ฟาเนียร์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 จูบแรก

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 จูบแรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2561 19:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 จูบแรก
แบบอักษร

​​ตอน จูบแรก

หลังจากที่อภิญญาบอกกับทุกคนว่าจะกลับแล้ว เธอก็มาส่งแก้วกาญจน์ที่ซะก่อน แต่ในระหว่าทางที่ขับรถกลับ ฝนก็เริ่มตกโปรยปลายลงมาอย่างแรง แก้วกาญจน์เลยบอกให้อภิญญาหยุดรถที่ข้างทางก่อน เพราะอภิญญาก็ดื่มเหล้าเข้าไปบ้าง เธอก็เลยกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุ


"แก้วใสหนาวไหมคะ.."


"หนาวนิดหน่อยค่ะ แก้วใสพอทนไหว"


อภิญญาเธอก็เลยมองไปเบาะหลัง เพราะเธอจำได้ว่าในรถของเธอมีผ้าอยู่ เธอก็เลยยื่นมือไปจับมาห่มให้แก้วกาญจน์


"ห่มไว้นะคะจะได้ไม่หนาว..."


"แล้วคุณ...เออพี่มิ้นละคะ"


"ไม่เป็นไรค่ะ พี่มีเสื้อแขนยาวอยู่แล้ว แก้วใสห่มไว้นะดีแล้วนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่สบาย"


"ขอบคุณนะคะพี่มิ้น"


อภิญญาเธอจัดการห่มผ้าให้แก้วกาญจน์เสร็จแล้ว เธอก็เงยหน้ามองดูแก้วกาญจน์ที่นั่งตัวเกร็งอยู่ ทั้งคู่จึงเผลอสบตากันอีกแล้ว แต่เป็นอภิญญาสิที่ทนไม่ไหว ยิ่งได้อยู่ใกล้ๆแล้วก็ได้กลิ่นหอมๆจากแก้วกาญจน์ มันก็ทำให้เธออยากจะสัมผัสแล้วก็โอบกอดแก้วกาญจน์ไว้


"......................"


"...................."


อภิญญาค่อยๆขยับเข้าไปหาแก้วกาญจน์ แล้วก็จูบลงปากอวบอิ่มของแก้วกาญจน์อย่างแผ่วเบา เธอกดซับไว้เบาๆยังไม่ได้ลุกเข้าไปด้านในให้แก้วกาญจน์ตกใจ ก่อนที่เธอจะใช้หัวแม่มือลูบไล้ที่แก้มแก้วกาญจน์เบา ให้แก้วกาญจน์รับรู้ถึงความอ่อนโยน


!ตึก...ตึก....ตึก....!


แก้วกาญจน์ตอนนี้เธอรับรู้ทุกอย่าง ว่ากำลังถูกอภิญญาจูบตัวเอง แต่ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงไม่ห้ามอภิญญา แต่ยอมให้อภิญญาจูบตัวเองอย่างนี้ และตัวเธอเองก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน


"จูบแรกหรอคะ...."


!ตึก...ตึก...ตึก...!


อภิญญาถอนแว่นตาของแก้วกาญจน์ออกแล้วก็ถาม จนเธอได้พบว่าตอนที่ไม่มีแว่นอยู่บนใบหน้าหวาน ยิ่งทำให้แก้วกาญจน์สวยขึ้นมากกว่าเดิมอีก ก่อนที่เธอจะก้มลงไปจูบแก้วกาญจน์อักครั้ง แต่ครั้งนี้เธอสอดลิ้นเข้าไปด้านใน แล้วก็สัมผัสมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม


!อื้มมม...แก้วใสทำไมหวานอย่างนี้!


อภิญญาได้เกี่ยวพันกับลิ้นเล็กของแก้วกาญจน์ ที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัสอย่างนี้เหมือนกับเธอ มันทั้งนุ่มแล้วก็หอมหวานจนยากที่จะหยุดได้ อภิญญาก็ยิ่งสัมผัสให้มากขึ้นกว่าเดิม เธอกวาดลิ้นไปทั่วโพรงปาก สัมผัสฟันทุกซี่ของแก้วกาญจน์เลยก็ว่าได้ 


"อื้มมมมม....."


อภิญญาครางเสียงออกมาด้วยความดีใจ ก่อนที่เธอจะลูบไล้ตามแขนแก้วกาญจน์แล้วก็บีบเบาๆ แก้วกาญจน์เธอยิ่งรู้สึกหายใจไม่ค่อยถนัด หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นตามไปด้วย


"......................"


