AU

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 75 สังหาร

ชื่อตอน : ตอนที่ 75 สังหาร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 133

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2561 22:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 75 สังหาร
แบบอักษร

ตอนที่ 75 สังหาร

“ท่านมิวส์ ข้าจะไม่ไหวแล้ว” ดาร์กฝืนร่างกายรับการโจมตีอันหนักหน่วงจนสภาพดูไม่ได้

“อดทนไว้ดาร์ก มิร่าช่วยร่ายเวทรักษาเขาที” มิวส์รับมือกับมอนสเตอร์แล้วหาจังหวะขอความช่วยเหลือจากมิร่าออย

“เวทรักษาจะใช้ได้อีกทีใน 1 นาทีข้างหน้าเพคะ” มิร่ารีบตอบแล้วหลบการโจมตีเวทของมอนสเตอร์

“งั้นขอยารักษาหรืออะไรก็ได้ให้ดาร์กที” มิวพูดด้วยความร้อนรนจนพลาดท่าโดนกรงเล็บมอนสเตอร์เฉือนหัวไหล่สร้างแผลอีกหนึ่งแผล

“องค์หญิง!! ” มิร่าอุทานด้วยความตกใจแต่เธอก็ไม่อาจจะเข้าไปช่วยได้เพราะถูกมอนสเตอร์ดักทางไว้ บาดแผลของเธอตอนนี้มีบางส่วนที่เลือดหยุดไหลแล้ว แต่ก็มีแผลใหม่เกิดขึ้นเรื่อย ๆ

ดาร์กนัยน์ตาเริ่มมัวแต่กัดฟันสู้ ส่วนปีศาจนั้นแม้ร่างกายไม่ค่อยมีบาดแผล แต่พลังเวทก็เริ่มเหือดแห้งลงเรื่อย ๆ

“ซิ เจ้าพวกมนุษย์ชั้นต่ำกลับทำให้ข้าต้องสูญเสียพลังเวทมากมายถึงเพียงนี้” ปีศาจสบถด้วยอารมณ์คลุ้มคลั่ง แม้นมันจะทุ่มเทโจมตีรุนแรงแค่ไหน แต่มนุษย์เกราะดำตรงหน้ามันกลับต้านรับการโจมตีมันได้

ระหว่างที่พวกดาร์กกำลังรับมือกำปีศาจอยู่นั้น อีกด้านหนึ่งปรากฏตัวของไผ่ที่พุ่งซิกแซกลัดเลาะซอกซอยของเมืองมุ่งหน้าไปยังบ้านของโรสอย่างรวดเร็ว ปีศาจอีกตนที่พุ่งตามไผ่มามันเร่งฝีเท้าติดตามด้วยความเร็วสูงสุด และทึ่งในใจถึงความเร็วของมนุษย์ตรงหน้าที่มันไม่อาจตามทันได้ แม้จะเร่งความเร็วจนถึงขีดจำกัดแล้วก็ตาม

ฝุ่นควันปรากฏขึ้นตามเส้นทางที่ไผ่กับปีศาจพุ่งไป สายลมพัดพาข้าวของข้างทางปลิวว่อนระเกะระกะ แม้ไผ่จะรับรู้ถึงตัวตนของปีศาจที่ตามติดมา แต่ก็หาได้สนใจไม่ ไผ่ยังคงมุ่งหน้าต่อไปทิ้งให้ปีศาจที่ติดตามสบถตามหลัง

“บ้าเอ้ย ทำไมมันถึงเร็วกว่าข้า”

...................................................

**เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของดาร์กที่โดนกรงเล็บปีศาจโจมตีทะลุชุดเกราะรอบที่เท่าไหร่ไม่อาจทราบ เขากำลังจะพ่ายแพ้ในอีกไม่กี่อึดใจ ทางคัตสันกับโรโกะก็พยายามช่วยปัดป้องการโจมตีที่เหลืออย่างยากลำบาก

พวกเขาไม่รู้ว่าต้องสู้อย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน ขีดจำกัดก็มาถึงตั้งนานแล้วที่อยู่จนถึงตอนนี้ได้มีแต่เพียงคำว่าฝืนสู้เพียงคำเดียวเท่านั้น

ตูม!!!

