Hunter13

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 11/11 Pocky day Pocky game.

คำค้น : We Are X X Japan

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 131

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2561 17:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11/11 Pocky day Pocky game.
แบบอักษร

                ฤดูหนาวที่เยื้องย่างเข้ามาอย่างเต็มตัว ทำให้เด็กสาวร่างบาง ซุกตัวอยู่ใต้โต๊ะโคทัตสึแทบจะตลอดช่วงเช้านี้เลยทีเดียว ถ้าหากว่าไม่มีใครคนหนึ่ง มาขัดความสุขของเธอเข้าเสียก่อน

“มาแล้วค่า....”

                ร่างเล็กเดินกึ่งวิ่งมาที่หน้าประตู หลังจากที่เสียงกริ่งหน้าประตูถูกกดย้ำๆอยู่หลายครั้ง และถึงแม้เธอจะไม่เปิดประตูออก เธอก็พอจะรู้ว่าคนที่คอยเธออยู่หลังประตูบานนั้นเป็นใครกัน

“มาอยู่ที่นี่จริงๆด้วย พอกลับจากLA แล้วไม่เจอเธอ ฉันก็คิดอยู่แล้วว่าต้องอยู่ที่นี่ บอกกี่ครั้งแล้วซันชายด์... ว่าให้ย้ายไปอยู่ที่บ้านด้วยกันกับฉัน”

“แล้วคุณจะต้องให้ฉันบอกอีกสักกี่ครั้งล่ะคะ ว่าฉันไม่ได้ชื่อซันชายด์ อีกอย่าง... ฉันไม่มีเหตุผลให้ต้องย้ายไปอยู่กับคุณด้วย ฮิเดะซัง”

                เจ้าของเสียงหน่ายๆ ตอบกลับไปพร้อมเดินเข้าครัว เพื่อไปเตรียมของว่างออกมารับแขก ในขณะที่ร่างสูงเดินเข้าไปรอที่ห้องนั่งเล่นด้วยความเคยชิน

“ก็เราคบกันอยู่นี่นา เธอจะย้ายไปอยู่กับฉัน ก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย สมัยนี้แฟนๆเขาไม่ซีเรียสเรื่องศิลปินมีแฟนกันแล้วนะ”

“ปัญหามันอยู่ตรงที่! ฉันไม่ได้เป็นแฟนคุณต่างหาก ฮิเดะซัง”

“โธ่! ฉันขอเธอแต่งงานมาสองปีกว่าแล้วนะ จะไม่ใจอ่อนสักหน่อยเหรอ?”

                นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของหนุ่มใหญ่ จ้องเข้าไปในดวงตากลมโตของหญิงสาว ซึ่งกำลังวางจานขนมและน้ำให้กับเขาอยู่ พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปจนชิด แต่กระนั้น... เด็กสาวตรงหน้ากลับนิ่งเฉย ไม่สะทกสะท้านต่อการจู่โจมนั้นของฮิเดะเลยสักนิด อาจเป็นเพราะว่า... เธอถูกเขาจู่โจมมานับครั้งไม่ถ้วน ตั้งแต่ที่เจอกันครั้งแรกแล้วก็เป็นได้

“มันไม่เหมือนกันสักหน่อยนี่คะ ขอแต่งงานมันเรื่องใหญ่นะ ใครจะไปตกลงกันง่ายๆ”

“งั้น... เป็นแฟนกันนะซันชายด์ ถ้าตกลงให้กระพริบตา”

“เอ๊ะ!”

                แพขนตางอนขยับขึ้นลงด้วยความตกใจ ก่อนที่ชายเบื้องหน้าจะหัวเราะชอบใจออกมาในทันที

“ฮ่าๆๆ กระพริบตาแล้ว เป็นอันว่าตกลงนะ”

“ดะ... เดี๋ยวสิคะ! คุณเล่นทีเผลอนี่นา ตกใจแบบนั้น ใครจะไม่กระพริบตาบ้างล่ะ”

“ช่วยไม่ได้... เธอไม่ระวังเอง”

                เรียวแขนยาวเอื้อมไปดึงร่างเล็กให้ขึ้นมานั่งด้วยกัน พร้อมโอบเอวของเจ้าหล่อน และเกยคางบนไหล่ เพื่ออ้อนหญิงสาวในทันที

“เหนื่อยจังเลย~~~ โยจจังใช้งานหนักเป็นบ้า กว่าจะได้กลับมาหาเธอได้ คิดถึงแทบแย่”

“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยค่ะ ยังไงฉันก็ไม่คบกับคุณหรอก แล้วก็ไม่แต่งด้วย”

