Amano

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วันที่ 19 เดินทางถึงเมือง

ชื่อตอน : วันที่ 19 เดินทางถึงเมือง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ส.ค. 2561 19:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
วันที่ 19 เดินทางถึงเมือง
แบบอักษร

วันที่ 19 เดินทางถึงเมือง

.

     ตัวละครประจำตอน

      วิศ : พระเอกของเรื่อง 

      พี่เบิร์น : พี่ชายผู้แข็งแกร่ง

      คาทอส : คนดูแลสัตว์ในฟาร์มเผ่าริซาร์ดแมน

      เซฟฟ่า : หัวหน้าเผ่าลาเมีย

      ชิเอล : น้องสาว-หัวหน้าเผ่าลาเมีย

      โจ้ : หัวหน้ากลุ่มฟ้าคราม

       ฟ้า : เอไอประจำตักของกลุ่มฟ้าคราม

       นุ่น : หัวหน้ากลุ่มตำรวจ

       กริซ : รองหัวหน้ากลุ่มตำรวจ

       โกรม : เอไอป้องกันหน้าสถานีตำรวจ

       เกลว : เอไอประจำสถานีตำรวจและตึกพักตำรวจ

.

.

      ใช้เวลาไม่นานหลังจากนั้นพวกเราก็เดินทางมาถึงเมือง สิ่งแรกที่เห็นคือกำแพงสูงประมาณ3เมตรที่ได้รับการซ่อมแซมปรับปรุงจากของเก่าที่มีอยู่ ที่ทางเข้า-ออกนั้นมีคนเฝ้าอยู่4-5คนในมือพวกเขาถือดาบและปืนอยู่และยังมีคนต่อแถวเพื่อเข้าเมืองอีกด้วย

.    

       "รถคันนั้นหยุดก่อน!!" เสียงของเฝ้าประตูบอก คาทอสก็หยุดแต่โดยดี ผมเองก็ไม่อยากมีเรื่องเลยลงจากรถเพื่อไปคุยด้วยตัวเอง

.

       "พี่ชาย พวกเราจะเข้าไปด้านในไม่ได้งั้นหรอ คนพวกนี้ยังเข้าไปได้เลย" ผมบอกแล้วชี้ไปที่กลุ่มคนที่ต่อแถว

.

       "คงไม่ได้หรอก คนที่ต่อแถวอยู่นี้คือคนในเมืองเพียงแต่พวกเราต้องตรวจรายชื่อของพวกเขา ว่าใช่คนเดียวกันกับที่ลงชื่อออกไปหรือเปล่า ขอโทษด้วยนะน้องชาย แต่ตอนนี้เมืองของเรายังไม่ต้อนรับคนนอก" อืม ถือว่าเขาต้อนรับขับสู้ได้ดี ไม่ดุเกินไปและยังอธิบายให้เข้าใจ

.

       "แม้ว่าผมจะเป็นคนยึดเมืองคืนได้แล้วก็เป็นคนที่สัญญาว่าจะเอาผักผลไม้มาขายน่ะหรอครับ" เมื่อผมพูดออกไปพี่คนนั้นก็ลังเลทันที

.

       "ถ้างั้นมีอะไรยืนยันไหมน้องชาย วันนั้นพวกเราส่วนใหญ่เห็นหน้าน้องชายไม่ชัดนะ"ก็จริงนะ วันนั้นมีคนเห็นผมกับพี่เบิร์น(ศร)ไม่ชัดแล้วก็ไม่ครบทุกคนด้วย

.

       "แล้วแบบนี้ล่ะครับ" ผมสั่งให้ขนนกสายฟ้าทั้งสองขยับไปมาเพื่อสร้างลูกบอลไฟฟ้า

.

       "นี่มัน พี่จำได้...ผมจำได้แล้วครับท่าน ขนนกนั้นเป็นของเสือที่ท่านสังหาร พวกนี้คงเป็นเสือและสิงโตลูกน้องของมันผมนี่ตาถั่วจริงๆ โปรดให้อภัยผมด้วย" พี่เขาคุกเข่าลงไปแล้วเปลี่ยนการเรียกผมใหม่ทันที 

.

