Sameejaejung (สามีแจจุง)

หนังสือและ Boxset ซีรีส์ H.E.A.R.T. เปิดจองแล้วน้า

Intro# เรื่องในอดีต

ชื่อตอน : Intro# เรื่องในอดีต

คำค้น : HEART , Trap , หัวใจrพ่ายรัก , วาโย , Yaoi , Sameejaejung

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 72

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2561 21:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Intro# เรื่องในอดีต
แบบอักษร


Intro# Wayo เรื่องในอดีต

               ‘หลังเลิกเรียนมาเจอกันที่หลังตึกเก่าได้มั้ยครับ ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกแล้วก็มีของจะให้พี่ แต่พี่ต้องมาคนเดียวอย่าให้ใครรู้เรื่องนี้นะครับ’

หลังจากที่ตัดสินใจอยู่นานผมก็กลั้นใจวิ่งเอาจดหมายไปใส่ไว้ใต้โต๊ะของรุ่นพี่ม.6 ที่ชอบ ตอนนี้เป็นช่วงพักเที่ยงพอดีเลยไม่มีใครอยู่เพราะทุกคนลงไปกินข้าวกันหมด พอใส่เอาไว้แล้วผมก็รีบวิ่งออกมาจากห้องก่อนที่จะมีใครจับได้

ในที่สุดความในใจที่ผมเก็บเอาไว้ตลอดทั้งปีก็จะถูกเปิดเผยแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่หวังจะให้พี่เขารับรักผมหรอก ก็พี่เขาออกจะหล่อแล้วก็ป๊อปซะขนาดนั้น ส่วนผมมันก็แค่รุ่นน้องในชมรมที่ตัวอ้วนกลมแถมยังสิวเขรอะ ห่างไกลจากคำว่าดูดีไม่พอยังออกไปทางน่าเกลียดซะมากกว่า แล้วอย่างนี้ผมจะกล้าคาดหวังให้พี่เขารับรักผมได้ยังไง แค่ปกติพี่เขายิ้มให้และใจดีด้วยมันก็เกินฝันของผมแล้ว

ถ้าอย่างนั้นถามว่าทำไมผมถึงคิดจะสารภาพรัก?

นั่นก็เป็นเพราะผมอยากบอกความในใจของตัวเองให้รับรู้ เพราะวันนี้เป็นวันที่พี่เขาจะมาเรียนเป็นวันสุดท้าย ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ผมจะไม่ได้เจอกับพี่เขาอีกต่อไปเพราะพี่เขาจบการศึกษาแล้ว นอกจากนี้ผมยังอยากจะให้ของขวัญตอบแทนที่พี่เขาใจดีกับผมมาโดยตลอดอีกด้วย

รู้สึกตื่นเต้นจนไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย...

ด้วยเหตุนี้ตลอดช่วงบ่ายผมเลยแทบไม่ได้ฟังที่อาจารย์สอน ในสมองเอาจดจ่ออยู่ที่เรื่องจะสารภาพรักอย่างเดียวเท่านั้น จนกระทั่งเสียงออดหมดเวลาคาบสุดท้ายดังขึ้น ผมจึงได้รีบเก็บของลงกระเป๋าแล้วไปรอที่หลังตึกเก่าที่กำลังจะถูกบูรณะ

การที่ผมเลือกนัดเจอพี่เขาที่นี่ก็เพราะไม่ค่อยมีคนเดินผ่านไปผ่านมา ก็ถ้ามีคนพลุกพล่านคงจะไม่มีใครกล้าสารภาพรักใช่มั้ยล่ะ ซึ่งหลังจากที่ผมยืนรอประมาณ 10 นาทีพี่เขาก็เดินมา รอยยิ้มสดใสอันเป็นเอกลักษณ์ยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าเช่นเดิม

“คิดแล้วเชียวว่าต้องเป็นโย”

