LADY-ZOMBIE

จะเริ่มติดเหรียญทุกๆ 5 ตอนนะคะ ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุนค่ะ :)

หมาป่าตัวที่ 8 เอวาหมาป่าผู้สดใส

ชื่อตอน : หมาป่าตัวที่ 8 เอวาหมาป่าผู้สดใส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2561 18:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมาป่าตัวที่ 8 เอวาหมาป่าผู้สดใส
แบบอักษร

หมาป่าตัวที่ 8 เอวาหมาป่าผู้สดใส

“สอดเรื่องชาวบ้านเค้าไม่เข้าเรื่อง”เสียงทุ้มกระซิบชิดกกหูฟาแฟงอย่างแหบพร่า เพราะกลัวว่าคนที่อยู่ชั้นล่างจะจับใจความได้ อัลฟ่าอย่างพวกเค้าทั้งการรับกลิ่นและการได้ยินย่อมดีกว่าพวกเบต้าหรือโอเมก้าเยอะ เพราะงั้นตั้งแต่ที่เค้าได้ยินเสียงเดินลงบันไดของฟาแฟง เค้าถึงได้รีบลงมาช่วยอีกฝ่ายไว้ โชคดีที่ฟาแฟงยังไม่เห็นหน้าอีกฝ่าย ไม่งั้น ฟาแฟงได้ผิดใจกับเอเลนแน่ๆ


“.........”ฟาแฟงได้แต่หัวใจเต้นรัว เพราะเสียงของน๊อกซ์ที่กระซิบข้างหูเค้า ใช่ คนที่ลากเค้าขึ้นมาที่ชั้น 2 คือน๊อกซ์ บุคคลที่ควรจะนอนได้แล้ว ไม่ใช่มากอดเค้าแบบนี้! เพราะแขนแกร่งของน๊อกซ์กำลังโอบรัดเอวเค้าไว้แน่น ไหนจะอกแกร่งที่เค้าสัมผัสได้ว่าน๊อกซ์ไม่ได้ใส่เสื้อ อ๊ากกกกกกก!! จะนอนอยู่แล้วทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วจะลงมาอวดร่างกายตัวเองทำไมดึกๆดื่นๆเล่า!!


“ดึกดื่นขนาดนี้ทำไมยังไม่นอนอีก?”นัยน์ตาสีอำพันสะท้อนแสงวาววับ เพราะเค้าสัมผัสได้ว่าเนื้อตัวของฟาแฟงมันนุ่มนิ่ม และหอมหวนยวนใจเค้าจนแทบอยากขย่ำฟาแฟงให้จมอกเค้าจริงๆ


“...................”ฟาแฟงเม้มปากเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เพราะน๊อกซ์เล่นกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น จนตอนนี้ฟาแฟงแทบจะจมหายไปกับอกอีกฝ่ายอยู่แล้ว แล้วทำไมฟาแฟงถึงไม่ขัดขืนเล่า!!!


“ดิ้นมากๆ เดี๋ยวเอเลนมันจับได้จะทำยังไง เธอคงไม่อยากผิดใจกับมันหรอกใช่ไหม หื้ม?”ไอ้ลมหายใจร้อนๆ กับเสียงแหบพร่านี้มันอะไร๊!!! จากที่ฟาแฟงจะขัดขืนน๊อกซ์กลับกลายเป็นอ่อนระทวยเพราะอาการร้อนวูบวาบที่หน้าอย่างหาสาเหตุไม่ได้ซะงั้น บ้าเอ้ย!!!