      "ลุกขึ้นมาเถอะ" ผมบอกแล้วสลายบอลไฟฟ้าทิ้ง

.

      "ขอบคุณครับท่าน เชิญเข้าไปได้เลย"

.   

      "เรียกผมว่านายหัวก็พอครับ ไม่ต้องเรียกท่านหรอก"

.

      "ครับ!!"

.

      จากนั้นรถของผมก็เคลื่อนเข้าไปภายในเมืองและตรงไปที่ตลาดส่วนกลางทันทีเพื่อเปิดร้านจำหน่าย มีคนมารอกันเยอะพอสมควรแต่ก็ไม่ครบทั้งเมืองหรอกครับไม่งั้นตลาดแตกพอดี ที่พวกเขาไม่เข้าไปเพราะรอบๆตลาดมีรั้วตาข่ายเหล็กล้อมรอบตลาดเอาไว้

.

       เมื่อรถจอดเรียบร้อยผมก็ลงมาจากรถ ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นแหวกทางให้พวกเราเดิน ผมให้พวกสิงโตเข้าไปอยู่ในมิติโรงนาแล้วให้คนอื่นตามผมไปด้านในตลาด จอดรถไว้อย่างนั้นสิงโตกับเสือจะเครียดเปล่าๆเกะกะคนอื่นเขาด้วยแต่ผมไม่ลืมให้คาทอสเข้าไปจัดการความเรียบร้อยหรอกนะครับ อา! ลืมพาฟรองกลับเข้าไปเลย สงสัยป่านนี้เล่นอยู่กับดัสแล้วมั่ง

.

        เมื่อผมมายืนอยู่ที่รั้วและสั่งเปิดตลาด รั้วตาข่ายเหล็กทั้งหมดก็หายไป ผมเดินไปที่แผงตรงกลางที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่ผมตั้งใจว่าจะเปิดร้านขายที่แผงนี้ จากนั้นก็เอาของต่างๆออกมาจัดเรียง ในระหว่างนั้นเอไอประจำตลาดก็เริ่มทำหน้าที่

.

.

       "สวัสดีนายท่านวิศ พ่อค้าแม่ค้า และลูกค้าทุกท่าน ป้าคือคนเก็บค่าแผงชื่อว่า ป้าอุย ตลาดของป้าเป็นตลาดง่ายๆสบายๆ แค่จ่ายค่าแผงทุกคนก็สามารถขายของได้จะจ่ายเป็นแบบรายวันหรือรายเดือนก็ได้

        เพียงวางรูนตามจำนวนที่กำหนดไปที่แผงร้านสัญญาเช่าแผงจะทำงานทันที ในกรณีที่ครบกำหนดเช่าแผงแล้วมีสินค้าวางค้างอยู่ ป้าจะอนุโลมให้อีก1วันแต่หลังจากนั้นหากยังไม่มา แผงนั้นจะปล่อยเช่าให้คนอื่นและสินค้าที่ค้างอยู่ป้าจะเก็บไว้ให้แต่ไม่เกิน5วันนะ เกินจากนั้นป้าทิ้งค่ะ นี่ถือว่าป้าใจดีแล้ว ส่วนจะติดต่อรับของก็ที่เคาน์เตอร์หน้าตลาดเลย

        ในส่วนของสินค้าต่างๆที่วางไว้บนแผงมีการป้องกันการขโมยด้วยการหักรูนในตัวผู้ขโมย หากผู้ขโมยไม่มีรูนสินค้าก็จะกลับมาที่แผงเช่นเดิม

        การลักขโมย หาเรื่องทะเลาะวิวาท ตบตีแย่งลูกค้า ใช้อาวุธร้ายแรงและอื่นๆภายในตลาดของป้า จะได้รับโทษแบนห้ามเข้าตลาดป้าตลอดไปค่ะ อย่าคิดว่าไม่เห็นตัวป้าแล้วป้าจะทำอะไรไม่ได้นะค่ะ ป้ามีลูกน้องช่วยคุมนะค่ะโฮะๆๆๆ หากฟังไม่ทันไปดูกฎได้ที่เคาเตอร์หน้าตลาดได้เช่นกันนะจ๊ะ โอโฮะๆๆๆ"

.

