HoneyV

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เรียกผัวครั้งที่ 4 : ความฝันบ้าๆ (Hot)

ชื่อตอน : เรียกผัวครั้งที่ 4 : ความฝันบ้าๆ (Hot)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2561 16:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรียกผัวครั้งที่ 4 : ความฝันบ้าๆ (Hot)
แบบอักษร


4


“ยาหยี”

“อื้มม”. ร่างบางขยับตัวบิดร่างกายนิดๆ ไออุ่นจากอ้อมอกแกร่งทำเธอต้องมุดหน้าเข้าหาอกแกร่งนั่นไม่ยอมปล่อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า...

“อ๊ะ คุณ”

“หืม ตื่นแล้วหรอ” ชายหนุ่มรูปงาม ยาหยีพยายามขยับตัวออกจากอ้อมกอดนั่น ตากลมพยายามปรับโฟกัสให้มองเห็นได้ชัดขึ้นกว่าเดิม

เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน

ก่อนที่ร่างบางจะนึกอะไรได้ ปากอิ่มก้โดนครอบครองจากคนตัวโตที่โน้มเข้ามาคร่อมตัวเธอเอาไว้ เอวบางใต้ชุดนอนผ้าบางพริ้ว โดนล้วงเข้ามาสัมผัสบีบเร้าให้หญิงสาวโอนอ่อนตามเขา

“อื้มม”


“ยาหยี”

“หืมม”

“เป็นอะไรลูก”

“อ่า คุุณแม่”

ยาหยีค่อยๆลืมตาตื่นจากภวังค์ เห็นยุวดีกำลังโน้มตัวลงมาหาเธอ ร่างบางหายใจหอบถี่ นอนสั่นจนยุวดีนึกห่วง ลูกสาวคนนี้นี่ยังไง นอนส่งเสียงครางฮือจนเธอตกใจนึกว่าเธอจะไม่สบายเพราะนอนแปลกที่ในคืนแรก

ฝันไปหรือนี่ … บ้าจริง!!

…………………

“ยาหยีออกมาถ่ายแบบตามปกติ ด้วยรถหรูคันใหม่ แต่เธอเลือกคันที่เตะตาน้อยที่สุด รถสปอร์ตหน่ะเธอไม่กล้าหยิบกุญแจมาขับหรอก จริงๆแล้วเธอจะขับไอ้แก่นั่นแหละ แต่มันดันสตาร์ทไม่ติดสักที ธนาเลยให้ใช้รถที่มีในบ้านไปก่อนได้เลย

ยาหยีบอกยุวดีว่ามาติวหนังสือเด็กให้มอปลายตามเคย ยุวดีเองก็ต้องผันตัวมาทำธุรกิจช่วยสามีเหมือนกัน แม้จะต้องปรับตัวอีกเนอะก็ตามที แต่ยุวดีเองก็หัวไวอยู่แล้วจึงไม่ยากเกินความสามารถของเธอ

“น้องหยี” พี่ฝนผู้จัดการส่วนตัวของยาหยีจริงๆแล้วเธอเป็นเพื่อนรุ่นพี่ที่มหาลัย เห็นแววความเป็นดาวเด่นของยาหยีจึงชวนมาถ่ายแบบด้วย จนกลายมาเป็นผจก.ส่วนตัว

“คะพี่ฝน” ยาหยีเอ่ยตอบโดยไม่ได้มองหน้าฝนกลับ เพราะหลับตาเพื่อแต่งหน้าอยู่

“มีงานต่างจังหวัดวันเสาร์นี้นะ เขาใหญ่หน่ะ”

“พี่ฝน พี่ก็รู้น้องรับงานต่างจังหวัดไม่ได้นี่คะ”

“งานนี้รับเถอะ เพราะค่าเสียเวลาคุ้มมากเลยนะ อีกอย่าง...” ยาหยีลืมตาเมื่อเสียงเจื้อยแจ้วของฝนเงียบไป

“อะไรก็ไม่เอาหรอกค่ะ”

“ณเดชณ์ก็ไปด้วยนะ”

“พี่ฝน!!!” >< ยาหยียิ้มเขินจนตาหยี ณเดชณ์คือดารายอดนิยม ที่ยาหยีแสดงออกมาตลอดว่าปลื้มเขาเอามากๆ. และยอมรับเลยว่าจิตใจเริ่มไขว้เขวนิดๆ กับกฎที่เธอตั้งไว้และไม่เคยคิดจะแหกมัน

“ไปนะ ฉันอยากให้แกรับงานนี้มากๆเลย”

“หืม ทำไมคะ” ปกติฝนไม่ใช่คนบ้าดารา หรือชอบเที่ยวตจว.อะไรขนาดนั้น และไม่เคยคิดตื้ออะไรยาหยีเกี่ยวกับการรับงานด้วย

“ก็เปล่า ฉันเห็นแกปลื้มณเดชณ์มานานละ เลยอยากให้แกได้ร่วมงาน เผื่อจะมีสปาร์คไง อิอิ”

“งื้อ พี่ฝน น้องเขินนะ”

