แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -09- ...ความรู้สึกที่แท้จริง...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -09- ...ความรู้สึกที่แท้จริง...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.6k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2558 21:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -09- ...ความรู้สึกที่แท้จริง...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

ที่ 9

 

 

...ความรู้สึกที่แท้จริง...

 

 

 

            “อึก...” ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นมาพร้อมกับมองภาพที่อยู่ตรงหน้า ภาพของรีคอนที่ชะโงกหน้าเข้ามามอง มือเรียวเอื้อมมือขึ้นหมายจะคว้าไปทางรีคอน แต่ภาพตรงหน้าก็หายไปเมื่อรีคอนออกวิ่งไปทางอื่นโดยที่ไม่เห็นเลยว่าทาโร่ยังอยู่ในน้ำ อากาศหายใจก็ไม่มีเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างค่อยๆฉุดรั้งให้ทาโร่ดำลึกลงไปอีก

 

 

 

            /หายใจ...ไม่ออก/ ร่างบางคิดในใจและพยายามว่ายขึ้นไปด้านบนแต่ก็ว่ายขึ้นไปไม่ได้ ราวกับว่า ยิ่งว่ายขึ้นไปยิ่งไกลออกมา

 

 

 

            /แค่ก...ช่วยด้วย.../ ร่างบางสมองตื้นและเผลอกลืนน้ำเข้าไปหลายอึก

 

 

 

            “ปล่อยตัวตามสบายแล้วลงมากับข้าเสียเถิด” เสียงของหญิงสาวคนเดิมดังขึ้นพร้อมกับแรงดึงที่แรงขึ้นอีก จนร่างบางแทบทนไม่ไหว

 

 

 

            /ใครก็ได้...ช่วยด้วย.../ ร่างบางค่อยๆหมดแรงลงไปช้าๆ ทุกอย่างหยุดนิ่งไม่ขยับ

 

 

 

            /รีคอน..../ สิ้นสุดความคิด ร่างบางค่อยๆจมดิ่งลงไปในที่ลึก มืดมิดและเงียบงัน...

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

            รีคอนวิ่งวนไปมาระหว่างทางน้ำตกและป่าด้านใน รีคอนให้หมาป่าอีกนับสิบตัวคอยวิ่งตามหากลิ่นของทาโร่ แต่กลิ่นทุกกลิ่นก็มาสิ้นสุดที่น้ำตกอยู่ดี และเมื่อรีคอนคิดจะกระโดดลงไปดูกลิ่นๆ หนึ่งก็ทำให้รีคอนสะดุด เป็นกลิ่นแวมไพร์ที่รีคอนคุ้นเคยเป็นอย่างดี

 

 

 

            “พวกเจ้าตามข้ามาส่วนที่เหลือหาทาโร่ต่อไป” รีคอนหันไปพูดสั่งและวิ่งไปทางต้นทางกลิ่น เป็นกลิ่นของแวมไพร์ที่รีคอนเกลียดมากที่สุด เกลียดที่แวมไพร์ไพร์ทั้งสองนี้ พรากเอาหัวใจอันเป็นที่รักของเขาไปอย่างไม่ปราณี รีคอนใช้สายตาที่เหนือกว่ามนุษย์และหมาป่าธรรมดามองไปยังร่างแกร่งของชายทั้งสอง

 

 

 

            “รีคอนงั้นหรอ” ลูซพูดขึ้นเมื่อรีคอนวิ่งไปหยุดอยู่ตรงหน้าของทั้งสอง

 

 

 

            “เจ้าเข้ามาที่ป่านี้ทำไม!” รีคอนพูดถามเสียงเข้ม ดวงตาจ้องมองไปทางลูซและดาร์คด้วยความเคียดแค้นในใจ

 

 

 

            “ข้าแค่ผ่านทางมาเท่านั้น” ดาร์คพูดบอก รีคอนรีบหันหน้าไปมองดาร์คทันที ในใจอยากจะถามเหลือเกินว่าทำไมไอเดียถึงไม่มาพร้อมกับทั้งสอง

 

 

 

            “ข้าไม่ให้เจ้าไป” รีคอนพูดบอก และย่อตัวลงเตรียมจะกระโจนใส่ทั้งคู่ได้ทุกเมื่อ

 

 

 

            “ข้าต้องไป!! ภายในสองชั่วโมงนี้ถ้าหากเจ้าไม่ให้พวกเราผ่านไปไอเดียจะตาย” ลูซพูดบอกซึ่งมันก็ทำให้รีคอนชะงักกึก

 

 

 