“........ เธอไม่รักฉันเลยเหรอ? ซันชายด์”

                น้ำเสียงที่หม่นลง บวกกับแววตาที่เศร้าสร้อยของฮิเดะ ไม่เคยทำให้หญิงสาวใจแข็งกับเขาได้เลยสักครั้ง รวมไปถึงครั้งนี้ด้วย

“ไม่ใช่ไม่รักค่ะ ฮิเดะซัง เพียงแต่... ฉันไม่อยากถูกมองว่ารักคุณเพราะชื่อเสียง หรือว่าเงินทองที่คุณมี ทั้งๆที่ความจริงแล้ว... ฉันรักคุณที่เป็นคุณต่างหาก”

“ทำไมผู้หญิงถึงชอบคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแบบนี้นักนะ”

“ก็เพราะผู้ชายมักจะคิดแต่เรื่องใหญ่ๆ จนละเลยเรื่องเล็กๆที่มีผลกับความรู้สึกยังไงล่ะคะ”

                หน้าหวานหันมาสบตา กับชายเจ้าของอ้อมกอดทันที ซึ่งเจ้าของดวงตาเรียวสวย ก็ได้แต่กระพริบตาช้าๆ และรับฟังคำพูดของหญิงสาวต่อเงียบๆเท่านั้น

“ฮิเดะซัง เรื่องคบหากัน หรือว่าเรื่องแต่งงาน ฉันไม่เห็นว่ามันจะสำคัญไปกว่าการดูแลกันแบบนี้เลยนะคะ ขอแค่คุณมีเพียงฉันคนเดียว อย่างที่คุณพูดเสมอ ถึงไม่ได้บอกกล่าวให้ใครรู้ ฉันก็ยินดีจะอยู่กับคุณตลอดไปนะคะ”

“..... ซันชายด์”

“อ้อ! แต่ก่อนหน้านั้น.... กรุณาเรียกชื่อของฉันให้ถูกสักทีนะคะ”

                ร่างอ้อนแอ้นลุกขึ้นทันที พร้อมเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะโคทัตสึ เพื่อทำงานของตัวเองต่อเสียที โดยมีสายตาเอ็นดูของชายด้านหลัง คอยมองอยู่ตลอด กระทั่งสายตาของเขา... มองเห็นอะไรบางอย่าง กองอยู่ข้างๆตัวหญิงสาวตรงหน้า

“กองนั่นมันอะไร?”

“กอง? อ๋อ... ขนมค่ะ พี่ๆสต๊าฟกับคนที่มหาลัยให้มาเมื่อวันก่อน เพิ่งจะได้มีโอกาสกินวันนี้นี่แหละค่ะ”

“แล้วทำไมมีแต่ป๊อกกี้ล่ะ?”

                เจ้าของเสียงเข้มเอ่ยถามอย่างสงสัย พร้อมกับนั่งลงซ้อนหลังเด็กสาว โดยไม่ลืมจะเอื้อมมือไปกอดเอวของเจ้าหล่อนเอาไว้อีกรอบด้วย

“ก็เพราะทุกคนให้เนื่องในวันป๊อกกี้ยังไงล่ะคะ ก็เลยมีแต่ป๊อกกี้หลากรสอย่างที่เห็น อ๊ะ! รสเลมอนเนดอร่อยจัง”

“ไหน... ขอชิมหน่อยสิ”

                พูดเสร็จ! ฮิเดะก็ชะโงกหน้าไปหาคนในอ้อมแขน และอ้าปากกัดแท่งขนมที่ยื่นออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโดนฝ่ามือเล็กๆของหญิงสาวตีเข้าอย่างจัง เป็นการปรามหนุ่มใหญ่จอมทะเล้น ให้เลิกจู่โจมเธอแบบสายฟ้าแลบเสียที แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทำให้คนที่อยู่ด้านหลัง สำนึกเลยแม้แต่น้อย

“อร่อยจริงๆด้วยสิ ขอฉันสักกล่องนะ”

“อ๊ะ! ไม่ได้นะคะฮิเดะซัง”

                เสียงใสร้องห้ามในทันที พร้อมกับเอื้อมไปหยิบกล่องขนมที่เหลืออยู่ มาไว้ในอ้อมแขนของตัวเองอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความงุนงงของคนทางด้านหลัง

“แค่นี้ก็หวงเหรอ?”

“ไม่ได้หวงค่ะ! แต่จะให้ฟรีๆได้ยังไง หนุ่มๆอุตส่าห์ให้มาเลยนะ อ๊ะ!”

