นิลรดาภา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียร้ายพ่ายรัก #19 อย่าต้องให้ร้าย (มาเฟียกลัวเมีย)

ชื่อตอน : มาเฟียร้ายพ่ายรัก #19 อย่าต้องให้ร้าย (มาเฟียกลัวเมีย)

คำค้น : มาเฟียร้ายพ่ายรัก

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.4k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2561 11:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียร้ายพ่ายรัก #19 อย่าต้องให้ร้าย (มาเฟียกลัวเมีย)
แบบอักษร

มาเฟียกลัวเมีย

“เดี่ยว!!”

สองสาวที่กำลังจะเดินหันหลังกลับออกไปจากตรงนั้นก็หยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงใสกังวานของธารธารา พร้อมกันนั้นก็อยากจะรู้จักเหมือนกันว่าผู้หญิงที่มากับชายหนุ่มเป็นอะไรกับเขากันแน่ 

ทั้งสองหันไปเผชิญหน้ากับเธออย่างท้าทาย

“มีอะไรกับฉันไม่ทราบหรอคะ”

ถามกลับไปด้วยน้ำเสียงท่าทางถือดี

“เธอเป็นอะไรกับคนของฉัน”

สิ้นเสียงของหญิงสาว คนที่ยืนอยู่ข้างกายเธอกลับนิ่งอึ้งอย่างไม่น่าเชื่อ 

นี่เขาหูฝาดไปรึเปล่าเนี่ย เธอประกาศความเป็นเจ้าของเขาหรอ? ซานโตริโอถามตัวเองในใจ  ทำไมเขาต้องรู้สึกดีขนาดนี้ด้วยวะ

ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่ชอบให้ใครมาแสดงตัวความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเขาแล้วก็กลัวการผูกมัดที่สุด แต่ตอนนี้กลับรู้สึกพอใจอย่างบอกไม่ถูกที่หญิงสาวข้างกายนี้แสดงออกว่าหึงเขาอย่างไม่เก็บอาการ  

ธารธาราถามออกไปตรงๆแบบไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา เพราะตอนนี้เธอแทบอยากจะกระโดดเข้าไปข่วนหน้าหล่อของเขาตั้งแต่ที่ผู้หญิงคนนี้บอกว่ารู้จักเขาตอนอยู่ในผับแล้ว  หึ! สำหรับเขาค่อยคิดบัญชีทีหลังก็แล้วกัน หลังจากจัดการกับพวกคุณโส..ทั้งสองนี่ซะก่อน

สองสาวที่ได้ยินคำถามก็หันหน้ามองกันอย่างขบขันราวกับว่ามันคือเรื่องตลก   ธารธาราเห็นท่าทางของพวกหล่อนก็ยิ่งทำอารมณ์คุกกรุ่นขึ้นมาอีกเท่าตัว ถ้าจะกระชากหัวตบก็ดูจะโหดร้ายเกินไปเดี๋ยวจะยุ่งยากคุณหมออีก ซึ่งเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเธอก็ยังไม่รู้ความจริงด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่เรื่องแค่นี้ก็ทำให้เธอควบคุมตัวเองแทบไม่ได้แล้วยิ่งเป็นเรื่องแบบนี้อีก บอกเลยว่าเธอไม่มีทางยอมให้เขามาสวมเขาให้เธอแน่นอน 

เขาเคยบอกว่าเธอเป็นของเขาคนเดียวไม่มีิสิทธิ์แม้แต่จะมองคนอื่น  เขาก็เหมือนกัน เขาก็ไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นเหมือนกัน!!! ร่างบางกำมือเข้าหากันแน่น

 จนตัวต้นเหตุที่ยืนอยู่ข้างธารธารารู้สึกขนลุกร้อนหนาวขึ้นมาทันที ยิ่งได้ยินพวกหล่อนสองคนนั้นยียวนแม่เสือของเขาก็ยิ่งกลัวว่าหญิงสาวจะหมดคามอดทนขึ้นมาเอา  แล้วถ้าเป็นอย่างงั้นขึ้นมาไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาบ้าง ทางที่ดีควรจะกันพวกหล่อนออกไปให้ห่างจากแม่เสือของเขาดีกว่า  แต่ถ้าจะขัดขึ้นมาตอนนี้เกรงว่ายิ่งจะเป็นการสุมไฟใส่ฟางซะมากกว่าได้แต่ยืนดูสถานการณ์อย่างใจจดใจจ่อ

