กนกรส มาศอุไร กัมพู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รีไรท์ : พี่เลี้ยงคนใหม่ จบบท (วางจำหน่ายEbook แล้ว)

ชื่อตอน : รีไรท์ : พี่เลี้ยงคนใหม่ จบบท (วางจำหน่ายEbook แล้ว)

คำค้น : อานนท์ มุขธิดา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 633

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2561 16:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รีไรท์ : พี่เลี้ยงคนใหม่ จบบท (วางจำหน่ายEbook แล้ว)
แบบอักษร

​สามารถโหลดซื้อนิยายได้แล้ววันนี้


ต่อจากตอนที่แล้ว...


อานนท์ลงจากเครื่อง เขาโบกมือไล่คนติดตามทุกคนให้กลับบ้านไปพักผ่อน ไม่ต้องคอยคุ้มกันเขาอีกแล้ว ก่อนที่เจ้าตัวจะก้าวขายาวขึ้นรถยนต์ส่วนตัวแล้วเบนหัวรถมุ่งตรงสู่ถนนหลัก ณ เวลานี้เกือบตีสามถนนทั้งสองฝากฝังโล่งโปร่ง ทำให้สามารถเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วได้เต็มที่ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย ถึงจะมีรถยนต์คันอื่นขับสวนกันไปมาบ้าง แต่ก็นานๆทีเท่านั้น

ชายหนุ่มถอนหายใจทิ้ง พร้อมทอดสายตาเย็นเยียบมองความมืดจากถนนเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกประหลาด อารมณ์คุกรุ่นเจือจางมากับความหวงแหน ไม่มีใครรู้เท่ากับใจเขารู้ มุขธิดาสำหรับเขา เจ้าหล่อนเป็นอะไรที่มากกว่าผู้หญิงที่เขาเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยมาก่อน

แต่ด้วยกฎเกณฑ์บางอย่างทางสังคม มันมีข้อบังคับอยู่ในตัวของมันเอง ต่อให้เขารู้หัวใจตัวเอง ก็ใช่ว่าเขานั้นสามารถยอมรับมันได้เสียเมื่อไหร่

ในขณะเดียวกัน หัวสมองของเขามันมีแต่ภาพชายหญิงกำลังยืนช่วยกันปรุงอาหารอยู่หน้าเตาแก๊ส เขาเห็นรอยยิ้มของแม่นั่นตอนยื่นทัพพีจ่อปากให้อนุชินชิมรสชาติ หัวใจของเขามันรู้สึกถูกบีบจนหายใจไม่ออก

  อานนท์ชะลอความเร็วของรถลงเมื่อใกล้ถึงสัญญาณไฟจราจร ถนนเส้นนี้ไม่ใช่ทางกลับบ้านของตนเอง และแน่นอนมันคือเส้นทางไปบ้านของผู้หญิงนอกสายตา ผู้หญิงที่เขาไม่คิดว่าเจ้าหล่อนจะเข้ามามีอิทธิพลต่อความรู้สึกได้มากมายเช่นนี้มาก่อน

 มีไม่มีก็ดูเอา ทั้งที่ตัวเองทั้งเหนื่อยทั้งเพลียจนตาแทบปิด แต่เขาดันเหยียบคันเร่งเพียงเพื่อขอได้เห็นหลังคาบ้านของสาวเจ้าก็ยังดี

พอรถหยุดติดไฟแดง อานนท์เอื้อมมือเพื่อกดปุ่มแผงเล็กตรงคอนโซลหน้ารถ เสียงเพลงคลาสสิกส่งเสียงคลอเบาๆ มันเลยยิ่งทำให้บรรยากาศรอบกาย อบอวลเต็มไปด้วยใบหน้าของใครคนหนึ่ง ล่องลอยอยู่ไม่ไกล แต่จนใจสุดมือจะเอื้อมคว้าเธอมาครอบครองได้อย่างมาดหมาย เมื่อเธอนั้นช่างห่างกันกับเขาราวฟ้ากับเหว

อานนท์ยกมือคลึงขมับสีหน้าไม่สู้ดี เขามีเงิน มีอำนาจ เพียบพร้อมทุกอย่าง สามารถเณรมิตรอะไรก็ได้แค่เพียงพริบตา แต่ทุกสิ่งเหล่านี้ล้วนให้ความสุขเพียงทางกาย มันไม่เคยส่งมาไม่ถึงหัวใจเขาเลยสักครั้งเดียว...

