ฟาเนียร์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 รับผิดชอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 รับผิดชอบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2561 23:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 รับผิดชอบ
แบบอักษร

ตอน รับผิดชอบ

"เปลี่ยนให้พี่หน่อยสิ"


"ค่ะ...คะ..."


แก้วกาญจน์ก็ตกใจที่อภิญญาบอกให้เธอเปลี่ยนเสื้อให้ แถมยังเจ้าตัวยังค่อยๆแกะกระดุมออกทีละเม็ดด้วย


"คุณ...คุณมิ้น..จะ...จะทำอะไรคะ"


แก้วกาญจน์หันหลังให้กับอภิญญาทันที เพราะเธอรู้สึกเขินแทเจ้าตัว ถึงแม้ว่าจะเป็นผู้หญิงเหมือนกันก็ตาม


"เปลี่ยนเสื้อไงคะ"


"แก้ว...แก้วใสออกไปก่อนนะคะ"


"เดี๋ยวสิคะ แก้วใสเป็นคนทำเสื้อพี่เลอะ แก้วใสต้องรับผิดชอบค่ะ"


อภิญญาจับแขนแก้วกาญจน์ไว้ แล้วเธอก็ยกมือของแก้วกาญจน์ ให้มาจับที่เสื้อของตัวเองเพื่อให้แก้วกาญจน์ เปลี่ยนเสื้อให้ตัวเองจริงๆ


"ตะ....แต่..."


"เราผู้หญิงเหมือนกันไม่เป็นไรหรอกค่ะ นอกจากว่า...."


อภิญญาจับคางแก้วกาญจน์เงยหน้าขึ้นมองตัวเอง แล้วเธอก็มองดูใบหน้าหวานเจ้าตัว จึงเห็นได้ชัดว่าตอนนี้ แก้มใสทั้งสองข้างแดงระเรือขึ้นมา


!ตึก...ตึก....ตึก...!


"................"


"แก้วใสคิดอะไรกับพี่"


"ปะ...เปล่านะคะ"


"ถ้าอย่างนั้นก็เปลี่ยนเสื้อให้พี่สิคะ"


อภิญญายิ้มแล้วก็ยกแขนกางออก รอให้แก้วกาญจน์เปลี่ยนเสื้อให้กับตัวเอง แก้วกาญจน์ยิ่งหัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม เมื่อเธอค่อยดึงเสื้อออกจากตัวอภิญญา แล้วก็เผยให้เห็นทรวงสวยอยู่ใต้บรา มือของแก้วกาญจน์เริ่มสั่นขึ้นมา แล้วก็พยายามที่จะเปลี่ยนเสื้อให้อภิญญาเสร็จเร็วๆ


"แก้วใสใช้น้ำหอมอะไรคะ หอมจัง...."


อภิญญาก้มลงไปหอมตรงซอกคอแก้วกาญจน์ เพื่อสูดดมความหอมจากแก้วกาญจน์ จนแก้วกาญจน์ยิ่งรู้สึกเกร็ง แล้วก็ใจสั่นหวิวอย่างไม่เคยเป็น สองมือกำเสื้อของอภิญญาไว้แน่น


"บอกพี่หน่อยสิคะ พี่ชอบกลิ่นหอมนี้จัง..."


จากครั้งแรกอภิญญาสูดดมความหอมแค่ใกล้ๆ แต่ครั้งสองเธอเริ่มสัมผัสที่ต้นคอแก้วกาญจน์เบาๆ เมื่อแก้วกาญจน์ไม่ตอบเธอก็จูบลงไปที่เดิม


"..................."


"ว่าไงคะ....ถ้าไม่ตอบพี่จะหอมอยู่อย่างนี้นะคะ"


"มะ....ไม่ได้...ใช้อะไรค่ะ"


"จริงหรอคะ...หอมจัง"


"คุ...คุณมิ้น...."


แก้วกาญจน์ยกมือขึ้นดันอภิญญาไว้เล็กน้อย เมื่ออภิญญาย้ายมาหอมอีกข้างของเธอ จนเธอรู้สึกไม่มีเรี่ยวแรงทรงตัว แล้วก็เผลอกำเสื้อของอภิญญาอีกครั้ง


"...................."


!ตึก.....ตึก......ตึก.....!


อภิญญาเงยหน้าขึ้นสบตากับแก้วกาญจน์ แล้วก็ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของแก้วกาญจน์เบาๆ ตอนนี้อภิญญาเธอรู้สึกอยากจะลอง สัมผัสทีืปากอวบอิ่มของแก้วกาญจน์ดูบ้าง ว่าจะหวานหอมเหมือนกับซอกคอขาวหรือเปล่า


!ทำไมแก้วใสทำให้พี่ร้อนรุ่มอย่างนี้คะ พี่แทบจะทนไม่ไหวแล้วรู้ไหม!


