Raw

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 4 : เมื่อความลับ ไม่ได้รู้กันแค่เรา

ชื่อตอน : Chapter 4 : เมื่อความลับ ไม่ได้รู้กันแค่เรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2558 02:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4 : เมื่อความลับ ไม่ได้รู้กันแค่เรา
แบบอักษร

Chapter 4 

 

เมื่อความลับ ไม่ได้รู้กันแค่เรา

 

 

 

       และแล้ววันจันทร์ก็มาถึง ยังไม่อยากเจอหน้าเลยแฮะ....

 

 

       "เฮ้ออออ" ผมถอนหายใจครั้งที่ 100 แล้ว เอาเถอะ คาบสุดท้ายแล้วนี่นา 

 

       "เป็นคนหล่อก็งี้แหล่ะน้าาา มีผู้หญิงที่พร้อมเข้าหาตลอดเวลาเนี่ย" เพื่อนกลุ่มนึงพูดขึ้นพลางทอดสายตาไปที่กลุ่มสาวๆที่มีจุดศูนย์กลางคือเบริค พอผมมองตามเหมือนมันจะรู้ตัวเลยหันมายิ้มให้ผม เป็นยิ้มที่ผมเกลียดที่สุด ผมเลยตัดสินใจก้มหน้า ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น

 

       "นั่นดิ ได้ข่าวว่ามีครูสาวมาจีบด้วยนี่หว่า" ครูนี่ไม่รู้นิสัยมันจริงๆสินะ = =

 

       "น่าอิจฉาว่ะ รวยก็รวย หล่อก็หล่อ ใครได้เป็นเมียแม่งโชคดี" โชคร้ายสัสๆ.....เดี๋ยว แล้วผมเกี่ยวไรเนี่ย 

 

       "คนแบบนั้นดีก็แค่หน้าแต่นั่นแหล่ะว่ะ" คนๆนึงในกลุ่มนั้นพูดขึ้นมาแล้วลุกขึ้นเก็บกระเป๋าก่อนจะก้าวเดินไปทางประตู ถ้าจำไม่ผิดใช่...คีย์ป่ะวะ

 

       "เห้ยไอ้เชี่ยคีย์ ไม่เรียนหรอวะ เดี๋ยวครูก็มาแล้วนะเว้ย" เพื่อนของกลุ่มมันคนนึงเอ่ยขึ้น คนถูกถามหันกลับมาแล้วบอกว่า

 

       "กูจะโดดล่ะ" มันพูดแล้วก็เดินออกจากห้องไปเลย ไม่สิ......เลยไกลไป

 

       "หลังเลิกเรียนนะมึง" คนที่คุณก็รู้ว่าใครเดินมากระซิบข้างหูผมก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่ที่มีสาวๆนั่งล้อมเหมือนเดิม

 

       

       ไม่นานคุณครูก็เข้ามาสอน ผมก็เหมือนเดิมแหล่ะครับ จดๆๆๆ จดตามไปเรื่อยๆ ไม่เข้าหัวหรอก ค่อยกลับไปอ่านที่บ้านต่อเอา ผมจดไปจนเวลาหมด

 

 

       "เฮ้อออ กูไปก่อนนะ" ผมถอนหายใจอีกรอบพลางบอกไอ้เพื่อนๆที่กำลังเล่นกันอยู่

 

       "เออๆ ไม่ๆ มันต้องอย่างงี้ดิวะ..." มันหันมาตอบผมก่อนจะหันไปสนใจเกมอีกรอบก่อนผมจะเดินตามมันไปห่างๆเช่นเคย

 

 

       เราเดินมาได้สักพักแล้วมันก็หยุดเดินก่อนจะหันมาหาผม

 

 

       "กูอยากเข้าห้องน้ำ" มันบอกก่อนจะเดินไปทางฝั่งห้องน้ำ ผมเลยยืนรออยู่ข้างนอก ห่างจากห้องน้ำหน่อยนึงก่อนจะยกโทรศัพท์มากดเบอร์หาไอ้คูลแล้วกดโทรออก เฮ้ออ เห็นเบอร์นี้แล้วปวดใจแปลกๆ