ชายหนุ่มเคาะปลายนิ้วบนพวงมาลัย ปล่อยอารมณ์คิดถึงให้มันขับเคลื่อน เมื่อทุกครั้งที่ได้เจอหน้ามุขธิดา มันแทบหาเรื่องราวดีๆต่อกันน้อยเต็มที แต่มันเป็นความทรงจำที่ตัวเขาเอง ไม่เคยลืมได้สักวัน

 หัวคิ้วได้รูปย่นยู่ยามเมื่อนึกไขว้ย้อนกลับไปถึงครั้งแรก ในวันที่เขาได้เจอกับเจ้าหล่อนที่บ้านสวนของไอ้เสือเพื่อนรักผู้น่าสงสาร จะว่าไปทุกวันนี้มันยังเป็นคนที่ดูแล้วน่าสงสารสุดสำหรับในกลุ่มเพื่อนสนิท มีอย่างที่ไหน เป็นพ่อคนแล้วแท้ๆแต่ต้องคอยมองหน้าลูกให้หายคิดถึงโดยผ่านทางรูปถ่ายจากโทรศัพท์มือถือตัวเองได้เท่านั้น มันเป็นความอนุเคราะห์เอนเอียงมาทางความใจอ่อนของคุณหญิงละไม ท่านมักแอบถ่ายน้องนันท์แล้วกดส่งเข้าไลน์กลุ่มเพื่อนสนิทในก๊วนแม่บ้านไฮโซ และแน่นอนหนึ่งในนั้นก็คือน้าดาว มารดาของไอ้เสือรวมอยู่ด้วยนั่นเอง

 เขาในฐานะเพื่อนย่อมนึกสงสารมันอยู่แล้วแน่นอน แต่ในความสงสารนั้นกับปนเปผสมด้วยความสะใจไม่น้อย สมน้ำหน้ากับความโง่เง่า มันอยากเห็นกงจักรอย่างลูกหว้าเป็นดอกบัวดีหนัก ปล่อยให้มันหัวมุนเที่ยวเป็นหมาบ้าคอยวิ่งตามหาลูกกับเมียแบบนี้ต่อไปจนกว่าน้องนิ่มของเขาจะยอมให้อภัยก็ดีเหมือนกัน 

 พอภาพไอ้เสือลอยเด่นเข้ามาในความคิด ภาพของผู้หญิงตัวเล็กกระจิริดซึ่งมีผิวขาวราวหยวกกล้วย ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มไร้เครื่องสำอาง ถึงไม่สวยโดดเด่นเหมือนน้องสาวของตนเอง ทว่ามันกลับทำให้เขาจดจำใบหน้าธรรมดานี้ได้อย่างแม่นยำ เจ้าหล่อนกางปีกปกป้องไอ้เสือ ไม่ยอมให้เขาบุกขึ้นบนบ้านเพื่อเอาเรื่องมัน ถึงสีหน้าของมุขธิดาในตอนนั้นจะดูตระหนกหวาดกลัวผู้ชายนับสิบคน ทว่าเจ้าหล่อนกลับสู้เขายิบตา

อานนท์ส่ายหน้าพร้อมยกยิ้มอ่อนโยน แม่เล็กพริกขี้หนูของแท้ เจอกันกี่ทีเจ้าหล่อนจะต้องลุกขึ้นสู้เขาไม่เคยเปลี่ยน...

ครั้นเมื่อภาพเคลื่อนไหวต่างๆในหัวเกี่ยวกับหญิงสาวที่มีอิทธิพลต่อใจ เริ่มเปลี่ยนเป็นภาพที่ขาเห็นไม่เกินห้าชั่วโมง ภาพที่ไอ้ลูกน้องคนโปรดส่งเข้ามือถือ มันทำให้อานนท์ถึงกับกำพวงมาลัยในมือจนขาวซีด เขากัดเนื้อริมปากจนรู้สึกรสขมคาว มีสัญญาณโทรศัพท์ดังเข้ามา ยกดูหน้าจอปรากฏชื่อสุดแสนน่ารำคาญเขาเลยปล่อยให้สัญญาณโทรศัพท์ดังและตัดสายทิ้งไปเอง นี่ไม่ใช่หนแรกที่มันดังส่งสัญญาณน่ารำคาญ ทว่าเป็นรอบที่เท่าไหร่เขาเองก็ไม่คิดสนใจจะจำ เมื่อหน้าจอปรากฏชื่อของบุคคลที่เขาเสียมารยาททิ้งเจ้าหล่อนมาโดยไม่บอกไม่กล่าว

 ไม่ใช่เขาโง่พอจะดูไม่รู้พิชยาบินตามเขาไปฝรั่งเศสทำไม แต่ที่เขายังทำใจเย็นไม่ลุกขึ้นมาแก้ข่าว ปล่อยให้ทุกคนคิดเห็นเช่นนั้น ไม่ใช่เขาไม่โกรธไม่โมโห แต่เพราะเขายังเห็นแก่ความสัมพันธ์อันดีที่มีต่อกันมาเนิ่นนานของทั้งสองครอบครัวต่างหาก แต่ถ้ามันถึงที่สุดเมื่อไหร่ ต่อให้เป็นหน้าอิฐหน้าพรหมเขาก็ไม่สน...

และพอสัญญาณเปลี่ยนเป็นสีเขียว รถคันหลังเริ่มบีบแตรส่งสัญญาณ อานนท์จึงรีบดึงสติบังคับรถยนต์ให้มุ่งตรงสู่บ้านของคนที่มีความสำคัญต่อใจ หวังเพียงได้เห็นหลังคาบ้านของเจ้าหล่อนก็ยังดีกว่าต้องกลับบ้านแล้วนอนไม่หลับ...


ขออนุญาตลงตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายแล้วนะคะ รบกวนติดตามต่อได้ทาง Ebook หรือระบบเหรียญทางเวบไซต์ธัญวลัยได้ต่อเลยจ้า...

ขอบคุณทุกๆการติดตามนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น