            “เจ้าอย่ามาเอาไอเดียมาอ้างหน่อยเลย กลัวที่จะสู้กับข้าไม่ได้ก็ว่ามาเถอะ” รีคอนพูดว่าด้วยความไม่เชื่อในคำพูดของดาร์ค

 

 

 

            “ไอเดียกำลังทรมาณเจ้าที่ไม่ได้รักไอเดียแล้วจะไปรู้อะไร!!” ดาร์คตะคอกว่ารีคอนนิ่งไปนิดเมื่อได้ยิน รีคอนมองไปที่ทั้งสองด้วยสายตานิ่งๆ ในใจคิดวกวนระหว่างไอเดียและทาโร่

 

 

 

            “ข้ายังรักไอเดียอยู่” รีคอนพูดเสียงแผ่วเบาแต่เมื่อพูดคำนั้นออกไปในใจกลับรู้สึกปวดร้าวราวกับว่ามันไม่ใช่ มันไม่ใช่สิ่งที่รีคอนต้องการ

 

 

 

            “หากเจ้ายังรักไอเดียจริง เปิดทางให้เราตอนนี้ไอเดียกับลูกของข้าตกอยู่ในอัตรายหากเจ้าต้องการสู้ไว้ข้าหาดอกไม้มาแล้วข้าจะกลับมาสู้กับเจ้า” ดาร์คพูดเสียงเรียบนิ่ง

 

 

 

            “ลูก...นี้อย่าบอกนะว่า...” รีคอนนิ่งไปนิดเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “พวกเจ้ามันบ้าไปแล้วหรอ!!! รู้ทั้งรู้ว่าพิธีนั้นมีความเสี่ยงสูง ไอเดียจะทรมาณ ไอเดียอยู่ในความเป็นความตายแบบนี้เจ้าต้องการงั้นหรอ เจ้ารู้ผลบ้างมั้ยถ้าหากไอเดียทนไม่ได้ไอเดียจะมีสภาพแบบไหน!!” รีคอนพูดว่าด้วยความโกรธ ลูซและดาร์คนิ่งเงียบราวกับว่าเถียงไม่ออก

 

 

 

            “ให้พวกข้าผ่านไปแล้วเราค่อยมาคุยกัน” ดาร์คพูดบอกรีคอนนิ่งเงียบ

 

 

 

            “พวกเจ้าไม่ต้องมา กลับไปดูแลไอเดียให้ดีแค่นี้ก็พอ” รีคอนพูดบอกพวกหมาป่าอีก 6 ตัวมองหน้ากันและหันไปหาลูซและดาร์คราวกับไม่ยอมปล่อยเหมือนรีคอนทำให้ลูซและดาร์คต้องกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้สูง

 

 

 

            “ทำไมท่านถึงปล่อยพวกมันไป” เสียงพูดถามของหมาป่าบางตัวดังขึ้น

 

 

 

            “ตอนนี้เราต้องหาทาโร่ก่อน พวกเจ้าจงรีบไปหาทาโร่ซะ ทาโร่คือคนรักของข้า ใครหาเจอข้าจะตบรางวัลให้อย่างงาม” รีคอนรีบพูดบอกและวิ่งไปอีกทางหนึ่งของป่า

 

 

 

            รีคอนวิ่งไปทั่วป่าดวงตาคอยเฝ้ามองหาแต่ร่างบางๆของทาโร่ จมูกคอยตามกลิ่นหอมของร่างบางที่ยังคงติดจมูกของเขาไม่จางหาย ร่างแกร่งในคาบหมาป่าคอยวิ่งหาแต่ร่างบาง รีคอนรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาได้ถูกกระชากไปอีกรอบแล้วและตอนนี้เขาก็ไม่อยากจะเสียมันไป รีคอนวิ่งมาหยุดที่หน้าน้ำตก พร้อมกับดมกลิ่นที่อยู่แถวๆน้ำตก รีคอนมองลงไปในน้ำอีกครั้งพร้อมกับใจที่เฝ้าทวินหาแต่ทาโร่ ก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง

 

 

 

            /รีคอน..../ ราวกับเสียงเรียกหา รีคอนมองไปทั่วป่าและมองลงไปที่น้ำตกอีกครั้ง

 

 

 

            ตู้มมม!!!

