นิมมานรดี อรรวี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

16. ถ้ารู้อย่างนี้... /3 *ฟรี

ชื่อตอน : 16. ถ้ารู้อย่างนี้... /3 *ฟรี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 668

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ค. 2561 19:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
16. ถ้ารู้อย่างนี้... /3 *ฟรี
แบบอักษร

            หลังออกจากงานแกรน์ดโอเพ่นนิ่ง พินพีรดาเดินเกาะแขนตะวัน ออกมายังลานจอดรถด้วยใบหน้างอง้ำ เนื่องจากเธอพยายามอ้อนขอให้เขา  พาไปหาที่นั่งฟังเพลงเบาๆ และขอให้ค้างคืนที่กรุงเทพอีกสักคืน โดยเสนอคอนโดฯ ส่วนตัวของเธอให้ เพราะตะวันอ้างว่าเก็บของออกจากโรงแรมมาแล้ว แต่ก็ยังถูกชายหนุ่มปฏิเสธท่าเดียว

            “อย่าขับรถกลางคืนเลยนะคะ พินเป็นห่วงคุณตะวัน” หญิงสาวออดอ้อนอีกครั้งด้วยการซบแก้มเนียนสีชมพูลงบนท่อนแขนที่จับดูก็รู้ว่ามีกล้ามเนื้อสมบูรณ์สมชายวัยสามสิบเต็ม

            “พรุ่งนี้ผมมีงานครับ” ตะวันดึงแขนออกอย่างนุ่มนวล เพราะเขาจำเป็นต้องใช้มือเปิดประตูรถ เหตุผลเดียวที่เขายอมอยู่จนถึงวันจันทร์ก็เพราะประโยคเดียวของพี่ชายตอนคุยโทรศัพท์กับเลขาส่วนตัวเมื่อสัปดาห์ก่อน

            ‘ลองทาบทามเด็กของคุณลักษมีที่ชื่อศิราภรณ์ก่อนนะ ผมอยากให้งานเขา’

            “อ้างงานอยู่เรื่อยเลย” พินพีรดาทำหน้างอ “แล้วเมื่อไหร่จะให้พิมไปเที่ยวที่โรงงานสักทีล่ะคะ” หญิงสาวยังไม่ยอมให้เขาก้าวขึ้นรถ

            “ผมกลัวคุณพินจะไม่สะดวกครับ แถวนั้นไม่ค่อยมีโรงแรมหรูๆหรอก”

            “โธ่เอ้ย พินค้างบ้านคุณตะวันก็ได้” เธอปากว่าตาขยิบ

            “ไม่เหมาะมั้งครับ” ตะวันทำเป็นไม่เห็น ทั้งที่แอบขนลุก “หม่อมลุงรู้เข้าผมคงหัวแตก ทีนี้จะเอาสมองที่ไหนไปนั่งคิดงาน”

            “งั้นทำยังไงถึงจะไม่เสี่ยงหัวแตกล่ะคะ” เธอแอบหวังว่าเมื่อชี้โพรงให้ขนาดนี้แล้ว ตะวันคงเป็นกระรอกหัวไวบ้าง เพราะการคบหาดูใจระหว่างเธอ กับตะวันนั้นช่างเรื่อยเปื่อยไปวันๆ มาหลายเดือนแล้ว

            “ก็ส่งคุณพินกลับบ้านก่อนสี่ทุ่มนะสิครับ เชิญครับ”

            พินพีรดากระฟัดกระเฟียดเมื่อไม่ได้ดั่งใจ เธอรู้ว่าตะวันไม่ใช่คนโง่และเขาก็หัวไวพอที่จะเปลี่ยนเรื่องได้อย่างแนบเนียน มันน่าขัดใจนัก ใครๆ ก็รู้ว่า เธอคบกับเขาในฐานะคนรักมานานแล้ว แต่คนรักประสาอะไรไม่มีเรื่องอย่างว่าบ้างเลย... อย่าว่าแต่เรื่องนั้น แค่กอดจูบธรรมดาตะวันยังไม่เคยเริ่ม เขานิ่งเฉยเย็นชาจนเธอชักจะเกลียดตัวเองที่อยากจะปล้ำผู้ชายคนนี้ขึ้นมาเต็มแก่

            ผู้ชายอะไรเย็นชา น่าเบื่อ แต่ทำไมถึงได้เซ็กซี่เร้าอารมณ์เธอนักก็ไม่รู้… เธอกับเขาก็เป็นนักเรียนนอกเหมือนกัน ทำไมเรื่องแค่นี้จะดูไม่ออก

            ไม่ใช่ดูออกอย่างเดียว แต่พินพีรดารู้ลึกกว่านั้น เธอรู้ว่า ตะวัน สุริยฉัตรแฟนหนุ่มของเธอเคยเรียกใช้บริการเด็กของแม่เล้าไฮโซคนหนึ่งตอนมาพักค้างคืนที่กรุงเทพฯ และนั้นก็ทำให้เธอโมโห เพราะเพื่อนๆ ของเธอรู้จักกับเด็กบางคนของยัยแม่เล้าลักษมีนั่น ผู้หญิงพวกนั้นชอบเอาเรื่องลับๆเกี่ยวกับผู้ชายมาคุยกันแบบถล่มทลายและมีไม่น้อยรายที่ออกอาการชื่นชมในความหล่อล่ำและเร้าร้อนของ ตะวัน สุริยฉัตร จนคนฟังทั้งหูทั้งกายร้อนฉ่าด้วยความริษยา

            และเธอก็ถูกเพื่อนๆ หัวเราะเยาะ ว่าทำไมตะวันยังต้องพึ่งผู้หญิงพวกนั้นเพื่อดับความเร้าร้อนในกายหนุ่ม ทั้งๆ ที่มีผู้หญิงร้อนแรงอย่างเธอเป็นคู่รัก