“สรุปรับนะ”

“อื้มม...ค่ะพี่”

ไม่นานยาหยีก็ทำงานเสร็จเรียบร้อย ช่วงเวลานี้ยุวดียังไม่เข้าบ้าน ยาหยีเลยถือโอกาสไปช้อปปิ้งซะเลย เพราะเธอก็ไม่อยากเข้าบ้านเร็วเหมือนกัน

“หยี กระเป๋าใบนี้!!!” แนนนี่เพื่อนในก๊วนของยาหยีเอ่ยทัก เมื่อร่างบางสวยเฉี่ยวดูไฮโซเดินเข้ามาในร้านอาหารที่แนนนี่กับสไปร์ทมานั่งรอ

“คอลเลคชั่นใหม่จ่ะ” สไปร์ทเอ่ยทักขึ้นบ้าง. ยาหยีคิดไม่ผิดเลยที่เลือกใบนี้มาถือ ตามคำแนะนำของฝน เพราะฝนเองนี่แหละเทรนการใช้ของแบรนด์เนมให้กับเธอ เอาจริงๆยาหยีก็ไม่ได้สนใรอะไรมากหรอก แต่เพื่อให้งานติดต่อเข้ามาตลอดเธอจึงต้องเปลี่ยนตัวเองให้ทันตามกระแสและให้ดูแฟชั่นนิสต้ามากกว่าเดิม

“ฉันฝากหิ้วไปแล้ว แต่กว่าจะได้ก็คงมะรืน แงงง” แนนนี่โอดโอย ยาหยียกยิ้มอย่างเหนือกว่าไปให้เพื่อนสาว ก่อนจะก้มดูเมนูเพื่อสั่งอาหาร

“พวกแกสั่งกันแล้วหรอ มาถึงนานยัง” เพราะเห็นเพื่อนนัดมาร้านนี้ตั้งแต่เธอยังอยู่ที่ตึกที่ทำงานเมื่อต้นชั่วโมง

“ไม่นานๆ สั่งไปละ เดี๋ยวคงตามมา ไม่ยอมอ่านไลน์จะถามว่ากินอะไรจะได้สั่งรอ”

“ขับรถอยู่หน่ะ ไม่เป็นไรหรอกแก”


“แก เมื่อเช้าฉันวันโคตรแปลกอ่ะ ฝันว่ามีอะไรกับผู้ชาย ขนลุกไปหมด” ยาหยีเล่าเรื่องเมื่อเช้าก่อนตื่นนอนของเธอ เพราะมันรู้สึกแปลกมากๆ ด้วยความที่ไม่เคยมาก่อนด้วยทั้งเรื่องจริงและทั้งในความฝัน

“ฝันเปียกเลยหรอแก ฮ่าๆๆ” แนนนี้ว่าอย่างขำๆ จนยาหยีเขินหน้าแดง

“บ้าแก แต่โคตรเหมือนจริงอ่ะ เหมือนจนขนลุกเลย” ยาหยีลูบแขนตัวเองไปด้วยเบาๆ

“อย่าบอกนะ ว่าแกอยากมีผัว ละเก็บไปฝันเปียกเอา” ยาหยีตาโตที่ได้ยินเพื่อนทักมาแบบนั้น ผัวเผออะไรกันเล่า

“หึหึ ละผู้ชายคนนั้นเป็นใครอะ” ยาหยีก็พยายามนึก แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก ภาพจำค่อนข้างเลือนรางมากๆ

“จำไม่ได้อะ ไม่เห็นหน้า ช่างเหอะแก” ยาหยีโบกมือสบัดความคิดออกไป แล้วเริ่มทนอาหารที่เพิ่งวางเสิร์ฟ

“เอ้า!! มีจำไม่ได้ด้วย ฮ่าาๆ เฮ้ย สไปร์ทเพื่อนเราจะผัวแล้วนะ แกต้องรีบ!!! จับพี่ไมค์ปล้ำเลย” แนนนี่บอกเพื่อนที่นั่งข้างๆให้กระตือรือร้น

“บ้าแก พูดอะไรไม่รู้” สไปร์ทเขินจนหน้าแดง พี่ไมค์แฟนหนุ่มของเธอหน่ะดีมาก ไม่เคยคิดเรื่องอย่างว่า ดีจนไม่สไปร์ทรอจนแห้งเหี่ยวแล้ว

“ฮ่าๆๆ”


“เออนี่ เมื่อวานฉันเจอชินกรด้วยแหละ โคตรหล่อเลย เพิ่งเคยเจอตัวจริง” อยู่ดีๆแนนนี่ว่าขึ้น ทำเอายาหยีสำลักน้ำที่กำลังดูดขึ้นผ่านหลอด

แค่ก แค่ก

“เอ้า ทิชชู่ อยู่ดีๆก็สำลัก แกนี่น้า”

“ฉันเคยเห็นบ่อยละแก แต่ก็โคตรหล่อจริงๆ แต่ไม่ธรรมดานะบอกเลย” สไปร์ทว่าบ้าง

“ยังไง เหลามา”