"......................"


!ตึก......ตึก.....ตึก.....!


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


ในขณะที่อภิญญากำลังก้มลงจะจูบปากอวบอิ่ม เธอก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อมีคนมาเคาะห้อง อภิญญาเธอมองดูใบหน้าหวานแล้วเสียดายอย่างมาก ก่อนที่เธอจะรีบติดกระดุมเสื้อให้เสร็จ


"พี่ขอน้ำเย็นๆสักแก้วนะคะ"


"..................."


อภิญญาทนไม่ไหวเธอจึงก้มลงหอมแก้มแก้วกาญจน์ แล้วเธอก็ออกจากห้องน้ำไป แก้วกาญจน์เธอได้แต่ยืนอึ้ง เพราะถูกอภิญญาหอมแก้มแบบไม่ทันตั้งตัว และภาพเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ มันก็ยังทำให้เธอใจสั่นไม่หายสักที ยังคงเต้นแรงและไม่รู้ว่าจะหยุดตอนไหน


"มะ...เมื่อกี้...ทะ...ทำไม...คุณมิ้น"


แก้วกาญจน์ยกมือขึ้นทาบที่หน้าอกตัวเอง หัวใจของเธอก็ยังเต้นแรงเหมือนเดิม แล้วเธอก็ไม่เข้าใจด้วย ว่าเธอเป็นอะไรทุกครั้งเวลาที่อยู่ใกล้ๆอภิญญา ทำไมเธอชอบไม่มีเรี่ยวแรง แล้วก็ปล่อยให้อภิญญาทำอะไรก็ได้


"แกไปทำอะไรในห้องน้ำตั้งนาน หรือว่าทนไม่ไหวเลยปลดปล่อย"


"ปลดปล่อยบ้านแกสิ ฉันแค่เข้าไปเปลี่ยนเสื้อ น้องแก้วใสทำกาแฟหกใส่เสื้อฉัน"


"จริงหรอ ฉันนึกว่าแกกำลัง...."


!แกร่ก....!


แก้วกาญจน์เปิดประตูมาก็เจอกับสิรินาถ ที่กำลังนั่งคุยกับอภิญญาอยู่ เธอถือเสื้อตัวที่เปื้อนคราบกาแฟออกมาด้วย เพราะว่าเธอจะเอาไปซักให้อภิญญา


"แก้วใสอย่าพึ่งไป"


"คะ...คุณมิ้น"


"นี่คุณสิรินาถหรือว่าพี่นาถเป็นเพื่อนพี่เอง ยัยนาถนี่น้องแก้วใส"


"สวัสดีค่ะคุณนาถ"


"สวัสดีค่ะน้องแก้วใส พี่ขอกาแฟสักแก้วนะคะ"


"ค่ะ"


"เดี๋ยวค่ะแก้วใส แก้วใสจะเอาเสื้อพี่ไปไหนคะ"


อภิญญาลุกขึ้นไปหาแก้วกาญจน์แล้วก็จับเสื้อตัวเองไว้ เธอกลัวว่าแก้วกาญจน์จะเอาเสื้อของเธอไปซักให้ แต่ไม่อยากให้แก้วกาญจน์ต้องลำบากถ้าเป็นอย่างนั้น


"อะ...เอาไปซักค่ะ แก้วใสทำเปื้อน"


"โถ๋เด็กน้อย ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยสพี่เอากลับบ้านไปให้แม่บ้านซักเอง"


"แต่แก้วใสทำเปื้อน...."


"ไม่เป็นไรค่ะ เมื่อกี้พี่ก็ผิดด้วย มันเป็นอุบัติเหตุนะคะ"


"ให้แก้วใสเอาไปซักนะคะ ถ้าอย่างนั้นแก้วใสรู้สึกไม่สบายใจ"


"ฮ่าๆๆก็ได้ค่ะ ไปเอากาแฟมาให้พี่นาถได้แล้วค่ะ"


อภิญญาลูบผมแก้วกาญจน์เบาๆ ก่อนที่แก้วกาญจน์จะออกไปจากห้อง แล้วเธอก็เดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ และแน่นอนว่าสิรินาถต้องสงสัยแน่นอน เพราะคำพูดและแววตาของอภิญญา มีแต่คำว่าอ่อนโยนที่ต่างจากที่เธอเคยเห็น


"ยังไงๆคะคุณเพื่อน...อย่าบอกนะว่าแกชอบน้องเขา"


"บอกตามตรงนะ...ว่าใช่...แล้วก็จริงังด้วย"


"โอ้มายกอต...จริงหรอแก"


"จริงเว้ย แล้วแกก็อย่าแซวน้องเขาด้วย เพราะฉันไม่รู้ว่าน้องเขาจะชอบฉันไหม"


