ยัมยัม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

PAY ครั้งที่ 7 50% ความแตก

ชื่อตอน : PAY ครั้งที่ 7 50% ความแตก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2561 16:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
PAY ครั้งที่ 7 50% ความแตก
แบบอักษร

            “วันหลังไม่ต้องแอบกูไปหรอก บอกหน่อยก็ดีจะได้แนะนำว่าควรทำยังไง” ฉันพูดออกมาตรงๆ ขณะที่เรากำลังนั่งรถไปมหา’ลัย พอได้ยินแบบนั้นไอ้ไทชิมันก็หน้าเงิบหน่อยๆ จะมาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไม่ได้นะ ฉันมีหลักฐาน


            “ไปไหน” ไทชิตอบกลับขณะมองถนนหนทางตรงหน้า


            “ไปหาน้องบีน่างาดำมึงนั่นแหละ” ฉันพูดออกไปอย่างโมโห ไอ้ความรู้สึกเพื่อนเราก็ห่วงอยู่หรอก แต่ห่วงความลับมากกว่า ถ้าแตกมามันจะได้ไม่คุ้มเสีย หมดแผนจะเล่นแล้วนะถ้ามันพังจริงๆ


            “แล้วดูมึงเรียกชื่อน้อง”


            “ไม่ต้องมาเลี่ยงประเด็น กูให้โอกาสอธิบาย”


            “กูคิดถึง สั้นๆ ง่ายๆ ว่าแต่มึงรู้ได้ไง”


            “กูรู้ได้ไงไม่สำคัญ สำคัญว่าตอนนี้มึงเป็นผัวกู ถึงจะปลอมก็เถอะ...คนนอกเขาเข้าใจว่าเราเป็นแฟนกัน จะไปเจอะเจอใครกูไม่ว่าหรอก แต่คำนึงถึงความลับกูด้วยก็ดี กูไม่มีแผนสำรองหนีงานหมั้นแล้วนะ” ฉันบ่นออกมายาวเหยียดอย่างน้อยใจ


            “ขอโทษ คราวหลังจะระวังให้มากกว่านี้” เสียงเศร้าของมันบวกกับสีหน้าหงอยๆ ไม่ได้ทำให้ฉันหายโกรธลงหรอกนะ


            “อย่าเพิ่งไปมีคราวหลังเลย เอาคราวนี้ให้รอดก่อน” ฉันว่าอย่างกังวล


            “ทำไมเกิดอะไรขึ้น” ไอ้คนก่อเรื่องถามเพราะไม่รู้สิ่งที่ตัวเองทำไว้


            “พี่คุณไปเจอพวกมึงที่ร้านอาหารแล้วถ่ายส่งมาตั้งแต่เมื่อวาน บอกว่าจะเอาไปฟ้องพ่อกูที่แฟนนอกใจแล้วให้เลิกคบกัน กูนี่รีบอธิบายจนนิ้วจะหงิก พิมพ์แค่ไหนก็ไม่ยอม จนตอนนี้ก็ไม่รู้จะเอาไงกันแน่....มึงจะดูหลักฐานไหม”


            ฉันยื่นโทรศัพท์ไปไว้ใกล้ๆ หน้ามันให้ดูเต็มสองตาตีบๆ พอไทชิเห็นรูปที่พี่คุณส่งมาก็ทำหน้าจ๋อยคอตก เหงื่อซก เหมือนหมาท้องเสีย


            “แย่แล้ว” ก่อนจะพึมพำออกมาสั้นๆ


            “แย่ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว กูว่าจะบอกแต่มึงดันกลับดึก...คงสนุกลืมเลยล่ะสิท่า” แอบเพื่อนไปมันส์กับเมียเก่ายันเช้าไม่รู้เรื่องรู้ราว อยากจับฟาดให้ตาย


            “สนุกบ้าอะไรล่ะ...ก็อิป้าข้างบ้านที่เป็นญาติกับบีมาให้ไปช่วยอาบน้ำหมาเกือบยี่สิบตัวกว่าจะเสร็จ คงมีแรงทำหรอกมั้ง นี่กูยังเซ็งไม่หายเลยนะ”


            “กูเซ็งกว่ามึงอีก หุบปากไปเลย”


            ฉันบ่นให้ไทชิตลอดทางแล้วมันก็หาโอกาสเถียงแทรกเข้ามาไม่มีใครยอมใครเลย


            @คณะวิศวกรรมศาสตร์


            ฉันกับไทชิเดินยังไม่ทันจะเข้าไปในอาคาร บัวชมพูที่ดักรออยู่แถวๆ นั้นก็รีบมาฉุดกระชากให้พวกเราเข้าไปในมุมอับผู้คนกับมัน ท่าทางลุกลี้ลุกลนสุดๆ