“ปล่อยผมเลย.........”ฟาแฟงพูดเสียงเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ แต่ยังไงฟาแฟงก็ต้องหาทางออกจากอ้อมกอดของคนฉวยโอกาสอย่างน๊อกซ์ให้ได้ ต่างจากน๊อกซ์นัยน์ตาสีอำพันฉายชัดว่ากำลังสนุก ถือซะว่าส่งท้ายก่อนนอนก็แล้วกัน หึหึ


“ยังไม่ตอบฉันเลยว่าทำไมยังไม่นอน หื้ม?”ยิ่งพูดก็ยิ่งใกล้ น๊อกซ์แกล้งหายใจรดใบหูอีกฝ่าย จนเค้ารู้สึกได้ว่าร่างกายของฟาแฟงกำลังอ่อนยวบแถมยังส่งกลิ่นเชิญชวนอันตรายมาให้เค้าอีก นั้นยิ่งทำให้นัยน์ตาสีอำพันส่องประกายวาบท่ามกลางแสงจากด้านนอกที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา


“อื้อ......”อะ.....ไอ้....เสียงน่าอายนี้มันอะไร แล้วไหนจะไอ้ร่างกายที่อ่อนยวบยาบนี้มันอะไรอีกเล่า ฟาแฟงได้แต่ยกธงขาวยอมแพ้ให้น๊อกซ์แล้วจริงๆ เพราะเค้าไม่สามารถต่อต้านน๊อกซ์ได้แล้ว เพราะกลิ่นแปลกๆกับสัมผัสของน๊อกซ์มันทำให้เค้าร้อนวูบวาบตัวอ่อนยวบเหมือนคนหมดแรงซะงั้น


“ส่งเสียงแบบนี้หมายความว่าไง”น๊อกซ์กัดกรามแน่นเพราะไอ้เสียงเมื่อกี้ของฟาแฟงทำเอาร่างกายเค้าเริ่มส่งปฏิกิริยาอันตราย แต่เพราะความอยากแกล้งอีกฝ่ายมีมากกว่าเค้าจึงได้แต่ทรมานตัวเองต่อไปเพื่อให้ตัวเองได้บรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้


“ปล่อยผม........”ฟาแฟงหดคอหลับตาหนีริมฝีปากของน๊อกซ์ที่ไล่ตามมากระซิบข้างหู โอ๊ย! เมื่อไรน๊อกซ์จะปล่อยเค้าสักที แค่นี้เค้าก็แทบจะตายแล้ว รู้งี้เค้าไม่น่าลงมาเลย บ้าเอ้ย!


“ที่หลังอย่าลงมาดึกดื่นๆอีกเข้าใจไหม?”น๊อกซ์ถามเสียงเรียบพยายามสงบสติตัวเอง เพราะฟาแฟงเริ่มส่งกลิ่นหอมยั่วยวนออกมาจนน๊อกซ์เริ่มจะทนไม่ไหว ให้ตายเถอะฟาแฟง..........นายมันน่าขย่ำจริงๆนั่นแหละ เพราะน๊อกซ์เริ่มจะสับสนจึงทำให้น๊อกซ์คลายแรงรัดลงไปโดยไม่รู้ตัว


“อะ......อืม”ฟาแฟงรีบสลัดตัวเองก่อนจะเม้มปากแล้วรีบวิ่งหนีน๊อกซ์เข้าห้องตัวเองทันที


ปึง

“ให้ตายสิ.......หึหึ”นัยน์ตาสีอำพันสว่างวาบในความมืด ลิ้นสีสดแลบเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย อีกเพียงแค่นิดเดียว หากฟาแฟงไม่สลัดตัวออก เค้าบอกได้แค่ว่า ฟาแฟงคงได้โดนเค้าขย่ำจริงๆนั้นละ แต่ก็ดีแล้วที่ฟาแฟงสลัดตัวออกก่อน เพราะเค้าเองก็ยังมีอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทำเลย จะปล่อยให้ความอยากของตัวเองมาทำลายแผนที่เค้าวางไว้เพื่อต้อนรับสมาชิกใหม่อย่างฟาแฟงได้ยังไงเล่า