เสียงการปะทะอันดังสนั่นบังเกิดขึ้นพร้อมกับเศษก้อนเนื้อมอนสเตอร์ปลิวกระจายไปตามทิศต่าง ๆ ปีศาจที่ได้จังหวะหวังจะสังหารดาร์กในการโจมตีที่จะถึงนี้กลับต้องชะงักเพราะเสียงระเบิดที่ดังกึกก้องนั้น ที่มาของเสียงดูไม่เหมือนการโจมตีของเหล่ามนุษย์สวะชั้นต่ำที่มันส่งมอนสเตอร์เวทไปสังหาร ทว่าเสียงการโจมตีนี้กลับหนักแน่นและทรงพลังถึงกับทำให้ร่างกายของมันสั่นสะท้าน

“อะ อะไรกัน!! ความรู้สึกแบบนี้” พลปีศาจอารานโพร่งด้วยความตื่นตระหนก เพราะมันสัมผัสถึงบางสิ่งที่อันตราย อารานกระโดดถอยหลังไปหลายก้าวเพื่อตั้งหลักสายตากวาดหาต้นเสียงที่มาของสัมผัสอันตรายนั้น

แค่เพียงกวาดตามองแล้วเผลอประสบเข้ากับบุคคลลึกลับผู้หนึ่งที่สวมเสื้อผ้าชาวบ้านเก่า ๆ ส่วนหน้านั้นถูกพันด้วยผ้าบางอย่างเหลือให้เห็นเพียง ปาก ตา จมูก ใบหูเพียงเท่านั้น การยืนที่มั่นคงดั่งขุนเขาที่ไม่อาจโค่นล้มได้ ดวงตาที่ปราศจากความกลัวหรือความกังวลได ๆ ยิ่งได้สบตาโดยตรงก็ยิ่งรู้สึกถึงความกลัวที่ว่างเปล่าไร้สิ้นสุด

ชายคนนั้นแค่เพียงกวาดตามองสภาพโดยรอบเท่านั้นพลันก็หายวับมาโผล่ตรงหน้าของอารานที่ตอนนี้ยิ่งรู้สึกตกใจมากขึ้นไปอีก ดาบที่แผ่ออร่าอันแปลกประหลาดฟันเป็นแนวเฉียงขึ้นบนอย่างรวดเร็วพร้อมกับแผ่ไอกดดันน่ากลัวแปลก ๆ

ด้วยความตกใจอารานจึงใช้กรงเล็บตั้งรับการโจมตี หารู้ไม่ว่าดาบที่ตนตั้งรับนั้นเป็นอาวุธระดับ 7 ดาวที่แฝงพลังมังกรในการโจมตีเข้ามาด้วยทั้งยังผสานเข้ากับมีดสายลมระดับสูงสุดอีก

เสียง ฉั๊วะ ดังขึ้นในเวลาอันรวดเร็ว กรงเล็บของอารานขาดสะบั้นทะลุไปจนถึงหน้าอก

อ๊าก!!!

“กรงเล็บข้า!!! ” อารานร้องด้วยความเจ็บปวดสายตามองดูกรงเล็บที่หายอย่างเจ็บปวด มันเร่งพลังฟื้นฟูแต่ก็ไร้ผล

“บ้าเอ้ย!! แกเป็นเผ่า...” ไม่ทันที่อารานจะได้ปริปากเพิ่มอีกการลงดาบชุดต่อไปได้เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่วงท่าสะบัดพลิ้วไหวฟาดฟันดาบนับ 10 ครั้งในการโจมตี 1 ชุด แต่ละดาบที่ฟันแฝงไปด้วยพลังแห่งมังกรสะบั้นแขน ขา กลางลำตัว และศีรษะของอารานอย่างรวดเร็วโดยที่มันไม่ทันได้ตั้งตัว มันคือการปลิดชีพที่ใช้เวลาอันรวดเร็วที่สุด

