อักษรามณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อดีตมิย้อนคืน ตอน 2

ชื่อตอน : อดีตมิย้อนคืน ตอน 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 194

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ค. 2561 17:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อดีตมิย้อนคืน ตอน 2
แบบอักษร

สีหน้าตื่นตกใจของซูฮวาพลอยทำให้เฉียนเหว่ยเกิดความกังวลตามไปด้วย เป็นครั้งแรกที่ความหวั่นไหวอันแปลกประหลาดเข้าเกาะกุมหัวใจอันคงมั่นของราชองครักษ์หลวงผู้ซึ่งใบหน้าคมขรึมแม้ยังหนุ่มแน่นด้วยวัยเพียงยี่สิบสาม มักไร้รอยแย้มยิ้มเพราะเขาถูกฝึกให้อดทนและอยู่ภายใต้การฝึกฝนศาตราวุธและวิชาป้องกันตัวอย่างหนัก เขาถูกสั่งสอนจากบิดาผู้ล่วงลับซึ่งเป็นนายทหารเอกฝีมือดีให้จงรักต่อองค์จักรพรรดิ์ และการเดินทางมายังหอลับภายในสุสานเก่าแก่ทางตะวันตกของแคว้นฉีก็ด้วยความภักดีต่อภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ นั่นคือการนำตัวพระราชธิดาของฉีหวนกงกลับไปยังแคว้นฉิน ถวายนางแด่จิ๋นซีฮ่องเต้ตามคำสั่งของ เว่ยหลง ขันทีผู้ทำงานอยู่ใกล้ชิดพระองค์ ผู้ออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดก่อนที่เขาจะเดินทางออกจากมหาราชวัง

“เจ้าหญิงซูฮวาจะตื่นจากบรรทมอีกครั้งเมื่อถึงวันขึ้นหนึ่งค่ำของหยวน (เดือนอ้าย) มีเรื่องเล่ามาช้านานของนางหงส์ขาว ธิดาของฉีหวนกง มหาราชแห่งยุคชุนชิว นางมีพลังวิเศษต่อชีวิตให้คนใกล้ตาย แต่ทุกครั้งที่นางสูญเสียพลังแห่งดวงจิตไปนางจะหลับใหลนานนับปี”

“ไท่เจี้ยนจะให้ข้าทำเช่นไรเมื่อนางตื่นขึ้นมา”

“ฆ่าซูฮวา! เพื่อเอาหัวใจของนาง อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้เรื่องนี้ เจ้ามีหน้าที่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น ราชองครักษ์เฉียนเหว่ย...ทำอย่างไรก็ได้ที่จะนำหัวใจอันเป็นนิรันดร์ของนางกลับมาถวายแด่องค์จักรพรรดิจิ๋นซี!”

บัญชาของเว่ยหลงขันทีดังก้องในหัวของราชองครักษ์หนุ่มตลอดเวลานับแต่ก้าวแรกที่ย่างออกมากระทั่งเดินทางมายังแคว้นฉี เขาได้รับแผนที่ลับเข้ามายังหอลับในสุสานเก่าแก่ซึ่งในคราแรกเฉียนเหว่ยยังมิปักใจเชื่อนักเกี่ยวกับเรื่องเล่าโบราณที่เป็นใครก็คงมิอาจเชื่อได้ว่ามีเรื่องลี้ลับบนโลกนี้ที่ช่างปฏิหาริย์ คราแรกที่เปิดประตูเก่าคร่าคลุ้งฝุ่นเข้ามาเขายังคิดว่า ซูฮวา ราชธิดาของฉีหวนกงนั้นคงเป็นหญิงชราด้วยมีอายุนับหลายร้อยปี แต่แล้วความสงสัยและแคลงใจเหล่านั้นกลับมอดมลายไปจนสิ้นเมื่อเขาก้าวย่างเข้ามาและพบร่างบอบบางของหญิงสาวบนแท่นประดับประดาด้วยดอกไม้แห้งเฉาเกรอะกรังด้วยฝุ่นผงหากทว่านางผู้หลับใหลกลับยังมีลมหายใจและผิวกายของนางเปล่งปลั่งงดงามอย่างน่าอัศจรรย์ เฉียนเหว่ยตกตลึงและจ้องมองนางอยู่นานนับชั่วยามด้วยมิอยากเชื่อสายตาว่าซูฮวาคือเจ้าหญิงหงส์ขาวดังเว่ยหลงบอกไว้ นางมีดวงจิตบริสุทธิ์ช่วยต่ออายุให้คนใกล้ตาย แต่เหตุใดนางจึงหลับยาวนานข้ามกาลเวลามาถึงเกือบห้าร้อยปี

“พะย่ะค่ะ เจ้าหญิงซูฮวา...นี่คือรัชสมัยของจิ๋นซีฮ่องเต้”

“ข้ารู้จักเพียงเสด็จพ่อของข้า ปาอ๋องฉีหวนกง...ท่านรู้หรือไม่ว่าเสด็จพ่อของข้านั้นอยู่ที่ใด หรือว่าท่านกำลังเดินทางออกศึก”

“หามิได้...ยุคสมัยของห้ามหาราชนั้นสิ้นไปนานแล้ว เวลาผ่านมานับจากเวลานั้นล่วงเลยมาเกือบ...ห้าร้อยปี...องค์หญิง!”