***


“เมื่อคืนนอนไม่หลับหรอ?”เสียงของโซลเอลที่นั่งทานข้าวอยู่ฝั่งตรงข้ามฟาแฟงถามอย่างแปลกใจ เบสเทียสที่นั่งข้างๆโซลเอลขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะเหลือบมองหน้าโซลเอลอย่างหวงๆ ต่างจากโซลเอลที่แม้จะเห็นสายตาของเบสเทียสแต่ก็มองเมินไม่สนใจ


“นิดหน่อยครับ สงสัยจะแปลกที่”ฟาแฟงอ้อมแอ้มตอบก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าว เหมือนวันนี้ฮาวส์ทำกับข้าวอร่อยมาก ทั้งที่จริงๆแล้วฟาแฟงกำลังเขิน ใช่เค้าเขิน เพราะเมื่อคืนนี้หลังจากเค้าหนีน๊อกซ์เข้ามาในห้อง เค้าก็เอาแต่ฟุ้งซ่าน จมูกก็เอาแต่ได้กลิ่นของน๊อกซ์ สมองก็เอาแต่นึกถึงภาพของน๊อกซ์ และที่ร้ายแรงที่สุดคือเค้าดันรู้สึกวูบวาบกับสัมผัสของน๊อกซ์ อ๊ากกกกกกกกก!!! ผู้ชายอย่างน๊อกซ์นี้มัน......... 


นี้ฟาแฟงนึกถึงน๊อกซ์อีกแล้ว ไม่นะ!...................


“ฟาแฟง........”โซลเอลได้แต่กระพริบตาปริบๆ มองฟาแฟงที่กำช้อนส้อมในมือแน่น เดี๋ยวหน้าแดงเดี๋ยวหน้าตาเหมือนอยากฆ่าใครจนโซลเอลแปลกใจ แต่พอยิ่งเรียกสติฟาแฟง ฝ่ามือของเบสเทียสกลับบีบต้นขาเค้าแน่นขึ้น โซลเอลหันไปทำตาดุใส่ แต่นอกจากเบสเทียสจะไม่ปล่อยแล้ว เจ้าตัวยังลูบขึ้นลงอย่างถือดีอีก


“.............”


“ปล่อย.......”โซลเอลจับมือของเบสเทียสให้เอามือออกจากขาตน แต่เบสเทียสทำเพียงเลิกคิ้ว ก่อนจะยื้อแรงจับที่ต้นขาของโซลเอล ยิ่งโซลเอลปฏิเสธเบสเทียสมากเท่าไร เบสเทียสจะยิ่งยัดเหยีดตัวเองให้โซลเอลมากเท่านั้น!


“อรุณสวัสดิ์ฮะ ทุกคน!!”เสียงใสๆของเด็กผู้ชายผมสีดำ นัยน์ตาสีเขียวใส เอ่ยทักคนที่นั่งอยู่ในห้องทานอาหารอย่างอารมณ์ดี ต่างจากชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังทำหน้าตาง่วงงุน ก่อนจะอ้าปากหาวแล้วโอบไหล่เล็กของเด็กชายไว้แล้วเดินเข้ามาภายในห้องทานอาหาร


“อ่า.....อรุณสวัสดิ์เอวา”โซลเอลมองเมินเบสเทียสก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้เอวาที่กำลังนั่งอยู่เกือบท้ายโต๊ะอาหาร โดยมีพี่ชายอย่างเอเลนเลื่อนโต๊ะให้ เด็กชายตัวน้อยยิ้มกว้างให้ทุกคนไม่เว้นแม้แต่เบสเทียสที่จำใจต้องยิ้มมุมปากให้เอวา เพราะไอ้สายตากดดันกึ่งข่มขู่ของเอเลนที่ยืนอยู่ด้านหลังเด็กชาย ไอ้โรคติดน้องเข้าขั้นนี้มันน่ารำคาญชะมัด.........


