รักล้นขอบ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความวุ่นวายครั้งที่ 12

ชื่อตอน : ความวุ่นวายครั้งที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2561 18:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความวุ่นวายครั้งที่ 12
แบบอักษร

“มาร์ตินจัดการพาคนที่บาดเจ็บไปรักษาด้วย ฉันจะรีบกลับไปหาเหมือนหน่อย”

“ครับบอส”

ผมคุยกับมาร์ตินเสร็จก็ให้คนขับรถออกรถทันทีเพื่อที่จะกลับไปหาน้องที่รออยู่ที่บ้าน ผมรู้ว่าน้องเป็นห่วงผมมาก ผมดีใจมากๆที่รู้ว่าน้องเป็นห่วงผมไม่เคยรู้สึกอย่างนี้กับใครมาก่อนผมยอมรับเลยว่าน้องมีอิทธิพลต่อตัวและหัวใจของผมมาก นี่ก็จะเที่ยงคืนแล้วต้องรีบกลับและเดี๋ยวน้องจะเป็นห่วงผมไปมากกว่านี้ น้องคือหัวใจของและผมเองก็จะไม่ให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องและทำอันตรายน้องได้เป็นอันขาด

ไม่นานผมก็มาถึงบ้านผมรีบตรงไปยังห้องนอนทันที เมื่อเห็นว่าน้องหลับไปแล้ว ผมจึงเดินเข้าไปอาบน้ำเสร็จ แล้วผมก็แต่งตัวแล้วเดินไปยังเตียงผมสอดตัวเข้าไปใต้ผ่าห่มและดึงน้องเข้ามากอดไว้ น้องขยับตัวไปมาเพื่อหาความอุ่นสบายสักพัักผมก็หลับตามน้องไป ผมตื่นมาตอนเช้าเห็นน้องหลับอยู่เลยไม่ไดปลุกขอนอนมองหน้าแบบนี้สักพักเถอะนะ ไม่นานน้องก็ตื่น

“อือ.....” น้องกำลังจะขยี้ตาตัวเอง

“อย่าขยี้ครับเดี๋ยวตาจะแดงเอา”

“พี่คริส... พี่คริสเป็นยังไงบ้างบาดเจ็บตรงใหนหรือเปล่าครับ ฮึก”

“ไม่เอาครับไม่ร้องนะ พี่ไม่เจ็บตรงไหนเลยเห็นไหมว่าพี่สบายดี เพราะพี่สัญญาแล้วหนิว่าพี่จะไม่เป็นอะไร” ผมยิ้มให้น้องและตอบไปตามความจริง

“ขอบคุณครับที่รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเหมือน” พูดจบน้องก็โผล่เข้ากอดผมทันที ความรู้สึกนี้มันดีจังที่มีคนคอยเป็นห่วงเรา


พาร์ทเหมือน.........


การทำงานของผมในวันนี้ก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเท่าไหร่ ผมย้ายมาอยู่บ้านพี่คริสหลายวันแล้วครับตอนแรกก็ไม่คิดว่าพี่คริสจะไปคุยกับพ่อแม่ของผมจริงๆ แล้วพ่อกับแม่ของผมก็อนุญาติให้มาอยู่กับพี่คริสแม่บอกว่าเพื่อความปลอดภัยของผม ตอนแรกผมก็งงๆว่าเรื่องอะไรแต่ผมก็ยังไม่ได้ถามพี่คริสออกไปได้แต่เก็บความสงสัยไว้ และนี่ก็ได้เวลาเลิกงานแล้วผมก็ลาพวกพี่ๆแล้วไปหาพี่คริสที่รถ

“ผมกลับก่อนนะครับพี่ๆ สวัสดีครับ”

“จ้ากลับดีๆนะ”

“ครับ” ผมลาพวกพี่ๆเสร็จก็เดินไปยังรถของพี่คริสทันทีสักพักผมก็มาถึงที่รถ

“พี่คริสมารอเหมือนนานหรือยังครับ” ผมถามออกไปเพราะเมื่อมาถึงรถก็เห็นพี่คริสยืนรออยู่ก่อนแล้ว

“ไม่นานหรอกครับพี่ก็พึ่งมาถึง ปะงั้นเรากลับบ้านกันดีกว่า” พี่คริสตอบกลับมาแบบยิ้มๆ

“ครับ” ผมตอบพี่คริสกลับไปยิ้มๆ แล้วคนขับรถก็ขับออกจากบริษัททันที ไม่นานพวกเราก็มาถึงบ้าน พอลงจากรถก็เห็นแม่นมของพี่คริสแล้วก็พวกสาวใช้มายืนรอรับอยู่ที่หน้าบ้าน

“กลับมาแล้วหรอคะคุณชาย หนูเหมือน” แม่นมถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น

