จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความลับบนเทือกเขา

ชื่อตอน : ความลับบนเทือกเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 241

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ส.ค. 2561 02:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับบนเทือกเขา
แบบอักษร

ทางออกอีกทางหนึ่งกลับเป็นทางขึ้นเทือกเขาปัญจา..

วาหุเป็นคนนำทาง..หลังจากออกมาจากอุโมงค์..ก็คุกเข่าลง..

คนที่วาหุคุกเข่าให้..มีคนเดียวในโลก..คือเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์..

การคุกเข่านี้..แสดงให้เห็นถึงการคารวะอย่างสูง..และคอยรับฟังคำบัญชา..

ทั่วแผ่นดินต่างให้ความคร้ามเกรงต่อจอมดาบเทพวายุ..ดาบของเขาเป็นดาบแห่งความตาย..คนไม่พูดมาก..ดาบก็น่าสะพรึง..เป็นยอดดาบที่หาได้ยากนัก..

แต่จู่ ๆ เขาก็หายไป..ไม่มีใครพบเขาอีกเลย..

ใครจะทราบ..ว่าท้ายที่สุด..เขาจะกลายเป็นเจ้าของร้าน “สำราญข้ามคืน”..แห่งแคว้นอุตระ..

และรับใช้เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์เพียงผู้เดียวเท่านั้น...

สินธุเห็นวาหุคุกเข่า..ตนเองก็ได้รับมอบหมายจากอาจารย์ให้มารับใช้เจ้าหญิง..ไหนเลยจะไม่คุกเข่าเช่นกัน..

จินดาพิสุทธิ์ออกจากอุโมงค์มาเป็นคนสุดท้าย..สีหน้างามยังคงว่างเปล่า..ไม่ทราบว่าคิดอะไรแน่..

แพคเกจกับศศินาเห็นบารมีของจินดาพิสุทธิ์..ก็อดสยิวกายไม่ได้..โดยเฉพาะศศินาที่เป็นญาติผู้พี่ของริต้า..อดีตก่อนที่จะมาเป็นเจ้าหญิง..ศศินาจำได้ถึงเด็กสาวที่นิ่งเฉย..ขี้อาย..ไม่พูดไม่จามากความ..เรียบร้อยและจืดชืด..

แต่เวลานี้..สองคนที่นับได้ว่ามีฝีมือสูงสุด..กลับย่อตัวคารวะต่อเจ้าหญิงองค์นี้..

อยากจะรู้แล้วล่ะว่า..ทำไมริต้าเมื่อเป็นเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์..ถึงได้มีบารมีจนทุกคนนบนอบอย่างแท้จริง..

เสียงหัวเราะดังขึ้น..

นี่คือเสียงของมหสิงขร..

“..พวกเจ้าไม่รอดหรอก..อย่าคิดว่าจะหนีจากกองทหารแห่งแคว้นอุตระเราได้..”

ปักษาแค่นเสียง..

“..เจ้าคนไม่รู้ดีชั่ว..เพียงแค่กองทหารสวะของพวกท่าน..คิดหรือว่าเราจะกลัว..หากเจ้าหญิงเราเพียงแค่ดีดนิ้ว..พวกเจ้าก็ราบเป็นหน้ากลองแล้ว..นี่เห็นแก่สัมพันธไมตรีระหว่างแคว้น..เจ้าหญิงจึงได้แต่หลบมา..”

เพียงแค่ดีดนิ้วหรือ..แพคเกจกับศศินามองหน้ากัน..ริต้าเก่งขนาดนั้นเชียว..

ถ้าทำได้แบบนั้นก็มีแต่คิตตี้เรียกอสูรมาจัดการนั่นแหละ..

เพียงแต่..ริต้าเนี่ยนะ..แพคเกจครุ่นคิด..

ศศินาหันมาทางแพคเกจ..ซัดเพี้ยะเข้าที่ต้นแขน..

แพคเกจยิ้มแหย..

“..มีอะไรคะพี่นา..”

“..ห้ามใช้ฟีโรโมนของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์เด็ดขาด..เธอจะเจ้าชู้ไปถึงไหนกันหาแพคเกจ..”

แพคเกจใจหาย..

“..ขอโทษพี่..มันทำไปแบบไม่รู้ตัว..ว่าแต่..พี่รู้ได้ยังไง..”

“..ก็พี่เป็นผัวเธอนี่แพค.ทำไมจะไม่รู้..”ศศินายังเหมือนโกรธ ๆ ..

แพคเกจหลับตาปี๋..ดุกว่าคิตตี้อีกเว้ย..

เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์หันมายิ้มให้..

“..สิ่งที่ท่านแพคเกจกระทำ..ล้วนไม่มีผลต่อข้า..แต่หากจะกริ่งเกรง..ก็เพียงระวังปักษากับมีนาจะได้รับผลก็พอ..”

ศศินาครางอือม์..เนื่องเพราะอยู่ต่อหน้าบุคคลอื่นที่เป็นชาวมิติเร้นตั้งแต่แรก..ริต้าหรือเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์จึงจำเป็นต้องใช้สำนวนพูดของชาวมิติเร้น...

แพคเกจกลับงุนงง..จินดาพิสุทธิ์หัวเราะเบา ๆ ...

“..สิ่งที่ท่านขับออกมาจากกาย..มีผลต่อราคะจริต..แต่มันใช้ไม่ได้กับคนที่ไม่มี..จิตสูญญตาสร้างสภาวะว่างเปล่าจากกิเลสมูล..ไม่ว่าท่านจะขับกระตุ้นราคะสักเพียงใดก็ไม่มีผล..”

จินดาพิสุทธิ์หันมาทางมหสิงขร..

“..ใจจริงไม่อยากจะสร้างความลำบากแก่ท่าน..เพียงแต่การขึ้นยอดเขามัชฌิมาแห่งเทือกปัญจาเพื่อไปสู่ถ้ำสมบัติ..เราต้องการคนชำนาญภูมิประเทศ..และท่านควรจะเป็นคน ๆ นั้น..”

“..เฮอะ..คิดหรือว่าข้าจะทำตามคำขอร้องของท่าน..”