“เอวา?”ฟาแฟงเงยหน้าขึ้นมาจากจานข้าวก่อนจะชะงัก เมื่อหันไปเห็นเอเลน เอเลนจ้องมองฟาแฟงนิ่งๆ ก่อนจะหรี่ตาจับผิด ต่างจากเด็กชายเอวาที่ยิ้มกว้างให้ฟาแฟงอย่างเป็นมิตร


เอเลน? เอวา? 2 คนนี้สินะ ถ้างั้นเมื่อคืนเอเลนคนพี่นี้ก็กำลังทำเรื่อง 18+ !!! แต่เดี๋ยวก่อนนะ แล้วผู้ชายอีกคนเป็นใครละ? ฟาแฟงมองหน้าเอวาก่อนจะส่ายหน้า ไม่น่าใช่ พี่น้องกันหนิจะทำเรื่องแบบนั้นได้หรอ?...... ไม่น่าใช่เอวา งั้นก็โซลเอล? ยิ่งไม่น่าใช่ใหญ่ ดูจากท่าทางของเบสเทียสแล้ว ไม่มีทาง.........


ถ้างั้นคนที่ทำเรื่อง 18+ กับเอเลนคือใครละ?..............


“พี่ฟาแฟงสินะฮะ พี่เอเลนบอกว่าพี่เป็นสมาชิกใหม่ ยินที่ได้รู้จักนะฮะ ผมชื่อเอวา อายุ 15 ปีฮะ”ฟาแฟงกำลังใช้ความคิดก่อนจะชะงักหน้าหน้าสบตากับเอวา ก่อนเค้าจะตาพร่า ใช่ ตาพร่า เพราะไอ้รอยยิ้มหวานๆของเอวากระแทกตาเค้าเข้าอย่างจัง เอวามีรอยยิ้มที่สดใสมาก อีกฝ่ายเหมือนกับเทวดาตัวน้อยจริงๆ.....


“มองอะไรนักหนา”


“อะ........อืม....ยินดีที่ได้รู้จัก”ฟาแฟงต้องรีบดึงสติตัวเองกลับมาเพราะไอ้สายตาเชือดเฉือนเหมือนจะฆ่าเค้าให้ตายของเอเลน เอวาเอียงคอก่อนจะยิ้มแป้นแล้วหันไปหาพี่ชายของตนข้างหลัง ฟาแฟงได้แต่อึ้งกับการเปลี่ยนสีหน้าของเอเลน เมื่อกี้เอเลนยังส่งสายตาขู่ฆ่าฟาแฟงอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับยิ้มหวานจนเค้าขนลุก!


“พี่เอเลนฮะ วันนี้เอวาอยากกินซีเรียลกับนมฮะ พอกินเสร็จพี่เอเลนพาเอวาไปกินเค้กด้วยนะ”เอวาพูดเสียงหวานใส่พี่ชายอย่างออดอ้อน ทำเอารอยยิ้มของเอเลนยิ่งกว้างมากกว่าเดิม ฝ่ามือใหญ่ลูบหัวเอวาก่อนจะโยกไปมาอย่างหมั่นเขี้ยว


“ได้สิ”เอเลนยิ้มกว้างก่อนจะส่งสายตาขู่อาฆาตทุกคนบนโต๊ะ ว่าอย่ามายุ่งกับเอวาเด็ดขาดไม่งั้นอย่าหาว่าเค้าไม่เตือน โดยเฉพาะฟาแฟงที่โดนหนักกว่าใครเพื่อน จนต้องก้มหน้าก้มตากินข้าว โดยมีเสียงคุยกันของเอวากับโซลเอลแทน


“เมื่อวานพี่เอเลนพาไปเล่นเกมเซ็นเตอร์มาฮะ สนุกมาก”


“หื้ม งั้นหรอ”โซลเอลได้แต่ตอบรับเท่านั้นไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก เพราะตอนนี้ฝ่ามือของเบสเทียสเล่นลูบขึ้นมาจนจะถึงขาอ่อนเค้าแล้ว


“โอ๊ะ อรุณสวัสดิ์ฮะพี่น๊อกซ์”เสียงทักทายของเอวา ทำให้ฟาแฟงที่กำลังทานข้าวถึงกับชะงัก ช้อนในมือกำแน่น ก่อนจะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนแปลกๆ แล้วไอ้เหตุการณ์เมื่อคืนนี้จะย้อนกลับมาในหัวทำซากอะไรเล่า!!!


