นิมมานรดี อรรวี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

19. เรื่องพิเศษ คนพิเศษ /1 *ฟรี

ชื่อตอน : 19. เรื่องพิเศษ คนพิเศษ /1 *ฟรี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 709

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2561 08:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
19. เรื่องพิเศษ คนพิเศษ /1 *ฟรี
แบบอักษร

​วันนี้จะทยอยลงให้จบก่อนเที่ยงนะคะ 

ขอบคุณยอดสนับสนุนทุกท่านมากๆ ค่ะ

19

เรื่องพิเศษ คนพิเศษ

พินพีรดากำโทรศัพท์ในมือแน่นอยู่หน้าลิฟต์ เธอจับสังเกตตัวเลขของลิฟต์ทั้งสองห้องเพื่อเปรียบเทียบและคาดคะเน ห้องของตะวันอยู่ชั้นยี่สิบสองฉะนั้นตอนนี้ลิฟต์ที่กำลังจะเปิดอยู่ตรงหน้าเธอไม่น่าจะมีชายหนุ่มเป็นผู้โดยสารแน่นอน ตะวันไม่มีทางมาถึงลิฟต์ได้ก่อนเธอ ฉะนั้นเมื่อประตูลิฟต์เปิดพินพีรดาจึงก้าวเข้าไปและกดปุ่มหมายเลขยี่สิบเอ็ด

เธอยอมเดินขึ้นบันไดหนึ่งชั้นเพื่อความมั่นใจว่าจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับตะวัน เพราะเขาไม่ใช่เป้าหมายของเธอในวันนี้

ก่อนมายืนอยู่ตรงนี้ หญิงสาวแทบเต้นเมื่อเพื่อนคนหนึ่งโทรมาบอกว่า เมื่อคืนพนักงานโรงแรมที่เธอใช้ให้เพื่อนออกหน้าติดสินบนให้เฝ้าสังเกตุความเคลื่อนไหวของตะวันรายงานว่า ตะวันออกจากโรงแรมตอนเกือบเที่ยงคืน ไม่นาน ก็กลับเข้ามาพร้อมผู้หญิงคนหนึ่งและยังเห็นอีกว่าตะวันเป็นฝ่ายโอบหลังผู้หญิง คนนั้นเข้าลิฟต์ไปอย่างอ่อนโยน

            แต่แทนที่ผู้หญิงคนนั้นจะออกจากโรงแรมภายในเวลาไม่เกินสามชั่วโมงเหมือนรายอื่นๆ กลับกลายเป็นว่า เมื่อเช้านี้ตะวันสั่งอาหารเช้าชุดพิเศษสองชุด  ขึ้นไปบนห้อง แถมยังสั่งเครื่องดื่มบำรุงกำลังเพิ่มด้วย และจนป่านนี้เที่ยงแล้วยัง ไม่มีใครออกจากห้องเลยสักคน

            แค่นั้นพินพีรดาก็กรี๊ดแตก รีบบึ่งรถมาเพื่อจะดูหน้านังผู้หญิงที่ทำให้ตะวันเก็บตัวอยู่กับมันได้ทั้งคืนและอาจเป็นอีกทั้งวันถ้าเธอไม่ได้รู้เห็นเสียก่อน

            ชั่วครู่ชั่วคราว เธอพอรับได้ แต่ถ้าติดใจกันมากขนาดนี้... เธอไม่ยอม

            เสียงเคาะประตูรั้วสามครั้งดังขึ้น ร่างเปลือยขาวผ่องที่นอนทอดอาลัยอยู่บนเตียงจึงรีบลุกขึ้นไปหาเสื้อผ้าสวมใส่ ก็พบเสื้อเชิ้ตตัวเก่าที่ตะวันถอดกอง  บนพื้นหน้าโต๊ะเครื่องแป้งเมื่อเที่ยง ศิราภรณ์จึงไม่เสียเวลาหาตัวอื่น รีบหยิบมาสวมใส่เมื่อเสียงเคราะประตูดังเร่งขึ้นเรื่อยๆ

            หรือคุณตะวันจะลืมของ... แต่เมื่อมองผ่านตาแมวแล้วต้องเผยอถอยหลังกลับเมื่อจำหน้าผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าห้องได้ทันที