“ทะ...ทำไมพี่ถึงรู้ว่าเป็นผมล่ะครับ” ผมพูดอย่างตะกุกตะกักเพราะรู้สึกประหม่า

“พี่จำลายมือของโยได้ หัวจะกลมๆ โตๆ น่ารักดี” คำพูดนั้นทำเอาผมรู้สึกเขินจนอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ แต่เหนือกว่าการปลื้มที่พี่เขาบอกว่าจำลายมือของผมได้ ก็คือการที่พี่เขาบอกว่าลายมือของผมน่ารัก นี่ถ้าหากพี่เขามองว่าหุ่นอ้วนกลมของผมน่ารักไปด้วยก็คงดี

แต่ก็นะ...มันคงจะเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

“ว่าแต่โยนัดพี่มาเจอที่นี่มีเรื่องอะไรจะบอกงั้นหรอ”

“คือ...ผะ...ผม...อยากจะบอกว่า...ยะ...ยินดีด้วยนะครับที่เรียนจบแล้ว!” ให้ตายสิ ประโยคที่ตั้งใจจะสารภาพรักดันกลายเป็นประโยคแสดงความยินดีที่เรียนจบไปซะได้ ทำไมผมต้องมาป๊อดเอาวินาทีสุดท้ายด้วยก็ไม่รู้

“เอ่อ...อื้ม ขอบใจมากนะ” พี่เขาดูจะงงๆ อยู่เหมือนกันเพราะคำพูดของผมมันสุดแสนจะธรรมดา ต่างจากคำว่าสำคัญที่เขียนบอกบนจดหมายเอาไว้ลิบลับ

“ละ...แล้วผมก็มีของขวัญจะให้ด้วยครับ” ผมพูดจบก็ยื่นขวดโหลที่ใส่โซ่พลาสติกที่เป็นรูปตัว C ทั้งหมด 999 อันไปให้

โดยที่ผมเรียงโซ่ตามสีรุ้งเพราะเป็นคำขึ้นต้นของนามสกุลพี่เขา ส่วนจำนวนก็มาจากวันและเดือนเกิดที่เป็นเลข 9 นอกจากนี้ด้านนอกของขวดโหลผมก็ตัดกระดาษสีแปะเป็นคำว่า Congratulation ทั้งยังตกแต่งไปด้วยกลิตเตอร์และไอเทมให้น่ารัก โดยไม่ลืมใส่ชื่อของพี่เขาที่ฝาขวดโหล

“ขอบใจมากนะ น่ารักมากเลยโย พี่จะเก็บไว้เป็นอย่างดีเลย” แค่ได้เห็นรอยยิ้มที่สว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์ของพี่เขา ผมก็คิดว่าคุ้มค่าแล้วที่นั่งคิดและลงมือทำตั้งหลายคืน แถมผมยังมีแรงฮึดที่จะสารภาพรักให้สำเร็จอีกด้วย

“เอ่อ...ผมยังมีอีกเรื่องนึงที่อยากจะบอกพี่...”

 “หืม? เรื่องอะไรหรอ?” ดวงตาเรียวยาวของพี่เขาเบิกกว้างขึ้นอย่างสนอกสนใจ ส่วนใบหน้าที่อยู่สูงกว่าผมมากเลยก้มลงมานิดหน่อย ทำเอาผมถึงใจเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยใบหน้าร้อนผ่าว

“คะ...คือ...ผม...ชะ...ชะ...ชอบ...ผมชอบพี่นะครับ!” ถึงแม้จะตื่นเต้นและประหม่าสุดๆ ผมก็สามารถพูดออกไปจนได้ ส่วนพี่เขาที่ได้ยินคำสารภาพรักของผมก็ดูจะอึ้งๆ ไป แต่ยังไม่ทันที่พี่เขาจะได้ตอบอะไรกลับมา ก็มีคนจำนวนมากที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนโผล่ออกมาซะก่อน

“เหยดดดดด ไอ้น้องอ้วนนี่แม่งเป็นเกย์ว่ะมึง”

“ไม่เจียมสังขารเอาซะเล้ย สิวเต็มหน้าขาก็เบียดยังจะใฝ่สูงชอบเดือนโรงเรียนว่ะ”

