นิมมานรดี อรรวี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

21. เจียมตัว จนใจ /1 *ฟรี

ชื่อตอน : 21. เจียมตัว จนใจ /1 *ฟรี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 817

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2561 09:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
21. เจียมตัว จนใจ /1 *ฟรี
แบบอักษร

21

เจียมตัว จนใจ

            ศิราภรณ์นั่งจบกับความเงียบ ความท้อ และความผิดหวัง... นี่เธอกำลังคาดหวังอะไรอยู่ แค่คำว่า ‘ผมรู้’ แค่เขาถามว่า ‘ศิจะอยู่ช่วยปลอบใจผมหรือเปล่า’ แค่นั้นหรือที่เธอคาดหวังต่อไปว่าเขาจะโทรกลับมาแล้วบอกให้เธอเก็บของเพื่อกลับไปอยู่กับเขาที่ประจวบฯอีก... ไม่มีทาง ระหว่างเธอกับผู้หญิงคนนั้น มันไม่มีอะไรเทียบกันได้เลย

            แล้วนี่คำรักที่เธอพูดออกไป มันจะเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาของตะวันหรือเปล่าเขาจะรับรู้หรือรู้สึกอะไรบ้างไหม เธอไม่เข้าใจว่าตอนนั้นตะวันอยู่ในอารมณ์แบบไหน โกรธ โมโห หรืออะไร สัมผัสเสน่หาของเขาแปรปรวนเสียจนเธอตั้งรับแทบไม่ทัน เดี๋ยวรุนแรง เดี๋ยวอ่อนโยน ไม่อยากคิดหาเหตุผลว่าทำไมเขาถึงทำกับเธอแบบนั้น ทั้งการกระทำและคำพูด มันเหมือนเขาตั้งใจจะตอกย้ำให้เธอจำผังกายผังใจ ไว้ว่าเขานี่แหล่ะที่เป็นเจ้าชีวิตของเธอแต่เพียงผู้เดียว ตลอดกาล... และเขาก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

            แต่จะอีกกี่เดือนกี่ปี เจ้าชีวิตของเธอก็ยังเป็นบุคคลที่ไม่อาจอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงในชีวิตเธอได้… เขาไม่ซึ้ง ไม่เห็นค่าความรักที่เธอมอบให้ เพราะความรักของผู้หญิงอย่างเธอเป็นสิ่งไร้ค่าในสายตาเขา ตะวันอาจถึงขั้นหัวเราะเยาะความไม่รู้จักเจียมตัวเจียมใจของเธอเลยก็ได้... นี่เธอโง่และหน้าไม่อายใช่ไหมที่กล้าสารภาพออกไปว่ารักเขา

            ศิราภรณ์ตัดใจบอกลาน้ำตาหยดสุดท้ายอีกครั้ง เธอจะขอเริ่มต้นใหม่อีกหน และจะไม่เผลอใจพาตัวเองเข้าไปใกล้ชิดกับผู้ชายคนนั้นให้หัวใจอ่อนแออีก หัวใจดวงนี้มันเจ็บมามากพอแล้ว เจ็บจนชาไปหมดแล้ว

            ไม่เจียมตัว ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง อาจเอื้อม ไม่เจียมกะลาหัว นั่นแหละ...เธอต้องคอยด่าว่าตัวเองอยู่แบบนั้นทุกครั้งที่เผลอคิดถึงดวงตะวันที่ร้อนแรงแกร่งกล้าดวงนั้น... ถ้าจำไม่ผิด เฉพาะความสุขสมของตะวัน นับได้สี่ครั้ง เธอชำระหนี้ไปได้สี่ล้านแล้วใช่ไหม ฉะนั้นก็เหลืออีกหกล้านหนึ่งแสนบาท ตอนนี้เธอมีเงินอยู่สามล้านหนึ่งแสนแล้ว ยังขาดอีกแค่สามล้านเท่านั้น... ไม่นานหรอก ถ้าเธอตั้งใจหาเงินแบบไม่เลือกงานจริงๆ

            และสิ่งที่ทำให้ศิราภรณ์ตัดสินใจได้เด็ดขาดในวันนี้ก็คือ โทรศัพท์สายตรงจากพินพีรดา ผู้หญิงที่เป็นคนรักของตะวันจะได้เบอร์โทรศัพท์ของเธอมาจากไหน ไม่สำคัญ แต่เธอก็สามารถโทรมาด่าว่าศิราภรณ์ได้ชนิดที่ว่าหูชา หน้าชา หญิงสาวไม่โต้ตอบกลับ ได้แต่รับคำไปว่า ‘ค่ะ’ ทุกครั้งที่พินพีรดาด่าว่าและตอกย้ำคำสั่งที่ย้ำแล้วย้ำอีก

            ‘เลิกยุ่งกับคุณตะวันซะ จำใส่กะลาหัวของแกเอาไว้ว่าเขาเป็นของฉัน ฉันเป็นถึงหลานสาวคุณหญิงดวงดารา ส่วนแกมันก็แค่ผู้หญิงขายตัว’