จินดาพิสุทธิ์กลับหัวเราะ..

“..เราเพียงต้องการตำราเล่มเดียว..สำหรับทรัพย์สมบัติอื่น..หาได้แยแสไม่..”

แพคเกจสะดุด..เหมือนสี่ปีก่อนจะเคยได้ยินอะไรแบบนี้..

ตำราหรือ...

“..ริต้า..เอ๊ย..เจ้าหญิง..ตำราที่ท่านว่า..คือตำราความรู้ของราชาแวมไพร์รุ่นที่สามเขียนไว้ใช่หรือไม่..”

ศศินาก็ตาลุก..

“..ตำราความรู้ของราชาแวมไพร์หรือ..”

จินดาพิสุทธิ์พยักหน้า..

“..เป็นสิ่งที่ท่านแม่ฝากให้ข้ากระทำ..เป็นการรับปากจากตัวแทนของท่านเทพอสูรว่าจะต้องรวบรวมตำราที่เหลืออีกสองเล่มให้จงได้..และเราสืบทราบมาว่า..หนึ่งในสองเล่มอยู่ในถ้ำสมบัติเทือกเขาปัญจา..”

จินดาพิสุทธิ์หันมาทางมหสิงขร..

“..เราขอเพียงตำราเล่มเดียวเท่านั้น..และมันก็ไม่ควรจะมีประโยชน์ต่อแว่นแคว้นของท่าน..”

มหสิงขรแค่นเสียง..

“..ผู้ใดจะเชื่อ..ท่านวางแผนเสี่ยงอันตรายเพื่อตำราเล่มเดียว..”

“..ข้าก็คิดว่าท่านไม่ควรจะเชื่อ..แต่การเดินทางขึ้นยอดเขามัชฌิมา..ไม่มีท่านก็ไม่ได้..”

“..ถ้าเช่นนั้น..ข้าก็ถือว่ามีแต้มต่อเหนือพวกท่านแล้วล่ะ..”มหสิงขรหัวเราะ..

“..ข้ากล่าวกับท่านเยี่ยงนี้..เพียงเพราะอยากจะขอร้องกันดี ๆ ..แต่หากท่านคิดว่านี่คือแต้มต่อ..ก็จนใจ..”จินดาพิสุทธิ์หันมาทางมีนา.. “..เราคงไม่ต้องการท่านมหสิงขรแล้วล่ะ..”

มหสิงขรรู้สึกประหลาด...ในขณะที่มีนาพูดขึ้นว่า..

“..ท่านวาหุ..เราเพียงต้องการมันสมองของท่านมหสิงขร..วิชาของเราสามารถนำเอาความทรงจำของท่านมหสิงขรมาใช้ได้..ขอเพียงท่านตัดศีรษะให้ข้าเท่านั้น..”

มหสิงขรชะงักท่าที..

วาหุลุกขึ้น..

“..ตัดศีรษะใช่ไหม..”

“..ใช่..เพราะมันสมองอยู่ในศีรษะ..ขอเพียงวางมือถ่ายเทจิตและความคิดกับสมองได้..เรื่องอะไรที่ท่านมหสิงขรทราบ..เราก็จะทราบทั้งสิ้น..เอาตัวคนไปจะยุ่งยาก..ไหนจะต้องฟังคำถากถางพร่ำบ่น..ต้องระแวงว่าจะทรยศหักหลังจนพวกเราทุกคนเป็นอันตรายอีก..ดีที่สุดคือเอาไปแค่ศีรษะ..”

วาหุพยักหน้า..มหสิงขรใจหาย..

“....นี่..พวกเจ้ากล้า..”

“..เพราะท่านคงไม่ร่วมมือกับเราแน่นอน..”มีนายิ้ม.. “..เราก็ไม่อยากจะยุ่งยาก..วิธีนี้ดีที่สุดสำหรับพวกข้าแล้วล่ะ..”

“..เดี๋ยว ๆ ๆ ..พวกท่าน..”มหสิงขรโบกมือ.. “..ข้าเปลี่ยนใจแล้ว..ข้าร่วมมือก็ได้..ข้า..”

วาหุไม่ฟังเสียง..ฟันดาบใส่ทันที..

ดาบที่รวดเร็ว..โหดร้าย..น่ากลัว..

ร่างของมหสิงขรทรุดลง..ร่วงโครม..

แต่ศีรษะยังไม่หลุดออก..

เขาสิ้นสติสมประดีไป..

วาหุแค่นเสียง..สอดดาบคืนฝัก..

เมื่อสักครู่เขาใช้เพียงสันดาบฟันใส่ก้านคอเท่านั้น...

เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์หัวเราะ...

“..มีนากับท่านวาหุเข้าใจหยอกเย้านัก..”

คนที่เหลือที่ไม่คุ้นเคยต่างก็ประหลาดใจ..

แต่จินดาพิสุทธิ์ทรุดกายลงข้างร่างของมหสิงขรที่หมดสติเพราะความหวาดกลัว..

วางมือที่ศีรษะ..หลับตา...

ชั่วครู่ก็ลุกขึ้น..

“..เราไปกันเถิด..เส้นทางทั้งหมดที่มหสิงขรล่วงรู้..ข้าซึมซับเอามาหมดสิ้นแล้ว..”

แพคเกจกับศศินามองหน้ากัน..

สินธุตระหนก..เทพอัคคีเวนไตย์ก็ใจหาย..ห้าเงาครุฑกับสามคนของสำนักพิณทองก็อ้าปากค้าง...ไม่ต้องนับเสือขวานฟ้ากับบริวารทั้งสองเลย..

ศศินาอุทานออกมา..

“..นี่เธอเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่..ริต้า..”

ปักษายิ้มเล็กน้อย..

“..ท่านปีศาจหมาป่า..เจ้าหญิงยังมีสิ่งที่ท่านไม่ล่วงรู้อีกมากนัก..”

ศศินาครางอือม์...

ปักษาพูดอีกว่า..

“..ดูเหมือนว่า..การขึ้นยอดเขามัชฌิมา..เทือกเขาปัญจาในครั้งนี้..ทุกผู้คนล้วนแต่มีความหมายไม่มากก็น้อย..ท่านเห็นเป็นประหารใด..ท่านปีศาจหมาป่า..”