 

       "ไอ้คูล วันนี้กูก็จะไปทำงานบ้านเพื่อนนะ ครั้งก่อนยังค้างอยู่เลย กะจะทำวันนี้ให้เสร็จเลยอะ" ผมบอกพลางมองไปทางห้องน้ำ

 

       (แล้วไปยังไงวะ...) มันบอกเสียงอ่อน ทำให้ผมเจ็บหัวใจจี๊ดอยากจะร้องไห้ซะให้ได้

 

       "ไปกับเพื่อนอ่ะ เดี๋ยวกลับเอง ไม่ต้องห่วงกูหรอกนะ" ผมบอกเสียงสั่น พยายามให้เสียงมั่นคงสุดๆแล้ว

 

       (อืม...แค่นี้นะ ดูแลตัวเองด้วย) มันบอกผมเสียงงอนๆก่อนที่มันจะกดวางสาย ผมก็ห้ามมันไว้ก่อน

 

       "ด..เดี๋ยว! คือ...." 

 

       (คือ?)

 

       "คือ....กูรักมึงนะ" ไม่รู้อะไรบีบเค้นผมให้บอกมันไปแบบนั้น มันเงียบไปสักพักแล้วหัวเราะออกมา

 

       (คิก 55555 อืมๆ กูเหมือนกัน) มันบอกผมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนยิ่งขึ้น ทำให้ผมยิ่งรู้สึกผิด แต่ก็ยิ้มออกมา รู้สึกดีนะที่คนรักรักเราขนาดนี้ ไม่อยากนึกถึงตอนที่พี่กับมันรู้ความจริงเลย....ผมนี่เห็นแก่ตัวจริงๆ

 

       "อ้าว มึงมาทำไรตรงนี้วะดาร์ค" ไอ้คีย์เดินผ่านมาแล้วเดินมาถามผม กูจะตอบไงดีวะ แล้วแม่งจำชื่อผมได้ด้วยครับ ทั้งที่ผมไม่เคยคุยกับมันเลยนะเนี่ย

 

       "คือ..." ยังไม่ทันตอบไอ้คีย์ ไอ้เบริคก็เดินเข้ามาหาผม

 

       "ไปได้แล้ว" มันบอกเสียงเรียบ มันบอกผมแต่มันหันไปมองไอ้คีย์ด้วยสายตาที่ผมอ่านไม่ออกก่อนจะดึงมือผมไป แต่ผมก็สะบัดออกก่อนจะหันไปมองไอ้คีย์ที่ยืนกำมืออยู่แล้วเดินตามไอ้เบริคไปที่รถ

 

       

       ระหว่างที่มันขับรถไปเรื่อยๆเราไม่ได้คุยกัน ผมจ้องหน้ามันพลางนึกถึงสายตาที่มันส่งให้ไอ้คีย์กับปฏิกิริยาของไอ้คีย์ เหมือนมันจะรู้ว่าผมคิดอะไรและกำลังมองมันอยู่ มันเลยหันกลับมาหาผมเสี้ยววินาทีแล้วหันไปขับรถต่อ

 

 

       "เรื่องไอ้คีย์น่ะ น้องสาวมันมาบอกชอบกู พอกูปฏิเสธ แม่งก็ไปฟ้องไอ้คีย์ว่ากูไปเอามันแล้วไม่รับผิดชอบ แล้วไอ้คีย์ก็แม่งมากดักตีกู กูผิดหรอวะ?" มันบ่นไปพลางขับรถไป มันก็น่าสงสารเหมือนกันแฮะ

 

       "แล้วทำไม....มึงไม่บอกไปล่ะว่า...มึงไม่ได้ทำ" ผมบอกเสียงเบา ไอ้เบริคตอนนี้น่ากลัวสุดๆ 