“มีวงในบอกมา ว่านางแบบหรือดาราที่ทำงานกับนาง นางจับกินตับทุกคน”

แค่ก แค่ก

“อะไรของแกวะหยี อะไรติดคออีก” แนนนี่มองเพื่อนที่สำลักน้ำลายจนหน้าแดงไปหมดแล้ว ยาหยีโบกมือส่ายไปมาเบาๆเพื่อบอกว่าไม่ต้องสนใจเธอก็ได้

“จริงป่ะ หูยยย อยากกินบ้างจัง” สไปร์ทว่าด้วนสายตาหื่นๆ ตาลอยเพ้อไปไกล

“แกก็ต้องหาทางเข้าไปใกล้เค้าให้ได้ ทำยังไงก็ได้ให้เขาได้เห็นแก สวยๆหุ่นดีๆอย่างแกฉันว่าไม่ยาก”. แค่สวยหุ่นดี ก็มีอะไรกันได้ง่ายๆเลยหรอ ยาหยีได้แต่ครุ่นคิดในใจ ฟังเพื่อนสองคนจอมมโนเม้าส์กันมันส์ปาก

“ยากอะแก ฉันไม่ใช่ดารานะเว้ย ถ่ายแบบก็ไม่เคย จะได้ไปเจอเขาไม่ง่ายนะ วันนั้นที่เจอก็เห็นที่ผับ อยู่อย่างไกลกันเลย ฮืออ” สไปร์ทหน้างอง้ำอย่างหมดหวัง

“แกฉันว่าพี่ชายเขาก็แซ่บนะ ฉันอ่านบทสัมภาษณ์ของคุณเชนในนิตยสาร บอกเลยว่าโคตรหลัว ยกให้เป็นสามีแห่งชาติไปเลยเอ้า” แนนนี่เปิดลิ้งค์หนังสือเล่มที่ว่าให้สไปร์ทดู

“โหยยย หล่อขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ตายล้าววว ใจจะขาด”

…แค่รูปมันยังน้อยไปแกเอ้ย ถ้าแกได้เจอตัวจริงในระยะประชิดแบบฉันละก็ ไม่หัวใจวายตายเลยหรอ…

ยาหยีฟังเพื่อนเม้าส์มอยเรื่องผู้ชายไปจนทานอาหารอิ่ม พวกเธอสามคนเดินช้อปปิ้งย่อยอาหารกันไปเกือบสองชั่วโมงถึงได้แยกย้ายกันกลับบ้าน

…………………


ยาหยีมาถึงบ้านหลังใหญ่ ที่ยังไงก็ไม่ชินสักทีกับการที่มีคนคอยตามรับใช้ตั้งแต่หน้าบ้านยันในห้องนอน เธอเลือกที่จะไล่ป้าศรีให้กลับไปทำงานตามปกติไม่ต้องตามเธอก็ได้ ระหว่างที่เธอเปลี่ยนชุดอยู่บ้านก็ออกมาเดินดูด้านนอกตามปกติ เห็นป้าศรียืนสั่งงานลูกน้องที่ทำความสะอาดอยู่เป็นห้องสมุด เธอจึงเดินเข้ามาดูเพื่อหาอะไรทำ

“ห้องหนังสือของคุณธนาค่ะ คุณหนูยาอ่านได้ตามสบายเลยนะคะ ท่านไม่หวง”

“หืม” ยาหยีหันมองตามป้าศรีว่าอย่างใจดี

“ท่านยังบอกให้พวกป้าหยิบไปอ่านเลยค่ะ ท่านอยากให้พวกเรามีความรู้เพิ่ม อิอิ ป้าก็ไม่กล้าแตะหรอกนะคะ อ่านไม่ค่อยจะออกหรอกค่า” ป้าศรีแกคงอยู่ที่นี่มานานแล้วแน่ๆ ดูท่าทางไม่น่าจะใช่คนไม่รู้หนังสือด้วยซ้ำ

“ขอบคุณนะคะป้า” ยาหยีว่าตอบไปอย่างยิ้มๆ สักพักป้าศรีกับลูกน้องก็เดินออกไป ในห้องนี้จึงเหลือยาหยีแค่คนเดียว เธอเดินไปตามโซนของชือ่หนังสือที่ปรากฏอยู่สันปก จนมาเจอหนังสือที่เธอสนใจจึงหยิบออกมาอ่าน

“อ๊ะ” ร่างบางสดุ้งสุดตัวที่โดนจู่โจมจากด้านหลัง แขนแกร่งที่ลุกล้ำจนเธอที่พยายามดิ้นอย่างไรก็ไม่เป็นผล เธอพยายามหันมามองแต่ก็โดนมือหนากักใบหน้าหวานเอาไว้

“อย่านะ!!! ฮึก” ยาหยีโดนดันตัวเขาไปด้านหลังชั้นวางหนังสือที่ค่อนข้างจะคับแคบทำให้เธอยิ่งดิ้นหนีได้อย่างยากลำบาก น้ำตาจากความกลัวค่อยๆไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

……………


//คอมเม้นท์คุยกันได้น้า อิอิ//

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}