......

เทือกเขาปัญจาเป็นเทือกเขาอยู่ตอนเหนือของแคว้นอุตระ..มียอดเขาซึ่งเป็นรูปคล้ายนิ้วมือห้านิ้วเป็นสัญลักษณ์สำคัญ..คำว่าปัญจาก็หมายถึงยอดเขาทั้งห้านี่แหละ

และยอดมัชฌิมาซึ่งเป็นยอดเขาที่ตั้งอยู่กลาง..เป็นยอดเขาสูงสุด..ลึกลับสุด..

ยามโพล้เพล้จนค่ำ..

จินดาพิสุทธิ์ล่วงรู้ความทรงจำของมหสิงขรในส่วนของเส้นทาง..จึงพาทุกคนไปถึงถ้ำใหญ่..

อากาศเริ่มหนาวเย็นทุกขณะ..

แต่จะเยือกเย็นเพียงใด..ขอเพียงก่อไฟให้ความอบอุ่น..ก็ใช้ได้แล้ว..

ทุกคนหาไม้มาก่อไฟ..แต่การก่อไฟก็ทำได้ยากลำบาก..เพียงแต่มีเทพอัคคีเวนไตย์..ทุกอย่างก็ง่ายขึ้น..

จินดาพิสุทธิ์นั่งขัดสมาธิข้างกองไฟ..

“..พักหนึ่งคืน..ใช้ช่วงกลางวันเดินทาง..ก็จะทำให้รอดพ้นอันตราย..วันพรุ่งนี้ค่ำคงถึงถ้ำสมบัติ..”จินดาพิสุทธิ์พูด..

สินธุครางอือม์...

“..องค์หญิง..การพบเจอถ้ำสมบัติไม่ใช่เรื่องยาก..เพียงแต่การจะกลับลงไปคงยากกว่า..ทหารอุตระคงไม่ปล่อยให้เราหลบหนีไปง่าย ๆ แน่..”

“..เราคิดตรงข้ามกับท่าน..การเข้าถ้ำสมบัติ..และค้นหาของ..กระทำได้ยากเย็นกว่าเรื่องอื่นนัก..”จินดาพิสุทธิ์ให้ความเห็น..ก่อนจะหลับตาลง...

วาหุครางอือม์...

“..ท่านคิดว่า.ทหารแคว้นอุตระจะตามไล่ล่าเราขึ้นมาบนเขานี้หรือไม่..”

“..ทหารแคว้นอุตระถือว่าบนเทือกเขาเป็นเขตหวงห้าม..ที่เราควรจะกริ่งเกรง..น่าจะเป็นสิ่งที่อยู่บนเขามากกว่า..”

เสือขวานฟ้าอดสยิวกายไม่ได้..

“..องค์หญิง..ท่านหมายความว่า..บนเขานี้..มีอันใดที่น่าเกรงกว่าทหารแคว้นอุตระอีกหรือ..”

“..หากผู้ที่ขึ้นเขามาไม่ได้รับบัญชาโดยตรงจากเจ้าครองแคว้น..สิ่งที่รอต้อนรับ..ก็น่ากลัวยิ่งนัก..”แม้จะพูดคำว่าน่ากลัว..แต่น้ำเสียงของจินดาพิสุทธิ์กลับว่างเปล่าจากความรู้สึกโดยสิ้นเชิง..

และเจ้าหญิงก็พูดอีกว่า..

“..เพียงแต่พวกท่านอย่างได้ตระหนกไป..ขอให้เกาะกลุ่มกันไว้..และทำตามคำสั่งของข้า..รับรองจะไม่มีภัยอันตราย..บนเทือกเขาแห่งนี้..ภัยมักจะเกิดจากความโลภและเขลา..หาใช่เรื่องอื่นไม่..”

จินดาพิสุทธิ์นิ่งคิด..

“..คืนนี้ขอให้อยู่ภายในถ้ำ..ไม่ว่าจะเห็นอะไร..ก็อย่าออกไปเด็ดขาด..อากาศข้างนอกหนาวเหน็บ..แต่ก็ยังฆ่าเราไม่ได้เท่ากับสิ่งที่เชื้อเชิญให้เราออกไปทั้งสิ้น..พวกท่านจัดเวรผลัดกันเฝ้ายาม..เพราะอาจจะมีสัตว์ร้ายที่ยิ่งกว่าสัตว์ป่าย่างกรายเข้ามา..หากมีสิ่งผิดปรกติเกินกว่าจะรับมือ..ก็ให้ปลุกทุกผู้คน..”

บุคลิกและวุฒิภาวะ..ทำให้ทุกคนต้องคล้อยตาม..ศศินากับแพคเกจต่างก็มองหน้ากัน..ริต้าต่างไปจากเดิมมากเหลือเกิน..ด้วยบุคลิกที่ปรากฏ..ดูจะเหนือกว่าคิตตี้ฝาแฝดสาวเสียงอสูรของเธอมากมายนัก..

......

ทุกคนจับจองสถานที่ในถ้ำเพื่อพักผ่อน..

เวลานี้..ค่ำมืดแล้ว...

อากาศเย็นเยือกเพราะใกล้หนาวทุกที..ทุกคนจับกลุ่มเป็นกลุ่มใครกลุ่มมัน..และต่างล้มตัวลงนอน..

ด้านปากถ้ำ...สี่ในห้าเงาครุฑแห่งแคว้นสุริยะนอนหลับอย่างอ่อนเพลีย...อีกมุมหนึ่งทางด้านหน้า..เสือขวานฟ้าและบริวารคนหนึ่งก็นอนหลับอย่างรวดเร็ว...

ถัดมา.สามตัวแทนสำนักพิณทองคำ..เทพอัคคีเวนไตย์..วาหุ..และสินธุก็พักผ่อนด้วยกัน...

กองไฟวับแวมแสงไฟทำให้สว่างและได้ไอความร้อนดับความรู้สึกเย็นเยือก..

หนึ่งในห้าเงาครุฑที่ทำหน้าที่เวรยาม..ร่วมกับบริวารคนหนึ่งของเสือขวานฟ้า..