 

       "ทำไมกูต้องบอกวะ เรื่องของมันสิว่าจะคิดยังไง กูไม่สนใจหรอก แค่โมโหที่น้องมันไปพูดอะไรเรื่อยเปื่อย" ร่างสูงบอกพลางขับรถไปเรื่อยๆ 

 

 

       เราทั้งสองเงียบไม่มีใครพูดอะไรต่อ จนมาถึงผับที่ไกลจากม.เยอะ

 

 

       "มึง.....พากูมาทำไม" ผมถามมันด้วยความสงสัย

 

       "อยากเมา" โห เหตุผลดีว่ะเห้ย เอาเถอะ อยากดื่มให้หายเครียดเหมือนกัน ก่อนที่มันจะเดินไปไหนไกล ผมก็กระชากแขนมันไว้ก่อน

 

       "คือ ถ้ามึงเมาแล้วใครขับรถครับ?" กูก็อยากดื่มอ่ะ

 

       "นอนอยู่นี่แหล่ะ ถ้ามึงจะดื่มด้วย" ห่ะเห้ย!! มันว่าจบก็เดินดุ่มๆไปเลยอ่ะ 

 

       "ให้มันได้อย่างงี้สิ" ผมว่าพลางตบหน้าผากตัวเองไปหนึ่งทีก่อนจะก้าวขาให้ยาวที่สุดแล้วเดินตามมันไป

 

 

       พอเราได้ที่นั่ง มันก็เลือกดื่มซะแบบกลัวว่าถ้าไม่ได้ดื่มวันนี้พรุ่งนี้เหล้ามันจะหนีไปดาวอังคารยังไงอย่างงั้น เราสองคนดื่มกันไปเรื่อยๆ จนมีผู้หญิงคนนึงเดินมาหามัน

 

 

       "เบริค ใช่มั้ยคะ?" ยิ่งสาวโนตมเดินมาหามันแล้วโค้งตัวถามคนข้างๆผม เอาซะเสื้อย้อยลงจนเห็นมะพร้าวเลยว่ะ

 

       "ครับ" มันตอบเสียงเรียบเก๊กหน้าขรึม เก๊กไปเหอะมึง กูหันหน้าหนีล่ะ จะอ้วก

 

       "ตายจริง ไม่ได้เจอกันนาน นั่งด้วยได้มั้ยคะ?" สาวเสียงใสเอ่ยบอกร่างสูงก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆร่างสูงโดยที่คนถูกถามยังไม่ทันตอบปฏิเสธ แต่มันก็ไม่ว่าอะไร เป็นว่าตอนนี้เราสองคนนั่งขนาบข้างเบริคอยู่

 

       "มาคนเดียวหรอครับ?" มันถามเสียงเรียบและเก๊กหน้าขรึมเช่นเคย

 

       "นัดเพื่อนน่ะค่ะ แต่มาก่อนเวลาเฉยๆ ตอนแรกนึกว่าจะได้มานั่งดื่มคนเดียว แต่พอเจอคุณที่นี่..." หญิงสาวที่คาดว่าน่าจะอายุมากกว่าพวกเราหน่อยเว้นช่องไฟพลางขึ้นไปนั่งเกยตักร่างสูงแล้วพูดต่อ "...ฉันว่ามันก็คุ้มนะคะ" เธอยิ้มโปรยสเนห์ใส่ร่างสูงพลางก้มลงไปหอมแก้ม ไอ้ผู้ชายก็ให้ผู้หญิงให้ท่าอยู่นั่นแหล่ะ เดี๋ยวก็โดนมอมเหล้าแล้วถูกล่อลวงไปหรอก หึหึหึ

 

       "กูขอไปเข้าห้องน้ำนะ" ไม่รอให้อนุญาต ผมก็ลุกออกจากที่ไปห้องน้ำทันที

 

     

