กุญแจฟา(F Clef)

อาจจะไม่ถูกใจไปบ้าง แต่ก็เป็นกำลังใจให้เด็กๆ กันด้วยนะ^^” (ใครเจอคำผิด รบกวนบอกด้วยน้า>..<")

ชื่อตอน : Wedding Again 56

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2561 18:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Wedding Again 56
แบบอักษร

….Wedding Again 56….

.

.

.

.

บัสพาคอปเตอร์กลับบ้านในทันที โดยที่แวะร้านขายยาระหว่างทาง ความรู้สึกของบัสในตอนนี้มันตีวนกันในสมองของเขาเต็มไปหมด ทั้งเสียใจ โกรธ เป็นห่วง และแน่นอนว่า รัก คนๆ นี้เข้าเต็มๆ อย่างหาข้อแก้ต่างอะไรไม่ได้อีกแล้ว

.

.

.

"ส่งมือมา" บัสพูดขึ้นด้วยความกระวนกระวายใจสุดๆ ในขณะที่คนทั้งคู่มาถึงบ้านของคอปเตอร์ และนั่งลงที่โซฟาในห้องรับแขก คอปเตอร์ส่งมือให้บัสตามที่ขอ บัสค่อยๆ บรรจงทายาให้กับคนตรงหน้า


"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะเรา" คอปเตอร์ถามขึ้น เมื่อเห็นว่าบุรุษพยาบาลจำเป็นกำลังทายาให้เขาด้วยใบหน้าตึงเครียดแต่แววตากลับเศร้าหมอง


"ขอโทษนะ" บัสพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นนิดๆ โดยที่ไม่ได้มองคนตรงหน้า เขาบรรจงทายาให้กับคอปเตอร์ด้วยความระมัดระวัง


"เรื่องอะไร" คอปเตอร์ขมวดคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจ ว่าวันนี้เด็กน้อยคนนี้เป็นอะไรขึ้นมา แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากคนตรงหน้าเลยสักคำ


"อย่าทำหน้าแบบนี้สิ พี่ไม่เจ็บแล้ว" คอปเตอร์บอกความจริงออกมาเพื่อให้บัสสบายใจ ซึ่งจริงๆ แล้วเขาก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากแล้วในตอนนี้ แค่รู้สึกแสบๆ ที่ผิวหนังเท่านั้น


"ทายาทุกวันด้วยล่ะ จนกว่าจะหาย" บัสพูดขึ้นพร้อมกับเตรียมเก็บข้าวของหลังจากที่ทายาให้คอปเตอร์เสร็จแล้ว


"แล้วไม่ต้องกลับไปทำงานที่นั่นแล้ว" บัสพูดขึ้นมาอีก


"แต่ว่าพี่..." คอปเตอร์จะพูดอะไรบางอย่างออกมาแต่ก็ยังไม่ทันจะพูดจบ


"ผมกลับก่อนนะ" บัสพูดแทรกขึ้นมา คอปเตอร์ขมวดคิ้วขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะรีบคว้าแขนของบัสเอาไว้ เมื่อเห็นว่าบัสกำลังจะลุกออกไป



พรึบ!



"ไม่ค้างเหรอ" คอปเตอร์ถามขึ้นมาเสียงอ่อย เขาผิดหวังเล็กๆ ที่บัสไม่ได้อยู่ค้างบ้านเขาในคืนนี้ เพราะปกติเวลาที่บัสมาที่บ้านเขา เขามั่นใจว่าคืนนี้จะได้นอนกอดหมอนข้างแน่ๆ แต่กลับผิดคาด


"ผม...เอ่อ...มีธุระต้องไปทำ" บัสกลอกตาลอกแลกตอบกลับไป แต่คอปเตอร์ก็ไม่ได้เชื่อคำพูดที่เหมือนกำลังจะโกหกปิดบังอะไรเขาอยู่


"อืม" คอปเตอร์ยอมปล่อยมือออกจากบัสด้วยความจำยอม เขารู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์จะถามอะไรในตอนนี้


"ก่อนนอนทายาด้วยล่ะ ผมไปละ" บัสพูดจบก็เดินเลี่ยงออกไป ปล่อยให้คอปเตอร์ตั้งคำถามอยู่ในใจเพียงลำพัง

.

