หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

เมื่อสวรรค์ให้นางมีชีวิตใหม่อีกครั้ง นางจะขอทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องวงศ์ตระกูลไว้ให้จงได้!

ตอนที่ 54 อุทกภัยเริ่มปรากฏ

ชื่อตอน : ตอนที่ 54 อุทกภัยเริ่มปรากฏ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2561 16:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 54 อุทกภัยเริ่มปรากฏ
แบบอักษร

แผนของเสิ่นหวาซั่น เสิ่นหนิงไม่รู้ ยามนี้นางกำลังเล่นกับเสิ่นอวี๋เฉิงน้องชาย เสิ่นอวี๋เฉิงเป็นเด็กที่ว่องไวปราดเปรียว น้อยมากที่จะได้ยินเขาร้องไห้ ลืมตาโตใสแจ๋วมองเสิ่นหนิงที่กำลังหัวเราะคิกคัก เสิ่นหนิงก็เล่นกับเขาจนใจคอปลอดโปร่ง คณะทูตต้าหย่งออกเดินทางแล้ว ซั่งกวนฉางจื้อไม่ได้ตามไปด้วย แสดงว่าเรื่องราวไม่เหมือนชาติก่อนแล้ว ก็เลยมีใจเล่นสนุกกับเสิ่นอวี๋เฉิง

 ตั้งแต่เริ่มต้นวางแผนคดีลอบสังหารวังฉือหนิง จนสั่งให้มดงานปล่อยข่าวลือในเมืองหลวง เวลานี้สามารถหยุดยั้งซั่งกวนฉางจื้อมิให้ไปเป็นทูตซีเอี้ยนได้ในที่สุด ผลงานนี้ เสิ่นหนิงรู้สึกพอใจในตัวเองมาก เมื่อไม่สามารถไปซีเอี้ยน แล้วซั่งกวนฉางจื้อจะเพิ่มต้นทุนทางการเมืองได้อย่างไร

 ถึงแม้เหตุการณ์ในอนาคตยังไม่ชัดเจน แต่ก็ยังมีความหวัง เพียงแค่ทำใจให้สงบได้ ก็ไม่ต้องเกรงกลัวอะไร ใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหว จึงจะเป็นทางที่ถูกต้อง

คณะทูตออกเดินทางได้ไม่นาน ใต้เท้าเจิ้นหยวนกงเจี่ยนเซี่ยงตงก็สิ้นชีวิต ตอนได้รับข่าวนี้ เสิ่นหนิงไม่ได้เสียใจ นางเข้าใจแล้ว เมื่อสุดแรงมนุษย์แล้วก็อยู่ที่ฟ้าประทาน อะไรที่สมควรมาย่อมต้องมา ก็แค่รอดูสิ่งที่จะเกิดขึ้นอย่างเงียบๆ 

แต่ไม่นึกว่าทุกอย่างยังคงสงบนิ่ง ตอนเสิ่นหนิงกับเสิ่นอวี๋ซื่อไปงานศพ เห็นองค์หญิงใหญ่ซู่เหอยังดูดีอยู่  ไม่มีข่าวทหารก่อจลาจล งานศพกั๋วกงต้องเป็นพิธีหลวง ฮ่องเต้ทรงเสียพระทัยอย่างมาก สั่งให้วัดไท่ฉางกับฝ่ายเส้าฝู่เจียนจัดพิธีศพเจิ้นหยวนกงในระดับสูงสุด วันทำพิธีฝังศพ ใช้วงดนตรีทหารเปิดทาง ขุนนางทั้งบู๊ทั้งบุ๋นร่วมส่งศพ ริ้วขบวนธงทิว ริ้วขบวนดาบกับขบวนนักรบ ขบวนยิ่งใหญ่มโหฬาร ตั้งสมญานามเป็น ”กัง” แข็งแกร่งหาญกล้าคือกัง ก่อพลังยั่งยืนคือกัง พิฆาตศัตรูคือกัง สมญานามนี้เป็นการยกย่องเจิ้งหยวนกง และเป็นการประเมินค่าด้วยเช่นกัน เจิ้งหยวนกงเคยดูแลชายแดนนอกด่าน  ทำให้ข้าศึกนอกด่านไม่กล้ารุกราน สมญานามนี้จึงเหมาะสมอย่างที่สุด

ข่าวเจิ้งหยวนกงเสียชีวิตแพร่ไปถึงส่านซีและฉินโจว ซึ่งเป็นฐานที่มั่นใหญ่ของกองพลกวนเน่ยเว่ย ทันใดนั้นเสียงร้องไห้ของทหารสามหมื่นที่ประจำฉินโจวก็ดังสะท้านฟ้า! นายพลนอกด่านเหยียนลี่เจิ้งก็น้ำตาไหลในห้องประชุม มือกำตัวอักษรแปดตัวสุดท้ายที่เจี่ยนเซี่ยงตงเหลือไว้ให้เขา มองไปทางทิศเมืองหลวง ร้องเสียงดังด้วยความเศร้าโศกว่า “อาจารย์...”