       ผมมองใบหน้าตัวเองผ่านกระจกแล้วสำรวจใบหน้าตัวเองไปเรื่อยๆ ก่อนจะก้มหน้าไปล้างหน้า พอเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องผงะกับคนข้างหลัง

 

 

       "มาทำอะไรที่นี่วะ" ไอ้คีย์ที่อยู่ข้างหลังผมมองผมผ่านกระจกแล้วเอ่ยออกมา

 

       "มาดื่มนิดหน่อย" ผมบอกแล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับคนข้างหลัง

 

       "ทำไมไม่มากับไอ้คูลวะ มากับไอ้เบริคทำไม พวกมึงอยู่ในห้องก็แทบจะไม่เคยคุยกันนี่หว่า" เหมือนมันจะเห็นผมอยู่ที่นี่กับเบริคล่ะมั้ง

 

       "คือ...." 

 

       "อ้ำๆอึ้งๆอยู่ได้ เป็นชู้กับมันรึไงวะ" คราวนี้มันถามเสียงเข้มขึ้นแล้วมองผมด้วยสายตาจับผิด ทำให้ผมสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าลงแล้วเอ่ยเสียงเบา

 

       "ป..เปล่าซะหน่อย" พูดเรื่องนี้แล้วนึกถึงไอ้คีย์กับพี่เดลว่ะ ....อยากร้องไห้

 

       "หึ ใช่จริงๆด้วย ถ้ามึงยังไม่เลิกยุ่งกับมันมึงจะเสียใจเอานะเว้ย" มันบอกผมเสียงเยาะ

 

       "ก...กู" ผมพูดเสียงสั่น แต่มันก็ยังไม่หยุด

 

       "เห้ออ สงสารไอ้คูลจริงๆที่มีเมียอย่างมึง" 

 

       "หยุด มึงไม่รู้อะไรอย่าพูด" ผมบอกเสียงสั่นขึ้นกว่าเดิมพลางกำมือตัวเองแน่น

 

       "ดูก็รู้ ตั้งแต่ตอนที่มันเดินออกมาจากห้องน้ำละ ยังมีการโทรบอกไอ้คูลว่าจะไปทำงาน ที่ไหนได้ มาอ่อยผู้ชายอยู่ผับ" 

 

       "หุบปาก!! กูไม่ใช่น้องมึง!!!" ผมตะคอกใส่มันโดยที่สมองยังไม่ทันได้คิด มันบีบแขนผมแน่น พอผมเงยหน้ามองมันก็ต้องก้มลงอีกครั้ง สายตาน่ากลัวมาก

 

       "น้องกูไม่ได้เป็นเหมือนมึง!! น้องกูไม่เคยอ่อยใคร!! มันแค่โดนหักอกจากคนที่มันรัก มันไม่ผิด น้องกูไม่ผิด!! ไอ้เบริคผิด!! มันผิดที่ได้น้องกูแล้วก็ทิ้งเอง มันผิดเข้าใจมั้ย!! มันผิด มันผิด มันผิด!!!" คนตรงหน้ากระชากตัวผมติดกำแพงแล้วกระแทกผมเข้ากำแพงอย่างแรง มันทำอย่างงี้หลายครั้งจนน้ำตาผมปริ่มออกมาด้วยความเจ็บปวด "เงยหน้าขึ้นมามองกู! ใครบอกมึง!!!" มันตะคอกเสียงดังขึ้นแล้วกระแทกผมไม่หยุด

 

       "ฮึก...ฮึก.." ผมเริ่มสะอื้นออกมาเบาๆ ใครก็ได้....ช่วยผมด้วย

 

       "สะอื้น? จะร้องไห้? เจ็บหรอ? หรือสำออย?" มันบีบแขนผมแรงขึ้นแล้วกระแทกผมแรงขึ้น

 

       "ช่วยผมด้วยครับ!!! ใครก็ได้!!!!...ฮึก....ช่วยผ....อื้มมมมมมมม" ระหว่างที่ผมกำลังตะโกนให้คนช่วย มันก็ก้มหน้าลงมาประกบปากมันกับปากผมเพื่อปิดเสียงก่อนจะสอดลิ้นเข้าไป.........ขยะแขยงจัง.....รังเกียจ...... ผมเริ่มยกมือขึ้นมาทุบๆอกกว้างของมัน แต่ก็เปล่าประโยชน์

 

       "ไอ้ดาร์ค เข้านานจังวะไอ้...." เสียงดังมาก่อนตัวตามด้วยร่างสูงที่เดินเข้ามา มันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

 

 

       ผลั่ก ตุ้บ!

