ainfriend

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 14 ลิขิตรักนักเตะ 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 ลิขิตรักนักเตะ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2561 19:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 ลิขิตรักนักเตะ 2
แบบอักษร

ตอนที่ 14

มนตราอยากจะคืนดีด้วยอยู่ แต่ในหัวก็คิดอะไรดีๆออก เขาจะได้ไม่กล้านอกใจเธออีกและเป็นการกำจัดหญิงสาวที่มายุ่งกับเขาไปในตัวด้วย

“ฉันหิว ไปหาอะไรกินกันเถอะ” เธอเดินนำเข้าไปที่ร้านอาหาร เฟรดเดอริกยิ้มออกมาเมื่อเธอชวนเขาไปหาอะไรกิน

“คุณอยากกินอะไรสั่งได้เลยนะ มื้อนี้ผมเลี้ยง” เขารีบเอาใจเธอทันทีเมื่อมีโอกาส

“เอาใจฉันแบบนี้อยากให้ฉันหายงอนใช่มั้ย” เธอเอ่ยถามเขาอย่างรู้ทัน

“ก็อยากสิ โมนิคผมขอโทษนะ” มือหนายื่นมือไปกุมมือบางเอาไว้

“ขอยืมโทรศัพท์หน่อยสิ” เธอยิ้มหวานให้เขาพร้อมกับแบมืออีกข้าง

“...” เฟรดเดอริกยืนโทรศัพท์มือถือให้เธอด้วยความเต็มใจ

มนตรารับโทรศัพท์ของเขามาเช็คดู รหัสโทรศัพท์ก็ยังเหมือนเดิม มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านซึ่งเป็นข้อความของผู้หญิงคนนั้น

“ผู้หญิงคนนี้เป็นใครเหรอ” เธอเอ่ยถามพร้อมกับยื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือให้เขาดู

“เอ่อ...เพื่อน” เฟรดเดอริกตอบตะกุกตะกัก

“เอาความจริงกว่านี้” มนตราทำหน้านิ่งและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“แฟนเก่า...” เขาก้มหน้าหลบสายตาของเธอ

“ขอรายละเอียดเยอะกว่านี้” ร่างบางนั่งกอดอกฟังในสิ่งที่เขาพูด เฟรดเดอริกสารภาพว่าผู้หญิงที่เขาพาไปเที่ยววันนั้นเป็นแฟนเก่าเขาสมัยที่เขาเรียนไฮศคูล และเป็นผู้หญิงคนแรกของเขา หลังจากที่เขากลับมามีชื่อเสียงอีกครั้งผู้หญิงคนนี้ก็ได้กลับเข้ามาในชีวิตของเขา เธอพยายามรื้อฟื้นความทรงจำเก่าๆให้กลับมา

“แล้วยังจะกลับไปหาแฟนเก่าอยู่มั้ย” มนตราถาม

“โมนิค ผมไม่กลับไปหรอกคุณก็รู้ว่าผมเลือกคุณ ให้อภัยผมเถอะนะ ผมสาบานได้ว่าไม่มีอะไรเกินเลยกับแฟนเก่าจริงๆ” เขามองเธอด้วยสายตาอ้อนวอน

“อ๋อ ถ้าฉันจับไม่ได้อาจจะมีอะไรเกินเลยมากกว่านั้นใช่มั้ย”

“โธ่...โมนิคผมขอโทษ ผมจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้วนะ”

“ไหนๆ คุณก็มีโอกาสได้เจอแฟนเก่าแล้ว ฉันว่าเราชวนเธอมากินข้าวด้วยกันสักมื้อดีกว่า” มือบางยื่นโทรศัพท์มือถือให้กับเขา

“...” เขามองหน้าแฟนสาวด้วยความแปลกใจ มือหนายื่นไปรับโทรศัพท์มือถือมากดส่งข้อความหาแฟนเก่า เฟรดเดอริกเหลือบมองดูใบหน้าของมนตรา ถึงเธอจะยิ้มก็จริงแต่รอยยิ้มของเธอมันทำให้เขานึกถึงรอยยิ้มของผู้เป็นแม่ซึ่งยิ้มให้กับผู้เป็นพ่อในตอนที่พ่อของเขาตกอยู่ใต้อำนาจของแม่

“คุณอยากไปกินอาหารร้านไหนเหรอ” เขาเอ่ยถามเพื่อจะได้นัดแฟนเก่าได้ถูก

“ร้านที่คุณกับแฟนเก่าเคยไปตอนที่ยังคบกันอยู่” มนตราบอก

“ครับ” เฟรดเดอริกพิมพ์ตามที่มนตราบอก ตอนนี้เขาเหมือนกำลังตกอยู่ใต้อำนาจของเธอ ให้ตายเถอะ เขาไม่กล้าขัดใจเธอเลย

หลังจากทานอาหารเสร็จเขาก็พาเธอกลับบ้าน มนตราเดินเข้าไปในห้องนอนของเธอโดยที่ไม่สนใจเขา

***********************************

เฟรดเดอริกพามนตรามาที่ร้านอาหารอิตาเลี่ยนซึ่งเขาเคยนัดเดทกับแฟนเก่าที่นี่ หญิงสาวซึ่งเป็นแฟนเก่านั่งรอเขาอยู่โต๊ะมุมเดิมที่เขาและเธอเคยนั่งกันประจำเมื่อก่อน

“เฟรดดี้” หญิงสาวชูมือให้เขา เฟรดเดอริกเดินไปที่โต๊ะ หญิงสาวยิ้มให้เขาเธอรู้สึกดีใจที่เขานัดเธอออกมาเจอเพราะหลังจากวันนั้นเขาก็ไม่ได้ตอบข้อความของเธอเลย โทรไปเขาก็ไม่รับ