เฉียนเหว่ยผุดลุกขึ้นพร้อมปรี่เข้าประคองร่างของเจ้าหญิงแสนงามที่บัดนี้ใบหน้าของนางซีดจัดและกำลังจะทรุดลงด้วยหมดแรง ซูฮวาส่ายหน้าไปมา

“มิจริงดอก...มิจริงใช่หรือไม่...บอกข้าสิเฉียนเหว่ย ข้ารับปากท่านพี่หยางเหวินว่าจะหลับไปเพียงปีเดียว แล้วใยข้าจึงหลับใหลมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้...ท่านพี่หยางเหวิน...ท่านพี่ของข้าล่ะ”

“มิหลงเหลือผู้ใดซึ่งพระองค์ต้องการพบอีกต่อไปแล้วนะพะย่ะค่ะ นี่คือรัชสมัยแห่งการรวมแผ่นดิน ทุกแว่นแคว้นต่างตกอยู่ใต้การปกครองของฮ่องเต้เพียงพระองค์เดียว”

“ถ้าอย่างนั้น...นี่ก็หมายความว่า ทุกคนที่ข้ารู้จักได้จากข้าไปหมดสิ้นแล้ว...เช่นนั้นรึ?”

เฉียนเหว่ยพยักหน้าขณะอยู่ชิดใกล้ราชธิดาของปาอ๋องในยุคที่ผ่านไปแล้วนานเนิ่น เขามิเคยอยู่ใกล้ชิดสตรีใดมากเพียงนี้มาก่อน และไม่น่าเชื่อว่าแม้ซูฮวาจะหลับข้ามยุคมากว่าห้าร้อยปีหากสัมผัสเนื้อกายของนางกลับอบอุ่น นุ่มนวลอย่างอิสตรีในวัยสาวสะพรั่ง เขารู้มาว่าพระชนมายุนางนั้นเพียงสิบหกชันษาเท่านั้น แต่ใจหนึ่งยังนึกฉงนเรื่องของหยางเหวิน...ผู้ซึ่งเขาทราบประวัติอันแสนรันทดขององค์ชายที่ต้องกลายเป็นบุตรบุญธรรมของผู้อยู่เบื้องหลังการสั่งประหารพ่อตัวเอง  และเมื่อเรียบเรียงความสัมพันธ์ หยางเหวินมีศักดิ์เป็นลูกพี่ของเจ้าหญิงซูฮวา ใยนางจึงร่ำร้องหาด้วยน้ำตามิอาจนับหยดถั่งไหล และใช่ว่าเขาจะมิรู้ว่าฉากสุดท้ายในชีวิตขององค์ชายหยางเหวินเป็นเช่นไร เฉียนเหว่ยเก็บเรื่องราวนั้นไว้ในใจก่อนเขาจะรีบถอยห่างและคุกเข่าลงเพราะสำนึกว่าแท้จริงบรรดาศักดิ์ของซูฮวานั้นสูงส่งยิ่ง นางยืนนิ่ง นัยน์ตาของนางเสมือนเลื่อนลอยด้วยกำลังตริตรองและเจ็บปวด ซูฮวาร้องไห้ออกมา

“ใยสวรรค์จึงสาปให้ข้าต้องเป็นเช่นนี้ ทุกครั้งที่ข้าช่วยต่ออายุให้เสด็จพ่อ ข้าจักต้องหลับไปนาน นับเดือน นับปี...แล้วหนนี้ใยจึงเนิ่นนานนัก ใยข้าจึงมิสิ้นลมไปเสีย สวรรค์กลั่นแกล้งทำให้ข้าต้องพรากจากคนที่ข้ารักทุกคน”

นางหลับตาลง แม้มิปรารถนานึกถึงบุรุษอันเป็นที่รักหากก็มิอาจหักห้ามได้ ห้าร้อยปี...ทุกคนล้วนจากไป ไม่เว้นแม้แต่องค์ชายหยางเหวิน ผู้ซึ่งนางปรารถนาได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันแม้มีสัมพันธ์ทางสายเลือดใกล้ชิด

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}