ดวงตาของอารานเบิกกว้างเมื่อเห็นมือซ้ายของบุรุษนั้นเจาะเข้ากลางอกของมันแล้วดึงลูกแก้วสีดำออกไป พลันก็ส่งเพลิงสีดำเผาผลาญร่างของมันอย่างรวดเร็ว

การสังหารพลปีศาจไม่ใช่เรื่องยาก แค่แยกของบางสิ่งที่เป็นศูนย์กลางแห่งการฟื้นฟูก็เป็นอันสำเร็จ แต่ก็ต้องดูให้แน่ชัดเพราะปีศาจบางตัวไม่ได้มีแค่อันเดียว ยิ่งตัวระดับสูงด้วยแล้วมันมีเยอะทั้งยังมีวิธีซ่อนแบบเฉพาะอีกต่างหาก

อารานถูกสังหารไปอย่างรวดเร็วมันต้องยอมรับความจริงว่าตอนนี้ได้สิ้นชีวิตไปแล้ว และสิ่งยืนยันคือวงเวทแปลกประหลาดที่ครอบร่างของอารานไว้แล้วระเบิดกระจัดกระจายกลายเป็นวงเวทอัญเชิญมอนสเตอร์จำนวน 1000 ตัวออกมา

การสังหารขุนพลปีศาจนั้นใช้เวลาแค่เพียงแปปเดียวท่ามกลางความตกใจของดาร์ก โรโกะ และคัตสัน ส่วนอีกกลุ่มที่รับมือกับมอนสเตอร์ได้เห็นเพียงฉากที่ขุนพลปีศาจอารานส่งเสียงร้องเท่านั้น แล้วร่างกายมันก็ระเบิดกลายเป็นวงเวทส่งมอนสเตอร์จำนวน 1 พันออกมา

“ยะ แย่แล้ว” เสียงอุทานของดาร์กดังขึ้น ไม่ทันที่จะได้เอ่ยอะไรออกมาพลันคลื่นกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้ามา กระแสลมอันรุนแรงพัดพลังมหาศาลมายังกลุ่มพวกเขาจนต้องถอยหลังไปหลายก้าว

ลมไม่ทันสงบก็ปรากฏขุนพลปีศาจอีกตนหนึ่งที่มีใบหน้าอันโหดเหี้ยมอำมหิตจ้องมองดูมนุษย์ราวกับของเล่น

กลุ่มของดาร์กและกลุ่มของโรสเกิดความกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจ เพราะรู้สึกว่าปีศาจที่มาใหม่ตนนี้มันแข็งแกร่งกว่าตนก่อนหน้า

ทางด้านปีศาจเมื่อมันมาถึงมันก็พุ่งเข้าห้ำหั่นกับบุรุษหน้ากากมัมมีอินดี้ทันที ความรวดเร็วและความรุนแรงของการโจมตีนั้นหนักหน่วงเป็นอย่างยิ่ง แผ่นดินในรัศมี 100 เมตรถึงกับสั่นสะเทือน

แต่กระนั้นการโจมตีระลอกแล้วระลอกเล่าก็ไม่อาจจะผ่านเข้าสู่ร่างของบุรุษนั้นได้ เขาใช้ดาบปัดป้องการโจมตีได้อย่างรวดเร็ว ทั้งวิชาดาบของเขานั้นดูพิสดารเป็นอย่างมาก เคลื่อนไหวเหมือนไม่เคลื่อนไหว การฟันที่ดูเชื่องช้าสามารถหลบได้ไม่ยากแต่กลับสร้างบาดแผลขนาดใหญ่ให้คนดูและตัวปีศาจต้องตกใจ

ใบดาบฉวัดเฉวียนอย่างรวดเร็วส่องแสงประกายระยิบระยับ ปีศาจโดนกดดันจนต้องกระโดดถอยไปเพื่อตั้งหลัก จังหวะนี้เองที่โรสโฟกัสเห็นรูปร่างของใบดาบได้อย่างเต็มตา

“นะ นั่นมัน ...ดาบของ..”