            ‘ค่ะ’

            เธอจะไม่ไปให้เขาเห็นหน้าอีก จนกว่าจะหาเงินให้ครบจำนวนที่ยังติดค้างอยู่ แล้วเธอจะไป... จะจากไปชั่วชีวิต


            ศิราภรณ์เริ่มงานหนักอีกครั้ง เธอบอกลักษมีว่างานอะไรก็ได้ แต่งตัวโป๊แค่ไหนก็ยอม ขอแค่ให้ได้เงินดีเป็นพอ

            “งั้นก็รับแขกสิ” ลักษมียังยืนยันว่างานนี้แหละเงินดีที่สุด

            “ขอเรื่องเดียวเถอะค่ะคุณมี่ ศิทำใจไม่ได้จริงๆ” แม้จะเคยคิดประชดบอกตัวเองให้ทำสิ่งนั้นลงไปจริงๆ แต่จนแล้วจนรอดศิราภรณ์ก็ทำไม่ได้ แค่คิดว่าผู้ชายอื่นจะมาแตะต้องร่างกายเธอซ้ำรอยสัมผัสของตะวันเท่านั้นก็รับไม่ได้ ให้เธอตายเสียยังง่ายกว่า

            คนฟังถอนใจเหนื่อยหน่าย ลองมาอีท่านี้คงไม่ต้องเสียเงินซื้อของเล่นให้เด็กกำพร้าแล้วล่ะมั้ง เพราะพอถามถึงเรื่องไปหาคุณตะวันคืนก่อน ศิราภรณ์ก็เอาแต่นิ่งเงียบ พูดอยู่แต่ว่าอยากทำงานเยอะๆ ให้ได้เงินไวๆ โธ่เอ้ย ยัยศิ จะเอาเงินไปทำอะไรหนักหนา คิดว่ามีเงินแล้วเขาจะหันมาสนใจงั้นเหรอ ปัญญาอ่อนหรือเปล่าเด็กคนนี้

            “งั้นรับงานนี้ไหม ถ่ายแบบชุดว่ายน้ำ แต่เป็นหนังสือเกรดกลางๆ นะ ไม่ถึงกับเปลือยแค่พอหวาดเสียว”

            ศิราภรณ์กัดริมฝีปากชั่งใจและความกล้าของตัวเอง

            “แค่ถ่ายรูปอย่างเดียวนะคะ”

            “จ้ะ ไม่ต้องกลัวถูกปล้ำหรอก ตากล้อง ช่างไฟ คอสตูม สไตลิส อยู่กันเต็มห้อง ถ่ายในสตูดิโอด้วย ไม่ต้องโป๊ไปโชว์สายตาคนข้างนอก แล้วพี่ก็รู้จักกับเจ้าของคนนี้ไม่มั่วหรอก ถ้าใครไม่ยอมมั่วด้วยอ่ะนะ” ต้องมีคำลงท้าย เพราะต้องการบอกเรื่องจริง

            “เอ่อ... เค้าให้เท่าไรคะ”

            “ปกติก็สามสี่หมื่นนะ แต่เอาไว้พี่คุยให้ ถ้าเขาถูกใจศิอาจได้เพิ่มอีกนิด  ถึงศิจะเตี้ยไปหน่อยแต่หุ่นดีแบบนี้ นมโต ก้นกลม ขาเรียว ถ่ายชุดแบบนั้นต้องออกมาสวยแน่ๆ”

            ศิราภรณ์หน้าแดงซ่านจากคำชมโจ่งแจ้ง

            “ก็ได้ค่ะ”

            เธอไม่เหลืออะไรให้เสียอีกแล้วนี่ ใช่ไหม... ศักดิ์ศรี ค่าของหัวใจ หรืออะไรก็แล้วแต่ เพราะมันไม่มีความหมายและไม่เคยสำคัญเลยสำหรับ ตะวัน    สุริยฉัตร

            ศิราภรณ์พยายามบอกตัวเองว่าเธอไม่ผิดที่ตัดสินใจทำแบบนี้ เธอไม่ได้ทำลายเกียรติของตะวัน เพราะระหว่างเธอกับเขาไม่ได้มีพันธะทางสังคมต่อกัน เธอไม่ได้ผิดสัญญาที่เคยบอกว่าจะเป็นของเขาคนเดียว เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะ ไม่มีวันทอดกายให้ชายอื่น ส่วนเรื่องผิดต่อความรู้สึกของหัวใจ เธอไม่คิดว่าตะวันจะสนใจเรื่องนี้ เขาคงไม่มีความรู้สึกแบบนั้นให้เธอ เพราะเขาเห็นเธอเป็นแค่ผู้หญิงขายตัวคนหนึ่งเท่านั้น

            ไม่แน่ ถ้าตะวันได้เห็นภาพวาบหวิวของเธอในนิตยสาร เขาอาจจะชอบใจและบอกใครต่อใครตามประสาผู้ชายว่าเคยได้ผู้หญิงคนนี้แล้ว... ศิราภรณ์ร้องไห้โฮให้กับความอดสูใจ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}