.

.

ไลน์~



เสียงข้อความโทรศัพท์มือถือของคอปเตอร์ดังขึ้น ในขณะที่กำลังจะเข้านอน ร่างสูงหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา



MiniBus: อย่าลืมทายาก่อนนอน


พี่อ้วนแว่นรักหมดใจ: เป็นห่วงพี่เหรอ


MiniBus: อืม



คอปเตอร์ต้องประหลาดใจอีกครั้งที่บัสยอมสารภาพออกมาตรงๆ ว่ากำลังเป็นห่วงเขา แต่ก็ตามสไตล์ของบัสนั่นแหละ ถึงจะเป็นคำตอบสั้นๆ แต่ก็ทำให้คอปเตอร์ดีใจไม่ใช่น้อย มันเหมือนกับว่าเขาได้บัสคนเดิมกลับมาแล้ว แต่ก็ยังติดอยู่ที่ความรู้สึกผิดที่เขาเคยทำ



พี่อ้วนแว่นรักหมดใจ: ทาแล้วครับ


MiniBus: ครับ


พี่อ้วนแว่นรักหมดใจ: ดึกแล้ว รีบเข้านอนได้แล้วนะ


MiniBus: เมื่อไรจะเปลี่ยนชื่อข้อความ


พี่อ้วนแว่นรักหมดใจ: จนกว่าบัสจะรับรู้ ว่าพี่รักบัสหมดใจจริงๆ



หลังจากที่คอปเตอร์บอกออกไปแบบนั้น ก็ไม่มีข้อความตอบกลับใดๆ จากบัสเลยสักนิด คอปเตอร์ยิ้มกว้างให้กับการเงียบของบัส ทำไมเขาจะเดาไม่ออก ว่าบัสกำลังหน้าแดงไปถึงไหนต่อไหน ร่างสูงมองหน้าจอด้วยหัวใจพองโต ก่อนจะพิมพ์ต่อ



พี่อ้วนแว่นรักหมดใจ: เห็นนะว่าหน้าแดง


พี่อ้วนแว่นรักหมดใจ: ถ้าบัสรับรู้เมื่อไร ว่าพี่ให้เราไปแล้วหมดใจ พี่จะยอมเปลี่ยนก็ได้



ทางฝั่งของบัสเมื่อโดนลูกหยอดจากฝั่งตรงข้ามก็ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว เขารับรู้มาตั้งนานแล้วว่าพี่อ้วนแว่นรู้สึกยังไงกับเขา แต่ก็เพิ่งจะรู้ว่ามันมากมายเพียงใดเมื่อเร็วๆ นี้นี่เอง บัสเงียบไปสักพักก่อนจะตัดสินใจตอบข้อความกลับไป



MiniBus: รู้แล้ว



บัสตอบกลับไปสั้นๆ แต่เป็นคำตอบที่มีความหมายมากมายสำหรับคนที่ได้รับ คอปเตอร์ดีใจยิ้มกว้างออกมาในทันที ความหวังที่เขาจะได้กลับไปใช้ชีวิตร่วมกันกับบัสเริ่มใกล้เข้ามาทุกที คอปเตอร์ยิ้มหวานให้กับโทรศัพท์ก่อนจะตอบกลับไป



Copter's Bus: เปลี่ยนให้แล้วนะ


Copter's Bus: ชอบปะ


MiniBus: ไม่!!!


Copter's Bus: แต่พี่ชอบนะ



ถึงบัสจะตอบกลับไปเหมือนจะไม่พอใจ แต่จริงๆ แล้วเขานั่งพิงหัวเตียงแล้วกัดริมฝีปากที่กำลังจะฉีกยิ้มออกมาด้วยความเขิน ซึ่งจริงๆ แล้วเขาก็ไม่ได้ชอบที่คอปเตอร์ตั้งชื่อแบบนี้หรอก ชื่อที่แปลว่าเขาเป็นของคอปเตอร์ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องจริง แต่เขาก็อายถ้าใครมาเห็นแบบนี้ ส่วนคอปเตอร์ที่กำลังได้ใจก็แกล้งบัสให้เขินจนเหนื่อยกันไปข้างในคืนนี้

.