            “เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ” เสียงกร้าวดังขึ้นพร้อมการทุบประตูปังๆ เมื่อเห็นเงาดำทาบทับตาแมวก็รู้ว่าคนในห้องเธอตัวเองแล้ว “ฉันบอกให้เปิด ถ้าไม่เปิดฉันจะอาละวาดให้ได้อายกันทั้งโรงแรมเลย ดูสิว่าระหว่างแกกับฉันหรือคุณตะวัน ใครมันจะหน้าหนากว่ากัน”

            เท่านั้นศิราภรณ์ก็ยืนนิ่งอยู่ไม่ได้ เธอไม่ต้องการให้ตะวันต้องมาอับอายขายหน้าหรือเสียเกียรติด้วยเรื่องทำนองนี้

            พินพีรดากระชากประตูเปิดและปิดอย่างแรง กวาดตาขึ้นลงเพื่อสำรวจสารรูปของผู้หญิงที่ตะวันหิ้วมากก แม้จะรู้สึกคุ้นหน้าแต่เธอไม่เสียเวลานึกเพราะคิดว่าคงคุ้นหน้าจากนิตยสารหรืองานแสดงสินค้าต่างๆ ที่รับเป็นฉากบังหน้า

หญิงสาวกัดฟันนิ่งเมื่อมั่นใจว่าเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของตะวันเป็นผ้าชิ้นเดียว ที่อยู่บนร่างของผู้หญิงคนนี้ ช่างเป็นชุดพร้อมพรักสำหรับโสเภณี!

เหยียดยิ้มส่งสายตาเย้ยหยันแล้วเดินเข้าไปวางกระเป๋าสะพายราคาหลายหมื่นลงบนเคาน์เตอร์อย่างใจเย็น ก่อนจะหันกลับมาฟาดฝ่ามือใส่นวลแก้มขาวๆ ของคนที่ยืนนิ่งอยู่จนหน้าหัน แล้วใช้มือหนึ่งขยุ้มผมกระชากจนหน้าหงายแล้วตบซ้ำลงไปอีกสองฉาด

            “โอ้ย!” 

“สวยนักใช่ไหม วิเศษวิโสมาจากไหนคุณตะวันถึงได้นอนกกทั้งวันทั้งคืน ห๊า!”

            เพี๊ยะ!

            “พอเถอะค่ะ” ศิราภรณ์ยกมือปิดหน้า รู้สึกเจ็บแสบผิวแก้มทั้งสองข้าง

            “พอ โสเภณีอย่างแกรู้จักคำว่าพอด้วยงั้นเหรอ” พินพีรดาจิกผม     ศิราภรณ์ลากไปกดลงบนโต๊ะเครื่องแป้งแล้วกระชากให้เงยหน้าขึ้นมองกระจก

            “แกดูหน้าฉันไว้ ดูให้เต็มตา ฉันนี่แหละผู้หญิงที่คุณตะวันเขาจะแต่งงานด้วย แกมันก็แค่คนที่เขาเอามานอนแก้ขัด อย่าได้คิดว่าเขาจะใยดีแค่เพราะติดอกติดใจจนไม่ยอมปล่อยให้กลับไปง่ายๆ ฉันถามแกสักอย่างสิอีตัว” ก้มลงกระซิบข้างหูศิราภรณ์พลางมองจ้องหน้าผ่านกระจกเงา

            “แกมีเทคนิคพิเศษยังไงเหรอ คุณตะวันเขาถึงหลงได้นานขนาดนี้ บอกกันบ้างได้ไหม เพราะฉันนี่แหละผู้หญิงที่จะได้นอนกับเขาไปตลอดชีวิต”

            ศิราภรณ์ได้แต่ส่ายหน้า ไม่นึกไม่ฝันว่าเธอจะได้ยินอะไรเช่นนี้จากปากของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ดีมีสกุล

            “ว่าไง ทำไมไม่ตอบ หวงวิชานักหรือไง”

            “ปล่อยเถอะค่ะ”

“อยากให้ปล่อยก็ตอบมาสิ”

“ศิไม่ได้มีวิชาอะไร คุณตะวันไม่ได้ติดอกติดใจอะไรศิหรอกค่ะ” “ไม่ติดใจแล้วทำไมแกต้องอยู่จนสว่างโร่แบบนี้ ทำไมไม่กลับไปตั้งแต่เมื่อคืนฮะ!”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น