“ครับสวัสดีครับแม่นม” ผมยกมือสวัสดีแม่นมเมื่อท่านทักทายพวกเราเสร็จ

“กลับมากันเหนื่อยๆเดี๋ยวนมจะไปเอาน้ำและของว่างมาให้ทานนะคะ” แม่นมหายไปสักพักก็กลับมาพร้อมกับน้ำและของว่างในมือพวกเรากินเสร็จก็พากันขึ้นมาอาบน้ำและลงไปกินข้าวเย็นกัน พอกินข้าวเสร็จพี่คริสก็หันไปพูดกับแม่นม

“นมครับวันนี้ผมฝากน้องหน่อยนะครับพอดีว่าวันนี้มีงานด่วนเข้ามาหน่ะครับ”

“พี่คริสจะไปไหนหรอครับเหมือนไปด้วยไม่ได้หรอ” ผมถามพี่คริสด้วยน้ำเสี้ยงอ้อนๆเหมือนที่เคยทำและพี่คริสก็จะใจอ่อนทุกครั้ง แต่มันใช้ไม่ได้กับครั้งนี้ผมว่ามันจะต้องไม่ใช่เรื่องปกติธรรมดาแน่นอน ถึงไม่ยอมให้ผมตามไปด้วย

“พอดีมีคนมาป่วนที่คาสิโนนิดหน่อยพี่จะต้องไปจัดการมันครับ และที่พี่ไม่ให้เหมือนไปด้วยเพราะว่ามันอันตรายพี่เป็นห่วง เหมือนอยู่กับนมที่นี่นะครับแล้วพี่จะรีบกลับมา” พี่คริสพูดกลับมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังผมชักจะเป็นห่วงขึ้นมาแล้วสิ

“ครับ พี่คริสต้องดูแลตัวเองดีๆนะครับแล้วก็ต้องกลับมาแบบปลอดภัยด้วย” ผมรู้สึกใจคอไม่ดียังไงก็ไม่รู้รู้สึกไม่อยากให้พี่คริสไปเลยแต่ผมก็ห้ามไม่ได้อยู่ดีผมเลยได้แต่ภาวนาขอให้พี่คริสไม่เป็นอะไร ผมไม่เคยรู้สึกห่วงใครแบบนี้มาก่อนเลย

“ครับพี่สัญญาว่าพี่จะไม่เป็นอะไร” พี่คริสตอบกลับมายิ้มๆ สักพักพี่มาร์ตินก็เดินเข้ามาพร้อมกับพี่เกรย์

“รถพร้อมแล้วครับบอส”

“อืม มาร์ตินนายไปกับชั้น ส่วนเกรย์นายต้องคอยคุ้มกันคนที่นี่อย่าให้ใครมาทำร้ายเหมือนและแม่นมได้”

“ครับ/ครับ”

พอพี่คริสพูดเสร็จก็เดินออกไปโดยที่ผมเดินตามออกไปส่งผมที่หน้าประตู

“ส่งพี่แค่นี้พอครับแล้วเหมือนก็กลับเข้าบ้านไปนะพี่จะรีบไปรีบกลับ”

“ครับ พี่สัญญากับเหมือนแล้วนะว่าจะไม่เป็นอะไร”

“ครับงั้นพี่ไปแล้วนะ”

“ครับ”

พอผมเดินกลับเข้ามาในบ้านพี่คริสก็ขึ้นรถและออกไปเลยผมรู้สึกไม่สบายใจมากๆ ผมรู้สึกเป็นห่วงพี่คริส มากรู้สึกไม่เป็นอันทำอะไรเลย ผมได้แต่เดินวนไปวนมาจนแม่นมออกมาเห็นและเข้ามาคุยกับผม

“หนูเหมือน คุณชายจะต้องไม่เป็นอะไรเชื่อนมนะคะ” แม่นมพูดออกมาด้วยน้ำเสี่ยงที่อบอุ่นทำให้ผมคลายความกังวนได้บ้าง

“ครับแม่นม” ผมตอบกลับไปยิ้มๆ

“นมว่าหนูเหมือนขึ้นไปอาบน้ำแล้วนอนพักผ่านดีกว่านะคะเดี๋ยวคุณชายก็กลับมาค่ะ”

“ครับ งั้นเหมือนขึ้นไปอาบน้ำนอนก่อนนะครับแม่นมก็ไปพักผ่อนได้แล้วครับไม่ต้องห่วงเหมือนนะ”

“ค่ะ”

ผมคุยกับแม่นมเสร็จก็เดินขึ้นมาอาบน้ำบนห้องเตรียมตัวจะเข้านอนแม้จะคลายความกังวลไปได้ แต่ผมก็รู้สึกเป็นห่วงพี่คริสอยู่ดี แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการรอ รอให้พี่คริสกลับมาอย่างปลอดภัยโดยที่ไม่บาดเจ็บตรงไหนผมได้แต่ภาวนาให้มันเป็นอย่างนั้น และในที่สุดผมก็หลับไป และตื่นมาตอนเช้าก็เห็นพี่คริส นอนกอดผมอยู่ผมรู้สึกดีใจมากๆ