ทั้งสองแม้ไม่รู้จักมักคุ้นมาก่อนหน้า..แต่สถานการณ์ที่ต้องอยู่ร่วมกันเช่นนี้..ทำให้สนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว...

บริวารเสือขวานฟ้าคนนี้ผิวขาว..เป็นเด็กหนุ่มท่าทางคึกคะนอง..นามจิ้งหรีดดำ..

หนึ่งในห้าเงาครุฑที่ทำหน้าที่เวรยาม..เป็นชายผิวคล้ำแต่ดูสะอาดสะอ้าน..โกนหนวดเกลี้ยงเกลานามครุฑขาว..

ทั้งสองเมื่อสนิทสนม..ต่างก็คุยกันถูกคอ...และหลายครั้งก็สบตากันอย่างบังเอิญ..

ครุฑขาวอดยิ้มไม่ได้..

“..นามท่านประหลาดนัก..ชื่อจิ้งหรีดดำแต่ผิวกลับขาวยิ่ง..”

จิ้งหรีดดำก็หัวเราะเช่นกัน..

“..นามท่านก็ประหลาด..ชื่อครุฑขาว..แต่ผิวท่านคล้ำ...ช่างชวนขบขันยิ่งนัก..”

ต่างคนต่างก็ห้วร่อ..

“..จิ้งหรีดดำน้องเรา..หากมีสุราสักไห..เราสองคงสนทนาได้ถูกคอกันยิ่งกว่านี้..”ครุฑขาวพูด..

จิ้งหรีดดำสบตาอีกฝ่ายอย่างมีความหมาย...

ครุฑขาวก็สบตาตอบ...

จิ้งหรีดดำอดถามไม่ได้..

“..ท่านพี่ครุฑขาว..หากเสร็จภาระเสาะหาถ้ำสมบัติแล้ว..ท่านจะไปที่ใดต่อ..”

ครุฑขาวถอนใจ..

“..น้องจิ้งหรีดดำ..ค่าจ้างในการร่วมภารกิจนี้สูงไม่ใช่น้อย..เพียงพอจะตั้งหลักฐานสร้างชีวิตใหม่ได้สบาย..หากข้ามีวาสนา..ก็อยากจะไปท่องที่แคว้นจันทราสักครา..อยากจะหาใครสักคนร่วมชีวิต..ใช้ชีวิตอย่างสุขสงบ..”

ครุฑขาวพูดจบก็อดมองที่จิ้งหรีดดำไม่ได้..

จิ้งหรีดดำหน้าแดงเล็กน้อย..

คนทั่วไปหากกล่าววาจาเอ่ยอ้างถึงแคว้นจันทราเช่นนี้..ก็คงมีความหมายแฝงเป็นนัยยะบางประการอยู่..และเป็นที่รู้กัน..เนื่องจากทั่วทั้งแผ่นดินล้วนทราบว่า..แคว้นจันทราเปิดกว้างด้านความรักปานใด

จิ้งหรีดดำดูจะพึงใจครุฑขาวตั้งแต่แรกเริ่ม.ก็อดพูดไม่ได้..

“..ข้าก็คงนำเอาส่วนแบ่งค่าจ้างจากท่านหัวหน้า..ไปใช้ชีวิตที่แควันจันทราเช่นกัน..ประหลาดนักที่ท่านกับข้ามีใจตรงกันเช่นนี้..”

ครุฑขาวหัวเราะเบา ๆ ..เอนกายเข้าใกล้..ถือโอกาสโอบไหล่ไว้..

“..ท่านรู้สึกเหมือนข้าหรือไม่..พี่ครุฑขาว..อากาศเวลานี้ก็เย็นเยือก..แต่ข้ากลับรู้สึกอุ่นยิ่ง..”

“..น้องเรา..ข้าก็รู้สึกอบอุ่นเช่นกัน..”

ต่างคนต่างก็ซบร่างพิงกัน..ให้ความรู้สึกเคลิบเคลิ้ม...

แต่แล้ว..ก็มีเสียงดังแผ่วเบา..คล้ายกับเสียงลมหายใจ..แต่ก็เป็นลมหายใจที่ประหลาดราวกับสัตว์ร้ายที่หื่นกระหาย..

จิ้งหรีดดำสะดุ้ง..ครุฑขาวก็ตื่นตัวขึ้น..

“..ท่านได้ยินหรือไม่..”จิ้งหรีดดำถาม..

“..เสียงดูคล้ายเสียงสัตว์ร้าย..”

ทั้งสองเมื่อสักครู่นั่งเคียงกันอยู่ใกล้ปากถ้ำ..ต่างคนต่างลุกขึ้น..ครุฑขาวดึงดาบออก..ในขณะที่จิ้งหรีดดำขยับขวาน..ครุฑขาวอดพูดไม่ได้..

“..น้องชาย..ท่านอยู่ด้านหลังข้า..”

“..พี่ชาย..สัตว์ร้ายเหล่านี้..ข้าเผชิญมานักต่อนัก..”จิ้งหรีดดำตั้งขวาน..

ในสายตาของเขา.หากเป็นสัตว์ร้ายเช่นเสือหรือสุนัขป่า..หาได้เป็นที่ใส่ใจแต่อย่างใด..

เพียงแต่สิ่งที่เขาเผชิญ..กลับไม่ใช่สัตว์ป่า...

ประกายตาสีแดงวูบขึ้นจากภายนอก...

และวูบเข้ามาอย่างรวดเร็ว...

........

อีกด้านหนึ่ง...

ในส่วนที่ลึกสักหน่อย..แพคเกจกับศศินาอยู่ด้วยกัน..จินดาพิสุทธิ์หรือริต้าก็เข้ามาสนทนาด้วย..

เวลานี้ได้มีโอกาสสนทนากันเป็นการส่วนตัวบ้างแล้ว..

“..พี่นากับแพคเกจตายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ..”..เจ้าหญิงถามด้วยสำนวนโลกปรกติที่จากมา.. “..สำหรับฉัน..ตอนที่ถือโคมพรรณรายกับเพชรแห่งแสงสว่างขึ้นไปเหนือบรรยากาศโลกกับเทพอสูร..ก็วูบไปเลย..ตื่นขึ้นมาอีกที..ก็อยู่หน้าวังจันทราแล้ว..”