“เออ แม่งโคตรใจกล้าหน้าด้าน ตัวอย่างกับช้างหน้าตาก็ทุเรศแม่งใครมันจะไปเอา”

แล้วก็อีกสารพัดคำดูถูกและเหยียดหยาม จริงอยู่ว่ารูปร่างของผมมันก็อ้วนเกินมาตรฐาน ส่วนใบหน้าก็มีสิวค่อนข้างเยอะ แต่ทำไมคนพวกนั้นต้องด่าว่าผมราวกับผมไม่ใช่คน แถมยังหัวเราะเยาะกันอย่างสนุกสนานถึงขนาดนี้ด้วย

ถึงผมจะอ้วน แต่ผมก็ไม่ได้ไปอ้วนบนตัวของคนพวกนั้นไม่ใช่หรอ?

ถึงผมจะมีสิว แต่มันก็ขึ้นอยู่ที่หน้าของผมไม่ใช่ของคนพวกนั้นไม่ใช่รึไง?

และถึงแม้ว่าผมจะอัปลักษณ์หรือว่าน่าเกลียดแค่ไหน แต่มันก็เป็นเรื่องของผมคนพวกนั้นมาเดือดร้อนด้วยทำไม?

ผมไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจจริงๆ!

“เฮ้ยพวกมึง พูดกันเกินไปแล้ว” ถึงแม้พี่เขาจะพยายามห้ามปรามเพื่อน แต่ก็พูดยิ้มๆ ไม่ได้จริงจัง เพราะงั้นจากที่เคยชอบผมถึงได้เกลียดรอยยิ้มนั่น รอยยิ้มอันจอมปลอมที่มีแต่ความเสแสร้ง!

“พี่...บอกเรื่องจดหมาย...ให้พวกเพื่อนรู้หรอครับ” ผมเงยหน้าขึ้นไปถามด้วยน้ำตานองหน้า ในขณะที่มือก็กำแน่นจนเล็บได้จิกเข้าไปในเนื้อ แต่นั่นมันก็เทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บที่ใจ

“พี่ขอโทษนะโย คือพวกมัน...” แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไร พวกเพื่อนของพี่เขาก็กรูกันเข้ามาโดยมีคนหนึ่งพุ่งมากอดคอ แรงที่ปะทะทำเอาขวดโหลที่ผมพึ่งมอบให้พี่เขาหลุดจากมือร่วงลงไปที่พื้น เสียงแก้วที่แตกกระจายและเสียงโซ่ที่ทะลักออกมาดังชัดในโสตประสาทของผม

ทำไมพี่เขาไม่ยอมถือมันไว้ดีๆ หรือความจริงแล้วพี่เขาก็ไม่ได้เห็นความสำคัญของมันอยู่แล้ว...

ของขวัญที่ผมอุตส่าห์คิดและลงมือทำตั้งหลายวัน แต่สำหรับพี่เขามันก็คงจะเป็นแค่ขยะไม่ได้มีค่าสักนิดเลยใช่มั้ย...

ผมมองเศษแก้วและเศษโซ่ที่กระจายอยู่บนพื้นด้วยน้ำตานองหน้า ตอนนี้หัวใจของผมมันก็พังไม่เป็นชิ้นดีเช่นกัน ก่อนที่มันยิ่งจะถูกกระทืบซ้ำจนแทบจะจมดิน

“มึงก็บอกไอ้น้องอ้วนนี่ไปดิว่ามึงให้พวกกูมา บอกว่ามีเรื่องสนุกๆ จะให้ดู ฮ่าๆๆๆ”

คำพูดและเสียงหัวเราะสุดสกปรกนั้นทำเอาผมถึงกับพูดอะไรไม่ออก ตอนนี้ความรู้สึกโกรธ แค้น อับอาย แล้วก็สารพัดความรู้สึกนับล้านที่ถาโถมเข้าใส่ทำเอาผมสั่นไปหมดทั้งร่าง ก่อนที่ผมจะตัดสินใจวิ่งฝ่าฝูงชนออกมา ไม่อย่างนั้นผมต้องเป็นบ้าไม่ก็คิดอยากจะฆ่าคนพวกนี้แน่ๆ!