 

 

 

            ไม่รู้อะไรดลใจ รีคอนจัดการกระโดดลงไปในน้ำและว่ายลงไปให้ลึกที่สุด ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นเหล่าปีศาจหลายตนกำลังเกาะอยู่ที่ตัวของทาโร่ราวกับกำลังกลืนกินพลังชีวิต รีคอนหน้าชาราวกับถูกตบเมื่อร่างบางซึ่งตอนนี้ไร้สติกำลังจมดิ่งลงในที่ๆมืดที่สุด รีคอนรีบว่ายเข้าไปดึงร่างของทาโร่ขึ้นมาและพยายามที่จะสะบัดตัวออกจากเหล่าภูตผีปีศาจที่กำลังเกาะกินพลังชีวิตของทาโร่อยู่

 

 

 

            “เจ้าอย่าบังอาจเอาอาหารของพวกข้าไป!!!” เสียงหญิงสาวดังลั่นหูของรีคอนจนรีคอนแสบแก้วหูไปหมดแต่รีคอนก็ต้องรีบพาทาโร่ขึ้นจากน้ำ

 

 

 

 

            “แค่ก” รีคอนสำลักเล็กน้อยเมื่อขึ้นมาจากน้ำ รีคอนรีบพาไอเดียขึ้นไปวางบนน้ำ

 

 

 

            พลัก!!

 

 

 

 

            “อั๊ค!” รีคอนเผลอปล่อยทาโร่ลงไปในน้ำอีกครั้งเมื่อจู่ๆมีอะไรบางอย่างซัดเข้ามาที่แผ่นหลังแกร่งของรีคอนอย่างแรง

 

 

 

 

            “จงตายเสียเถอะ” หญิงสาวพูดว่าและใช้น้ำซัดเข้าที่ตัวของรีคอนอีกครั้งแต่รีคอนได้กระโดดออกมาจากน้ำก่อนพร้อมกับสบถออกมาด้วยความโกรธ

 

 

 

            “หมาป่าอย่างเจ้าจะมาสู้อะไรข้าได้” หญิงสาวพูดว่า รีคอนค่อยๆแปลเปลี่ยนตนเองเป็นหมาป่าด้วยความโกรธพร้อมกับกระโจนเข้าใส่หญิงสาวอย่างรวดเร็ว

 

 

 

            “กรี๊ดดดดดด!!!” หญิงสาวร้องลั่นเมื่อเผลอเสียท่าให้กับรีคอน รีคอนกัดเข้าที่สีข้างของหญิงสาวและสบัดไปมาจนร่างของหญิงสาวแน่นิ่งไปพร้อมกับแสงสีดำจากตัวของหญิงสาวบ่งบอกว่าหญิงสาวนั้นได้สิ้นใจลงไปเสียแล้ว รีคอนรีบแปลเปลี่ยนร่างกายเป็นมนุษย์พร้อมกับกระโดดลงไปดึงทาโร่ขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

 

            “ทาโร่...ทาโร่!!” รีคอนพูดเรียกและตบหน้าทาโร่เบาๆ รีคอนรีบกดปั้มหัวใจของทาโร่พร้อมกับผายปอด รีคอนพยายามยื้อชีวิตของทาโร่ไปสุดกำลัง

 

 

 

            “ฟื้นขึ้นมา...ได้โปรด...ฟื้นขึ้นมา” รีคอนพึมพำ และพยายามปั้มหัวใจของทาโร่ไปเรื่อยๆ

 

 

 

            “แค่ก!...แค่ก ๆ” ไม่นานทาโร่สำลักน้ำออกมาแทบหมด

 

 

 

            “ทาโร่ๆ ทำใจดีๆไว้” รีคอนพูดบอกและรีบวิ่งเข้ากลับไปที่บ้านของตนท่ามกลางสายตาของหมาป่าอีกนับหลายตัว รีคอนรีบถอดเสื้อผ้าของทาโร่ออกและพาไปล้างตัวเพราะทาโร่ตัวเปื้อนไปด้วยเมือกสีดำที่ปีศาจภายในน้ำปล่อยออกมา เมื่อล้างตัวล้างผมให้ทาโร่เสร็จรีคอนก็รีบเช็ดตัวเช็ดผมให้ทาโร่และเอาเสื้อผ้าหนาๆมาใส่ให้พร้อมกับห่มผ้าให้ทาโร่นอนพัก

 

 

 

            เมื่อรีคอนทำทุกอย่างเสร็จ รีคอนก็เข่าทรุดนั่งลงข้างเตียงด้วยความเหนื่อยล้า รีคอนนั่งได้สักพักก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำล้างตัวล้างปากบ้างเมื่อทำอะไรเสร็จแล้ว รีคอนก็เดินมาดูอาการของทาโร่

 

 

 

            “ทาโร่...เจ้าได้ยินข้ามั้ย” รีคอนพูดเรียกแต่ทาโร่ก็ยังแน่นิ่ง รีคอนขมวดคิ้วทันที

 

 

 