สิ่งสุดท้ายที่อาจารย์อยากสอนเขา เขารู้หมดแล้ว! เหยียนลี่เจิ้งข่มกลั้นความโศกเศร้า ออกคำสั่งผ่านรองแม่ทัพทีละคำสั่ง นึกถึงระยะนี้มีการเคลื่อนไหวผิดปกติของนายทหารหลายคน เขาเกือบจะปล่อยจิตสังหารเฉียบเย็นออกมา เป็นเพราะเมตตาเกินไป จึงทำให้คนเหล่านี้เกิดความคิดมิบังควร จะฉวยโอกาสที่อาจารย์เสียชีวิตก่อจลาจล เขาจะไม่ยอมให้คนเหล่านี้ก่อการสำเร็จ จะไม่ยอมให้อาจารย์ผิดหวัง! คืนนั้น  เหยียนลี่เจิ้งออกคำสั่งลับ ประหารชีวิตทหารรวมทั้ง สวี่จื้อหง กวนเน่ยเว่ยจงหลางเจี้ยงรวมยี่สิบสี่คน ใช้วิธีรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบสยบความปั่นป่วนของทหาร ดับไฟแต่ต้นลม ทำให้การก่อจลาจลฆ่าฟันที่กำลังก่อหวอดต้องสลายไป

เรื่องนี้สามารถปิดบังการตรวจสอบของกระทรวงกลาโหมกับสำนักตรวจการราชสำนักไปได้  ในช่วงที่มีเรื่องวุ่นวายมากมาย เมืองหลวงมีการสอบเลื่อนขั้น ทางใต้มีอุทกภัย ไม่มีใครใส่ใจถึงเรื่องกวนเน่ยเว่ย ไม่นานนัก เหยียนลี่เจิ้งแจ้งข่าวการเสียชีวิตของสวี่จื้อหงว่าเป็นการตายระหว่างปฏิบัติหน้าที่ จบเรื่องนี้ไป ในสายตาทุกคน กวนเน่ยเว่ยทุกอย่างสงบ ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

เสิ่นหนิงมองดูฝนที่ตกต่อเนื่องยาวนานไม่หยุด รู้สึกรุ่มร้อนในใจ ตั้งแต่กลางเดือนหก ต้าหย่งก็มีฝนตกๆหยุดๆตลอดเวลา เมืองหลวงยังดี น้ำฝนไม่ได้มีมากนัก แต่พื้นที่ต่างๆด้านเจียงหนานเต้าต่างกันมาก ฝนตกหนักปานฟ้าถล่มหลายต่อหลายครั้ง การจัดการน้ำด้านนี้ยังไม่แล้วเสร็จ เขื่อนฝั่งแม่น้ำด้านโน้นก็ถูกน้ำซัดขาด น้ำฝนที่เทลงมาไม่ขาดสาย ทำให้ทั้งชาวบ้านทั้งทหารไม่สามารถซ่อมแซมได้ทัน ต้องอพยพหนีออกจากบ้านพักอาศัย

เสิ่นไคซั่นผู้ว่าหางโจวกับเหยียนหวาเส้าผู้ว่าฝูโจวทำหนังสือด่วนถึงหวางปี้ผู้ตรวจการเจียงหนานเต้าติดต่อกันห้าวันว่ากระแสน้ำรุนแรงไม่สามารถป้องกันได้ บ้านเรือนพังทลายต่อเนื่อง เริ่มมีประชาชนไร้ที่พักอาศัย ขอความช่วยเหลือ โดยเฉพาะหนังสือของเหยียนหวาเส้าผู้ว่าฝูโจวยิ่งเร่งด่วนมาก ด้วยว่าฝูโจวติดทะเล น้ำฝนมาพร้อมกับคลื่นลมทะเล น้ำทะเลไหลย้อนขึ้นมาท่วมฝูโจว พัดบ้านเรือนพังทลาย ทั้งน้ำทะเลไหลเข้าระบบน้ำใต้ดิน ทำให้บ่อน้ำประชาชนฝูโจวกลายเป็นบ่อน้ำเค็ม! ขณะนี้ประชาชนร่วมสามพันครัวเรือนประสบปัญหาไร้ที่พักอาศัยไร้น้ำกินน้ำใช้  ที่สำคัญกว่านั้นคือ ชาวบ้านฝูโจวหลายพื้นที่เริ่มไม่พอใจ หากไม่รีบจัดการแก้ไขให้ดี เกรงว่าประชาชนจะก่อจลาจล