อีกใจก็อดรนทนไม่ไหวอยากจะกลับบ้านไปกอดหญิงสาวเต็มทนแล้ว  แต่อีกด้านของหัวใจกับรู้สึกดีอย่างงบอกไม่ถูกเมื่อหญิงสาวแสดงออกว่าหวงเขาอย่างชัดเจนขนาดนี้

“ใครคือคนของคุณไม่ทราบหรอคะ”

จีบปากจีบคอพูดออกไปทำท่าทางน่าหมั่นไส้มากในสายตาหญิงสาว

“หึ! ดีงั้นก็ถือว่าจะบอกให้เอาบุญตรงนี้เลยก็แล้วกัน  ผู้ชายที่เธอใช้สายตาโอ้โลมเชิญชวนเขาอย่างน่าไม่อายอยู่ตอนนี้ไง คือคนของฉัน  แล้วนับจากนี้อย่าให้ฉันเห็นว่าเธอพยายามจะเข้าเกาะเกะเขาอีกเป็นครั้งที่สอง  ถ้าไม่อยากให้ฉันเลาะซีลิโคนบนหน้าเธอออกแล้วล่ะก็เลิกวุ่นวายให้ท่าเขาซะ แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!!”

พูดจบก็เตรียมตัวกำลังจะหันหลังกลับขึ้นรถ เมื่อเห็นทีท่าของทั้งสองที่แทบจะลงไปชักดิ้นชักงอบนพื้นให้ได้

นี่เมียเขาใช่มั้ย  เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย ทำไมสถานการณ์ตึงเครียดขนาดนี้ถึงทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาได้นะ แค่เธอหึงหวงเขานี่นะ แม็คนายบ้าไปแล้วแน่ๆ

“อ้อ..แล้วต่อไปก็หัดแหกตาดูบ้างนะ ว่าคนเค้ามีเจ้าของหรือเปล่า  บางทีเดินทะเล่อทะล่าเข้ามาอาจจะเจอตอเข้าซักวัน นี่เตือน! ด้วยความหวังดี”

สถานการณ์ตึงเครียดทำให้ซานโตริโอที่ทำตัวไม่ถูกอยู่พักหนึ่งได้สติกลับคืนมาเมื่อเห็นหญิงสาวก้าวขึ้นรถนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว ร่างสูงรีบก้าวตามหญิงสาวไปติดๆอย่างร้อนๆหนาวๆ 

พร้อมกับเดฟที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นแล้วก็คิดในใจว่า 

เจ้านายเขากลัวเมียตั้งแต่เมื่อไหร่กัน  เดฟอมยิ้มเบาๆกับความคิดตัวเอง

“กรี๊ดดดดดดด อร๊ายยยยยย ยัยๆ กรี๊ดดด”

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของหล่อนทั้งสองราวกลับโดนน้ำร้อนสาดก็ตามมาติดๆแล้วเสียงก็เงียบลงเมื่อมือหนาปิดประตูเรียบร้อย

โดยไม่คิดจะสนใจพวกหล่อนเลยแม่นิดเดียว 



แล้วเวลาที่ซานโตริโอไม่อยากเจอก็มาถึงเมื่อบรรยากาศภายในรถเย็นเฉียบราวกับยกภูเขาน้ำแข็งมาไว้ในรถก็ไม่ปาน 

“เอิ่ม ผมไม่ได้ทำอะไรอย่างที่คุณคิดนะที่รัก”

สรรพนามที่เปลี่ยนไปของซานโตริโอไม่ได้ทำให้อารมณ์โมโหหึงของหญิงสาวข้างกายดีขึ้นแม้แต่นิดเดียว

“....”

“ธาราคุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อผมก็ได้  แต่ผมอยากให้คุณฟังผมอธิบายก่อนได้มั้ย”

เจ้าของร่างแกร่งพยาพยามจะอธิบายให้หญิงสาวฟัง แต่ไม่รู้จะทำด้วยวิธีไหนเพราะตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนเลย  อยู่ในสนามรบในยังไม่รู้สึกเกรงกลัวขนาดนี้มาก่อนเลย  ก็แม่เมียตัวน้อยของเขาที่ดูเหมือนจะเป็นแมวเหมียวซะส่วนมาก กลับกลายมาเป็นเสือซะนี่  เขาต้องทำยังไงอ่ะ 

เออใช่ วันนั้นได้เดฟก็อยู่นี่หว่า  คิดได้ดังนั้นก็รีบหาตัวช่วยทันที  โดยไม่คิดเลยว่าตัวช่วยจะเต็มใจหรือเปล่า