“..เราถูกเทวีแวมไพร์ฆ่าตาย..”แพคเกจกอดศศินา.. “..ก็ยังดีที่พอฟื้นขึ้นอีกที..ก็นอนตรงใต้ต้นไม้ชายป่าแคว้นมิลินทระ..แล้วพี่นาก็อยู่ข้าง ๆ ..ตอนแรกก็ไม่เข้าใจหรอกนะว่านี่มันที่ไหน..แต่พอเข้าเมืองได้รับรู้ว่าที่นี่เป็นมิติเร้น..ก็คิดว่า..เราสองอาจจะเป็นเหมือนกับกัสจังก็ได้..”

“..เจ้าหญิงแห่งวังจันทราคนเก่าใช่ไหมคะ..ลูกสาวแท้ ๆ ของท่านแม่โสมมวดี..”

“..อือ..กัสจังตายไปจากโลกนี้.และไปมีชีวิตอยู่ในโลกของเรา..แล้วก็..รักกับพี่นาจนมีลูกด้วยกันด้วยล่ะ..”แพคเกจหันไปยิ้ม ๆ กับเจ้าหญิงหมาป่า..

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

“..ถึงกับมีลูกด้วยกันเลยหรือนี่..”

“..ก็..เรื่องมันยาว..”ศศินาหัวเราะบ้าง..นึกถึงลูกทั้งสองที่จากกันในวันตายของตัวเองก็อดสะท้อนใจไม่ได้..

“..แต่ที่แน่ ๆ ..ตอนนี้..พวกเรามีศัตรูที่น่ากลัว..เป็นเทพีของแวมไพร์ที่ชื่อเรนี่..ทั้งอาแคท..อาสอง..อาป้อน..พ่อกับแม่พี่..ยังเอาชนะไม่ได้เลย..มันน่ากลัวและสามารถสร้างอาณาจักรแวมไพร์ที่เป็นอันตรายต่อทุกสรรพสิ่ง..”

จินดาพิสุทธิ์ขมวดคิ้ว..

“..เทพีของแวมไพร์ที่ชื่อเรนี่หรือ..ฉันว่ามันคุ้นอยู่นะ..”

จินดาพิสุทธิ์หลับตา..

“..ใช่..เคยอ่านเจอในตำราของราชาแวมไพร์รุ่นที่สาม...ท่านแม่บอกว่า..ตำราสองเล่มนี้..ป้าสองป้าป้อนเป็นคนเสาะหามาได้..และตัวแทนแห่งเทพอสูรก็ให้ท่านแม่เก็บรักษาตำราไว้..ตลอดจนพยายามหาอีกสองเล่มที่เหลือให้ได้..”

จินดาพิสุทธิ์เป่าปาก..

“..ท่านแม่คงไม่อาจจะตระเวนหาตำราได้ตามที่รับปาก..เพราะติดภาระในการปกครองแคว้นจันทรา..ก็ต้องเป็นหน้าที่ของเจ้าหญิงอย่างฉันนี่แหละ..ที่ต้องทำตามเป้าประสงค์ให้สำเร็จให้ได้..”

แพคเกจถามในสิ่งที่อยากรู้..

“..ริต้า..ทำไมเธอถึงเก่งขนาดนี้ล่ะ..คนของเธอบอกว่าเธอสามารถทำลายกองทัพของแคว้นอุตระเพียงแค่ดีดนิ้ว..นี่เวอร์ไปหรือเปล่า..”

“..ก็เวอร์นิด ๆ นะแพค..”เจ้าหญิงหัวเราะ.. “..ระหว่างที่ใช้ชีวิตในวังจันทรา..ฉันก็ไม่รู้จะทำอะไรให้หายฟุ้งซ่าน..เพราะสภาพแวดล้อมมันแตกต่างจากโลกของเรามาก..ก็ได้แต่ฝึกจิตสูญญตาของนายแม่อารามขาว..เหมือนฉันจะรู้เคล็ดอะไรบางอย่างจากการที่ปกป้องโลกในครั้งนั้น..จิตสูญญตาของฉันก้าวหน้าขึ้นอย่างมาก..จนสามารถแผ่รัศมีแสงสว่างของสูญญตาได้ใกล้เคียงกับนายแม่อารามขาวอย่างไม่น่าเชื่อ..”

ก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์สำคัญที่ผ่านมา..

“..วันดีคืนดี..มีโอกาสได้เจอห้องลับของนางเฒ่าจิญจาญะ..ราชครูคนที่ก่อกบฏจนท่านแม่กับนายแม่ตึกแดงช่วยกันปราบเป็นผลสำเร็จ.และในห้องลับนั้น..ก็มีลูกแก้วที่นางเฒ่าใช้ฝึกวิชามนตราแห่งอากาศธาตุ..มันก็แปลกที่เหมือนมีอะไรสักอย่างให้ฉันสัมผัสและผูกพัน..ท่านแม่บอกว่า..ไม้ตายที่ชื่อมนตราแห่งอากาศธาตุของนางเฒ่าจิญจายะ..ร้ายกาจและน่ากลัวเป็นที่สุด..นายแม่ตึกแดงกับท่านต้องร่วมมือกันถึงจะชนะนางเฒ่าจิญจายะทั้งห้าคนได้..แต่ก็เหมือนกับว่า..นางเฒ่าทั้งห้าที่เป็นพี่น้องฝาแฝดกันนั้น..ยังไม่สามารถบรรลุถึงวิชาสุดยอด..”

แพคเกจนึกถึงเหตุการณ์สมัยก่อนตอนที่ผจญภัยในแคว้นจันทรา..ก็รู้สึกเหมือนกับว่า..เหตุการณ์ทั้งหลายจะเกิดขึ้นเมื่อไม่นานนัก..

“..ท่านแม่บอกว่า..คำว่าอากาศธาตุ..แท้ที่จริงคือความว่างเปล่า..มันจะเกี่ยวข้องกับจิตสูญญตาที่เน้นความว่างเปล่าได้แค่ไหน..ก็ตอบได้ยาก..แต่ที่แน่ ๆ ..ท่านก็ลองให้ฉันทดลองใช้จิตสูญญตาที่ก้าวหน้าขึ้นมากนั้นกับลูกแก้วของนางเฒ่าจิญจายะดู..”