            “กูทักแชตไปทำไมไม่ตอบ! มีเรื่องด่วนเกิดขึ้นกับพวกมึงแล้ว” บัวชมพูบอกด้วยอย่างร้อนใจ พูดเร็วและรัวโดยที่ไม่เว้นประโยคหายใจเลยสักนิด


            “เรื่องอะไรหรอ?” ไทชิถาม


            “นั่นดิ มีเรื่องอะไรอีก แค่เรื่องเมื่อวานกูยังเคลียร์ไม่จบเลย”


            “คาบนี้เราเข้าสายได้ ไปหาที่นั่งคุยกันเถอะ” ยังไม่ทันจะคุยอะไร มันแค่มาเกริ่นให้ตื่นเต้นแล้วก็วางแผนกินขนมฟรีที่คาเฟ่แถวๆ นี้ ฉันรู้ทันเพื่อนบอกเลย


            @คาเฟ่


            “มึงจะบอกได้ยัง นี่กินจะหมดร้านแล้ว...กินไม่เคี้ยวอีก” ฉันนั่งกอดอกก่นด่าไอ้บัวที่มันสนใจแต่กิน ส่วนเรื่องที่มันร้อนใจตอนแรกก็พับเก็บเข้าหีบไปแล้ว

            “กูลืมกระเป๋าเงินไว้ที่ห้อง ต้องรอมึงมานี่แหละ จะกลับไปก็อยู่ตั้งไกล” บัวชมพูอธิบายแม้ว่าในปากมันจะเต็มไปด้วยอาหาร


            “แล้วตอนมามึงมายังไง?”


            “ติดรถเขามา”


            “กูว่าวันนี้ไม่น่าได้ฟัง...ไม่น่าได้เข้าเรียนด้วย” ไทชิพูดขึ้นมาอย่างเบื่อหน่ายสลับกับมองคนหิวโหยที่กินอย่างไม่คิดชีวิต


            “ก็เรื่องพวกมึงนั่นแหละ นี่กูร้อนใจตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว”          


             “ขอรายละเอียด” ฉันพูด

             “คือพวกกูนั่งเล่นกันอยู่ดีๆ หลังจากทำงานเสร็จ จู่ๆ ก็มีผู้ชายเข้ามาแล้วถามว่าเป็นเพื่อนกับมึงไหม พวกกูก็เออตอบใช่ เพราะเป็นเพื่อนมึงทั้งกลุ่ม เขาบอกว่าชื่อคุณ เป็นว่าที่คู่หมั้นของมึง มาถามว่า....มึงกับไทชิเป็นแฟนกันจริงหรือเปล่า เวลาอยู่ด้วยกันเป็นยังไง...”

            ฉันนั่งนิ่งแล้วถลึงตาโตออกมาอย่างตกใจ เรื่องนี้มันชักจะบานปลายไปกันใหญ่แล้ว ขณะที่บัวชมพูพักกลืนอาหารลงคอ ไทชิกับฉันก็เริ่มเสียวท้องแล้วเหมือนกัน หัวใจเริ่มสั่นเทิมกลัวว่าความลับจะแตก


            “...เขาก็ถามรายละเอียดนานพอสมควรอะ ตอนสุดท้ายก็ซื้อเพื่อนมึงไปทุกคนด้วยเงิน แล้ววานฝากให้เป็นหูเป็นตาแทนหน่อย ให้เบอร์ติดต่อเอาไว้รายงานผล โดยเฉพาะไอ้ชานเสนอหน้ารับงานสุดๆ กูก็เออออไปกับพวกมัน ตอแหลแทบตายเกือบไม่เนียน”


            “โห่ เพื่อนแต่ละคน...ถูกซื้อได้ด้วยเงินวะ กูน้อยใจ” ฉันตัดพ้อออกมา


            “คือมึงก็ซื้อกูด้วยเงินแบบนั้น” ไทชิพูดแทรก ขัดขาสุดไอ้นี่


            “ก็มันคนละอย่างกัน! กูดีใจนะบัวที่มึงไม่ถูกซื้อด้วยเงินเหมือนพวกนั้น ขอบใจมึงมาก” ฉันตวาดใส่ไทชิแล้วหันไปตบไหล่บัวสหายรักอย่างซาบซึ้ง ถ้าไม่ได้มันคงแย่ไปแล้ว


            “เปล่าหรอก กูชอบเงินของมึงมากกว่า” แล้วบัวก็ยิ้มแห้งตอบกลับมา ได้ยินเสียงเหมือนหน้าฉันแตก


50%


ปัญหามาอีกแล้ววว -3- 

คนหนึ่งก็ความจะแตก อีกคนก็จะกลับไปหาแฟนเก่า!

(แสดงความเห็นเอง 555โถ่)


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น