“เอ้อ..ใช่สิ..วันนั้นไอ้เดฟก็อยู่กับผมตลอด ถ้าคุณไม่เชื่อถามไอ้เดฟดูได้เลย”

กึก

เมื่อคนที่ถูกกล่าวขานได้ยินก็แทบจะแตะเบรกกะทันหันเมื่อหันขึ้นไปมองกระจกก็พบกับสายตาเข้มที่มองราวกับจะบอกว่า

มึงพูดดีๆนะเดฟ ถ้าพูดไม่ดีมึงได้ไปนอนเล่นรพ.แน่

แต่พอหันไปมองอีกคนก็พบกับสายตาจ้องมองอย่างต้องการคำตอบจากเขา  ทำให้เดฟรู้สึกอยากจะหายไปจากตรงนี้ซะเหลือเกิน  

“ครับ ไม่มีอะไรจริงๆครับ นายหญิงสบายใจได้ครับ”

เดฟพูดจบก็ได้เห็นสายตาเจ้านายหนุ่มที่ดูเหมือนอยากจะประเคนของรางวัลที่เขาตอบถูกใจให้เป็นสิ่งตอบแทนยังไงยังงั้น เดฟเป่าลมออกจากปากเบาๆอย่างโล่งอก อยู่ปะทะกับพวกลอบกัดเจ้านายยังไม่รู้สึกกดดันขนาดนี้เลย 

“เห็นไหมที่รัก ว่ามันไม่มีอะไรจริงๆ"

"ฉันจะเชื่อพวกคุณได้ยังไงกัน เจ้านายกับลูกน้องก็พอๆกันนั่นแหละ"

พูดจบก็สะบัดหน้าพรืดหนีคนข้างๆที่พยายามจะดึงเธอเข้าไปหา

"ผมสาบานได้ มันวันเดียวกันกับที่เกิดเรื่องนั่นแหละ วันที่คุณกะ..”

“หยุด..อย่ามาเบี่ยงเบนประเด็น  ไม่ต้องยกเรื่องของฉันมาอ้าง”

“กะ..ก็.เปล่าซักหน่อย แค่อธิบายให้คุณฟังเท่านั้นเอง”

เดฟที่ไม่ได้ตั้งใจจะดูเจ้านายแต่ได้เห็นได้ฟังทุกอย่างก็อดกลั้นขำเกือบไม่ได้ นี่สินะ ที่เขาเรียกมาเฟียกลัวเมีย  เดฟคิดในใจแต่สงสัยจะเก็บอาการไม่ค่อยอยู่ถึงได้ยินเสียงกัมปนาถของเจ้านายตะโกนถามมา

“แอบยิ้ม..อยากกินลูกปืนหรอเดฟ”

“ปะ.เปล่าครับ”

“ไอ้นี่ เดี๋ยวก็ส่งให้ไปนอนเล่น รพ.ซักคืนสองคืนซะหรอก”

พูดจบเดฟก็กดปุ่มปิดกระจกกั้นระหว่างคนขับกับห้องผู้โดยสารเรียบร้อยเพื่อความปลอดภัยของชีวิตตัวเอง 

“หยุดบ้าอำนาจซะที เรื่องของคุณยังไม่จบ!!!”

“โธ่..ที่รัก จะให้ผมพูดอีกกี่รอบมันก็ไม่มีอะไรจริงๆ  ผมไม่คิดจะสนผู้หญิงแบบนั้นด้วยซ้ำ ตั้งแต่มีคุณผมก็ไม่สนใจใครอีกเลย  ใช่..เมื่อก่อนผมอาจจะเจ้าชู้  แต่มันก็ก่อนที่ผมจะรู้จักคุณนะที่รัก ตอนนี้ผมหยุดแล้ว ผมมีแค่คุณคนเดียวจริงๆ เชื่อผมนะ”

พูดพร้อมกับเอื้อมไปจับมือหญิงสาวที่วางไว้ที่ตักนุ่มพยายามจะขัดขืนออกจากการจับกุมของเขาแต่เขาก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกัน

“ครั้งนี้ฉันจะลองเชื่อคุณก็ได้ ถือว่าครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้  แต่...”

“แต่..อะไรหรอครับเมีย”

“ถ้ามีอีกครั้งคุณเตรียมตัวตายได้เลย !!!”