.

.

.

คอปเตอร์ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของวันใหม่ ร่างสูงแต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตสีสุภาพพร้อมด้วยชุดสูทสมส่วน แลดูเป็นผู้ใหญ่กว่าปกติ คอปเตอร์เดินลงมาจากบันไดพร้อมกับกระเป๋าสะพายหนึ่งใบ



"วันนี้ไม่ต้องไปทำงานแล้วไม่ใช่รึ ทำไมตื่นแต่เช้าล่ะ แล้วนั่นแต่งตัวซะดิบดี จะไปไหนแต่เช้า" จินตนาถามลูกชายขึ้น เมื่อเห็นว่าวันนี้คอปเตอร์แต่งตัวดีผิดปกติ และยังตื่นแต่เช้าอีกด้วย


"ไปบริษัท" คอปเตอร์ตอบกลับเสียงเรียบ เหมือนเป็นเรื่องปกติ


"บริษัท...สมัครงานใหม่เหรอ?" จินตนาครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนจะถามกลับไปด้วยความงุนงง


"เปล่า" คอปเตอร์ตอบกลับ ก่อนจะพูดต่อ


"ผมจะไปกับพ่อ ช่วยสอนงานผมด้วยครับ" คอปเตอร์ตอบกลับเสียงเรียบ แต่จริงๆ เขาก็เขินในใจที่มาพูดอะไรแบบนี้ การทำตัวดีๆ แบบนี้ เขายังไม่ค่อยจะชินสักเท่าไร แต่เขาอยากจะลองเรียนรู้งานจริงๆ เขาคิดได้ว่า การทำงานในครัวมันยากลำบากสำหรับเขา แต่ก็ทำให้เขาได้ประสบการณ์ในการทำงานร่วมกับคนอื่นๆ และได้รับรู้ถึงชีวิตของคนที่ต้องอดทนหาเช้ากินค่ำ ซึ่งแตกต่างจากเขาที่มีพร้อมทุกอย่าง แต่กลับยังไม่พร้อมที่จะรับมัน และในตอนนี้ เขามั่นใจว่า เขาควรจะพร้อมเสียที


"ตายๆๆๆ นี่ชั้นหูฝาดรึเปล่าคะ คุณได้ยินเหมือนชั้นมั้ย" จินตนาประหลาดใจกับคำพูดของลูกชายเป็นอย่างมาก พ่อของคอปเตอร์เองก็อึ้งไปตามๆ กัน


"คิดได้สักที เริ่มตอนนี้ก็ยังไม่สาย" พ่อของคอปเตอร์พูดขึ้นมาด้วยความภาคภูมิใจ


"นี่ถ้าไม่ได้บัสนะ แม่คงหมดหวัง" จินตนาแกล้งพูดแขวะลูกชายออกมาอย่างนั้น


"ผมรู้หน้าที่หรอกน่า แค่มันยังไม่ถึงเวลา" คอปเตอร์โมเมตอบกลับไปอย่างนั้น


"จ้ะ เอาเถอะ แต่อีกหนึ่งอาทิตย์จะเปิดเทอมแล้ว แน่ใจนะว่าไม่ไปเที่ยวไหน" จินตนาถามขึ้นมาอีกเพื่อความแน่ใจ


"ไม่อะ ไม่รู้จะไปกับใคร บัสก็ทำงาน" คอปเตอร์ตอบกลับไปอย่างรู้สึกเสียดายนิดๆ เขาได้แต่คิดว่า ถ้าเขาไม่ทำพลาดเรื่องนั้น เขาคงมีความสุขกับปิดเทอมสุดท้ายกับคนที่รักไปแล้ว แต่ก็ยังไม่สายเกินไป ที่จะสร้างความสุขขึ้นมาในช่วงปิดเทอมที่เหลือนี้