            ‘เพราะฉันไม่ง่ายเหมือนผู้หญิงพวกนั้นน่ะสิ’ เธอก็ได้แต่ตอกกลับไปแบบนั้น และก็รู้ว่าไม่มีใครเชื่อเธอ เพราะเพื่อนสนิทพวกนั้นรู้จักเธอดี

            “คุณพินเธอโทรมาอีกแล้วนะครับ” พิชิตนั่งลงหน้าโต๊ะกรรมการผู้จัดการ บริษัท ซันเทคโนทอยส์ จำกัด หลังเวลาเลิกงานในวันสุดสัปดาห์

            “คราวนี้อะไรอีก” ตะวันถามผ่านๆ ยังให้ความสนใจกับการวางผังวงจรอิเลคทรอนิคของรถไฟบังคับรุ่นใหม่ล่าสุด

            “ก็เหมือนเดิม อยากมาเล่นของเล่น แต่ผมว่าอยากมาเล่นเจ้านายมากกว่า”

            “อย่าหลวมตัวเชียวล่ะ” ตะวันทำเป็นชี้นิ้วสั่งเพื่อย้ำคำสั่งเดิมที่ว่า ห้ามหลุดปากบอกที่ตั้งโรงงานและบ้านของเขาให้พินพีรดารู้เด็ดขาด

            “คร้าบ แต่ปฏิเสธไปจนจะหมดมุขแล้วนะครับ ตกลงว่าคนนี้ตัวจริง หรือเปล่า ผมว่าถ้ามันหนีไม่พ้นแล้วคุณตะวันก็ยอมๆ เธอไปเถอะครับ ปล่อย ให้ผู้หญิงรุกแบบนั้นมันเสียเชิงชายนะผมว่า”

            ตะวันหลุดหัวเราะ ยกมือเกาหัวแกรกๆ ถูกอกถูกใจ ก่อนส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว

            “ผมไม่อยากเอาตัวไปเสี่ยงกับผู้หญิงคนนี้หรอก แรกๆ ก็น่ารักนะ แต่หลังๆ ผมว่าน่ากลัว”

            “ที่น่ากลัวก็เพราะคุณตะวันขัดใจเธอนะสิครับ ผมถามจริงๆ เถอะ คุณจะกลัวอะไร ผู้ชายอย่างเราไม่มีอะไรเสียหายอยู่แล้ว”

            “ไม่เสียหาย แต่สำหรับรายนี้ถ้าได้แล้วก็ต้องแต่ง แม่ผมตั้งท่าล็อบบี้เต็มที่ ไม่รู้หรือไง”

            “แล้วไงล่ะครับ แต่งก็แต่งสิ ทั้งสวย ทั้งรวย”

            “เฮ้ย พูดแบบนี้เสี่ยงปากแตกนะพิชิต” ตะวันชี้หน้าแต่ยังพอยิ้มได้ “ถ้านายเป็นฉัน จะแต่งไหมล่ะ กับผู้หญิงที่สวย รวย แต่นิสัยแบบนั้น”

            พิชิตอึ้งไป ตอบไม่ถูกเหมือนกันว่าผู้หญิงสวยๆ รวยๆ และนิสัยแบบ พินพีรดา ถ้าให้เขาแต่งงานอยู่ด้วยไปตลอดชีวิตจะเอาไหม เพราะว่ากันตามตรงแล้วก็เคยเจอตัวจริงแค่ไม่กี่ครั้ง

            “ไม่รู้สิครับ ผมไม่ใช่เจ้านายและผมก็ไม่รู้จักเธอดีพอ ไม่กล้าตอบ” พิชิตพูดไปคิดไป “แต่ที่แน่ๆ ผมมีคุณหมอสุภาวดีคนสวยอยู่แล้ว อย่าเอาผู้หญิงอื่นมาใส่สมองผมเลยครับ” แล้วก็ยิ้มกริ่มคิดถึงคุณหมอคนสวยที่กำลังจีบอยู่

            พิชิตได้รู้จักกับคุณหมอคนนี้ตอนที่พาคนงานคนหนึ่งที่ได้รับอุบัติเหตุจากการทำงานไปรักษาตัว เรียกว่าเป็นรักแรกพบก็ว่าได้ เธอเป็นคนอ่อนโยนและยิ้มเก่ง แม้จะพูดไม่เก่งนัก แต่นั่นแหละเสน่ห์ของเธอ

            “ว่าแล้วก็ไปดีกว่า ลานะครับ หวังว่าคงไม่มีงานด่วนเสาร์อาทิตย์นี้”

            “ตามสบาย แล้วก็ชวนคุณหมอคนสวยมาเล่นของเล่นบ้างล่ะ”

            “พยายามชวนอยู่ครับ จะให้เล่นทั้งของทั้งคนเลย อยากให้เจ้านายอิจฉาผมจะแย่อยู่แล้ว อ้อ แล้วอาทิตย์นี้จะเข้ากรุงเทพหรือเปล่าครับ”

            พักหลังๆ มานี้ เมื่องานทุกอย่างลงตัว ตะวันจะเดินทางเข้ากรุงเทพฯ ในช่วงสุดสัปดาห์เสมอ เพราะถูกคำชวนจากทั้งมารดาและแฟนสาว แต่ไม่รู้ว่าเจ้านายยอมรับหรือยังว่าตัวเองมีแฟนแล้ว    

            “ต้องไป” นั้นเป็นคำตอบที่ช่วยยืนยันว่าถูกสั่งมาอีกแล้ว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น