ซานโตริโอได้ยินอย่างนั้นแล้วก็ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที  เขาเชื่อว่าแม่เมียของเขาทำจริงแน่นอนถ้าทำให้เธอโกรธและโมโห  วันนั้นเตรียมรับมือกับเธอได้เลย  แล้วเขาคิดไว้เลยว่าจะไม่ทำให้เธอโมโหเด็ดขาด เพราะนั่นแสดงว่าหายนะกำลังจะมาเยือนแน่ๆ

“จะฆ่าผัวตัวเองได้ลงคอเชียวหรอที่รัก ใจร้ายจัง”

“ลองดูมั้ย!!”

“โอ่วว...ผัวล้อเล่นแค่นี้เอง”

“นี่เอาจริง”

“เมียใครวะเนี่ย..โหดอ่ะ”

“มาก บอกเลย”

พูดพร้อมกับจ้องมองเขาราวกับจะดูดเลือดเขาอย่างนั้นแหละ แต่ในสายตาของเขาก็ยังน่ารักน่าฟัดอยู่วันยังค่ำ เมียใครก็ไม่รู้น่ารักชะมัด

พูดจบเขาก็ขยับเข้าไปหาหญิงแล้วก็ยกตัวเธอลอยหวือมานั่งบนตักแกร่งของคนเจ้าเล่ห์

“ว๊ายย ปล่อยเดี่ยวนี้นะ ฉันยังไม่หายโกรธเลยคุณนะ”

“ทำไงถึงจะหายโกรธ ไหนบอกผัวมาซิ..หืม”

“วันนี้นอนนอกห้องเลย  ฉันไม่อนุญาตให้คุณเข้ามานอนในห้องเด็ดขาด”

“โธ่วว..ฆ่าผมให้ตายดีกว่าถ้าจะลงโทษผมขนาดนั้นหน่ะ”

“เรื่องของคุณ”

“อย่าใจร้ายกับผัวเลยนะที่รักผมต้องลงแดงแน่ๆถ้าไม่ได้นอนกอดร่างนุ่มนิ่มของคุณคืนนี้  นี่เห็นไหมพูดแค่นี้เจ้าลูกชายของผมก็ตื่นขึ้นมาพร้อมรบแล้วที่รัก”

ธารธาราสังเกตุเห็นความผิดปกติที่กำลังดุนก้นเธอตอนนี้คงไม่ต้องไม่ต้องบอกว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นจริงหรือไม่เพราะหลักฐานมันชัดจนหน้าเธอเริ่มเห่อร้อนขึ้นมา

“หยุดเดี่ยวนี้เลยนะคนหื่น”

“ปวดมากที่รัก อยากให้ถึงห้องเร็วๆ ก่อนที่ผมจะอดใจไม่ไหวแล้ว”

“ก็บอกแล้วไงวันนี้ฉันไม่อนญาต “

“นี่คุณจะปล่อยให้ผัวไปปล่อยข้างนอ..”

ตุบๆๆ

 “อัก โอ๊ยยย เบาๆหน่อยที่รักผัวเจ็บนะ”

กะจะแกล้งพูดเพื่อดูปฏิกิริยาซะหน่อย  ได้กำปั้นน้อยๆแต่แรงไม่น้อยตามกลับมาซะงั้น มือหนักจริงๆเมียเขานี่ ร้องโอดดอยราวกับเจ็บนักเจ็บหนา

“นี่แน่ะๆ ห้ามแม้แต่จะคิดเชียว ไอ้คนเจ้าชู้มักมาก ไม่รู้จักพอ”

มือบางระดมทุบอกแกร่งที่แข็งอย่างกะหินผาที่ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย 

“ทำไม หึงหรอ”

“ก็ เออน่ะสิ!!”

ผ่างงง

เมื่อคิดได้ว่าเผลอหลุดออกไปอย่างน่าอายธารธาราก็มุดหน้าเข้ากับอกแกร่งของซานโตริโออย่างต้องการเขินอาย ทำให้ร่างหาหัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทีน่ารักของหญิงสาว ที่เธอรับสารภาพเขาออกมาว่าหึงเขา มันทำให้หัวใจพอโตอย่างเหลือเชื่อ  

เออ...ยอมรับก็ได้คนบ้า แล้วดูเขาจะมีอารมณ์ดีซะเหลือเกินนะ หึ่ยย..หน้าหมั่นไส้

“ก็แค่นี้แหละ แม่คนปากแข็ง”

พูดจบก็กดจูบลงไปบนกระหม่อมบางหญิงสาวอย่างรักใคร่  พร้อมกับกอดเข้าหาตัวแนบแน่น



ร่างบางถูกวางลงบนเตียงกว้างขาวสะอาดภายในห้องนอนใหญ่ของเขาอย่างเบามือ   เธอเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้มาเริ่มรู้สึกตัวก็ตอนที่มีอะไรไม่รู้มายุ่มย่ามแถวๆหน้าอกเธอรบกวนเวลานอนของเธอ

“อื้มมม  ออกไปนะเจ้าแมว”

“หืมมม นี่เห็นผัวเป็นแมวตั้งแต่เมื่อไหร่ นี่เสือนะ ไม่ใช่แมว!!”