แพคเกจครางอือม์..

“..ดูเหมือนท่านราชินีจันทราจะชี้แนะริต้ามาได้ถูกทางใช่ไหม..”

“..ใช่..เพราะหลังจากที่เดินจิตสูญญตาต่อหน้าลูกแก้ว..มันก็เหมือนจะสัมพันธ์โยงใยกันอย่างประหลาด..จนท้ายสุด..เมื่อปล่อยให้ความว่างเปล่าลอยละล่อง..ก็เกิดปรากฏการณ์พิสดาร..จนฉันก็สามารถฝึกวิชามนตราแห่งอากาศธาตุได้สำเร็จ..ท่านแม่บอกว่า..วิชาของฉัน..เหนือล้ำกว่านางเฒ่าจิญจาญะทั้งห้ารวมกันมากมายนัก..”

ศศินากับแพคเกจยังประมาณการไม่ได้ว่าพลังของมนตราแห่งอากาศธาตุนั้นเหนือล้ำประการใด..แต่ก็เคยฟังแคท..นายแม่ของริต้ากับคิตตี้เล่าว่า..ต้องใช้ความสามารถทั้งหมด..รวมกับพลังแห่งแม่พระคงคาของราชินีโสมมวดี..ถึงจะเอาชนะนางเฒ่าจิญจาญะได้..นั่นแปลว่าขนาดยังฝึกไม่สุดยอด..แคทก็ยังต้องทุ่มเทขนาดไหน..(อ่าน สาวเสียงใส ฯ 2... เพลงอสูรกลืนอาทิตย์.)

แล้วนี่ริต้าฝึกได้ถึงสุดยอดแห่งวิชา..จะเหนือกว่าสักกี่เท่ากัน..

จินดาพิสุทธิ์นิ่งคิด..ก่อนจะเล่าต่อ..

“..หลังจากฝึกวิชาถึงสุดยอด..ลูกแก้วนั้นก็แตกละเอียดไป..ภายในลูกแก้วมีผ้าแพรผืนหนึ่งซุกซ่อนอยู่..เสียงจากภายในจิตที่สัมผัสได้ระบุว่า..เมื่อถึงขั้นสูงสุดแห่งอากาศธาตุ..แพรพรรณแห่งทางช้างเผือกจะปรากฏเป็นบำเหน็จแก่ผู้ที่ฝึกได้..และมันก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของฉันไป..”จินดาพิสุทธิ์จับชายแพรขาวที่พันรอบเอว..

ศศินาครางอือม์..

“..นี่ก็หมายความว่า..เธอเปลี่ยนไปเพราะฝึกวิชามนตราแห่งอากาศธาตุสำเร็จใช่ไหม..”

“..จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะพี่นา..และด้วยวิชาที่มีอยู่..การท่องทั่วแผ่นดินเพื่อเสาะหาตำราของราชาแวมไพร์ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวอะไรแล้ว..ฉันขอท่านแม่ออกเดินทางเพื่อให้เจตนาของท่านบรรลุผล..ท่านแม่มอบปักษากับมีนา..สองนางกำนัลมากฝีมือคอยรับใช้ระหว่างเดินทาง..ตลอดระยะเวลาที่สืบเสาะหาตำรา..ก็ได้พบเรื่องราวอยุติธรรมให้สะสาง..ได้ช่วยเหลือคนมามากมายนัก..สร้างชื่อเสียงไปทั่ว..ก็คงจะคล้าย ๆ จอมยุทธทั้งหลายในนิยายจีนกำลังภายในนั่นแหละค่ะ..”

เรื่องราวที่เรียบง่ายของเจ้าหญิงที่มีชื่อเลื่องแผ่นดินก็มีเพียงเท่านี้..

แพคเกจอดพูดไม่ได้..

“..เธอน่าจะเก่งกว่าคิตตี้เสียอีกนะในตอนนี้..”

“..อย่าเอามาเปรียบเทียบกันเลยแพค..”เจ้าหญิงหัวเราะเบา ๆ .. “..คิตตี้เป็นพี่สาวของฉัน..ยังไงฉันก็ยอมแพ้คิตตี้วันยังค่ำนั่นแหละ..คิตตี้รักฉันมากนะ..รักจนไม่กล้าจะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเค้าเลยไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหนก็ตาม..กลัวว่าถ้าเปรียบเทียบไปแล้ว..จะทำให้เรารักกันน้อยลงน่ะสิ..”

ศศินายิ้ม...

“..ลูกสาวอาแคทยังไงก็ยังเก่งเหมือนอาแคท..ต่อให้เป็นเธอก็ตามนะริต้า..”

“..พี่นา..ฉันว่า..ที่ฉันมาได้ขนาดนี้..เพราะวิชาของนายแม่อารามขาวมากกว่าของนายแม่ตึกแดงนะคะ..”

ก่อนจะเห็นว่ามือของศศินากุมมือของแพคเกจอยู่ก็อดยิ้มไม่ได้..

“..แต่..ก็ต้องขอแสดงความยินดีกับพี่และแพคล่ะค่ะ..”

แพคเกจดูกระอักกระอ่วน..

“..ริต้า..คือ..เรื่องที่ผ่านมาระหว่างเรา..”(เหตุการณ์เกิดขึ้นในช่วงต้นเรื่อง สาวเสียงใสฯ2 ...เพลงอสูรกลืนอาทิตย์)

“..วันที่ฉันมอบเธอให้คิตตี้..ความรู้สึกที่มีต่อเธอก็เป็นอีกแบบไปแล้ว..ยิ่งเวลานี้..ฉันเรียนรู้ความว่างเปล่าจนถึงจุดที่ความรักแบบสามีภรรยาไม่มีผลใด ๆ อีก..ก็คงครองตัวเป็นโสดเหมือนนายแม่อารามขาวทั้งชีวิตนั่นแหละ..เรื่องที่พี่นากับแพคคบกัน..ฉันก็ดีใจด้วยจริง ๆ ..ไม่ต้องกังวลอะไรกับฉันหรอกนะ..”