แก้วกาญจน์รู้สึกหายใจไม่ค่อยถนัด เธอก็เลยเป็นลมไปในอ้อมกอดของอภิญญา เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยหัวใจใช้งานหนักอย่างนี้ อภิญญาเมื่อรู้สึกว่าแก้วกาญจน์นิ่งไปผิดปกติ เธอก็เลยลืมตาก็เห็นแก้วกาญจน์เป็นลมไปแล้ว


"แก้วใสคะ....แก้วใส"


อภิญญาเธอรู้สึกผิดเลยทันที ที่เธอรุกแก้วกาญจน์หนักไป จนเจ้าตัวต้องเป็นลมไปต่อหน้าเธออย่างนี้ และตอนนี้เธอก็พอรู้แล้วว่า แก้วกาญจน์ไม่ได้รังเกียจเธอ เพราะไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมให้เธอจูบอย่างนี้


"ยัยมิ้นเอ้ย...ดูสิแก้วใสเป็นลมไปแล้ว"


อภิญญามองดูใบหน้าหวานอยู่อย่างนั้น เพื่อฆ่าเวลาให้ฝนหยุดตกด้วย เมื่อฝนเริ่มซาลงแล้วอภิญญาก็ขับรถกลับต่อ แล้วก็ตั้งใจจะไปส่งแก้วกาญจน์ที่ห้องเลย


อภิญญาเธอขับรถมาถึงที่หน้าหอพักแก้วกาญจน์ แต่แก้วกาญจน์ยังไม่รู้สึกตัวสักที เธอก็เลยเอาโทรศัพท์แก้วกาญจน์ โทรไปหาเพื่อนของเจ้าตัวเพื่อให้ลงมารับ แต่เธอโทรไปเพื่อนของแก้วกาญจน์ยังไม่กลับจากเที่ยว เธอก็เลยตัดสินใจพามาที่บ้านของเธอก่อน


"แหม่ๆคุณหนู เดี๋ยวนี้อุ้มสาวเข้าบ้านเลยหรอคะ"


"พี่ส้มโออย่าพึ่งเล่น ไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้แก้วใสก่อน แก้วใสเป็นลม"


"ได้ๆค่ะ"


สาวใช้ของอภิญญาไปทำตามหน้าที่ที่เธอบอกแล้ว อภิญญาก็นั่งมองแก้วกาญจน์อยู่อย่างนั้น ยิ่งตอนนี้แก้วกาญจน์ไม่ได้ใส่แว่นตาด้วย ความสวยของแก้วกาญจน์ก็ยิ่งดึงดูดอภิญญาให้มอง


"อย่าโกรธพี่เลยนะคะ ถ้าตื่นขึ้นมาแล้ว"


"มาแล้วค่ะคุณมิ้น คุณมิ้นจะเช็ดเองหรือว่าให้พี่จัดการให้คะ"


"มิ้นทำเองดีกว่าคะ คนนี้มิ้นหวง"


"หง่อออหวงด้วย อย่าบอกนะคะว่าคนนี้คนที่ทำให้คุณหนูเปิดใจ สวยใช่เล่นเลยนะค้าาาา"


"ก็แน่นอนสิคะพี่ส้มโอ ถึงจะไม่สวยมิ้นก็รัก"


"แหม่ๆๆๆไม่ค่อยจะเท่าไหร่เลยนะคุณมิ้น"


"พี่ส้มโอไปคุยให้คุณแม่ฟังได้เลยนะคะ บอกให้เตรียมค่าสินสอดไว้เยอะๆเลยนะคะ คนนี้รักจริงหวัง....แต่ง"


"หง่อออออ พี่ไปดีกว่าค่ะ อิจฉาคนมีความรัก"


"ไปเลยค่ะพี่ส้มโอ แต่อย่าลืมนมอุ่นๆของมิ้นนะคะ"


"โอเค...ได้ค่ะ"


อภิญญาขำเล็กน้อยกับท่าทางของสาวใช้ ที่ชอบทำตัวตลกให้เธอได้ขำอยู่ตลอดเวลา จนเธออารมณ์ดีแบบนี้ติดมาตั้งแต่เด็ก แล้วก็กลายเป็นคนขี้เล่นจนถึงทุกวันนี้ ก่อนที่เธอจะหันไปสนใจเช็ดตัวให้แก้วกาญจน์ และถ้าคืนนี้ยังไม่ตื่นเธอก็จะอุ้มขึ้นไปนอนบนห้องเธอ


แก้วกาญจน์ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก็รู้สึกแปลกๆกับรอบห้อง ก่อนที่เธอจะหันไปมองคนข้างๆที่นอนข้างเธอ ยิ่งตกใจเมื่อเห็นคนที่นอนข้างเธอเป็นอภิญญา แล้วเธอก็คิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่อยู่ในรถ ก่อนที่เธอจะหมดสติไปแล้วก็ตื่นมาในห้องนี้ แล้วเธอก็รีบมองดูตัวเธอว่ายังอยู่ดีครบปกติหรือเปล่า


"เมื่อคืน...."


แก้วกาญจน์นึกถึงตอนที่เธอถูกจูบอยู่ในรถ หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเธอก็สับสนไปหมดว่ามันเกิดอะไรขึ้น ยิ่งตอนนี้คนที่นอนอยู่ข้างๆเธอยังไม่ตื่น ถ้าอภิญญาตื่นขึ้นมาเธอก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง ก่อนที่เธอจะค่อยๆขยับตัวจะก้าวลงจากเตียง แต่ก็ต้องรู้สึกหนักที่เอวแล้วก็ถูกดึงเข้าหาตัว


"อื้อ...จะไปไหนคะ..."