ร่างหนาที่พันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวหลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยกลิ่นกายหอมละมุน  ปลุกให้คนใต้ร่าง เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเต็มตาก็พบกับเจ้าของร่างแข็งแกร่งบึกบึนกำลังจัดการกับเสื้อผ้าของเธออย่างเบามือ 

หือ..นี่ไม่ใช่แมวแต่เป็น**คนเจ้าเล่ห์ ต่างหากล่ะ

“นี่แน้”

ฝ่ามือตีไปที่มือหนากำลังเลื่อนเข้ามาจะถอดแพนตี้ตัวน้อยของเธอออก

“เห้ย ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ”

“ก็ตั้งแต่มีโจรปล้นชุดชั้นในฉันแล้วล่ะ ลุกออกไปได้แล้วอึดอัด เหนียวตัวจะแย่ “

พูดจบก็สังเกตเห็นว่าเขามีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันพันหมิ่นเหม่รอบเอวสอบ  นี่เธอหลับนานจนเขาอาบน้ำเสร็จแล้วหรอเนี่ย

“ไม่เห็นจะเหนียวเลย ตัวหอมออก”

พูดจบร่างสูงก็ทำท่าประกอบด้วยการสูดดมซอกคอขาว  จนทำให้หญิงสาวขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ 

“อืมม ลุกออกไปเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะไปอาบน้ำ”

"อื้มมม."

ร่างบางครางรับเบาๆเมืื่อริมฝีปากหนาของเขาประกบลงมาจูบปากบางอย่างดูดดื่ม จูบแบบกระชากวิญญาณราวกับคนกระหายจูบเธอด้วยความรัญจวญจนแทบทำให้หญิงสาวใจจะขาดเหมือนขาดอากาศหายใจ  เมื่อพอใจแล้วเขาก็ถอนริมฝีปากหนาออกอยากห้ามใจ แล้วก็จ้องมองริมฝีปากบางกระจับอย่างแสนเสียดาย นิ้วมือหนาไล้ไปทั้วดวงหน้าสวยหวานอย่างหลงไหล  ยิ่งมองก็ยากจะถอนตัวขึ้น ยิ่งมองก็ยิ่งเห็นความสวยของเธอจนตาพร่า 

แล้วซานโตริโอก็ยอมตัดใจให้เธอไปอาบน้ำอย่างเสียดาย

“ให้เวลา  20 นาทีถ้าช้ากว่านี้ผมตามไปจัดถึงห้องน้ำแน่”

"คุณนี่มัน..หื่นทุกที่ทุกเวลาจริงๆเลย คนบ้า"

"หื่นกับเฉพาะเมียเท่านั้นแหละ"

"หึ!..ให้มันจริงเถอะ!"

"เมียสวยขนาดนี้  แค่นี้ก็หลงจะแย่แล้ว"

"ชิ"

พูดจบก็เตรียมตัวจะลุกออกจากที่นอนที่เขากักเขาเธอเอาไว้

“หนึ่งนาทีผ่านไป”

เสียงเข้มประกาศอย่างไม่สนใจหญิงสาวเขาตั้งหน้าตั้งตาจับเวลาอย่างเดียว จนทำให้ร่างบางตะเกียกตะกายลุกจากที่นอนหนาอย่างเร่งรีบ พร้อมกับก่นด่าชายหนุ่มไปด้วย

“คุณนี่มัน...”

“สองนาทีผ่านไป”

“ไปแล้ว คนบ้าคนเจ้าเล่ห์ ฝากไว้ก่อนเถอะ”

ท่าทางของหญิงสาวอยู่ในสายตาของชายหนุ่มตลอดเวลา  ไม่รู้ทำไมช่วงนี้แทบไม่อยากห่างจากร่างนุ่มนิ่มแสนหวานของเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว  เป็นไปได้เขาแทบอยากจะเขาเธอไว้ในห้องไม่ให้ออกไปพบปะกับใครเลยด้วยซ้ำ หวง

********************************

คนหลงเมีย 2018 อิอิ

วันนี้ชดเชยให้แล้วน๊าาาา  โทษฐานที่ไรท์หายไปหลายวัน ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น