“หนุ่มๆ... เหรอ?”

                เรียวคิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ทันทีที่เด็กสาวเผลอหลุดปากถึงที่มาของขนมเหล่านี้ พร้อมทั้งมองกล่องขนมหลากสีอย่างไม่เป็นมิตรเลยแม้แต่นิดเดียว

“คือ... เขาให้มาเพราะไปเล่นเกมด้วยค่ะ”

“เกมอะไร?”

                น้ำเสียงเรียบเย็นของฮิเดะ ทำเอาเด็กสาวตกใจไม่น้อย จนเริ่มเป็นกังวลว่าควรจะบอกเขาดีหรือไม่ ว่ามันคือเกมป๊อกกี้ ที่นิยมเล่นกันในวันป๊อกกี้เดย์ แพขนตาขยับรัวด้วยความกังวล ก่อนที่เจ้าของแพขนตาคู่สวย จะหันไปกดเปิดคลิปวิดีโอที่ถ่ายไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน ให้กับชายด้านหลังได้ดู

                ภาพเคลื่อนไหวบนหน้าจอโน้ตบุ๊ก ถูกฉายไปเรื่อยๆ ผ่านดวงตาที่แข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เสียงเชียร์ที่สนุกสนานของผู้ชม ชวนให้หงุดหงิดหัวใจ ไม่แพ้กับภาพของหญิงสาว ที่กำลังแข่งกัดแท่งขนมกับผู้ชายมากหน้าหลายตาเลยแม้แต่น้อย หนุ่มใหญ่ที่ไม่อาจทนดูจนจบคลิปได้ ก็เอื้อมมือพับหน้าจอปิดทันที และลุกหนีไปนั่งที่โซฟาตามเดิม ด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียวขึ้นถนัดตา

“ฮิเดะซัง มันก็แค่เกมเองค่ะ ถึงปากจะแตะโดนกันบ้าง แต่ก็ไม่มีใครถือสากันหรอกนะ”

“แต่ฉันถือ! ก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่าฉันไม่ชอบให้ใครมาถึงเนื้อถึงตัวเธอ แล้วนี่อะไร! ถึงขั้นจูบกันแบบนี้ เธอยังจะให้ฉันใจเย็นอยู่อีกเหรอ?”

“...... ขอโทษนะคะ ต่อไปจะไม่เล่นอะไรแบบนี้อีกแล้ว”

                เจ้าของเสียงแผ่ว เอ่ยขอโทษและก้มหน้ามองพื้นอย่างสำนึกผิด หากแต่ชายร่างสูงกลับไม่ยอมพูดอะไรต่ออีกเลย จนหญิงสาวต้องแอบลอบมอง เพื่อดูอาการว่าคนตรงหน้ากำลังรู้สึก นึก คิด อะไรอยู่บ้าง

“ฉันจะยกโทษให้เธอก็ได้นะซันชายด์ แต่... เธอต้องเล่นเกมให้ชนะฉันเสียก่อน”

“เกม... เหรอคะ?”

                ใบหน้าได้รูปพยักรับนิดๆ พร้อมชี้นิ้วไปที่กองขนมหวาน เพื่อบอกเป็นนัยกับหญิงสาว ว่าเธอจะต้องเล่นเกมอะไรกับตัวเขา

“ป๊อกกี้เกม?”

“ถ้าเธอเล่นชนะ! ฉันจะยอมยกโทษให้ แต่ถ้าฉันชนะ.... เธอจะต้องแต่งงานกับฉัน”

“นั่นมันมัดมือชกไม่ใช่เหรอคะ!”

                ร่างเล็กแหวขึ้นมา ขณะลุกไปหยิบกล่องขนม เพื่อกลับมาเล่นเกมกับชายเจ้าของเรือนผมสีHot Pink ทันที

“จะไม่เล่นก็ได้นะ ฉันจะได้กลับ”

“แล้วถ้าชนะทั้งคู่ล่ะคะ!”