       เอ่อ ป้าอุยคุมตลาดจัดเต็มมาก เสียงเหมือนคุณป้าใจดีแต่นี่มันมาเฟียคุมตลาดสดชัดๆ เอาเถอะ ผมเป็นเจ้าของจะไปกลัวอะไรล่ะ เอาล่ะ มาดูที่แผงผมดีกว่า

.

       แผงของผมขายของหลายอย่าง คือ ผักกาดจำนวนมาก มะเขือเทศ ข้าว เนื้อเบค่อน ผลไม้ พริก และอื่นๆที่เหล่ามอนสเตอร์ที่ฟาร์มผมเก็บเกี่ยวเข้าโรงนา  ส่วนราคานั้นผมไม่ได้เพิ่มมันจากราคากลางที่ถูกประเมินจากแผงขายแถมยังลดอีก50%ให้ด้วย เพราะอย่างไงที่ฟาร์มผมก็มีโบนัสเร่งโตของผลิตผล ถือว่าช่วยๆกัน เมืองผมจะได้พัฒนา

.

       "เร่เข้ามาครับๆ ตามที่ผมได้บอกไปว่าจะเอาผัก ผลไม้ข้าวและเนื้อมาขายในวันนี้ เชิญทุกคนมาเลือกซื้อได้เลยครับ อ๋อ วันนี้ยังลดให้อีกถึง50%นะครับ"

.

        ผมประกาศบอกไปแบบนั้นแต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาจนผมเห็น โจ้ หัวหน้ากลุ่มฟ้าครามเดินเข้ามาผมเลยเรียกพวกเขา

.

        "คุณโจ้ เข้ามานี่สิครับ" โจ้เดินเข้ามาด้วยท่าทีงงๆ

.

        "เอ่อ...เรารู้จักกันหรอครับ" 

.

        "หือ? ก็ผมไงครับ ที่เป็นคนอนุญาตให้คุณโจ้เช่าตึกได้ในราคาพิเศษ"

.

        "นายหัว นายหัววิศหรอครับ!!"

.

        "ใช่ครับ ผมเอง เซฟฟ่าชิเอลเตรียมของตามนี้ด้วย"ผมบอกรายการของให้เซฟฟ่ากับชิเอลจัดให้เพราะนี่อยู่ในข้อตกลงที่โจ้จะได้รับเมื่อหลายวันก่อนที่ผมให้เขามาช่วยอธิบายอีกโซนหนึ่งที่ผมยืดได้หลังจาโซนเขา

.

       "อันนี้คือของที่ตกลงกันเอาไว้" ผมส่งเสบียงให้เขา

.

       "ขอบคุณมากครับ แล้ว...เอ่อ" โจ้รับไปแล้วมองไปที่เซฟฟ่า

.

       "อ๋อ พวกเธอชื่อเซฟฟ่าแล้วก็ชิเอลเป็นพี่น้องกัน ก็อย่างที่เห็นเธอเป็นลาเมีย มอนสเตอร์นั้นแหละ" หน้าตาของคนทั่วไปก็คือหวาดกลัวพวกเธอ ส่วนพวกผู้มีพลังก็เตรียมจะเข้าโจมตี

.

       "ทำไมมอนสเตอร์ถึงเข้ามาในเมืองได้ล่ะ"

.

       "นั้นไง กูบอกแล้วว่าไม่มีที่ไหนปลอดภัยจริงหรอก"

.

       "จัดการมัน! ฆ่ามันซะ!"

.

       "หยุด!!" เป็นพี่เบิร์นที่ตะโกนและปล่อยจิตสังหารออกมาเพื่อควบคุมสถานการณ์จนคนพวกนั้นตัวสั่น ผมเลยต้องจับไหล่พี่มันเพื่อเรียกสติ

.

       "ขอบคุณมากพี่"

.

       "ชิ! พวกมดปลวก”ว่าแล้วพี่มันก็นอนลอยกลางอากาศอยู่ที่ด้านหลังผม

.