“อืม”น๊อกซ์ทำเพียงแค่ตอบรับเอวาในลำคอ ก่อนจะเบนสายตาไปทางคนหน้าสวยที่กำลังก้มหน้าหลบสายตาน๊อกซ์ ก่อนจะหันไปพยักหน้าทักทายโซลเอลและเบสเทียส


“เดี๋ยวผมไปตักข้าวให้นะครับ”โซลเอลอาสาก่อนจะลุกขึ้นยืน ทำให้มือของเบสเทียสจำต้องปล่อย นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มแสดงความหงุดหงิดออกมาเพียงชั่วครูก่อนจะหายไป แล้วก้มหน้าทานข้าวต่ออย่างเงียบๆ


“อาหารอร่อยไหมฟาแฟง?”น๊อกซ์ถามเสียงเรียบพลางจ้องคนหน้าสวยที่เอาแต่ก้มหน้าหลบหน้าเค้า เอวาเอียงหัวมองทั้ง 2 คนอย่างงงๆ


“อืม”ฟาแฟงตอบอ้อมแอ้ม ก่อนจะกินข้าวไปเงียบๆ คนอยู่กันตั้งเยอะแยะทำไมต้องมาถามเค้าคนเดียวด้วยเล่า!


“คงจะจริง เพราะเธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานจนไม่สนใจใครเลย”น๊อกซ์พูดเย้า นัยน์ตาสีอำพันวาววับ เพราะเมื่อคืนฟาแฟงส่งกลิ่นหอมมาแกล้ง(?)น๊อกซ์ ทำให้กว่าเมื่อคืนน๊อกซ์จะจัดการตัวเองเสร็จก็ปาไปเกือบตี 2 เพราะฉะนั้นวันนี้เค้าถึงได้เตรียมแผนมาเพื่อฟาแฟงโดยเฉพาะจริงๆ


“...........”ถ้าไม่ใช่เพราะอาหารของฮาวส์ยังไม่หมด ฟาแฟงคงลุกออกไปแล้ว น๊อกซ์ได้แต่สายหัวกับท่าทางของฟาแฟง ก่อนจะหันไปพยักหน้าทักทายเอเลนที่เดินออกมาพร้อมโซลเอลที่ยกอาหารมาให้เค้า เอเลนทำเพียงแค่พงกหัวขอบคุณเรื่องเมื่อคืน ก่อนจะเดินเข้าไปหาเอวา


“ขอบใจ”โซลเอลเพียงพยักหน้ารับ ก่อนจะนั่งลงที่เดิม แล้วเริ่มทานอาหารต่อ โดยไม่สนว่าเบสเทียสจะเอามือมาวางไว้ที่เดิมก็ตาม ต่างจากเบสเทียสที่เริ่มหงุดหงิดซะเองเพราะโซลเอลเล่นไม่สนใจเค้าเลย


“ขอบคุณฮะพี่เอเลน”เอวายิ้มกว้างเมื่อพี่ชายเอาอาหารมาวางตรงหน้าตามที่ตนขอไป เอเลนยิ้มกว้างให้ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ แล้วเริ่มทานไปมองหน้าน้องชายที่ทานไปแล้วชวนเอเลนคุยไปเรื่อย โดยทั้ง 2 คนตัดขาดจากภายนอกโดนสิ้นเชิง