หวางปี้ได้รับหนังสือด่วนจากพื้นที่ต่างๆในเจียงหนานเต้า เหงื่อกาฬเริ่มไหล นึกอิจฉาความโชคดีของเยี่ยเจิ้งฉุน ทำไมเราจึงโชคร้ายขนาดนี้ เพิ่งรับตำแหน่งผู้ตรวจการเจียงหนานเต้ายังไม่ถึงสามเดือน ก็มาเจออุทกภัยชนิดร้อยปีหนของเจียงหนานเต้า เขาไม่กล้าชักช้า รีบส่งหนังสือพวกเหยียนหวาเส้ารวมทั้งของตัวเอง ไปถึงเบื้องหน้าฉางไท่ฮ่องเต้ ขอให้กระทรวงโยธาช่วยเหลือ อีกด้านหนึ่งก็ส่งหนังสือด่วนให้อวี๋หงถูนายพลเจียงหนานเว่ย อวี๋หงถูใช้อำนาจฉุกเฉิน สั่งให้ทหารทั้งหมดของกองทหารขับไล่ข้าศึกแห่งฝูโจวออกช่วยอุทกภัย การช่วยเหลือประชาชนก็ถือเป็นการป้องกันชาติ ป้องกันไม่ให้เกิดจลาจล เป็นหน้าที่ของเจียงหนานเว่ยด้วย

 ราชโองการของฮ่องเต้มาถึงอย่างรวดเร็ว ให้หวางปี้เตรียมการช่วยเหลืออุทกภัย นายพลเจียงหนานเว่ยประสานงานช่วยเหลือเต็มที่ ประการแรกที่ต้องทำคือปลอบขวัญประชาชน เสริมคันเขื่อนแม่น้ำ ป้องกันจลาจล! งานช่วยเหลือขั้นต้นต้องทำจริงจัง ขุนนางทุกคนต้องถือเป็นหน้าที่ หากไม่ทำการช่วยเหลือเต็มที่จะถูกลงโทษ เวลาเดียวกันก็ส่งหวงอี้รองเสนาบดีกระทรวงโยธานำพวกกระทรวงโยธากับขุนนางบางส่วนของสำนักขนส่งทางน้ำไปยังเจียงหนานเต้า จัดการเรื่องความช่วยเหลือส่วนหลัง การสำรวจ  ตรวจสอบ  กับการช่วยเหลือส่วนหลัง ให้รอกลุ่มหวงอี้ถึงแล้วค่อยดำเนินการ

 หวงอี้จะออกเดินทางไปเจียงหนานทันที ในใจรุ่มร้อนยิ่งนัก กล่าวลาเสิ่นหวาซั่นที่กระทรวงโยธาแล้วเตรียมออกเดินทาง เสิ่นหวาซั่นห่วงใยสถานการณ์เจียงหนานเต้าอย่างมาก ไม่วายเตือนเขาอีกครั้งว่า “การไปเจียงหนาน  อันตรายซับซ้อน ระวังคนโกง ระวังขุนนางหาผลประโยชน์จากเภทภัย คลังฉางผิง คลังเซ่อกับคลังฮุ่ยหมิงเจ้าจะต้องดูให้แน่ชัด! การช่วยเหลือส่วนหลังสำคัญที่ทะเบียนบ้าน จำนวนครัวเรือนจำนวนคนที่ประสบภัย ทุกอย่างเจ้าต้องคิดคร่าวๆไว้ในใจ การปลอมแปลงเข้ารับความช่วยเหลือจะต้องลดลงให้เหลือน้อยที่สุด” เสิ่นหวาซั่นเปลี่ยนจากที่เคยอ่อนโยน น้ำเสียงทุ้มต่ำ  จุดสำคัญทุกย่างก้าวแม้ทำเองไม่ได้ แต่ก็ต้องพยายามป้องกันมิให้เกิดความผิดพลาด

“ข้าน้อยเข้าใจแล้ว” หวงอี้ผงกศีรษะ หน้าตาเคร่งขรึม เรื่องเช่นนี้เขาไม่กล้าดูเบาแม้แต่น้อย

เสิ่นหวาซั่นส่งหวงอี้ ยังคงหนักในหัวอก ดูน้ำฝนที่ตกไม่ขาดสาย นึกถึงรายงานจากเจียงหนานเต้าที่ประชาชนแต่ละครัวเรือนกลายเป็นผู้ไร้ที่อยู่อาศัย รู้สึกถึงกำลังมนุษย์ที่ต่ำต้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าภัยฟ้า การช่วยเหลือก็คือการใช้พลังมนุษย์ต่อสู้กับฟ้า ช่างยากเย็นเหลือเกิน

หลังจากหวงอี้ไปแล้ว เจียงหนานเต้าก็ยังมีข่าวอุทกภัยมาอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากมีขุนนางจากกระทรวงโยธากับสำนักขนส่งทางน้ำไปทำการช่วยเหลือ ราชโองการของฮ่องเต้ที่เกี่ยวกับการช่วยเหลือก็ส่งไปยังเจียงหนานเต้าไม่ได้ขาด สถานการณ์อุทกภัยของเจียงหนานเต้าก็ค่อยๆอยู่ในความควบคุม เสิ่นหวาซั่นเสนาบดีกระทรวงโยธาคนนี้ก็เริ่มวางใจได้ครึ่งหนึ่ง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น