            “ทาโร่...ทาโร่!!” รีคอนพูดเรียก แต่รีคอนก็ต้องชะงักเมื่อเห็นของเหลวสีแดงที่ใหลลงมาจากซอกคอของร่างบาง รีคอนรีบพลิกคอของทาโร่ดูก็พบว่ามันเป็นรอยกัดราวกับถูกแวมไพร์กัดแต่ถ้าดูดีๆมันจะเล็กกว่ามาก

 

 

 

            “ทาโร่เจ้าได้ยินข้ามั้ย” รีคอนพูดถาม ทาโร่ก็ยังคงนิ่งเงียบอยู่ รีคอนกัดฟันแน่นด้วยความโกรธนึกโทษตัวเองที่ไม่ดูให้ดีว่าทาโร่มีแผลตรงไหนบางมั้ย รีคอนกัดเข้าที่แขนของตนเองและใช้เลือดหยดลงที่ปากแผลของทาโร่ซึ่งเลือดของรีคอนนั้นสามารถทำให้แผลของ ร่างเล็กหน้าซีดราวกับกระดาษซึ่งตอนแรกรีคอนไม่สังเกตุเลยสักนิดเพราะผิวของทาโร่ค่อนข้างขาวพอสมควร

 

 

 

            “อึก...” ทาโร่ขยับตัวเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ได้ฟื้นขึ้นมาอย่างเต็มที่ ซึ่งรีคอนก็พอใจที่ได้เห็นว่าอย่างน้อยร่างบางตรงหน้าก็ยังคงตอบสนองอยู่บ้าง

 

 

 

            “ทาโร่ เจ้าได้ยินเสียงของข้ามั้ย” รีคอนพูดถามทาโร่แผ่วเบา

 

 

 

            “อืม...” ทาโร่ตอบกลับในลำคอแต่ตาก็ยังคงปิดอยู่

 

 

 

            “เจ้าเจ็บตรงไหนอีกมั้ย” รีคอนรีบพูดถาม ทาโร่ส่ายหน้าช้าๆ และค่อยๆลืมตาขึ้นมามองหน้ารีคอนพร้อมกับยิ้มจางๆ

 

 

 

            “คุณช่วยผมหรอ” ทาโร่ถามเสียงแผ่วเบา

 

 

 

            “ข้าช่วยเจ้าไว้ และเจ้าต้องตอบแทนข้า” รีคอนพูดเสียงเรียบ

 

 

 

            “ผมไม่มีอะไรจะให้คุณหรอกนะ” ทาโร่พูดบอก

 

 

 

            “สิ่งตอบแทนของเจ้าที่จะต้องให้ข้ามันไม่มีอะไรมากมายหรอก” รีคอนพูดบอก

 

 

 

            “แล้วคุณต้องการอะไร”

 

 

 

            “ข้าพึ่งจะได้รู้ความรู้สึกจริงๆของข้า จริงๆข้าก็ไม่แน่ใจ...แต่สิ่งที่ข้าจะขอเจ้าคือ...” รีคอนชะงักนิ่งเพราะไม่กล้าที่จะพูดขอไปเนื่องจากกลัวร่างบางจะเข้าใจผิดในสิ่งที่ตนจะสื่อ

 

 

 

            “คุณต้องการอะไร...”

 

 

 

            “ข้าต้องการให้เจ้า...อยู่กับข้า...ตลอดเวลา...จนชีวิตของเจ้าจะดับสูญ” รีคอนพูดบอกซึ่งมันทำให้ทาโร่นิ่งไปนิดกับคำขอของรีคอน ทาโร่ค่อยๆลุกขึ้นมานั่งพิงกับหัวเตียงด้วยร่างกายที่อ่อนล้า

 

 

 

 

            “มันจะเป็นไปได้หรอ...ผมเป็นมนุษย์ชีวิตของผมมันสั่นมาก...คุณเป็นหมาป่าหรือสิ่งมีชีวิตที่เป็นอมตะ...คุณมีชีวิตยืนยาวแต่ผม...” ไม่ทันที่ทาโร่จะได้พูดจบ รีคอนก็ขยับเข้ามาปิดปากทาโร่ด้วยปากของรีคอนเอง รีคอนหยุดนิ่งอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานกว่าจะพลักตัวออกจากทาโร่

 

 

 

 

            “เจ้ารู้มั้ย...หมาป่าเมื่อมอบสัญลักษณ์ให้ใคร...หากคนๆนั้นได้ตายร่างของข้าก็จะสลายลงไปด้วย” รีคอนพูดบอกทำให้ทาโร่ชะงักกึก

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่เก้า!!++++++++++

ห่างหายคู่นี้ไปนาน ขอมาต่อคู่นี้บ้างนะค่า

 

 

 

ความคิดเห็น