ainfriend

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 13 ลิขิตรักนักเตะ 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 ลิขิตรักนักเตะ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2561 15:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 ลิขิตรักนักเตะ 2
แบบอักษร

ตอนที่ 13

เอเดรียน่าบอกที่ทำงานของมนตราให้เฟรดเดอริกรู้ เขาจึงดักรอที่บริษัทในช่วงที่เธอเลิกงาน สายตาคมเห็นว่าแฟนสาวเดินออกมาจากบริษัทในชุดทำงาน เธอดูเปลี่ยนไปมากเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ แต่แล้วเขาก็ต้องโมโหเมื่อเห็นว่ามีผู้ชายเดินตามเธอออกมาด้วย และเธอกำลังจะขึ้นรถไปกับผู้ชายคนนั้น

“ว๊าย!” มนตราตกใจเมื่อถูกมือหนาคว้าข้อมือของเธอ “เฟรดเดอริก”

“ดีนี่ที่ยังจำแฟนตัวเองได้” เขาบอกด้วยน้ำเสียงโมโห

“ยังกล้าเรียกตัวเองว่าแฟนอยู่เหรอ” มนตรามองหน้าเขาอย่างท้าทาย

“ตั้งแต่มาทำงานนี่ปากเก่งขึ้นนี่ ทำไมมันสอนเหรอ” เขามองดูหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเธอ

“อย่าหยาบคายเฟรดเดอริก คุณนิโคลัสเขาเป็นเจ้านายของฉัน” เธอบอก

“ผมว่าค่อยๆ คุยกันดีกว่ามั้ยครับ” นิโคลัสบอกเพราะดูสถานการณ์แล้วไม่ค่อยดี

“เรื่องของคนเป็นแฟนกันอย่ามายุ่ง” เขากระชากให้มนตราเดินตามเขามาก “กลับบ้าน”

เฟรดเดอริกดันร่างบางเข้าไปในรถ เขารีบขับรถออกไปทันทีและมุ่งหน้ากลับบ้านของเขา ระหว่างทางทั้งสองคนก็มีปากเสียงกันเล็กน้อย และมนตราก็เงียบไปไม่ยอมคุยกับเขา

เมื่อมาถึงบ้านเธอก็รีบลงจากรและเดินขึ้นไปบนบ้านทันทีโดยที่ไม่ยอมคุยกับเขา เฟรดเดอริกก็ยิ่งโมโห เขาเดินตามไปต่อว่าเธอเรื่องที่เธอ ทำงานไม่ยอมบอกเขา ย้ายออกจากบ้านเขาก็ไม่รู้ ไหนจะมีผู้ชายคนอื่นมายุ่ง

“โมนิคออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้นะ” เขายืนเคาะประตูอยู่หน้าห้องของเธอ ยิ่งเธอไม่เปิด เขาก็ยิ่งเคาะประตูรัว

“ที่ฉันไม่บอกเพราะไม่อยากดูน่ารำคาญไปมากว่านี้ไง” เธอเปิดประตูมาและปาโทรศัพท์มือถือใส่เขา “อยากรู้อะไรก็เอาไปเช็คเองแล้วกัน พูดมากก็ว่าน่ารำคาญ”

“นี่...” เฟรดเดอริกยังพูดไม่จบก็ถูกมนตราปิดประตูใส่หน้า เขาถอยหายใจอย่างแรงก่อนจะก้มลงเก็บโทรศัพท์มือถือของเธอ

มนตราทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนอนจะว่าตั้งแต่เธอทำงาน เธอก็แทบจะไม่ได้สนใจใคร เพราะเธอมุ่งมั่นกับงานที่ทำเพื่ออนาคต จนบางครั้งเธอยังต้องนั่งนึกว่าเธอทะเลาะกับเขาเรื่องอะไร

“แม่จะมาว่าอะไรผมอีก” เฟรดเดอริกกำลังจะเดินกลับห้องก็เห็นแม่ของเขายืนกอดอกอยู่ตรงทางเดิน

“ฉันจะไปว่าอะไรให้แก จะว่าไปถ้าหนูมนเป็นลูกแท้ๆ ฉันจะสนับสนุนให้นิโคลัสจีบหนูมนอย่างเต็มที่”

“นี่แม่รู้จักไอ้หมอนั้นด้วยเหรอ” เฟรดเดอริกมองดูหน้าแม่ของเขาด้วยความสงสัย

“หนูมนเขาแนะนำให้รู้จักพ่อกับแม่”

“ทำไมแม่ไม่บอกเรื่องนี้กับผม”

“บอกแกทำไม ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ถึงคุณนิโคลัสเขาจะจีบหนูมน แต่หนูมนก็บอกเขาไปแล้วว่าเป็นแฟนแก ไม่ได้เหมือนกับแกนี่นอกใจเขา”

“แม่ครับ ผมก็ไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น แค่นี้ผมเองก็รู้สึกผิดอยู่แล้ว แม่อย่าตอกย้ำผมสิ” เฟรดเดอริกทำหน้าเศร้า เขาจะทำยังไงให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม

