blackhearttt
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : ความธรรมดา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2561 02:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความธรรมดา
แบบอักษร

หลังจากที่ฉันหันหน้าแดงๆหนีพี่เซนตลอดทาง เขาก็จอดรถหน้าร้านอาหาร จะเรียกว่าร้านอาหารดีมั้ยวะ ก็มันเป็นแค่ร้านบะหมี่เกี๊ยวข้างทางเอง แต่ฉันรู้สึกดีชะมัดถ้าเป็นร้านหรูๆฉันคงไม่กล้าเดินเข้าแน่

“พี่เซนกินร้านแบบนี้ด้วยเหรอ” พอฉันกับพี่เซนสั่งบะหมี่เสร็จ ฉันก็หันไปถามพี่เซนที่นั่งฝั่งตรงข้าม เอามือท้าวคางมองหน้าเขากระพริบตาปริบๆอย่างสงสัย

”ทำไม”

“ก็เห็นพี่รวยออก ไม่คิดว่าจะพามากินอะไรแบบนี้”

”ไม่ชอบเหรอ” พี่เซนหันมามองหน้าฉันคิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากัน

“เปล่า เพ้นท์ชอบความธรรมดาแบบนี้ของพี่เซนนะ“ ฉันพูดแล้วส่งยิ้มไปให้เขาที่ยกยิ้มบางๆมาให้

“พูดแบบนี้จะกินกี่ชาม พี่เลี้ยงเอง”

“เปย์เพ้นท์เดี๋ยวก็หมดตัวหรอก” ฉันเบะปากอย่างหมั่นไส้ รู้ว่ารวยไม่ต้องมาเปย์เยอะก็ได้ เหอะ!

”ตัวแค่นี้เลี้ยงตลอดชีวิตก็ไหว” ฉันอ้าปากค้างกระพริบตามองพี่เซนอย่างตกใจ แต่เขากลับทำตัวปกติก้มหน้าก้มตากินบะหมี่เกี๊ยวน้ำที่ลุงคนขายเอามาเสิร์ฟเฉยเลย

”ทำไมพี่ชอบพูดอะไรแบบนี้อยู่เรื่อย”

“แล้วจะให้พูดยังไงก็มันคิดแบบนี้นี่หว่า”

“ก็มัน..” ฉันเม้มปากตัวเองไว้ไม่รู้จะพูดกับเขายังไงดี

“มันอะไร” พี่เซนสบตาคาดคั้นเอาคำตอบจากฉัน

”มันแบบ..คือเพ้นท์” จะบอกยังไงล่ะวะเนี่ย!

“ตกลงมันแบบอะไร” คิ้วเข้มของพี่เซนขมวดชิดกัน เขาคงเริ่มจะหงุดหงิดแล้วสินะ แต่จะให้พูดว่ามันเขินออกไปตรงๆได้ไงล่ะโว้ย อายเป็นเหมือนกัน!

”ไม่มีอะไร พี่กินบะหมี่เถอะค่ะ”

”อะไรวะ“ พี่เซนบ่นพึมพำกับตัวเองแล้วกินบะหมี่เกี๊ยวน้ำในชามต่อ ฉันเลยก้มกินบะหมี่น้ำในชามของตัวเองบ้าง พี่เซนมุมนี้ก็ดูธรรมดาดีนะ อยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจ แต่ที่ไม่ธรรมดาก็คงจะเป็นหน้าตาที่หล่อเท่เกินไปของเขานี่แหล่ะ อันนี้จะทำยังไงก็ดูไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

”พี่เซน”

”ว่าไง” พี่เซนวางแก้วน้ำที่เพิ่งดื่มลงที่โต๊ะแล้วหันมามองฉัน ทำไมเขากินหมดเร็วจังวะ ฉันยังกินไม่ถึงครึ่งชามเลยสงสัยจะหิวจริงไรจริง

”พี่จะไม่ไปทำร้ายอะไรโฟร์อีกแล้วใช่มั้ย” สายตาที่พี่เซนมองมาดูโกรธขึ้นทันที ฉันกลืนเส้นบะหมี่แทบไม่ลง น่ากลัวจ้า

“เป็นห่วงมันหรือไง”

“เปล่านะ เพ้นท์เป็นห่วงพี่เซนต่างหาก“

”แน่ใจ” พี่เซนหลี่ตาอย่างไม่ไว้ใจ แล้วเขาจะมาสงสัยอะไรฉันเนี่ย

“แน่ใจสิ เกิดพี่เซนไปทำร้ายใครแล้วติดคุกขึ้นมาจะทำไงล่ะ เพ้นท์ไม่อยากมีแฟนติดคุกหรอกนะ”