"รู้ตัวมั้ย ว่าเราน่ะยอมน้องมากขนาดไหน ทั้งๆ ที่หัวรั้นเอาแต่ใจกับทุกคน" จินตนาพูดความจริงออกมา ขนาดเขาเองเป็นแม่แท้ๆ ของคอปเตอร์ เจ้าลูกชายตัวดียังไม่ค่อยจะเชื่อฟัง ผิดกับบัสที่คอปเตอร์ค่อนข้างจะยอมฟังหลายๆ อย่างที่บัสขอ ถึงแม้ว่าภายนอกจะทำเป็นเฉยก็ตาม


"แม่ก็พูดเกินไป ผมไม่ได้ยอมบัสซะหน่อย" คอปเตอร์บอกปัดออกไปส่งๆ ใครจะยอมรับกันล่ะว่าเขายอมบัสมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว


"แต่ก็เอาเถอะ หนึ่งอาทิตย์ก็ยังดี ยังได้เรียนรู้อะไรบ้าง แล้วนี่บอกบัสรึยัง" จินตนาถามขึ้นมาอีก


"เปล่าอะ ไว้ค่อยบอก กะจะไปหาที่บ้าน เย็นนี้ผมไม่กินข้าวบ้านนะ" คอปเตอร์ตอบกลับไป จิตนาพยักหน้ารับรู้


"ไปค่ะคุณ" จินตนาหันไปพูดกับสามี เตรียมจะออกไปทำงานด้วยกัน


"อ้าวแม่ ผมไปด้วยสิ ผมไม่มีรถ" คอปเตอร์รีบร้องทักขึ้นมา


"ไม่ขึ้นรถเมล์แล้วเหรอ" จินตนาหันมาพูดกับลูกชายหน้าตาเฉย การที่ได้แกล้งลูกชายหัวดื้อบ้างมันก็สนุกดีเหมือนกัน


"ไม่เอาแล้ว! ทางเดียวกันก็ไปด้วยกันสิครับ คุณแม่" คอปเตอร์รีบปฏิเสธในทันที เขารับรู้ถึงรสชาติปลากระป๋องมาเป็นเดือน เขาไม่สามารถอดทนกับอะไรแบบนี้ได้นานนัก ก่อนจะพูดอ้อนผู้เป็นแม่ออกมาในตอนท้าย แล้วคนทั้งสามก็ไปทำงานด้วยกัน นับว่าวันนี้เป็นอีกหนึ่งวันดีๆ สำหรับครอบครัวของคอปเตอร์ แต่มันยังไม่หมดเท่านี้สำหรับคอปเตอร์

.

.

.

หลังเลิกงานในวันนี้ คอปเตอร์ให้ที่บ้านแวะมาส่งเขาที่บ้านของบัสก่อน เขาตั้งใจจะมากินข้าวเย็นกับบัสในวันนี้ ร่างสูงยืนมองเข้าไปในบ้านจากด้านหน้ารั้วบ้านด้วยความอิ่มเอมในหัวใจ บ้านที่เขามาคอยเฝ้ามองอยู่ระยะหนึ่ง สายตาคมกวาดมองไปในรั้วบ้าน ก็ไม่เห็นรถของบัสจอดอยู่อย่างเช่นทุกที คอปเตอร์ก้มดูนาฬิกาข้อมือก็เห็นว่าเริ่มจะค่ำแล้ว ปกติแล้วบัสน่าจะกลับถึงบ้านแล้ว คอปเตอร์ยืนมองเข้าไปในรั้วบ้านด้วยความกังวลใจนิดๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก



"บัสอยู่ไหน" คอปเตอร์รีบถามออกมาในทันทีที่บัสรับสาย


("อยู่บ้าน") บัสตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ แต่มันทำให้คอปเตอร์หน้าเครียดลงในทันที เขาได้แต่คิดว่าทำไมบัสต้องโกหกเขาด้วย พอคิดมาถึงตรงหน้า หัวใจของคอปเตอร์ก็เริ่มจะกระวนกระวาย


"ทำไม...บัสต้องโกหกพี่ด้วย" คอปเตอร์พูดออกไปเสียงเครียดปนเศร้า เขาเจ็บไปหมดทั้งหัวใจกับคำโกหกจากคนที่เขา...รัก...