"ฉันดีใจวะแก ที่แกเปิดใจสักที แล้วไอ้ที่หายไปในห้องน้ำนานๆเนี่ย กับน้องเขาหรือเปล่าวะ"


"กับอะไรของแกยัยนาถ แค่ฉันหอมแก้มนิดเดียวก็สั่นเป็นเจ้าเข้าแล้ว"


"แสดงว่าน้องยังซิง แกคงไม่ถูกหลอกอีกนะ"


"คนนี้ฉันรับรองว่าไม่ น้องใสซื่อมาก ทำให้ฉันหัวใจเต้นแรงแต่แรกเจอละ แกห้ามยุ่งกับเด็กฉันด้วย บอกเลยคนนี่คือว่าที่แม่ของลูกฉัน"


"แหม่ๆถามนิดเดียว ตอบยาวเลยนะ"


"แล้วนี่แกมาหาฉันมีอะไร ตอนบ่ายสามฉันต้องออกไปเจอลูกค้า"


"ก็ไม่มีหรอก ฉันแค่อยากชวนแกไปตื๊ดคืนนี้นะ ฉันนัดสาวไว้อยากให้แกไปด้วย"


"เอาสิ แต่ฉันพาน้องแก้วใสไปด้วยนะ จะได้ไม่เมาอีก"


"จ๊ะๆคุณอภิญญา ฉันขอนั่งเล่นกับแกในห้องนี้กับแกหน่อยนะ เดี๋ยวค่อยออกไปพร้อมแก


"อือ...ได้สิ"


สิรินาถก็ไปลุกไปนั่งเล่นที่โซฟา อภิญญาก็คิดว่าจะชวนแก้วกาญจน์ยังไงดี เธอคิดว่าแก้วกาญจน์คงไม่ชอบเที่ยวสถานที่แบบนี้แน่นอน แต่เธออยากให้แก้วกาญจน์ไปกับเธอด้วย เธออยากอยู่ใกล้ๆแก้วกาญจน์ตลอดเวลา เพราะยิ่งอยู่ใกล้เธอก็ยิ่งมั่นใจ


เมื่อถึงเวลานัดแก้วกาญจน์ก็ลงมารออภิญญาข้างล่าง ในตอนแรกเธอคิดว่าเธอคงไม่ไป เพราะว่าเธอไม่ชอบเที่ยวสถานที่แบบนี้ แต่คนในบริษัทของเธอก็ไปด้วย เธอก็ไม่อยากเสียมารยาทเพราะผู้ใหญ่ชวน และอีกอย่างอภิญญาก็บอกให้ชวนดวงฤดีไปด้วย แต่ดวงฤดีก็มีนัดกับเพื่อนเหมือนกัน ดวงฤดีก็เลยไม่ได้ไปด้วย


"รอนานหรือเปล่าคะน้องแก้วใส"


"ไม่ค่ะ"


"แล้วเพื่อนน้องแก้วใสละคะ"


"เออคือว่า...ตาหวานมีนัดกับเพื่อนแล้วนะค่ะ ก็เลยไม่ไปด้วย"


"ถ้าน้องแก้วใสไม่อยากไป ไม่ต้องไปก็ได้นะคะ"


เธอสังเกตุดูใบหน้าหวานเหมือนไม่ค่อยอยากไป หรือว่ากลัวอะไรบางอย่าง เธอก็ไม่อยากให้แก้วกาญจน์ลำบากใจด้วย ที่จะไปเที่ยวในสถานที่แบบนี้


"เออ...คือว่า...แก้วไปได้ค่ะ แต่ว่าไม่ค่อยอยากอยู่นานๆ"


"อืม...ถ้าอย่างนั้น ถ้าน้องแก้วใสอยากกลับตอนไหนบอกพี่ได้เลยค่ะ เพราะพี่ก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เหมือนกัน"


"ก็ได้ค่ะ"


"ไปกันดีกว่านะคะจะได้ไม่ต้องกลับดึก"


"ค่ะ"


อภิญญากับแก้วกาญจน์มาถึงทุกคนก็มากันคบแล้ว อภิญญาเธอเดินมาถึงที่โต๊ะทุกคนก็จ้องมองเธอกับแก้วกาญจน์ คล้ายกับว่ากำลังสงสัยอะไรบางอย่างอยู่ จนอภิญญารู้สึกได้ ก่อนที่เธอจะให้แก้วกาญจน์ เข้าไปนั่งด้านในสุดแล้วเธอก็ตามเข้าไป


"ยัยนาถทำไมทุกคนมองฉันแปลกๆวะ มีอะไรหรือเปล่า"


"ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่บอกว่าแกชอบน้องแก้วใส ทุกคนอึ้งกันใหญ่เลยนะ ไม่คิดว่าแกจะชอบผู้หญิง"


"แล้วแกไปบอกคนอื่นทำไม เดี๋ยวน้องแก้วใสก็ถูกล้อหรอก"