        "ผมได้ยินที่พวกคุณหลายคนบอกเมื่อกี้แล้วนะครับถ้าใครไม่มั่นใจในเมืองของผมก็เชิญออกจากตลาดนี้ไปได้เลยครับ เชิญ!!" เมื่อผมพูดจบไปก็มีหลายคนที่เดินออกจากตลาดทันที ผมจึงให้โปรแกรมกระซิบ ทักป้าอุยให้บันทึกรายชื่อของพวกนั้นเอาไว้ ผมจะไล่เขาออกจากเมืองหลังจากนี้เป็นการถาวร ใครที่ไม่เชื่อมั่นผมก็ไม่จำเป็นต้องเลี้ยงมันไว้ แต่ผมก็ดีใจนะที่พวกโจ้ไม่ได้มีท่าทีต่อต้านผมเหมือนพวกที่ออกไป แบบนี้แผนที่ผมวางไว้ก็น่าจะเดินต่อไปได้

.

      "พี่สาวครับ ผมขอซื้อผักกับเนื้อได้ไหมครับ" เด็กชายอายุ12-13เข้ามาถามชิเอล

.

      "ได้สิค่ะแล้ว...ไม่กลัวพี่หรอค่ะ?" ชิเอลถาม

.

      "ไม่ล่ะครับ ถ้าเทียบกับไซเรนที่ผมกับน้องเจอพี่สาวสวยกว่าเยอะเลย"

.

      "ว้าว! ขอบคุณที่ชมนะ แล้วจะเอาอะไรบ้างจ๊ะ" ชิเอลยิ้มให้เด็กคนนั้น

.

      "อืม ผมไม่ค่อยมีรูนเยอะด้วยสิ งั้นเอาผักกาด1กิโลกับเบค่อน3กิโลแล้วกันครับ เอ่อ ไม่มีข้าวหรอครับ"

.

      "ข้าวอยู่ทางนี้ค่ะ ในหนึ่งเม็ดจะมีข้าว5กิโลนะ ราคาแพงหน่อยแต่ว่าใช้ได้นานเลย"

.

      "งั้นผมเอาข้าวด้วยครับแต่ลดผักเหลือครึ่งกิโลแทน"

.

      "หือ พี่ว่าเราควรจะลดเนื้อดีกว่านะ กินเนื้อมากว่าผักแล้วจะไม่โตนะ"

.

      "งั้น...ลดเนื้อเหลือ2กิโลก็ได้ครับ ผักเท่าเดิม"

.

      "ค่า รอแปบหนึ่งนะ"

.

      พอมีคนเริ่มก็มีคนตามเข้ามาซื้อกันเยอะขึ้นจนผมต้องบอกให้พวกเขาต่อแถว แผงร้านค้าอื่นๆเองก็มีคนเข้าไปเช่าและวางของที่ตัวเองล่ามาวางขาย ตลาดเลยดูคึกคักขึ้นมา ผมลองใช้ตรวจสอบกับเด็กคนนั้นก็พบว่าเขาเลเวล29 ถือว่าเยอะมากสำหรับเด็กคนหนึ่งที่ผมตรวจสอบก็เพราะไซเรนเลเวลมันอยู่ที่19-23ถ้าคนทั่วไปคงจัดการมันไม่ได้แต่เขาล่ากับน้องสินะ เลเวลน้องก็คงไล่ๆกัน มองแค่อายุไม่ได้สินะ

.

     เมื่อผมดูว่าหลายอย่างน่าจะลงตัวแล้ว ผมก็ให้คาทอสออกมาช่วยขายของที่แผงอีกแรงโดยมีกันต์เป็นคนขายและดูแลความปลอดภัยด้วย ดูแล้วทุกอย่างน่าจะไปได้ด้วยดี ลูกค้าผู้ชายเข้าทางสองสาวลาเมีย ส่วนลูกค้าหญิงก็ไปออกันที่กันต์เพราะความหล่อของเขา ส่วนคาทอสก็หยิบของส่งให้ด้วยใบหน้าเศร้าๆเล็กน้อย ผมเรียกคุณโจ้ให้ไปที่ร้านกาแฟข้างตลาด ผมใช้เมนูเมืองปลดล็อคร้านกาแฟนี้เพื่อคุยธุระโดยเฉพาะ

.