ศศินาอดจับมือของลูกพี่ลูกน้องคนนี้ไม่ได้..

“..เธอเปลี่ยนไปมาก..ริต้า..เปลี่ยนไปจนฉันไม่อยากจะเรียกเธอว่าริต้าอีกแล้ว..เธอไม่ใช่ริต้า..แต่เป็นเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์จริง ๆ ..”

ตัวเองเพิ่งนึกขึ้นได้..ตลอดระยะเวลาที่คุยกัน..ลูกพี่ลูกน้องคนนี้..ไม่ได้เรียกแทนตัวเองว่าริต้าเลย...

นั่นแปลว่า..ริต้า..หรืออาริตา..อิทธิวงศ์..ลูกสาวฝาแฝดคนเล็กของอาแคท..ได้ตายไปแล้วอย่างแท้จริง..

มีเสียงเอะอะ..ทั้งสามคนตากระจ่างวูบ..ก่อนที่จินดาพิสุทธิ์จะร้องถาม..

“..มีเรื่องอันใด..”

ปักษา..นางกำนัลรับใช้คู่ใจรีบเข้ามารายงาน..

“..เรียนองค์หญิง..ท่านครุฑขาวหนึ่งในห้าเงาครุฑและจิ้งหรีดดำบริวารของเสือขวานฟ้า..หายไปอย่างไร้ร่องรอย..ทางเราเกรงว่าจะมีภัย..”

จินดาพิสุทธิ์รีบถลันออกไป..โดยที่แพคเกจกับศศินารีบตามมาติด ๆ ...

....

ปากถ้ำ..

นักดาบเงาครุฑทั้งสี่มองไปยังเบื้องหน้าถ้ำ..คนอื่น ๆ ต่างก็นิ่งคิดพิจารณา...เสือขวานฟ้านั้นบริวารหายไปคนหนึ่ง..ก็เหมือนยิ่งร้อนรนใจ

ครั้นจินดาพิสุทธิ์มาถึงพร้อมกับปักษา…แพคเกจ…ศศินาแล้ว..มีนา..นางกำนัลคนสนิทอีกคนหนึ่งก็รายงานอย่างตระหนก..

“..ห้าเงาครุฑและพวกของเสือขวานฟ้าอยู่บริเวณปากถ้ำ..แต่ก็ไม่ทราบว่ามีอันใดเกิดขึ้น..lสองคนหายไป..แม้กระทั่งพวกพ้องเงาครุฑทั้งสี่และเสือขวานฟ้าก็ไม่ทันได้สังเกต..แต่ครั้นเราออกมาดู..ก็ไม่เห็นแม้แต่รอยเท้า..”

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..

“..ถ้าไม่มีรอยเท้า..หรือจะไปหายไปทางอากาศ..”

เงาครุฑคนหนึ่งถึงกับหน้าซีด..

“..พวกเรางีบหลับ..รู้สึกถึงความผิดปรกติก็ตื่นขึ้น..มันก็หายไป..ทีแรกนึกว่าจะเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำ..แต่ท่านเทพอัคคีเวนไตย์กล่าวว่า หากมันเข้ามาในถ้ำ..ต้องผ่านท่านก่อน..ซึ่งก็ยังไม่เห็นใครผ่านไปอันใด..”

เทพอัคคีเวนไตย์พยักหน้า..

“..เรายังไม่หลับ..ผู้ใดผ่านร่าง..ต้องเห็นทั้งสิ้น..แต่นี่ไม่พบเจอใครแต่อย่างใด..”

เสือขวานฟ้าก็ร้อนรนใจไม่แพ้กัน..

“..ปรกติจิ้งหรีดดำบริวารข้าไม่เคยทอดทิ้งพวกพ้อง..มันจะไปไหนก็ต้องบอกกล่าวตลอด..นี่เกิดอันใดขึ้น..”

อากาศยามนี้เย็นยะเยือก..พื้นดินมีประกายวับบนทางเดินพื้นหญ้า..ภูมิประเทศของแคว้นอุตระแม้จะเยือกเย็น..แต่ก็ยังไม่ใช่ฤดูกาลเหน็บหนาวอันใด..ถึงกระนั้นก็สามารถทำให้น้ำค้างที่จับตามใบไม้ใบหญ้า..ปรากฏเกล็ดน้ำแข็งขึ้นได้..

และเกล็ดน้ำแข็งตามหญ้าบนพื้น..ก็ยังไม่ปรากฏร่องรอยของรอยเท้าใด ๆ ทั้งสิ้น..

จินดาพิสุทธิ์นิ่งคิด..ก่อนจะหันไปทางสามยอดฝีมือแห่งสำนักพิณทองคำ..

“..ท่านทั้งสามมีฝีมือดีดพิณเป็นเลิศ..ลองเล่นเพลงพิณให้ฟังสักเพลงได้หรือไม่..”

คนชุดทองของสำนักพิณทองคำได้แต่มองหน้ากัน..ทุกคนต่างก็งุนงง..

“..องค์หญิง..การต่อสู้ที่ร้าน. “สำราญข้ามคืน.”..ท่านวาหุใช้มีดทำลายสายพิณของเราขาด..ยังหาเวลาซ่อมแซมได้ยากยิ่ง..แต่หากองค์หญิงมีประสงค์..เราจะรีบซ่อมแซมสายพิณดีดให้ฟังในอีกไม่นานนัก..”

จินดาพิสุทธิ์กล่าวเสียงเรียบเฉย..

“..เราต้องการฟังเพลงวิหคกรีดสวรรค์ของพวกท่าน..ไม่ทราบว่า..พอจะดีดบรรเลงได้หรือไม่..”

สำนักพิณทองคำทั้งสามต่างมองหน้ากัน..

“..นั่นเป็นเพลงที่ระดับเสียงสูงยิ่งนัก..”

“..ยิ่งสูงข้าก็ยิ่งอยากฟัง..”จินดาพิสุทธิ์กลับยืนกราน.. “..รบกวนท่านทั้งสามด้วยเถิด..”