("เรื่องอะไร") บัสถามกลับไปเสียงเรียบเฉย เหมือนไม่ได้รู้สึกถึงความผิดปกติอะไร


"ตอนนี้พี่อยู่หน้าบ้านเรา รถเราไม่อยู่บ้าน ดึกดื่นป่านนี้บัสไปไหน โกหกพี่ทำไม" คอปเตอร์พูดขึ้นด้วยอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นมา แต่เป็นความเสียใจเสียมากกว่า ถ้าเป็นเมื่อก่อน คอปเตอร์คงถามออกไปด้วยความโมโห แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นความน้อยใจ ความเสียใจ และความผิดหวังเท่านั้น


"หรือว่า...บัสอยู่บ้านคนอื่น" คอปเตอร์ถามขึ้นอีกเมื่อเห็นว่าบัสยังคงเงียบ น้ำเสียงของเขาไม่ค่อยจะดีนัก


("หึหึ...ผมอยู่บ้านจริงๆ") บัสหัวเราะในลำคอเบาๆ เล็กน้อยเหมือนกำลังมีความสุข ก่อนจะตอบออกมาด้วยคำตอบเดิม ซึ่งเป็นคำตอบที่ทำให้คอปเตอร์เจ็บปวดใจยิ่งนัก เขาได้แต่คิดว่าทำไมบัสต้องโกหกเขา ก่อนจะนิ่งไปนิดกับคำพูดถัดไปของบัส


("แต่ว่าเป็น...บ้านของเราน่ะ") บัสพูดออกมาอีกด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม น้ำเสียงของคนที่กำลังมีความสุขอยู่นั่นเอง คอปเตอร์ตาโตขึ้นมาทันทีที่ได้ยิน


"ฮ...ฮ้ะ...วะ...ว่าไงนะ" คอปเตอร์ถามออกไปไม่เป็นภาษาด้วยความสับสน เขาได้ยินไม่ผิดใช่ไหม คำว่าบ้านของเราหนะ


("มีอะไรอีกมั้ย จะรีบถูห้อง ทำไมคุณปล่อยให้ห้องเละเทะขนาดนี้ แล้วคืนนี้ผมจะนอนยังไง") บัสบ่นออกไปไม่จริงจังนัก เขาแอบดีใจอยู่คนเดียวที่ได้แกล้งร่างสูงให้ตกใจเล่นแบบนี้ เขาชอบจริงๆ ที่ได้แกล้งพี่อ้วนแว่นอีกครั้ง


"คอนโดเหรอ..." หลังจากที่สมองของคอปเตอร์ประมวลผลสำเร็จ สายตาคมโตขึ้นมาในทันที ก่อนจะถามออกมาเพื่อความมั่นใจ บัสได้แต่ส่งเสียงหัวเราะออกมานิดๆ โดยที่ไม่ได้ตอบอะไรออกไป ทำให้คอปเตอร์มั่นใจเลยว่า เด็กคนนี้แกล้งเขาอีกแล้ว เหมือนกับเมื่อก่อนตอนที่พวกเขายังเป็นเด็ก คอปเตอร์ฉีกยิ้มกว้างออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจอย่างสุดขีด


"รอนั่นเลย ห้ามไปไหนเลยนะ" คอปเตอร์ลนลานรีบพูดออกมา ก่อนจะรีบเรียกรถแทกซี่ด้วยจำนวนเงินที่ยังเหลืออันน้อยนิดแล้วตรงดิ่งไปยังคอนโดของตัวเองในทันที

.

.

.