       "รบกวนคุณโจ้ช่วยตามคุณนุ่นด้วยได้ไหมครับ พอดีผมอยากจะประชุมวางแผนอะไรนิดหน่อย" ผมบอกแล้วไปที่เคาน์เตอร์ของร้านแล้วเปิดเครื่องชงกาแฟ ว่าจะหากาแฟทานซะหน่อยอย่างไงที่นี่ก็มีของครบอยู่แล้ว

.

       "ได้ครับ เดี๋ยวผมให้ลูกน้องไปตามพี่นุ่นให้"

.

       "ก็ดีครับ งั้นเชิญเข้ามานั่งในร้านได้เลยครับ พี่เบิร์นทานอะไรดี" ผมบอกแล้วเดินไปเปิดสวิตซ์แอร์ คุณโจ้สั่งอะไรลูกน้องเขาซักอย่างแล้วก็เดินเข้ามาลูกน้องของเขาก็กลับไปพร้อมเสบียงที่ผมให้

.

       "หึหึ อย่างพี่ก็เอสเพรสโซ่เข้มๆสิไอ้น้อง" พี่เบิร์นบอกแล้วนั่งที่เก้าอี้ใกล้เคาน์เตอร์

.

       "โอเค แล้วคุณโจ้ล่ะครับ แก้วนี้ผมเลี้ยง"

.

       "ผมขอมอคค่าเย็นก็ได้ครับ"

.

       "รอสักครู่"

.

       ผมรอน้ำเดือดและเครื่องบดเมล็ดกาแฟบดเม็ดกาแฟให้ละเอียด ในระหว่างที่รอผมหยิบถ้วยฝา นมข้นและอื่นๆมาเตรียม แน่นอนว่าผมได้รับคำแนะนำจากเอไอของร้านไม่งั้นก็ไม่รู้หรอกว่าต้องชงอย่างไงแล้วอุปกรณ์อยู่ตรงไหนบาง อ๋อ ในส่วนของน้ำแข็งก็มีเครื่องทำน้ำแข็งอยู่ด้วย ร้านนี้ครบครันจริงๆ

.

      ใช้เวลา10นาทีจากนั้นผมก็ยกกาแฟไปเสิร์ฟและกำลังจะทำของตัวเองบ้างก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมผู้ชายอีกคนหนึ่งในร้าน

.

       "เอ่อ...ขอโทษค่ะ" ดูเธอตกใจและไม่แน่ใจแต่พอเห็นโจ้ก็เลยหยุดมอง

.

       "เชิญเข้ามาเลยครับ คุณนุ่นสินะครับ ผมวิศที่เป็นคนเรียกมาเองครับ"

.

       "งั้นรบกวนด้วยค่ะ เข้ามาสิกริซ"

.

       "ครับๆ" หญิงสาวตรงหน้าไม่ตรงกับที่ผมคิดไว้เท่าไรผมนึกว่าเธอจะเป็นผู้หญิงห้าวๆออกทอมบอย ที่ไหนได้สวยซะขนาดนั้นหน้าอกหน้าใจก็ใช้ได้เลย ไม่ดีๆ ไม่สุภาพเลยเราที่ไปมองผู้หญิงแบบนั้น ส่วนผู้ชายอีกคนคงเป็นกริซที่เป็นรองหัวหน้า ชายหนุ่มออกแนวคนทวงหนี้แต่ดันเป็นตำรวจซะงั้น ช่างไม่เข้ากันเลย

.

       "ทั้งสองคนทานอะไรดีครับ เดี๋ยวผมทำให้" คงคิดว่าทำไมผมถึงทำตัวเป็นพนักงานร้านสินะครับ ส่วนหนึ่งก็เพราะอยากกินแล้วการคุยไปดื่มอะไรไปก็ช่วยผ่อนคลายบรรยากาศได้ดี อีกส่วนหนึ่งก็....ผมอยากลองเล่นเป็นคนชงกาแฟคร้าบ ฮ่าๆๆๆ

.

       "เอ่อ...อะไรก็ได้ค่ะ" ท่าทางเธอจะเกรงใจในขณะที่กริซ

.