“อือ.....” ผมรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วกำลังขยี้ตาแต่มีเสียงหนึ่งดังขัดขึ้นมาก่อน

“อย่าขยี้ครับเดี๋ยวตาจะแดงเอา” พี่คริสพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“พี่คริส... พี่คริสเป็นยังไงบ้างบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ ฮึก” ผมรัวคำถามออกไปทันทีที่ตั้งสติได้พร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลออกมา

“ไม่เอาครับไม่ร้องนะ พี่ไม่เจ็บตรงไหนเลยเห็นไหมว่าพี่สบายดี เพราะพี่สัญญาแล้วหนิว่าพี่จะไม่เป็นอะไร” พี่คริสยิ้มให้ผมและตอบออกมาตามความจริง

“ขอบคุณครับที่รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเหมือน” ผมพูดจบก็โผล่เข้ากอดพี่คริสทันทีและพี่คริสก็กอดตอบผมมาผมดีใจมากที่พี่คริส กลับมาอย่างปลอดภัยไม่บาดเจ็บตรงไหน

“แล้วนี่พวกพี่ๆบอดิการ์ดเป็นยังไงกันบ้างครับ” ผมถามออกไปด้วยความอยากรู้

“ไม่เป็นอะไรมากบาดเจ็บกันนิดหน่อยแต่ไม่มีใครตายครับ” พี่คริสพูดออกมาหน้าตาเฉยเลยครับปล่อยให้เราเป็นห่วงได้ทั้งคืนแล้วยังมีหน้ามายิ้มอีก


จบพาร์ทเหมือน.......


ผมรู้ว่าน้องเป็นห่วงผมมากๆ แต่ครั้งหน้าผมจะต้องระวังให้มากกว่านี้น้องจะได้ไม่ต้องมาคอยเป็นห่วงแบบนี้สักพักผมก็ให้น้องไปอาบน้ำแต่งตัว และเตรียมตัวเข้าบริษัท น้องเหลือเวลาฝึกงานที่บริษัทผมอีกแค่ 3 สัปดาห์ เท่านั้น แล้วก็ปิดเทอมแต่น้องยังไม่จบนะครับเห็นบอกว่าต้องทำวิจัยต่ออีกหนึ่งเทอมถึงจะผ่านและสามารถเรียนจบได้

นี่ก็ได้เวลาเข้าบริษัทแล้วด้วยช่วงนี้มีการเปิดตัว แบรนด์ใหม่ๆ ออกมาเยอะมากงานที่บริษัทก็เลยเยอะตามช่วงนี้น้องเองก็ยุ่งๆ ผมเองก็ยุ่งด้วยเช่นกัน สักพักพวกเราก็มาถึงบริษัทน้องก็ขอตัวไปทำงานก่อนแล้วตอนเที่ยงๆ จะขึ้นมากินข้าวด้วยช่วงนี้ผมรู้สึกมาความสุขจังไม่อยากให้เวลาเหล่านี้มันผ่านไปเลย ผมชอบที่มีน้องอยู่ใกล้ๆ และได้ทำอะไรด้วยกันผมนั่งเคลียร์เอกสาร ได้สักพักมาร์ตินก็เดินเข้ามา มาร์ตินเป็นทั้งมือขวาแล้วก็เลขาไปด้วยในตัว

“วันนี้ฉันมีงานอะไรบ้างมาร์ติน”

“วันนี้บอสมีเคลียร์เอกสารบนโต๊ะนี่ แล้วก็ประชุมกับบรอดบริหารตอนบ่ายโมงครับและหลังจากนั้นก็ว่าง”

“อืม แล้วพวกที่บาดเจ็บเป็นยังไงกันบ้าง”

“ตอนนี้รักษาตัวกันเรียบร้อยแล้วครับ ไม่มีใครเป็นอะไรมาก บาดเจ็บกันแค่นิดหน่อยครับ”

“อืม ฉันฝากนายดูแลพวกเค้าด้วย”

หลังจากคุยงานกับมาร์ตินเสร็จผมก็หันกลับมาสนใจกับเอกสารกองโตตรงหน้าต่อเพื่อเคลียร์ให้เสร็จและนั่งรอน้องขึ้นมาหาแค่คิดก็ทำให้ผมยิ้มได้แล้ว











วิจัย ก็คือ วิทยานิพนธ์ ที่นักศึกษาปี 4 ที่กำลังจะจบทุกคนจะต้องเจอความยากง่ายขึ้นอยู่กับคณะที่เราเรียนนะคะ




มาต่อให้แล้วนะ

ของคุณที่เข้ามาอ่านนิยายของเรานะคะ

เจอกันตอนต่อไปจ้า

ฝากไลค์ฝากเม้นให้เราด้วยนะติชมได้ไม่โกรธ

เราจะได้เอากลับมาพัฒนาให้ดีขึ้น

😊😊😊😊

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น