สินธุศิษย์เอกแห่งสำนักสายธาราพลันฉุกคิด..

“..องค์หญิง..หรือว่า..การฟังเพลงบรรเลงพิณของท่านนี้จะมีความหมายอันใดแฝงอยู่..”

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..

“..อย่างน้อย..ท่านก็จะได้ทราบว่า..ไฉน..ท่านนกคุ้มอาจารย์ท่าน..ถึงได้ให้คนของสำนักพิณทองคำร่วมทางมาด้วย..ถึงกับต้องเชิญมาให้ได้..”

ทุกคนพอฟังว่า..เสียงพิณของสำนักพิณทองคำมีความหมาย..ก็มีสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย..

เจ้าหญิงต้องการสิ่งใดกันแน่..

แต่เจ้าหญิงก็มองและส่งสายตาปลอบขวัญ..ให้สี่นักดาบเงาครุฑที่เหลือและเสือขวานฟ้า..ก่อนจะพูดขึ้นว่า..

“..พวกท่านไม่ต้องร้อนใจไป..หากเราทราบว่า..สิ่งใดลักพาตัวคนของท่าน..บางทีก็อาจจะรู้ว่า..พี่น้องของท่านที่หายไปอยู่ที่ใดกันแน่..”

สิ่งใด...

แพคเกจกับศศินาหันมาสบตากัน..

หรือว่า..ที่ริต้าพูด..คือรู้แล้วว่ามีอะไรเป็นความลับสำหรับยอดเขามัชฌิมา..แห่งเทือกเขาปัญจาแห่งนี้..

และถ้าใช้คำว่า..สิ่งใด..

ดูท่าทางมันไม่น่าจะเป็นมนุษย์...

...

ไม่นานนัก..การซ่อมพิณก็เสร็จสิ้น..

จินดาพิสุทธิ์ให้คนทั้งสามบรรเลงพิณ..และโดยเฉพาะเพลงวิหคกรีดสวรรค์..

เพลงเร่าร้อน..ขึ้นเสียงสูงจนแพคเกจถึงกับต้องอุดหู..ศศินาทำหน้าชอบกล..ไม่ชอบเพลงนี้นัก..

มันเหมือนมีอะไรอื้ออึง..เสียดแทง..ทำให้รู้สึกสะท้าน..

เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์เห็นทั้งสองสีหน้าไม่ดีก็พูดขึ้นว่า..

“..ท่านทั้งสองคงไม่ชอบเสียงเพลงนี้สักเท่าไหร่สินะ..”

“..ริต้า..”แพคเกจรู้สึกเสียดแทงกับเสียงสูงจนขี้เกียจพูดสำนวนชาวมิติเร้น.. “..เธอทำบ้าอะไรวะเนี่ย..”

ทุกคนที่ได้ยินต่างก็มองแพคเกจอย่างพิศวงกับสำนวนพูด..แพคเกจไม่สนใจ..เห็นศศินาเอานิ้วขยี้หูก็อดเข้าไปโอบประคองไม่ได้..

“..พี่นา..เป็นไงบ้าง.โอย..เสียงนี้มันบ้าอะไรวะเนี่ย..”

“..มันมีผลต่อหูของแพคกับพี่นาอย่างมากใช่ไหม..”จินดาพิสุทธิ์ก็ใช้สำนวนพูดของโลกปัจจุบันตอบโต้..

“..ใช่..ริต้า..”ศศินาเม้มปาก.. “..อย่าบอกนะว่า..”

“..ใช่ค่ะ..แวมไพร์กับหมาป่าไวต่อเสียงสูงระดับอุลตร้าโซนิค..พิณบรรเลงเพลงวิหคกรีดสวรรค์อาจจะไม่มีเสียงสูงระดับนั้น..แต่ก็ใกล้เคียง..”

แพคเกจเบิกตาโพลง..

“...หรือว่า..”

“..ใช่ค่ะ..นี่คือความลับของเทือกเขาปัญจาที่ไม่มีใครรู้..”

“..แล้วเธอรู้ได้ยังไง...”

“..เพราะฉันเป็นคนของตระกูลที่ต่อสู้กับแวมไพร์มาหลายชั่วอายุคนน่ะสิ..และท่านอาจารย์นกคุ้มของท่านสินธุก็เคยพบเจอแวมไพร์ในการต่อสู้ที่หอคอยกระจกมาครั้งหนึ่ง..”

จากนั้นจินดาพิสุทธิ์พูดต่อขึ้นดัง ๆ ด้วยสำนวนของชาวมิติเร้น..

“..พวกท่านทั้งหลาย..โปรดถอยออกจากปากถ้ำ..พวกมันจะมาแล้ว..ท่านปีศาจหมาป่า.ปีศาจค้างคาว..มีแต่พวกท่านทั้งสอง..ที่คุ้นเคยและรับมือกับพวกมันได้..”

ทุกคนรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างต้องเชื่อฟังเจ้าหญิงแห่งจันทราคนนี้..

เสียงกรีดอย่างโหยหวนยิ่งกว่าสัตว์ร้าย..

แสงสีแดงคู่ที่แวววาวอยู่หลายจุด..

พวกมันมีปฏิกริยาต่อเสียงพิณที่สูงระดับนี้เช่นเดียวกับแพคเกจและศศินา...

“..เว้นแต่ท่านทั้งสองที่ไม่กลัวพวกมัน..ทุกท่านห้ามออกมาจากด้านหลังข้าเด็ดขาด..”จินดาพิสุทธิ์ร้องสั่ง..

แสงสีแดงเหมือน..”บิน”..เข้ามา..เพราะนี่เป็นดวงตาของปีศาจ..

มีแต่พวกมันเท่านั้นที่เป็นเช่นนี้..

แพคเกจเม้มปาก..สบตากับศศินา..

“..พี่นา..ไม่นึกเลยว่า..เราจะเจอพวกมันที่นี่..”

ศศินากระชับดาบเสี้ยวจันทร์..

“.ใช่..พวกมัน..พวกแวมไพร์..ไฮยีน่าแวมไพร์..”

ในมิติเร้นนี้..ยังมีไฮยีน่าแวมไพร์หลงเหลืออยู่อีกหรือ..

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น