"แล้วแกจะคบกับน้องเขาแบบลับๆอย่างนั้นหรอ ไหนว่าจริงใจไง เนี่ยเขาเรียกว่าจริงใจไม่จริง"


"ไม่ใช่เว้ย ฉันแค่ยังไม่รู้ว่าน้องเขาชอบผู้หญิงไหม น้องเขาอาจจะอายไงมึงถ้าน้องเขาชอบผู้ชาย แล้วคราวนี้น้องเขายิ่งไม่ห่างออกจากฉันหรือไง"


"จริงด้วยวะ ฉันลืมคิดโทษทีนะแก"


"แกนะแก หางานให้ฉันไหมละเนี่ย"


อภิญญาเธอยังไม่รู้เกี่ยวอะไรกับแก้วกาญจน์มากเลย เธอก็เลยยังไม่อยากให้ใครรู้ตอนนี้ เธอกลัวว่าถ้าแก้วกาญจน์ชอบผู้ชาย เธออาจจะไม่ได้ใกล้ชิดกับแก้วกาญจน์อย่างนี้อีก และเธอก็กลัวว่าแก้วกาญจน์จะเกลียดเธอด้วย ที่ชอบผู้หญิงด้วยกันอย่างนี้


"มีอะไรกันหรือเปล่าคะคุณมิ้น"


"คือว่ายัยมิ้นมันกลัวว่าน้องแก้วใสจะชอบผู้ชาย แล้วก็เกลียดมันนะพี่อร"


"พี่อรบอกทุกคนด้วยนะคะ ห้ามบอกให้น้องแก้วใสรู้เด็ดขาด มิ้นกลัวว่าน้องจะเกลียดมิ้นนะค่ะ"


"ได้ค่ะคุณมิ้น อย่าคิดมากนะคะ เดี๋ยวอรจัดการให้ค่ะ"


"ขอบคุณนะคะพี่อร"


"แต่พี่ไม่รู้มาก่อนเลยนะคะว่าคุณมิ้นชอบผู้หญิง ไม่อย่างนั้นอรจีบคุณมิ้นแล้ว"


"เอาแล้วไงแกฮ่าๆๆๆๆ"


"เสียใจด้วยนะคะพี่อร ตอนนี้มิ้นมีคนที่ชอบแล้ว"


อภิญญาเธอหันไปมองแก้วกาญจน์แล้วก็ยิ้ม จนเลขาของเธอหมั่นไส้จึงขอตัวไปเต้นกับคนอื่น แม้แต่สิรินาถก็ลุกตามไปด้วย เพราะอยากให้อยู่กันตามลำพังสองคน


"น้องแก้วใสอยากกลับยังคะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง"


"อีกสักพักก็ได้ค่ะ เราพึ่งมาเองเดี๋ยวพี่เขาจะว่าเอาได้"


"ตอนนี้สีีทุ่มอีกสักครึ่งชั่วโมง เราค่อยกลับกันนะคะโอเคไหม"


"ค่ะคุณมิ้น"


"พี่บอกแล้วไงคะ ห้ามเรียกว่าคุณ เรียกว่าพี่มิ้นสิคะ"


"แต่ว่า....คุณมิ้นเป็นเจ้านายแก้วใส"


"ไม่รู้แหละ พี่อยากได้ยินแก้วใสเรียกว่าพี่ ถ้าพี่ได้ยินแก้วใสเรียกว่าคุณอีก พี่จะไม่คุยด้วย"


"..............."


แก้วกาญจน์ก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าทำไมอภิญญาอยากให้เธอเรียกว่าพี่ด้วย ทั้งที่เลขาของอภิญญาและพนักงานคนอื่น ก็ยังเรียกอภิญญาว่าคุณกันทุกคณ


"แต่คนอื่น...."


"คนอิ่นจะเรียกว่ายังไงก็ช่างค่ะ พี่แค่อยากให้แก้วใสเรียกไม่เหมือนคนอื่น"


"เรียกว่าพี่สิคะ...."


"..............."


"พะ...พี่มิ้น..."


"น่ารักที่สุดเลยค่ะเบบี๋"


อภิญญาได้ยินแล้วเธอก็ยกมือจับที่แก้มแก้วกาญจน์ด้วยความดีใจ ก่อนที่เธอจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม แล้วก็นั่งเต้นโยกย้ายไปมาเบาๆ ซึ่งแก้วกาญจน์เธอก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมอภิญญาต้องดีใจขนาดนี้ด้วย หลังจากนั้นอภิญญาก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย แต่ก็คอยแอบมองดูแก้วกาญจน์อยู่ตลอด จนกะทั้งถึงเวลาที่บอกไว้เธอทั้งสองคนก็พากันกลับ


.

.

.

.

.

จบตอน

ความคิดเห็น