 

 

       มือหนาของไอ้เบริคกระชากคนที่กำลังจูบผมอยู่ออกห่างผมแล้วปล่อยหมัดหนักเข้าใส่จนอีกคนล้มลงไป

 

 

       "อย่ามายุ่งกับคนของกู!!!!!" มันชี้หน้าคนที่กำลังยกมือขึ้นมาปาดเลือดที่มุมปากแล้วตะโกนใส่แล้วดึงแขนผมกลับไปนั่งที่

 

       "ฮึก.....ฮือออ..." ผมเริ่มปล่อยโฮพลางยกแก้วขึ้นดื่มไม่ยั้ง .....เริ่มกรึ่มๆแล้วล่ะ 

 

 

       ผมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยพลางกระดกแก้วขึ้นดื่มไม่ยั้ง จากกรึ่มๆเป็นมึน แล้วผมก็จำอะไรไม่ได้เลย......

 

 

 

       -Baric-

 

 

 

       "ฮึก.....ฮือออ..." ผมมองคนข้างๆที่ดื่มเหล้าไม่ยั้งพลางร้องไห้ไปด้วย ก็อดนึกสงสารไม่ได้

 

       "ทำไมกูต้อง.....ฮึก.....เจออะไรแบบนี้.....ฮึก....ด้วยวะ.....ฮืออออ.....ฮึก....ฮืออออ.....ไอ้คูล...." คนข้างๆผมเรียกชื่อคนรักของมันออกมาทำให้ผมอดนึกโมโหไม่ได้.....อยู่กับกูห้ามนึกถึงคนอื่นสิ......แต่เอาเถอะ คนเมานี่เนอะ ผมได้แต่เอื้อมมือไปกุมมือมันแล้วดึงแก้วออกห่าง

 

       "กลับเหอะ มึงเมาแล้ว" ผมบอกมันก่อนจะพยุงมันออกจากผับ

 

       

       ผมขับรถออกมาจากผับกลับไปคอนโดเพราะไม่รู้ว่าบ้านมันอยู่ไหน ระหว่างทางมันก็ร้องไห้ไม่หยุด แก้มที่ขึ้นสีระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์กับดวงตาที่แดงก่ำที่เกิดจากการร้องไห้ทำให้ผมคิดกับตัวเองว่า........ผมทำเกินไปรึเปล่า

 

 

       "โถ่เว้ย!" ผมสบถออกมาไล่ปัดความคิดตัวเองออก จะมาใจอ่อนกับคู่นอนไม่ได้! จะเป็นอะไรก็เรื่องมันสิวะ กูไม่เกี่ยวนี่! 

 

 

       ตอนนี้ผมถึงคอนโดแล้ว และคนที่เมาก็หลับแล้วด้วย ผมเลยต้องอุ้มมันขึ้นมาบนห้องท่ามกลางสายตาคนแปลกหน้าที่มองผม แต่ผมไม่สนอยู่แล้ว ผมเป็นคนไม่ใส่ใจกับคนอื่นนอกจากคนสำคัญของตัวเองหรอก.......เอ๊ะ....คนสำคัญ? นี่กูบ้ารึไง? 

 

 

       กูจะไม่ใจอ่อนหรือให้ความสำคัญกับของเล่นตัวเองหรอก!!