“พี่มึง นี้มันกำลังเกิดอะไรขึ้นกันวะ?”ไคย์ที่กำลังจะเดินเข้าไปทานอาหารถึงกับชะงักขา หันกลับไปถามแทมป์ที่เดินตามหลังมาแทน เมื่อวานนี้ดีที่ซัมเมอร์มาบอกเค้าว่าลูกพี่ใหญ่พาฟาแฟงกลับไปแล้ว เค้าถึงได้หมดห่วงหน่อย ตอนแรกที่หาฟาแฟงไม่เจอเค้าก็ร้อนรนอยู่หรอก แต่พอซัมเมอร์บอกเค้าก็โล่งใจ ถึงได้เล่นสเก็ตฯซะลืมเวลาจนโดนไอ้พี่แทมป์ดุโทษฐานกลับบ้านดึกไปนิส


“หิวข้าวไม่ใช่ไงวะ ไปกินสิ”แทมป์บ่นไม่จริงจังนัก ก่อนจะถอนหายใจมองบรรยายกาศในห้องอาหารอย่างปลงๆ คู่หนึ่งก็เข้าสู่โลกที่มีเพียงแค่ 2 เรา อีกคู่ก็เอาแต่เย็นชาใส่กัน อีกคู่ก็มองกันไปมา อืม..... ทำไมเค้ารู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน? ก่อนจะหันไปมองหน้าไคย์ที่กระตือรือร้นกึ่งลากกึ่งดึงเค้าไปทานข้าว


“เออ ใช่ ไปพี่มึงไปแดร๊กข้าวกัน”แล้วไอ้ตัวดีอย่างไคย์ก็ลากเค้าเข้าไปตักข้าว เอาเถอะ ยังไงเค้ายังมีเพื่อนโสดละวะ.................


***


อาณาเขตปกครองเขตที่ 5

ภายในคฤหาสน์เขต 5 บนชั้น 2 ในห้องหนึ่ง ร่างเปลือยเปล่าสองร่างกำลังกอดรัดพันอย่างเร้าร้อน ร่างกายแกร่งกำยำกำลังขยับโยกร่างเล็กกว่าอย่างดุดัน


“อ๊ะ..........อื้อออออ”เสียงครางแผ่วจากริมฝีปากร่างเล็กครางเครือเพราะสะโพกสอบกระแทกกระทั้นเข้าหาช่องทางเล็กของเค้าอย่างรุนแรง


“.........”ไม่มีแม้แต่เสียงที่บ่งบอกว่ากายแกร่งกำลังสุขสม มีเพียงนันย์ตาสีเทาเจือไปด้วยแววแค้น ก่อนจะกระแทกเอวเข้าหาร่างเล็กเพื่อระบายโทสะที่มันสุ้มอยู่ในใจ


“ฮึก.......อะ.......”ร่างเล็กขยุ้มมือกับผ้าปูเตียงอย่างเจ็บปวด แม้ร่างกายจะตอบสนองต่อสัมผัสของอีกฝ่ายอย่างวาบหวาม แต่ภายในใจของเค้ากำลังรวดร้าว เพราะสุดท้ายแล้วตนก็เป็นเพียงแค่ที่ระบายอารมณ์ของอีกฝ่ายเพียงเท่านั้น


พั่บ พั่บ พั่บ

กรร

เสียงเนื้อกระทบกันดังอย่างหยาบโลน มือแกร่งจับสะโพกเล็กไว้ก่อนจะเพิ่มจังหวะเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ ชายหนุ่มส่งเสียงคำรามในคอ ก่อนจะปลดปล่อยน้ำเชื้อสีขาวขุ่นในช่องทางเล็ก แล้วถอดถอนตัวเองออกมาอย่างไม่ไยดี


“อ๊ะ.............”ร่างเล็กสั่นกระตุก แม้ชายหนุ่มจะปลดปล่อยแล้ว แต่เค้ายังไม่ได้รับการปลดปล่อย กายแกร่งลุกขึ้นจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่ไยดี มือเล็กกำผ้าปูแน่น ก่อนจะพาดแขนทับไว้กับดวงตาที่รื้นไปด้วยน้ำตา