“มานานหรือยัง” เขาเอ่ยถามหญิงสาว

“มาได้สักพักแล้ว เฟรดดี้อยากกินอะไรมั้ย เคธี่สั่งอาหารให้คุณแล้วนะ ของโปรดของคุณ” หญิงสาวบอก

“ขอโทษนะคะที่มาช้า” มนตราเดิมเข้ามาในร้านก็เดินตรงไปที่โต๊ะซึ่งเฟรดเดอริกและผู้หญิงอีกคนนั่งอยู่ เธอยิ้มให้หญิงสาวอีกคนอย่างเป็นมิตร

“เคธี่นี่ โมนิคแฟนผม” เขาแนะนำมนตราให้เคธี่รู้จัก

“โมนิคนี่ เคธี่เพื่อนของผมที่คุณเจอวันนั้น” เขาแนะนำเคธี่ให้มนตรารู้จักเช่นกัน

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณเคธี่” มนตรายิ้มออกมาพร้อมกับยื่นมือไปจับมือกับเคธี่

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ” เคธี่เองก็ยื่นมือไปจับมือกับมนตรา ภายในใจรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยที่เฟรดเดอริกพาแฟนมาด้วย เธอนึกว่าเขาเลิกกับยัยนี่ไปแล้วเสียอีก

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารทำให้เฟรดเดอริกรู้สึกอึดอัดไม่น้อย เคธี่ตักอาหารให้เขาและพยายามชวนพูดคุยเรื่องเก่าๆ ตอนที่เขาคบกับเธอ

“คุณเคธี่นี่รู้ใจเฟรดเดอริกเขาจังเลยนะคะ” มนตราเอ่ยขึ้นมา

“ค่ะ พอดีเมื่อก่อนเราสนิทกันมากนะคะ” เคธี่บอก

“จริงเหรอค่ะ ไม่เห็นเฟรดเดอริกเขาจะเล่าให้ฉันฟังเลย คุณสำคัญตัวเองไปหรือป่าวคะ” มนตรายิ้มให้หญิงสาวที่นั่งตรงข้าม เคธี่กำมือแน่นเมื่อมนตราพูดแบบนั้นกับเธอ และเธอเองก็เห็นว่าเฟรดเดอริกเกรงใจแฟนสาวเป็นอย่างมาก

“ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” เคธี่ผุดลุกไปทันที

“ที่เหลือก็จัดการเอาเองนะ ฉันจะไปรอที่รถ” มนตราบอกพร้อมกับลุกจากโต๊ะไป เฟรดเดอริกถอนหายใจ เขาไม่เคยเจอกับเหตุการณ์แบบนี้เลย ตั้งแต่จีบสาวมารถไฟไม่เคยชนกันสักครั้ง

“แฟนคุณไปไหนแล้วคะ” เคธี่เอ่ยถามเมื่อเดินมาที่โต๊ะแล้วไม่เจอมนตรา

“โมนิคเขาไปรอผมที่รถ คือเราคงต้องคุยกันนะเคธี่ ผมคงไม่สามารถจะมาเจอคุณได้อีกแล้ว ผมคิดว่าผมจะขอเธอแต่งงานและคิดว่าคงจะไม่เหมาะที่เราจะมาเจอกันแบบนี้อีก ที่ผมนัดคุณมาครั้งนี้ก็เพื่อจะบอกเรื่องนี้กับคุณ” เฟรดเดอริกบอกไปตามตรง

“เพราะเธอใช่มั้ย คุณถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้”

“ผมจะไม่ปฏิเสธ ผมคงต้องไปแล้วถ้าเธอรอนานอาจจะทำให้เธอหงุดหงิดก็ได้ ลาก่อนนะขอให้โชคดี” เขาหยิบเงินในกระเป๋าขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะก่อนจะลุกออกไป

“ขอให้คุณโชคดีเช่นกัน” เคธี่บอก เธอเคยคิดว่าถ่านไฟเก่าอย่างเธอนั้นติดง่าย แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่เลย เพราะเงินทองและชื่อเสียงทำให้เธออยากกลับมาคบกับเขา เธอเองก็รู้อยู่ก่อนแล้วว่าเขามีแฟน แต่ก็คิดว่าสามารถแย่งกลับมาได้ไม่ยาก

เฟรดเดอริกรีบวิ่งมาหามนตราที่รถ ทั้งสองคนนั่งรถกลับบ้านโดยไม่ได้พูดอะไรกันอีก เขาไม่รู้จะพูดอะไรเพราะเธอไม่ยอมคุยกับเขาเลย จนกระทั่งถึงบ้าน

“ให้อภัยผมแล้วใช่มั้ยโมนิค” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก็ดังพอที่มนตราจะได้ยิน

“ยัง” มนตราบอกก่อนจะลงจากรถ

“ผมทำตามที่คุณบอกแล้วคุณให้อภัยผมเถอะนะ”

“ขอเล่นตัวอีกสักสองวันได้มั้ย”

“แค่สองวันนะ” เขายิ้มออกมาเมื่อได้ยินเธอพูดแบบนั้น เฟรดเดอริกยอมรับว่ามนตรานิ่งมากจนเขารู้สึกกลัว ผู้หญิงที่โวยวายยังง้อง่ายกว่าผู้หญิงที่นิ่งเงียบ หลายอาทิตย์ที่ผ่านมาทำให้เขาอึดอัดไม่น้อย แต่วันนี้รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง


*****มาแล้วจ้า อยู่เฉยๆ​ นิ่งๆ​ ให้คนก่อเรื่องเป็นคนจัดการเอง อิอิ*****

ความคิดเห็น