       "ผมขอชานมแล้วกันครับ" คนๆนี้ก็ซื่อตรงจริง ดูสายตาที่เป็นประกายนั้นสิ อยากทานขนาดนั้น?

.

        "คุณนุ่นเอาเป็นสตรอเบอร์รี่นมสดแล้วกันนะครับ น่าจะถูกปากคุณ ขอคุณกริซก็ตามที่สั่งมา"

.

        "ขอบคุณค่ะ!!" นี่ก็ตาเป็นประกายอีกคน สงสัยผมจะเลือกเมนูได้ถูกใจเธอ

.

         ผมกลับมาสนใจการทำเครื่องดื่มอีกครั้ง โดยที่ไม่รู้เลยว่าทั้งสามคนในร้านกำลังโดนพี่เบิร์นมองสำรวจและเคืองๆที่ผมไปทำเป็นสนิทกับคนอื่นมากกว่าพี่มัน

.

        "โอเค ได้แล้วครับ"

.

        "ไม่ต้อง เดี๋ยวพี่เอาไปให้เอง" ผมจะยกไปเสิร์ฟเหมือนกับของโจ้แต่พี่เบิร์นมาแย่งแก้วไปแล้วกระแทกลงที่โต๊ะของนุ่นกับกริซ

.

        "บุญพวกเอ็งนะที่ได้กินฝีมือไอ้น้อง"

.

        "ไม่เอาน่าพี่ กลับมานั่งมะ" ผมเรียกพี่มันกลับมานั่งที่โต๊ะแล้วก็ยกช็อกโกเลตปั่นของตัวเองมากินด้วย ผมนั่งลงใกล้ๆที่เบิร์นเพื่อกันไม่ให้เขาวิ่งไปกัดคนอื่น

.

        "งั้นแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้ง ผมวิศเป็นผู้ปกครองเมืองนี้และข้างๆผมคือพี่เบิร์น พี่ชายของผมเอง"

.

        "ผมโจ้ครับ เป็นหัวหน้าหน่วยกู้ภัยฟ้าคราม ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

.

        "ดิฉันนุ่นเป็นหัวหน้ากลุ่มตำรวจ ส่วนข้างๆคือผู้ช่วยและรองหัวหน้าชื่อกริซค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"

.

        "ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนครับ แต่จริงๆก็ขาดไปหนึ่งคนนะครับ คนที่เป็นเจ้าของร้านค้าที่ผมให้ไป มีใครรู้จักเขาไหมครับ" ผมถามด้วยความอยากรู้

.

        "ผมไปดูมาแล้วเมื่อเช้า เอไอที่ร้านบอกว่าเขาออกไปล่ากับครอบครัวครับ" กริซเป็นคนรายงาน

.

        "งั้น...เรามาคุยเรื่องของเรากันก่อนก็ได้ครับ" ผมบอกแบบนั้นแต่ก็เชื่อมต่อกับเอไอที่ร้านนั้นและบอกให้แจ้งเจ้าของร้านให้มาหาผมด้วยเมื่อเขากลับมาจากล่า รู้สึกเอไอจะชื่อโฮวอี้สินะ แล้วเดี๋ยวเจอกัน

.

.

.

//////------

      ตลาดเป็นไงบ้างครับ บอกก่อนว่าผมไม่หลงออกทะเลนะ วิศยังคงเป็นเกษตรกร นี่ก็เหมือนขึ้นภาค2คือสร้างเมืองครับ อาจใช้เวลาหน่อยแต่ว่าไม่ลืมฟาร์มแน่นอนครับ

      ถูกใจป้าคุมตลาดไหมครับ 555 ตอนแรกไม่รู้ว่าจะวางคาแร็คเตอร์ไงดีแต่ถามอากู๋ว่า เจ๊คุมตลาด แล้วไปเจอประมาณนี้มาก็เลยหยิบมาใช่

      ตอนนี้เจอกับคนในเมืองแล้ว ตอนหน้าเจอกันพรุ่งนี้ครับ

.

       ติได้แต่อย่าด่านะครับ

       1 เม้น = 1 กำลังใจ

       คนเขียน : Amano , ฝ่ายQc kibou

ความคิดเห็น