บัสจัดเก็บห้องด้วยความวูบวาบในอกนิดๆ เมื่อมองไปยังเตียงนอนแล้วเห็นภาพของตัวเองที่กำลังร้องขอความเห็นใจจากปีศาจพี่อ้วนแว่น ภาพที่ตัวเองกำลังเปลือยกายอยู่บนเตียง ภาพที่เขาทั้งคู่กำลังเป็นของกันและกันอย่างสมบูรณ์ ภาพที่บัสนึกถึงนั้นล้วนแต่เป็นสิ่งที่น่าอายสำหรับเขามากๆ และยังเป็นช่วงเวลาที่แสนจะขมขื่นสำหรับบัสอีกด้วย แต่ ณ จุดนี้ บัสแน่ใจว่าตัวเองยอมให้อภัยเจ้าคนเอาแต่ใจแล้วตั้งแต่ที่เขาเห็นความตั้งใจและความจริงใจจากคอปเตอร์ที่มีให้เขา แต่มันก็ยังลืมไม่ได้กับความรุนแรงและความเข้าใจผิดของคอปเตอร์จนทำให้เกิดความไม่ตั้งใจในการสร้างบทรักในครั้งนั้น

.

.

.

ช่วงเวลาหัวค่ำแบบนี้ รถราบนท้องถนนย่อมหนาแน่นเป็นธรรมดา ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังรีบร้อนหงุดหงิดใจขึ้นมาเล็กน้อย ใจของเขาในตอนนี้ถึงคอนโดไปไหนๆ แล้ว แต่ตัวของเขากลับติดแหง็กอยู่บนท้องถนนใจกลางเมือง อีกใจหนึ่งเขาก็ดีใจ ตื่นเต้น ร้อนใจ จนแทบจะทนไม่ไหว ใบหน้าคมที่แลดูเหมือนจะหงุดหงิดในตอนแรก สลับมาเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสุขใจและความหวังจนล้นไปหมดเมื่อนึกถึงคนที่อยู่ในห้องของเขาในตอนนี้



ทันทีที่รถแท็กซี่มาหยุดอยู่ที่หน้าคอนโด ร่างสูงไม่รอช้ารีบขึ้นไปยังชั้นบนในทันที ขายาวก้าวไปยังหน้าห้องของตัวเองก่อนจะปลดล็อกประตูแล้วเปิดออกอย่างรวดเร็ว คอปเตอร์ยิ้มกว้างขึ้นมาในทันที เมื่อเปิดเข้าไปแล้วพบว่าไฟในห้องสว่างจ้า มันทำให้เขามั่นใจขึ้นมาในทันที ว่าบัสอยู่ในห้องของเขาแน่ๆ ร่างสูงตรงดิ่งไปยังห้องรับแขก ห้องครัว แต่ก็ไม่เจอใครสักคน คอปเตอร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาอีกครั้ง ก่อนจะตรงดิ่งไปยังห้องนอน มือหนาค่อยๆ เปิดประตูห้องนอนออกช้าๆ และหลังจากนั้น หัวใจของคอปเตอร์ก็เต้นตึกตักด้วยความดีใจสุดขีด



คอปเตอร์เดินตรงไปหาบัสที่กำลังยืนหันหลังทำความสะอาดโต๊ะเครื่องแป้งพร้อมกับเปิดเพลงฟังไปด้วย โดยที่บัสไม่ทันได้สังเกตหรือได้ยินว่า มีเสือร้ายกำลังค่อยๆ ย่องเข้ามาในห้อง



หมับ~~~



"เห้ย!!!" บัสสะดุ้งเฮือกร้องออกมาด้วยความตกใจ พร้อมกับหันหน้าไปมองทันที เมื่อถูกคอปเตอร์สวดกอดเข้าจากด้านหลังอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว


"เล่นอะไรเนี่ยะ ผมตกใจนะ" บัสบ่นออกไปไม่จริงจังนัก



ฟอด~~~



"ห...เห้ย!!!" บัสต้องร้องออกมาอีกครั้ง เมื่อคนด้านหลังขโมยหอมแก้มของเขาโดยไม่พูดไม่จาอะไรสักคำ ความวูบวาบวิ่งแล่นไปทั่วร่างกายของบัสไปหมดแล้วในตอนนี้