”พี่ไม่ทำอะไรมันหรอกถ้ามันไม่มายุ่งกับเพ้นท์”

“เขาคงไม่มายุ่งกับเพ้นท์แล้วล่ะค่ะ ถึงมาเพ้นท์ก็ไม่ยุ่งกับเขาอยู่ดี”

“รู้ได้ไง” พี่เซนมองฉันอย่างหงุดหงิด

“พี่เซนไม่ไว้ใจเพ้นท์หรือไง”

”ไว้ใจเพ้นท์ แต่ไม่ไว้ใจมัน” เสียมทุ้มเข้มของพี่เซนดูน่ากลัวมากอะ

”พี่เซนหัดใจเย็นหน่อยสิ”

”ก็กำลังทำอยู่” เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วท้าวคางจ้องหน้าฉัน

”พี่จ้องเพ้นท์ทำไม”

”รีบกิน“

”ค่ะๆ” ฉันมองบนแล้วก้มลงกินบะหมี่ในชามต่อ เส้นอืดหมดแล้วมั้ง ตลอดเวลาที่ฉันกำลังกินบะหมี่ด้วยความเอร็ดอร่อยพี่เซนก็เอาแต่จ้องหน้าฉันตลอดแม้กระทั่งตอนนี้ที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มก็ด้วย ฉันขมวดคิ้วใส่พี่เซนทันที เขาจะจ้องอะไรนักหนา!

”เป็นอะไร”

“พี่จ้องเพ้นท์ทำไมล่ะ”

“จ้องแฟนตัวเองไม่ได้หรือไง”

“มะ..ไม่ได้!” อายจ้าอายคนที่นั่งโต๊ะข้างหลังที่กำลังมองมาที่ฉันกับพี่เซนยิ้มๆด้วยจ้า

”เลอะ” พี่เซนยกนิ้วขึ้นมาเช็ดมุมปากให้ฉันแล้วเขาก็ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ ฉันได้แต่ทำหน้าเอ๋อมองพี่เซน

”พะ..พี่เซน คนอื่นมองอยู่ไม่เห็นหรือไง”

“แล้วไง” ยังจะทำท่าไม่รู้ไม่ชี้อีก ตีปากเลยดีมั้ย!

”ลุงคะคิดเงินด้วยค่ะ” ฉันหันหน้าหนีพี่เซนแล้วตะโกนเรียกลุงคนขายมาคิดเงินค่าบะหมี่สองชาม พี่เซนก็ยังคงยิ้มมุมปากอย่างสนุกสนานไม่เลิก เห็นฉันอายแล้วสนุกมากสินะ โว้ย!

ปึก!

”เอาไปจ่ายให้หน่อย” พี่เซนวางกระเป๋าตังค์ของเขามาตรงหน้าฉัน ฉันเลยเงยหน้าถามเขาด้วยความสงสัย

“พี่เซนก็หยิบจ่ายเองสิคะ”

“เอาไปจ่าย” เสียงทุ้มย้ำอีกครั้ง อะไรของเขาแค่หยิบเงินจ่ายเองก็ไม่ได้ จะสบายเกินไปละ

”เก้าสิบบาทหนู” ลุงคนขายบะหมี่เดินมาคิดเงินพอดี ฉันเลยควักเงินในกระเป๋าตังค์พี่เซนจ่าย

”นี่ค่ะลุง”

“ขอบใจนะหนู ผัวเอ็งนี่มันดีนะให้เมียเก็บเป๋าตังค์ด้วย หน้าตาดีทั้งคู่อีกอยู่ด้วยกันนานๆลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองนะหนูนะ” ลุงคนขายบะหมี่อวยพรยาวเหยียดจบก็เดินยิ้มกว้างกลับไปทำบะหมี่ต่อ เดี๋ยวนะลุง! ผัวอะไรเมียที่ไหนแล้วไอ้ลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองนั่นอีก มันไม่ใช่นะลุง!

“หึ ไหว้รับพรสิ”พี่เซนยักคิ้วใส่ฉันทีนึงแล้วเดินอารมณ์ดีไปขึ้นรถทันที ฉันได้แต่ประท้วงอยู่ในใจแล้วเดินตามเขาด้วยหน้าแดงๆไปขึ้นรถ อยากไปอธิบายให้ลุงฟังว่ายังไม่ถึงขั้นนั้นค่ะแต่มันก็ทำไม่ได้ไง คนที่นั่งอยู่แถวนี้ก็ได้ยินหมดแล้วมั้ง รีบขึ้นรถหนีกลับบ้านไปเลยดีกว่า

ไอ้ที่พี่เซนยื่นกระเป๋าตังค์ให้ฉันจ่ายนี่จะแกล้งฉันหรือไงเนี่ย โว้ย!










ความคิดเห็น