เฟรดเดอริกนั่งเช็คดูโทรศัพท์ของมนตรา เธอไม่ได้เปลี่ยนรหัสหรือลบลายนิ้วมือของเขาออก ทุกอย่างในโทรศัพท์ยังเหมือนเดิม แม้กระทั่งรูปหน้าจอก็ยังเป็นรูปคู่ของเขากับเธอ ในโทรศัพท์ของเธอยังมีข้อความของเขาและหลายคนที่ยังไม่ได้อ่าน

***********************************

มนตราเดินลงมาจากชั้นบนเพื่อทานอาหารเช้า เธอรู้สึกแปลกใจที่เห็นเฟรดเดอริกใส่ผ้ากันเปื้อนและถือจานอาหารออกมาจากห้องครัว

“มอร์นิ่งครับ” เขาเอ่ยทักทายเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาในห้องอาหาร

“ค่ะ” มนตรามองดูว่าเขาจะมาไม้ไหนกับเธอ มือหนายกจานอาหารเช้ามาวางตรงหน้าเธอ

“ลองชิมดูสิ วันนี้ผมเข้าครัวทำเองเลยนะ” เฟรดเดอริกนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ

“วันนี้คุณไม่ไปซ้อมบอลหรือไง” เธอเอ่ยถาม

“วันนี้วันหยุด คุณอยากไปเที่ยวไหนมั้ย”

“ไม่ฉันต้องนั่งแปลเอกสารให้เสร็จ” เธอบอกก่อนจะหันมาจัดการอาหารในจาน

“...” เฟรดเดอริกทำหน้าจ๋อย เขาไม่อยากจะเซ้าซี้เธอมากกลัวว่าเธอจะรำคาญ

เอเดรียน่าและฟรานเชสโก้นั่งกลั้นหัวเราะ เมื่อเห็นสีหน้าของลูกชาย ให้โดนเอาคืนซะบ้างจะได้สำนึก

ช่วงสายเฟรดเดอริกยกชากับของว่างขึ้นไปให้มนตราในห้อง เธอมองดูเข้าเดินเขามาในห้องเธอ มือหนาวางจานของว่างและถ้วยชาลงบนโต๊ะ

“ฉันไม่ชอบกินชา คุณไม่รู้เหรอ” คำพูดของเธอทำให้เขาชะงัก ปกติเธอมากกว่าที่จะคอยดูแลเขา และเขาเองก็เหมือนจะลืมไปว่าเธอชอบกินอะไร

“เดี๋ยวผมไปเปลี่ยนให้ใหม่ คุณอยากดื่มอะไร กาแฟมั้ย”

“ฉันไม่ดื่มเครื่องดื่มที่มีคาเฟอีน” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยในขณะที่ใบหน้ายังก้มอ่านเอกสารอยู่ “ยกออกไปเถอะ ฉันไม่ชอบให้มีอะไรมาวางเกะกะบนโต๊ะเวลาทำงาน”

“...” เขาจำเป็นต้องยกถ้วยชาและจานอาหารว่างเดินออกมาจากห้องเงียบๆ

***************************************

หลังจากที่เฟรดเดอริกรู้ว่ามนตราทำงาน เขาจึงมารับเธอกลับบ้านทุกวันถึงแม้ว่าที่ทำงานของเธอจะอยู่คนละทางกับสนามซ้อมของเขาก็ตาม ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยพูดคุยกับเขาเหมือนเดิมก็ตาม

“วันนี้ทำงานเหนื่อยมั้ย” เขาเอ่ยถามเมื่อเธอขึ้นมาบนรถ

“เหนื่อยนิดหน่อย”

“ระหว่างทางคุณจะหลับในรถก่อนก็ได้นะ ถ้าถึงบ้านแล้วผมจะปลุกคุณเอง”

“...” มนตราปรับเบาะเอนเล็กน้อย ก่อนจะนอนหลับตา ความจริงเธอก็ไม่ได้อยากนอนแต่ไม่รู้จะคุยอะไรกับเขา

ร่างบางค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเธอมองดูไปรอบๆ เขาพาเธอมาที่ไหนเพราะที่ที่เขาจอดรถไม่ใช่บ้านเขานี่

“ตื่นแล้วเหรอ ลงมาก่อนสิ” เขาเปิดประตูรถให้เธอลงมาจากรถ

“ที่นี่...” เธอจำได้ว่าเธอเคยมาที่นี่ ที่แรกที่เธอเจอกับเขา

“จำได้ใช่มั้ย วันที่คุณชนผม” เขาบอก

“ฉันไม่ได้ความจำเสื่อมนี่ แล้วพาฉันมาที่นี่ทำไม” เขาพยายามปรับสีหน้าให้เรียบเฉย ในใจของเธอตอนนี้กำลังเต้นรัวเพราะรู้ว่าเขากำลังพยายามง้อเธอ

“ก็เราไม่ได้ไปเที่ยวไหนด้วยกันมานานแล้ว ผมก็อยากพาคุณมาเที่ยวบ้าง”

“ฉันมีงานต้องเคลียร์มั้ย คิดว่าฉันว่างนักหรือไง” มนตราหันหลังและยิ้มออกมา


*****หายงอนดีมั้ย ขอคิดก่อนนะ อิอิ****

ความคิดเห็น