"ทำไมไม่บอกพี่ก่อนล่ะ หืม" คอปเตอร์ถามออกมาเสียงนุ่ม


"ก็..." บัสอ้ำอึ้งที่จะพูดออกมา เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มบอกยังไง ว่าตัวเองอยากจะกลับมาอยู่เคียงข้างพี่อ้วนแว่นมากขนาดไหน


"รู้มั้ย ว่าพี่รอวันนี้มานานแค่ไหน" คอปเตอร์พูดขึ้นมาข้างหูของบัสด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ทำให้บัสถึงกับร้อนหน้าขึ้นมา


"จะแกล้งพี่ไปจนถึงเมื่อไรครับ" คอปเตอร์พูดอ้อนขึ้นมาเสียงนุ่มลึก ซึ่งมันทำให้บัสรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนมนตร์สะกดเข้าอย่างจัง


"กินข้าวมายัง" บัสเปลี่ยนเรื่องคุยขึ้นมาแก้เขินเสียอย่างนั้น ซึ่งคอปเตอร์เองก็รู้อยู่ดี


"ยังเลย กะว่าจะไปฝากท้องที่บ้านเรานั่นแหละ" คอปเตอร์ตอบกลับไป


"งั้นไปเปลี่ยนชุด แล้วก็ล้างมือด้วย ผม...ทำไว้ให้แล้ว" บัสบอกออกมาเก้อๆ เขินๆ เขารู้สึกว่าเหมือนตัวเองกำลังทำหน้าที่คนรักอย่างไรอย่างนั้น คอปเตอร์ยอมคล้ายอ้อมกอดอย่างน่าเสียดาย ก่อนจะเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อจะแขวนเสื้อสูท ร่างสูงยืนนิ่งค้างทันทีที่เขาเปิดตู้เสื้อผ้า


"ที่เมื่อวานไม่ยอมค้างบ้านพี่ อย่าบอกนะว่ารีบกลับบ้านไปเก็บกระเป๋าน่ะ" คอปเตอร์หันกลับมาถามบัสด้วยความดีใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเปิดตู้เสื้อผ้าออกดูแล้วพบว่ามีเสื้อผ้าของบัสอยู่เต็มตู้ดังเดิม เหมือนเมื่อก่อนที่บัสจะหนีเขาไป บัสยืนนิ่งไปสักพักพลางคิดหาคำตอบ


"ผมหิวแล้ว ไปรอที่โต๊ะกินข้าวนะ" บัสเลี่ยงที่จะสารภาพความจริงออกไปด้วยการพูดเรื่องอื่นขึ้นมาเสียอย่างนั้น คอปเตอร์ยิ้มขึ้นมาในทันทีกับท่าทีของบัส ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าบัสรู้สึกอย่างไรในตอนนี้ ร่างสูงจัดแจงแขวนเสื้อผ้าก่อนจะรีบตามบัสออกไปยังโต๊ะอาหาร



เมื่อคอปเตอร์ตามออกไป ก็เห็นว่าบัสกำลังเปิดฝาชีขึ้น ซึ่งมีข้าวสองจานวางอยู่แล้วบนโต๊ะ และแน่นอนว่าเป็นของโปรดของบัสล้วนๆ แต่มันก็กำลังจะกลายเป็นของโปรดของคอปเตอร์ไปด้วยความเคยชิน



"มาตั้งแต่เมื่อไร" คอปเตอร์ถามขึ้นในขณะที่ทั้งคู่กำลังกินข้าวฝีมือของบัสด้วยกัน


"ก็...บ่ายๆ" บัสตอบกลับไปเสียงเรียบ


"ปิดพี่เงียบเลยนะ เดี๋ยวนี้เนียนเก่งขึ้นนะเนี่ยะ" คอปเตอร์พูดล้อบัสขึ้นมา เพราะปกติแล้ว บัสเป็นคนที่โกหกไม่เก่ง แถมยังปิดไม่มิดอีกต่างหาก แต่ดูเหมือนกับว่าต่อไปคอปเตอร์ต้องเฝ้าสังเกตการณ์ให้มากกว่านี้แล้วหละ