                หญิงสาวถลาไปกอดแขนมือกีตาร์ร่างโปร่งเอาไว้แน่น พร้อมกับถามคำถามต่อเพื่อเบี่ยงประเด็นทันที เพราะถ้าหากเธอไม่ง้อเขาให้สำเร็จในตอนนี้ มีหวัง... สตูดิโอของฮิเดะได้พังอย่างไม่มีชิ้นดี จากการอาละวาดของตัวเขาเองเป็นแน่

“ชนะทั้งคู่... ฉันจะยกโทษให้เธอ แล้วเธอ... ก็ต้องย้ายไปอยู่กับฉันที่บ้าน ตกลงไหม? ซันชายด์”

“ทำอย่างกับฉันมีทางเลือกที่ดีกว่านี้อย่างนั้นแหละ”

“ไม่เล่นก็ได้นะ”

                ร่างสูงเตรียมก้าวเดินอีกรอบ แต่ก็ถูกเรียวแขนของหญิงสาวที่กอดแขนของเขาไว้แน่น รั้งตัวเอาไว้อีกรอบเสียก่อน

“คุณอยู่ใกล้โยชิกิซังเกินไปนะคะเนี่ย ติดความเอาแต่ใจมาด้วยเลย”

“..... ฉันเอาแต่ใจแค่กับเธอเท่านั้นแหละ”

                ใบหน้าสวยได้รูป หันกลับมาทางหญิงสาว โดยที่ริมฝีปากของเขา เม้นปลายแท่งขนมชิ้นยาวเอาไว้ด้วย แขนเรียวเล็กคลายออกช้าๆ พร้อมยืนประจันหน้ากับชายร่างโปร่ง และใช้ริมฝีปากบางเฉียบงับส่วนปลายของอีกด้าน เพื่อเริ่มเล่นเกมธรรมดา ที่มีค่าตอบแทนมหาศาลเป็นรางวัลเสียที

“3... 2... 1... เริ่ม!”

                สิ้นสัญญาณจากฮิเดะ ฟันซี่ขาวเรียงกันสวยของหญิงสาว ขยับกัดแท่งขนมทีละนิดๆอย่างรวดเร็ว จนใบหน้าเคลื่อนเข้าหากับชายเบื้องหน้า หากแต่ตัวของฮิเดะเอง กลับไม่ยอมกัดแท่งขนมเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังเอาแต่มองหน้าของเด็กสาว ราวกับจะยอมให้เธอเป็นผู้ชนะตั้งแต่แรกไม่มีผิด

หากแต่... เมื่อริมฝีปากของหญิงสาวเปิดออก เพื่อกัดแท่งขนมเป็นครั้งสุดท้าย ฝ่ามือหน้าของมือกีตาร์จอมทะเล้น ก็เอื้อมไปช้อนท้ายทอยของร่างเล็กตรงหน้า ให้ขยับเข้ามาหาเขา พร้อมกับอ้าปากกัดแท่งขนมในคราวเดียว และจูบกับริมฝีปากเรียวได้รูปของหญิงสาว ที่กึ่งกลางแท่งขนมอย่างพอดิบพอดี

“อื้อ!”

                ร่างอรชรส่งเสียงร้องภายในลำคอ และออกแรงขัดขืนเล็กน้อย แต่ทันทีที่ได้ประสานแววตา กับเจ้าของริมฝีปากอันแสนอบอุ่น เธอก็สิ้นแรงขัดขืนไปในทันใด ขนมหวานที่ถูกกลืนจนหมด หลงเหลือไว้เพียงรสชาติหวานอมเปรี้ยวของป๊อกกี้เลมอนเนดเท่านั้น ปลายลิ้นอันนุ่มอุ่นของทั้งสองคน เกี่ยวกระหวัด หยอกเย้ากันอย่างดูดดื่ม และโอบกอดกันไว้ด้วยความคิดถึงอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะคลายจูบออกจากกันช้าๆ

“ห้ามไปเล่นเกมนี้กับใครอีกนะ ฉันหวง”

“ไม่เล่นแล้วค่ะ ไม่โกรธฉันนะคะ ฮิเดะซัง”

                นัยน์ตาหวานฉ่ำ มองอ้อนชายตรงหน้าในทันที ซึ่งเมื่อได้สบสายตา กับดวงตาสีดำสนิทของหญิงสาว มีหรือที่ฮิเดะจะใจแข็งกับเธอได้อีกต่อไป

“หายโกรธแล้วก็ได้ แต่เธอก็ต้องย้ายไปอยู่กับฉันนะ”

“แต่คุณโกงฉันนี่นา!”

“มันไม่มีกฎห้ามสักหน่อยนี่นา ถือว่า... ชนะทั้งคู่นะ”

                ริมฝีปากอิ่มสวย เหยียดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะอาศัยจังหวะเผลอของเด็กสาว ช้อนร่างเล็กขึ้นมาอุ้มไว้ และพาเธอไปยังห้องนอนด้วยความเคยชินทันที

“คุณมันเจ้าเล่ห์ที่สุดเลย ฮิเดะซัง”

“เธอมันก็น่าแกล้งที่สุดเหมือนกัน ซันชายด์”

[Happy Pocky day]

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}