โฮก!!!

เสียงคำรามอันดังกึกก้องขัดจังหวะของโรส มอนสเตอร์นับพันยังคงไม่หายไปไหน พวกเธอต้องรับมือกับมันอีก และครั้งนี้มันหนักหนาเกินไปแล้ว

เพราะแค่มอนสเตอร์ชุดก่อนหน้านั้นยังไม่ได้หมดไปเลย แต่ชุดใหม่ก็มาเยี่ยมเยือนกันอีก นี่คงเป็นวันแห่งความพ่ายแพ้ของพวกเธอเสียแล้ว

ฉั๊วะ!!!!

อ๊าก!!!!!!!!

เสียงอันดังกึกก้องของปีศาจดังขึ้นทำให้แผ่นดินสะเทือน เมื่อมือข้างหนึ่งของมันถูกตัดด้วยคมดาบที่แฝงพลังมังกรจนขาดสะบั้น

ก่อนหน้านี้มันคิดว่าสามารถจัดการกับมนุษย์สวะคนนี้ได้ไม่ยาก แต่ตอนนี้มันรู้สึกสำนึกเสียใจเป็นอย่างยิ่งที่ตามมา ความหวาดกลัวฝังรากลึกเข้าไปในจิตใจ ทั้งพลังแห่งมังกรที่เข้มข้นทำให้การฟื้นฟูของมันแทบจะไร้ผลโดยสิ้นเชิง

ปีศาจไม่ทันได้พูดต่อชีวิตก็ดับสิ้นภายใต้คมดาบและมือซ้ายที่เจาะทะลุร่างกายตรงอกซ้ายกับอกขวาเพื่อเอาผลึกสีดำออกทั้งสองก้อน ผลึกซึ่งเป็นแกนแห่งชีวิตและการฟื้นฟูของปีศาจเช่นมัน

ลำแสงเวทครอบร่างของปีศาจพร้อมกับระเบิดออกส่งผลเปิดวงเวทอัญเชิญมอนสเตอร์มาอีก 1 พัน สึกครานี้พวกเขาต้องรับมือกับมอนสเตอร์ถึง 2 พันกว่าตนรวมของเก่าด้วย

โรสมองดูฉากสังหารของบุรุษนั้นด้วยความไม่อยากเชื่อ ว่าคน ๆ นั้นจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ แต่ว่าเธอไม่อาจมีโอกาสได้เอื้อนเอ่ยอะไรเขาก็สะบัดมือขวาส่งด้ามดาบกระแทกหน้าผากเธออย่างจังจนหงายหลัง

“นี่นาย!!! ” โรสสบถลั่นแต่มอนสเตอร์ที่พุ่งเข้ามานั้นเร็วเกินไป ด้วยความเร่งรีบเธอจึงคว้าดาบที่ตกอยู่ข้างกายเธอ

เมื่อมือได้สัมผัสกับด้ามดาบพลันพลังเวททั่วร่างก็ปั่นป่วน เธอรู้สึกว่าระดับพลังของเธอฟื้นฟูกลับมาอย่างรวดเร็ว เมื่อมองดูสิ่งที่อยู่ในมือ

“นะ นี่มัน..” โรสมองดาบระดับ 7 ดาวที่อยู่ในมือด้วยความอึ้ง

เขาคนนั้นไม่พูดอะไรสะบัดมือพลันห่อผ้าก็ปรากฏออกมา ดาบอีก 7 เล่มถูกนำออกมาแล้วส่งกระแทกหน้าผากของกลุ่มเซย์รินจนต้องหงายหลังคะมำ บางคนก็หน้าคว่ำเพราะโดนกระแทกด้านหลัง

