พัชร์พิชชา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ถ้าชอบกดไลค์ให้ด้วยนะจ๊ะ ขอบคุณค่า

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น : Boss, My boss, ออฟฟิช, เจ้านาย, พัชร์พิชชา, ซาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 189

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2561 20:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

ตอนที่ 2

…..9 เดือนต่อมา…..

          “งานเป็นไงบ้างคะพี่โอ๊ต คิดถึงจุง” วิริญทิยา Video call คุยกับแฟนหนุ่ม

          “ก็ยังต้องปรับตัวนิดหน่อยจ้ะ  อากาศที่นี่ดีมากเลยนะลี่  ดูสิ (เขาแพลนกล้องไปมา) ว่างๆมาเที่ยวสิคะ”

          “เพิ่งไปได้ไม่นาน ทำมาชวน  สรุปคิดถึงกันบ้างมั๊ยคะ”

“คิดถึงสิคร๊าบบบบ  คิดถึงม๊าก มากเลยล่ะจ้ะ......  ลิลลี่เดี่ยวพี่โอ๊ตโทรกลับนะคะ”

“อ้าว นี่ยังไม่เลิกงานอีกเหรอคะพี่โอ๊ต”

          “ที่นี่ทำงานไม่ค่อยเป็นเวลาน่ะจ้ะ  แต่ถ้าเลยเวลางานก็ทำโอทีต่อ ก็ดีนะจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน คิดถึงใครบางคน พี่ไปก่อนนะคะ เดี๋ยวพี่ว่างๆแล้วจะโทรกลับ พี่ไปแล้วนะคะ”

“ค่ะๆ  แล้วโทรมานะ  ลี่จะรอ” เธอวางสาย Video  call “เฮ้อ  นี่มันจะสามทุ่มแล้ว ยังทำงานทำการไม่เสร็จไม่สิ้นซะที   อืม**! งั้นโทรหายายออยดีกว่า จะได้ไม่เหงา”**

          “ฮัลโหลออย  ทำไรอยู่จ๊ะ”

          “อ๋อ ลิลลี่  พอดีเพิ่งกลับมาถึงห้องเนี่ย ว่าไงจ๊ะ สาวโสด  ทานอะไรรึยัง มาทานด้วยกันมั๊ย ออยซื้อของกลับมาทานที่ห้องเยอะแยะเลยนะ มาสิๆ” อารดาชักชวนเพื่อนสาวที่อาศัยอยู่ห้องตรงข้าม

          **“โอเคเลย กำลังเหงาๆพอดี  เดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อผ้าสักแป๊บนะ  แล้วเจอกันจ้ะ”**เธอรีบลุกขึ้นไปแต่งตัว

.....ก๊อก ก๊อก  แอดดดดด***…..***

          **ฮัลโหล ซื้ออะไรมาเยอะแยะเลยเนี่ย ขอฝากท้องด้วยคนน๊า”

          “ได้เลย วันนี้ทำโออ่ะสิ เลยเลิกซะดึกเลย ดีนะนี่มีลิลลี่มากินเป็นเพื่อน ไม่งั้นเหงาแน่ๆ มาๆแกะทานกันเลย”

อารดาและวริญทิยาเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย สนิทกันถึงขนาดกินนอน ร้องไห้ด้วยกันมาแล้ว แต่ถึงสนิทกันขนาดไหนก็ตาม กฎของสองสาวคือจะไม่ล้ำเส้นความเป็นอยู่ของกันและกัน สองสาวจึงเช่าอพาร์ทเม้นต์เดียวกัน ชั้นเดียวกันแต่อยู่คนละห้องนั่นเอง

“งานเป็นไงมั่ง  ไม่มีพี่โอ๊ตคอยมารับส่งเหมือนเดิม เหงาล่ะสิ”

          *“*ก็เหงาๆนะ รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปหลายอย่างเลยล่ะออย แต่พอทำงานไป แป๊บๆ นี่ก็ 9 เดือนแล้วอ่ะ” เธอช่วยอารดาแกะอาหารใส่จาน

          “ก็ปกติแหล่ะ คนเคยเจอกันทุกวัน ไม่ค่อยได้เจอเหมือนเก่า ก็อาจจะมีความรู้สึกแปลกๆ ว่าแต่ เซินเจิ้นนี่ก็ไกลเหมือนกันนะ สาวๆที่นั่นก็สวยใช่ย่อยนะเออ  แล้วแกไม่กลัวพี่โอ๊ตเผลอบ้างเหรอ”

          “อุตส่าห์จะไม่คิด ออยนะออย แกกำลังจะทำให้ฉันระแวงนะนี่” เธอยิ้มๆแล้วตักส้มตำอย่างเอร็ดอร่อย

          **“**55555 แกก็  ฉันแหย่เล่นน่า  พี่โอ๊ตไม่ทำหรอก ใช่มั๊ย?”

          “อืม คบกันมาพี่โอ๊ตไม่เคยนอกใจเลยนะ แล้วก่อนไปพี่โอ๊ตก็บอกว่า ครบ 5 ปีกลับมาแล้วจะมาคิดเรื่องอนาคตกัน  ฉันก็ยังเชื่อเขานะ”

          “จ้า ขอให้ 5 ปีผ่านไปไวๆเลยละกัน เดี๋ยวเพื่อนออยจะแก่ซะก่อน 55555 เป็นไง ส้มตำเจ้านี้อร่อยใช่ป่ะ”  ลิลลี่พยักหน้ารับ สองสาวคุยกันจนเกือบเที่ยงคืน ก่อนเธอจะขอตัวกลับห้องตัวเอง

.....แอดดดด.....

วริญทิยาหยิบโทรศัพท์ออกมาดู “นี่มันหกทุ่มแล้ว ที่นั่นคง ตี 1 แล้ว  แต่เอ๊ะ!!! พี่โอ๊ตยังไม่โทรกลับมาเลย งานคงเยอะมั๊ง   ไว้คุยกันวันหลังละกัน” เธอค่อยๆวางโทรศัพท์แล้วหลับตาลงท่ามกลางความง่วง

ความคิดเห็น