 

 

       "อืมมมม...." ผมวางมันลงบนเตียงก่อนจะถอดเสื้อมันออกเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ผมเห็นรอยแดงเป็นจ้ำๆ คงจะเกิดจากคนอื่นที่ไม่ใช่ผมเพราะรอยที่ผมทำมันคงหายไปนานแล้ว แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นหลังของมันขึ้นรอยช้ำ......ไอ้คีย์มันต้องเป็นคนทำแน่ๆ!!!

 

       

       หลังจากที่ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมก็นั่งมองดูมันสักพัก ใบหน้าน่ารักขาวใสที่ดูเด็กกว่าไวกับคราบน้ำตาที่รวมๆแล้วดูน่าสงสาร ไม่รู้อะไรดลใจผมให้มือมันขยับไปเกลี่ยผมหน้าม้าที่ปกหน้าร่างบางก่อนจะสัมผัสรอยน้ำตาที่แก้มเบาๆ เจ้าของใบหน้าเนียนนุ่มมือที่ผมรู้สึกอยากจะรักษา ไม่อยากเห็นน้ำตาและอยากปกป้องเอาไว้กลับเป็นของคนอื่นไปแล้ว ผมทำให้คนๆนี้ต้องเจอกับเรื่องพวกนี้ ผมผิดใช่มั้ย.....ที่ผมรู้สึกอย่างนี้ ใช่รักรึเปล่า?........ไม่ใช่หรอก คงจะแค่อารมณ์ชั่ววูบนั่นแหล่ะ คิดมากน่าไอ้ริค!

 

 

       "อื้อออ.....มืออุ่นจัง.....เหมือนคูลเลย" คนที่หลับอยู่ครางออกมาเสียงเบาพร้อมกับยิ้มบางๆแต่ไม่ได้ลืมตาพลางจับมือผมแล้วบีบเบาๆ อุ่นเหมือนของไอ้คูลเหรอ......

 

 

       มือบางอบอุ่นจัง......พอคิดอย่างงั้นผมก็ส่ายหัวแล้วดึงมือกลับก่อนจะเดินหนีออกไปจากห้องนอนเพื่อไปอาบน้ำ 

 

 

       ผมก็บอกตัวเองย้ำๆว่าห้ามคิดอะไรๆๆๆๆ แค่ของเล่นเพื่อสนองอารมณ์เท่านั้น ก่อนที่จะเปิดฝักบัวชะโลมหัวให้เย็นลง 

 

 

       ห้ามคิดอะไรกับของเล่นเด็ดขาด!

 

 

 

 

 

 

.................................................................................................................................

  โรคุ   : โอ๊ยยยยยย อะไรจะโง่ขนาดนี้นะเบริค!

                                                                              เบริค : ไรท์แต่งเองนี่หว่าเฮ้ย! ว่าผมไม่ได้นะ เดี๋ยวตบคว่ำ!

                                                                              โรคุ   : เออ...ก็จริง เอ๊ะ! จะตบฉันหรอเบริค! เดี๋ยวแม่ตัดออกจากบทซะ!

                                                                              เบริค : โทษเจ๊ = =)

 

 

เป็นไงมั่งคะกับความโง่ของเบริค ;w; #ยังไม่จบ# ขอโทษที่หายไปนาน(1 วัน) เนื่องจากเมื่อวานนอนยาวไปหน่อย ตื่นมาก็ 4 โมงเย็นแล้วอ่า T^T ญาติมาบ้านด้วยไง แต่วันนี้อัพให้แล้วน๊า  สงสารดาร์คกับคูลจัง เบริคก็โง๊โง่เนอะ  เดี๋ยวเปลี่ยนบทเป็นพ่อค้าขายผักซะนี่(?) แล้วคีย์มาจากไหนอ่า? คีย์มีบทบาทยังไง? คีย์จะบอกคูลมั้ยว่าเบริคกับดาร์คเป็นอะไรกัน? ไม่น๊าาาาา

.................................................................................................................................

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/5.gif

       

 

 

ความคิดเห็น