พวกเขาร้องโอ๊ยดังลั่นแล้วรีบหาต้นเหตุว่าใครเป็นคนเอาท่อนซุง (มันคือด้ามดาบ) มากระแทกก็ปรากฏว่าคน ๆ นั้นคือบุรุษผู้สังหารปีศาจ 2 ตนนั่นเอง เมื่อมองดูสิ่งที่เขาส่งมาให้ปรากฏว่าเป็นดาบเล่มสวยที่ดึงดูดสายตาและความต้องการของนักดาบทั้งหมดในดาบเพียงเล่มเดียว เป็นดาบที่น่าหลงใหลอยากครอบครอง

ชายคนนั้นหันหลังให้แล้วมองไปยังฝูงมอนสเตอร์ทั้ง 2000 ตัวที่วิ่งจนดินสะเทือนมาทางพวกเขาห่อผ้าถูกเก็บแทนที่ด้วยห่อผ้าใหม่ มันเป็นห่อผ้าที่ทำให้คนเห็นรู้สึกถึงมนต์ขลังอย่างบอกไม่ถูก

เขาเปิดห่อผ้าออกพลันแรงกดดันอันมหาศาลก็กระจายออกมาจนพวกเขาถึงกับทรุดลงกับพื้น บรรยากาศรอบข้างแปรปรวนอย่างกับจะเกิดปรากฏการณ์ที่ผิดธรรมชาติ เหล่าเซย์รินไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมาดูได้ว่าสิ่งที่อยู่ในห่อผ้านั้นคืออะไร

ยกเว้นแต่โรสเพียงคนเดียว เธอเห็นดาบที่มีรูปร่างสวยงามและเป็นดาบที่เธอจดจำได้แม่นที่สุด ดาบที่เธอไม่สามารถใช้มันได้ และสงสัยในความแข็งแกร่งของมันมาโดยตลอด

เขาจับด้ามดาบแล้วนำมาชิดกับเอวตั้งท่าคล้ายกับอิไอ แสงสีรุ้งปกคลุมใบดาบให้เห็นได้ชัดเจน ออร่าของดาบเปล่งประกายดุจสายรุ้งหลังฝน

ดาบถูกสะบัดอย่างรวดเร็วปรากฏเสียงซูมดังสนั่นแม้แต่โรสที่มองดูถึงกับถูกสายลมกระแทกจนถอยไปเกือบเมตร แต่ดวงตาของเธอยังคงจดจ้องท่าการโจมตีนั้นอยู่ คลื่นแปลกประหลาดรูปจันทร์เสี้ยวพุ่งไปยังฝูงมอนสเตอร์อย่างรวดเร็ว ดาบถูกเก็บไว้ในห่อผ้าแล้วเขาคนนั้นก็หายไปจากสายตาของเธอ

หนึ่งอึดใจต่อมาภาพที่เห็นนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นจนแทบจะกระเด็นออกมานอกร่าง ฝูงมอนสเตรอ์จำนวน 2000 ตัวบัดนี้ได้หายไปมากกว่า 1500 ตัว มันคือการโจมตีเพียงครั้งเดียว มันคือพลังของอาวุธที่เธอไม่สามารถใช้ได้ในตอนนี้ มันคือพลังที่เธอสงสัยมาโดยตลอด และมันคือสิ่งที่เธอไม่สามารถจะจินตนาการได้ แม้จะพบเจอจะๆ ตรงนี้ก็ตาม

“นะ นะ นั่นมัน ดะ ดาบของฉัน..จริง ๆ น่ะ เหรอ.....” เสียงอันแผ่วเบาของโรสพึมพำกับตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ

**......................................................

รอนะ พรุ่งนี้จะลงจบจบภาคเดเรนซ์ ถ้าเน็ตดีเเละโน้ตบุ๊คส์ดีน้า****

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น