"คุณมิ้น..."


แก้วกาญจน์ดันอภิญญาไว้เมื่อตัวเองถูกกอดอย่างไม่ทันตั้งตัว และไม่รู้ว่าทำไมอภิญญาต้องกอดเธออย่างนี้ด้วย แล้วเจ้าตัวก็ทำเหมือนไม่รู้เรื่ิองอะไรเลยด้วย


"เมื่อกี้เรียกพี่ว่าอะไรนะคะฮื้มมม..."


"เออะ...เออ...พี่...พี่มิ้นค่ะ"


"เป็นไรคะตัวสั่นเลย...กลัวพี่หรอคะ"


แก้วกาญจน์หลบสายตาของอภิญญาแล้วส่ายหน้าไปมา เธอไม่ได้รู้สึกกลัวแต่เธอรู้สึกใจสั่นมากกว่า ที่จู่ๆก็มาอยู่ในอ้อมกอดของอภิญญาอย่างนี้


!ตึก....ตึก....ตึก....!


"โกรธให้พี่หรือเปล่าคะ"


".................."


แก้วกาญจน์เธอเอาแต่ก้มหน้าแล้วก็ส่ายหน้าไปมา เธอไม่กล้าที่จะมองหน้าหรือพูดอะไรกับอภิญญา จะให้เธอกล้ามองได้ยังไงก็ในเมื่อ อภิญญาทำให้เธอหัวใจเต้นแรงอย่างนี้


"แล้วเป็นอะไรคะ โกรธให้พี่เรื่องเมื่อคืนหรือเปล่าคะ"


"................."


"ถ้าไม่โกรธ....แก้วใสมองหน้าพี่หน่อยสิคะ"


"..................."


"ถ้าอย่างนั้นแปลว่าโกรธ"


"................."


"ถ้าอย่างนั้นเงยหน้าขึ้นมามองพี่สิคะ ถ้าไม่เงยหน้าขึ้นมามองพี่ พี่ไม่ปล่อยให้กลับบ้านนะคะ"


แก้วกาญจน์ได้ยินอย่างนั้นเธอก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามอง แล้วก็คิดถึงดวงฤดีป่านนี้คงเป็นห่วงเธอแล้ว ที่มาอยู่ที่นี่โดยไม่ได้บอกว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน


"พี่เชาะ..."


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


"คุณหนูคะ...อุ้ย!!...ขอโทษค่ะ"


สาวใช้ของอภิญญาเปิดประตูเข้ามา ก็เห็นว่าทั้งคู่นอนกอดกันอยู่บนเตียง แต่แก้วกาญจน์ก็พยายามที่จะลุกออก แต่อภิญญากอดแก้วกาญจน์ไว้ไม่ให้ลุกไปไหน


"พี่ส้มโอมีอะไรหรือเปล่าคะ รู้ไหมว่ามันขัดจังหวะ"


"ขอโทษทีค่ะคุณหนู พี่แค่จะมาถามว่าเช้านี้จะรับอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ เผื่อว่าจะอยากได้อะไรที่โดบกำลัง..."


"พี่ส้มโอพูดอะไรคะ อายน้องแก้วใสบ้างสิ แต่ก็ต้องโดบค่ะพี่ส้มโอ เมื่อคืนเสียพลังงานเยอะ"


!พี่มิ้นเสียพลังงานอะไร!


"ได้ค่ะคุณหนู เดี๋ยวพี่ไปจัดการให้นะคะ อย่าต่อนะคะเดี๋ยวไม่มีแรงเอา"


อภิญญายกมือขึ้นว่าโอเค ก่อนที่สาวใช้ของเธอจะเดินออกไปจากห้อง แล้วเธอก็หันมาสนใจคนที่อยู่ในอ้อมกอดเธอ ที่เอาแต่ก้มหน้าอยู่กับหน้าอกของเธอ


"พี่ส้มโอเป็นพี่เลี้ยงพี่ตั้งแต่เด็กนะค่ะ"


"พะ...พี่มิ้น...ปะ...ปล่อยแก้วใสก่อนนะคะ"


"พี่ไม่ปล่อยคะ พี่อยากกอดอยู่อย่างนี้"


"พะ...พี่มิ้น..."


"พี่ง่วงจังเลยค่ะ ขอนอนต่อก่อนนะคะ"


"อื้อ...พี่มิ้น"


อภิญญาเธอบอกว่าง่วงเธอก็หลับตาทันที แล้วก็กอดแก้วกาญจน์ไว้ไม่ยอมปล่อย แก้วกาญจน์ก็ดันไว้ แต่เจ้าตัวก็หายใจเสมอเหมือนหลับแล้วจริงๆ เธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนมองอภิญญาอยู่อย่างนั้น


!ทำไมพี่มิ้นต้องกอดเราด้วย!


.

.

.

.

จบตอน

ความคิดเห็น