“ฮึก..........”สุดท้ายแล้วน้องชายคนรองอย่าง แฟรงค์ ไฮฟ์ มีอะไรที่เป็นของตัวเองบ้าง แม้แต่ร่างกายของพี่ชายที่เค้าเทิดทูนบูชายังได้แตะต้องยามที่อีกฝ่ายหาที่ระบายอารมณ์เท่านั้น นอกนั้นเค้าก็เป็นบุคคลที่ไม่มีใครต้องการ


***


“ยินดีจริงๆที่คุณยอมมาพบผม”เสียงของชายหนุ่มรูปร่างกำยำ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว ผมยาวสีเทาที่มัดรวมเป็นหางม้า กับนัยน์ตาสีเทาที่เป็นเอกลักษ์ของตระกูลไฮฟ์ คนคนนี้คือ ฟรอย ไฮฟ์


ฟรอยผายมือเชิญชายหนุ่ม รูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทภูมิฐาน นัยน์ตาสีแดงภายใต้แว่นกรอบเงิน ให้นั่งลงที่โซฟารับแขกภายในบ้านของตน


“โอ้ว ยินดีจริงๆที่ผมได้พบผู้กับนำคนใหม่ของเขต5 มิสเตอร์ไฮฟ์”ชายหนุ่มสวมแว่นเอ่ยตอบรับอย่างเป็นมิตรพลางส่งยิ้มการค้าให้อีกฝ่าย ก่อนจะนั่งลงตามที่ฟรอยเชื้อเชิญ ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของบ้านยิ้มตอบรับ


“เช่นกันครับ มิสเตอร์วาเก้นส์ ผู้นำของเขต 2”ฟรอย ไฮฟ์ ส่งยิ้มทางการค้ากลับไปเช่นกัน นัยน์ตา2สีสบกันอย่างพึงพอใจ ก่อนที่ฝ่ายของวาเก้นส์จะเริ่มเอ่ยเข้าเรื่อง


“เข้าเรื่องดีไหมครับ เวลาของผมค่อนข้างเป็นเงินเป็นทอง”วาเก้นส์ยิ้มรับพลางเหลือบมองนาฬิกาตัวเอง นิ้วเรียวเคาะหน้าปัดนาฬิกา


“ผมอยากได้คนคนหนึ่งจากเขต 3 ”ฟรอยนั่งหลังตรงพลางมองหน้าวาเก้นส์อย่างเคร่งขรึม ต่างจากวาเก้นส์ที่ย่นคิ้วอย่างลำบากใจ


“เป็นไปได้ผมไม่ค่อยอยากหาเรื่องพวกเขต 3 สักเท่าไร คุณก็รู้พวกเทเนบริสเล่นด้วยยาก”วาเก้นส์ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ใครๆก็รู้จักน๊อกซ์ เทเนบริส ชายผู้กระหายอยากในการต่อสู้ ยิ่งวีรกรรมของอีกฝ่ายก่อนขึ้นรับตำแหน่งยังทำให้พวกผู้นำจากเขตอื่นเข็ดขยาด หากไม่จำเป็นวาเก้นส์ก็ไม่อยากไปขัดขาพวกเทเนบริสหรอก ต่างจากฟรอยที่ยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ


“ผมจ่ายให้คุณได้เท่าที่คุณต้องการ เรียกมาได้เลย”วาเก้นส์เลิกคิ้ว นัยน์ตาสีแดงพราวระยับเมื่อของแลกเปลี่ยนเป็นอะไรที่เค้าชื่นชอบ รอยยิ้มการค้าถูกจุดขึ้นอีกครั้ง


“ถ้างั้นผมก็พอจะมีทางอยู่บ้าง”มือของวาเก้นส์ประสานกันบนตัก ฟรอยเองก็ยิ้มถูกใจ ก่อนจะยื่นรูปใบหนึ่งให้วาเก้นส์