“โย!” เสียงไอ้รุ่นพี่เลวๆ ที่ผมแอบรักร้องเรียกผมเอาไว้ แต่ผมก็ไม่คิดจะหยุดหรือหันหลังกลับไป ผมไม่อยากหายใจร่วมกับคนพวกนั้นแม้สักเสี้ยววินาที และไม่อยากเป็นตัวตลกให้คนพวกนั้นหัวเราะเยาะอีกต่อไปแล้ว!

จากนี้ความรู้สึกที่ผมเคยมีต่อคนสารเลวพรรค์นั้น...โซ่ สุริยะ รุ้งรวิพัฒน์ จะเปลี่ยนจากความรักเป็นความแค้นตลอดกาล!

2BC


​สวัสดีค่ะทุกคน หลังจากที่ให้รอกันซะนาน ในที่สุด Trap หัวใจพ่ายรัก ซึ่งเป็นเรื่องของน้องวาที่หลายคนรอกันมานานก็ได้ฤกษ์เปิดตัวแล้วค่า ฮูเร่!  เปิดเรื่องมาก็เฉลยปมของน้องวาที่แอบเกริ่นๆไว้ตั้งแต่เรื่องของพี่ภูกันเลย แน่นอนว่าไม่ได้ดาร์กดำมืดอย่างที่เค้าเคยบอกไป แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องการถูกทรยศและถูก Bully มันก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ร้ายแรงต่อจิตใจพอสมควร ใครที่เคยโดนล้อน่าจะเข้าใจฟีลนี้เนอะ คือคนล้ออาจจะขำแต่คนที่ถูกล้อมันไม่ขำด้วยแน่ๆ ​ถึงตอนนี้หลายๆคนอาจจะพอเดาพล็อตกันออกแล้ว (มั้ย? อิอิ) แต่บอกไว้ก่อนนะคะว่าเรื่องนี้มันไม่ได้ซีเรียส เชือดเฉือน หรือปะทะคารมอะไรแบบนั้น จริงๆเรื่องมันจะออกไปทางน่ารักเลยนะ (ในมุมเค้า แต่มุมคนอื่นไม่รู้ววว 55555) อ้อ...แน่นอนว่าไม่ใช่ใช่แนว SM โซ่แส้กุญแจมืองี้ไม่มีเน่อ ไม่ใช่แนวเค้า 55555 ​ส่วนพระเอกของเรื่อง เอ...จะใช่รุ่นพี่คนนี้มั้ยน้า ถึงจะเอ่ยถึงชื่อซะเต็มแม็กซ์กับสปอยหน้าปกที่มีโซ่ แต่ลืมอะไรไปรึเปล่า? รุ่นพี่อีกคนที่พี่ภูให้สามผ่านแถมยังไปรับไปส่งวาตั้งแต่ตอนปี 2 นั่นไง ใครกันน้าที่จะได้เป็นพระเอก เดี๋ยวมาลุ้นกันตอนที่ 1 เนอะ ซึ่งเราจะพยายามมาต่อใน 2-3 วันนะคะ ตอนนี้งานศพคุณยาก็เรียบร้อยแล้ว เราน่าจะมีเวลาเขียนต่อแล้วล่ะค่ะ ​แล้วเจอกันน้า ยังไงก็ขอฝากน้องวากับรุ่นพี่ (ที่รัก) ไว้ด้วยนะคะ แล้วก็หากชื่นชอบฝากคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้า รักทุกคนนะคะ จุ๊บๆ ​ปล.เผื่อใครยังไม่เห็นสปอยปกเลยแอบหย่อนอีกรอบจ้า โซ่นั้นมันช่างกร้าวใจจจจจ >///<


​(18 ส.ค. 61)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}