"แล้ววันนี้ไม่ต้องไปทำงานเหรอ" คอปเตอร์ถามขึ้นเป็นการชวนคุยเพื่อกระชับความสัมพันธ์


"ไปแค่ตอนเช้า ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ลงมือทำเองอะ แค่ไปช่วยน้าเบิ้มคอยดูพนักงานใหม่" บัสตอบคำถามกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ บรรยากาศเก่าๆ ที่เขาได้เคยใช้ชีวิตร่วมกันเริ่มกลับมาอีกครั้ง


"รับพนักงานเพิ่มมั้ย พี่จะได้ไปสมัคร" คอปเตอร์ถามออกมาไม่จริงจังนัก เขาก็แค่อยากจะหาเรื่องหยอกล้อเด็กดื้อตรงหน้าก็เท่านั้น


"ถอดล้อเปลี่ยนผ้าเบรกของดิสเบรกกับดรัมเบรกให้เป็นก่อนเถอะ กล้าถือบล็อกลมขันน็อตออกเปล่าเถอะ" บัสได้ทีแกล้งพูดข่มพี่อ้วนแว่นเสียยกใหญ่ เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าคนอย่างคอปเตอร์ไม่คิดจะทำเรื่องอะไรแบบนี้แน่ๆ ยิ่งต้องเปื้อนต้องเลอะเทอะยิ่งแล้วใหญ่ คอปเตอร์อมยิ้มพลางมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสุข ที่ได้นั่งพูดคุยเรื่องทั่วๆ ไปกับคนๆ นี้ มันเหมือนกับว่าเขาได้เข้าไปอยู่ในโลกของอีกคน บัสที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองเผลอพูดอะไรออกไปเสียเยอะ ก็ทำเป็นเนียนกินข้าวไปเรื่อยเปื่อย


"พูดอีกสิ พี่อยากฟัง" คอปเตอร์บอกออกมาเสียงนุ่ม แต่ก็ไม่ได้รับสัญญาณตอบรับจากอีกคน


"เอ่อ...จะไม่ถามเหรอ ว่าพี่ไปไหนมา" คอปเตอร์ทวงถามเรื่องของตัวเองบ้าง วันนี้เขาแต่งตัวเสียดิบดี เขาคิดว่าบัสควรจะถามเขาบ้าง เพราะว่ามันผิดวิสัยที่เขาจะทำ


"ที่บริษัทเป็นยังไงบ้าง ไปเรียนเรื่องอะไรมา" บัสถามขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ แต่มันทำให้คอปเตอร์ขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม


"นี่...ทำไมรู้...ว่าพี่ไปบริษัทมา" คอปเตอร์ถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะเขาจำได้ว่ายังไม่ได้บอกอะไรบัส และตั้งใจว่าจะบอกบัสเองในเย็นวันนี้ บัสนิ่งไปนิด


"หรือว่า...แม่ก็รู้ว่าเรามาที่นี่เหรอ" คอปเตอร์สันนิษฐานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ บัสกลอกตาลอกแลกไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะอมยิ้มจนแก้มตุ่ย


"มิน่าล่ะ พ่อกับแม่ถึงซุบซิบหัวเราะอะไรกัน ตอนไปส่งพี่ที่หน้าบ้านบัส ตกลงนี่เรามาแย่งตำแหน่งลูกรักไปแล้วใช่มั้ย ฮื้ม แสบนักนะ" คอปเตอร์บอกออกมายิ้มๆ ก่อนจะพูดแกล้งบัสออกมา บัสเองก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่ได้สนใจคนตรงหน้า แต่ในใจเขาก็แอบขำอยู่นั่นแหละ และก็กลัวว่าจะหลุดหัวเราะออกมาจนได้ บรรยากาศระหว่างคนทั้งสอง ค่อยๆ เริ่มจะกลับมาอย่างเช่นวันวาน กลิ่นไอของความรักก็เริ่มตลบอบอวลขึ้นมาอีกครั้ง

.

.

.

.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น