับ ผมต้องการพักผ่อน" ต่อต้านบอกกับทุกคนเพราะรู้สึกว่าตัวเองรับอะไรไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ต่อต้านต้องการอยู่คนเดียว

 

 

          "งั้นแม่กลับก่อนนะแล้วแม่กับพ่อจะมาเยี่ยมใหม่" สีดาบอกกับต่อต้านก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

 

Part "ดรีฟ"

 

 

          หลังจากที่กลับมาจากโรงพยาบาลดรีฟก็กลับมาที่คอนโดของตนเอง ที่ตอนนี้สภาพดูไม่เหมือนห้องพักสุดหรูเลยสักนิด เพราะดรีฟกลับมาอาละวาดทำลายข้าวของในห้องเพื่อระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา

 

 

          "เป็นเพราะกูที่ทำให้มึงร้องไห้อีกแล้วสินะ" ดรีฟเอยกับตัวเองเพราะมัวคิดถึงหน้าของต่อต้านที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา

 

 

          "กูยอมเดินออกมาจากชีวิตมึง เพราะกูหวังว่ามึงจะปลอดภัย  มึงต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะต่อต้านมีชีวิตอยู่เพื่อกู ให้คนเลว ๆ อย่างกูได้มีความดีหลงเหลืออยู่บ้างในชีวิต ให้กูคืนความสุขให้มึงเถอะนะกูขอร้อง นี่คงเป็นสิ่งที่กูเหลืออยู่สินะ ความว่างเปล่า กับ ความรู้สึกผิด กูคงต้องอยู่กับมันไปทั้งชีวิตเพราะกูไม่มีวันลืม ว่ากูทำลายชีวิตมึงกับลูกด้วยมือของกูเอง" ดรีฟพูดสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจทั้งหมดออกมาถึงแม้ว่าจะไม่มีใครรับฟังแต่มันก็ยังดีกว่าการที่ต้องเก็บทุกอย่างไว้ในใจ ดรีฟทนไม่ไหวจริง ๆ

 

 

 

 

พยายามแล้วน๊า มันได้แค่นี้จริง ๆ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น