“ทำยังไงก็ได้ให้ได้ตัวคนในรูป ไม่ว่าจะเสียเท่าไรผมก็ยอม”นัยน์ตาสีเทาเข้มของฟรอยวาววับ ต่างจากวาเก้นส์เมื่อได้รับรูปจากฟรอย์ เค้าถึงกับนิ่งงันไป ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มเย็น


“ผมอาจจะต้องยืมมือจากพวกเขต 4 อีกที เพราะดูท่าจะงานหยาบ”


***


ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผมสั้นสีเทาอ่อน กำลังยืนอยู่ด้านนอกห้องรับแขกอย่างวิตกกังวล นัยน์ตาสีเทาอ่อนสั่นระริก แฟรงค์กำลังเครียด ตนไม่ได้เครียดเพราะพี่ชายต่างมารดาอย่างฟรอยจะพาตัวน้องชายนอกคอกอย่างฟาแฟงกลับมา แต่เค้ากำลังเป็นกังวลแทนฟรอย


ไม่ใช่ว่าแฟรงค์ไม่เคยได้ยินเรื่องของพวกเขต 3 แต่เพราะเค้าได้ยินน่ะสิเค้าถึงรู้ว่าฟรอยกำลังไปยุ่งกับพวกที่ไม่น่าจะยุ่งด้วยที่สุด ไอ้พวกเขต 3 มีแต่พวกบ้าเลือดทั้งนั้น


“ก็แค่น้องชายนอกคอก ทำไมพี่ต้องยึดติดกับมันนักหนา”ริมปากช้ำสีสดเม้มแน่นอย่างเจ็บปวด ก่อนตนจะเดินออกมาจากห้องรับแขก


“ผมมันก็แค่ตัวแทนของฟาแฟงสินะ หึ” รอยยิ้มสมเพชตัวเองของแฟรงค์ถูกจุดขึ้นอย่างอยากลำบาก ข้อมือขาวกำแน่นจนขึ้นข้อ ต่างจากแววตาสีเทาอ่อนที่สั่นระริกอย่างเจ็บปวด แฟรงค์สาบานว่าไม่ว่าฟรอยจะเป็นศัตรูกับคนทั้งโลกเค้าก็จะยืนอยู่ข้างพี่ชายที่รักของเค้าตลอดไป


****************************************************

​บัตรประจำตัวประชาชนหมาป่า

ชื่อ เอวา นามสกุล ฟรองค์ซัวว์

อายุ 15 ปี

สถานะในฝูง เบต้า (ลูกฝูง)

เพศ ชาย (โอเมก้า)

วันเกิด 2 พฤศจิกายน

กรุ๊ปเลือด B

ส่วนสูง 160 ซม.

น้ำหนัก 48 กก.

สิ่งที่ชอบ พี่เอเลน,น้ำปั่น

สิ่งที่ไม่ชอบ พี่เอเลนตอนดุ

“โลกของเอวาคือพี่เอเลนฮะ”

​*****************************************

สวัสดีรีดเดอร์ที่รักทุกคนค่ะ 

สำหรับตอนนี้นั้นบอกได้เเค่ว่าเริ่มจะเข้าสู่เนื้อเรื่องหลักเเล้วค่ะ เวลาในเรื่องจะเริ่มเร็วขึ้น หุหุ 

ส่วนNCในตอนนี้นั้นเรียกน้ำย่อย ถ้าเขียนไม่ดีไรท์ขออภัยด้วยค่ะ แต่จะค่อยๆปรับปรุงไปเรื่อยๆนะค่ะ

แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ 

ปล.8ตอนที่ผ่านมาอีตาพระเอกออกมาน้อยมาก เศร้าใจ

*******************

ช่วงตอบคอมเม้นต์

คุณ ซี บันนี่ ตอบ เอามาให้ตามคำเรียกร้องเเล้วนะค่ะ หุหุ คู่นี้มาไม่บ่อยแต่มาเรื่อยๆให้ฟินเล่นๆค่ะ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะค่ะ

************************************


ความคิดเห็น