แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -37- ...เด็กๆ...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -37- ...เด็กๆ...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.1k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2558 16:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -37- ...เด็กๆ...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

ตอนที่37

 

 

...เด็กๆ...

 

 

 

            ร่างบางของไอเดียนอนบิดกายไปมาด้วยความเจ็บหยาดน้ำใสๆไหลลงมาจากดวงตาของร่างเล็ก ลูซและดาร์คมองคนรักด้วยความสงสารแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากจับมือของไอเดียเอาไว้ บอกให้รู้ว่าไม่ต้องกลัว บอกให้รู้ว่าเขาทั้งสองยังคงอยู่ข้างๆและบอกให้รู้ว่าเขาทั้งสองจะไม่ทิ้งไอเดียไปไหน นานเกือบชั่วโมงคารอสถึงจะมาถึง เมื่อคารอสมาถึง คารอสก็รีบเตรียมอุปกรณ์ ซึ่งไดม่อนก็จัดการให้เลือดและน้ำเกลือ

 

 

 

            “ฉีดยาเร็ว” คารอสพูดบอกไดม่อนจึงหยิบยาสลบมาฉีดให้ไอเดีย

 

 

 

 

            “พวกเจ้าสองคนออกไปรอข้างนอกก่อนดีกว่า” คารอสพูดบอกลูซและดาร์ค ทั้งสองมีท่าทียึกยักเพราะอยากจะอยู่กับคนรัก

 

 

 

            “ออกไปเถอะ ข้าจะอยู่ข้างในดูให้เองเจ้าไม่ต้องห่วง” เสียงทุ่มต่ำของเร็นโอดังขึ้นจากทางหน้าประตูซึ่งมันก็ทำให้ลูซและดาร์คขัดไม่ได้เพราะยิ่งเร็นโอเป็นเลือดแท้เหมือนลีโอเน่แล้วลูซและดาร์คยิ่งขัดไม่ได้เข้าไปอีก

 

 

 

            “ไม่ต้องห่วงแค่ผ่าตัดเอาลูกออกนะ” คารอสพูดบอกซึ่งลูซและดาร์คจึงต้องเดินออกไปรอนอกห้อง

 

 

            “ข้าพอช่วยอะไรได้มั่ง” เร็นโอพูดถาม

 

 

 

            “ข้าขอเลือดท่านหน่อยก็แล้วกัน” คารอสพูดบอกเร็นโอก็พยักหน้ารับและเดินมานอนเตียงข้างๆ ไดม่อนก็เดินไปเจาะเลือดของเร็นโอและให้เร็นโอนอนเฉยๆให้เลือดไหลลงมา

 

 

 

            “มาเริ่มกันเลยแล้วกัน” คารอสพูดบอกก่อนจะลงมือผ่าตัดไอเดีย

 

 

 

            “มีด” คารอสพูดขึ้นซึ่ไดม่อนก็ส่งมีดให้คารอส

 

 

 

 

            คารอสเริ่มผ่าตัดโดยที่มีไดม่อนเป็นผู้ช่วย และเร็นโอเป็นคนที่คอยให้เลือดไอเดียอยู่ตลอดเวลา ทางด้านหน้าห้องลูซและดาร์คคอยยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูด้วยความร้อนใจถึงแม้ว่ามันเป็นการผ่าตัดธรรมดาๆแต่ลูซและดาร์คก็อดเป็นห่วงคนรักไม่ได้คารอสใช้เวลาผ่าตัดไม่นานมากนักก็สามารถเอาลูกของไอเดียออกมาได้ และเมื่อเสร็จการผ่าตัดเร็นโอก็เอาเลือดมาหยดที่ปากแผลของไอเดียซึ่งมันช่วยให้การฟื้นตัวของไอเดียนั้นเร็วขึ้น และเมื่อเสียงเด็กร้องดังขึ้นลูซและดาร์คก็รีบเปิดประตูออกมาแทบจะทันที

 

 

 

            “ลูกแฝดชายนะ” คารอสพูดบอกเมื่อไดม่อนจัดการทำความสะอาดให้กับลูกของไอเดียแล้ว

 

 

 

            “ไอเดียปลอดภัยมั้ย” ลูซพูดถาม

 

 

 

            “ปลอดภัยไม่ต้องห่วง” ลูซและดาร์คยกยิ้มออกมาราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูซและดาร์คได้กังวลนั้นหายไปหมดเหมือนยกแผ่นดินออกจากบ่า ทั้งสองรีบเดินไปรับลูกมาอุ้มและค่อยๆลูบใบหน้าของลูกชายตนเองยิ้มๆ

 

 

 

            “พาไอเดียไปอีกห้องเถอะ ข้าว่าห้องนี้มันอบอวนไปด้วยกลิ่นเลือดมากเกินไป” เร็นโอพูดบอกซึ่งทั้งหมดก็พาไอเดียไปที่อีกห้อง

 

 

            “อีกนานมั้ยกว่าไอเดียจะตื่น” ดาร์คพูดถาม

 

 

 

            “อืม ไม่นานหรอกอีกสักพักก็ตื่นแล้วละ” คารอสพูดบอก ซึ่งลูซและดาร์คเองก็ไม่ได้คิดจะถามอะไรต่อเพราะยังคงเล่นกับลูกน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดอยู่

 

 

 

            “แล้วเด็กต้องกินนมมั้ย” เดม่อนพูดถามขึ้นขณะที่นอนอยู่บนหัวของคารอสในร่างแมวดำตัวเล็กๆ

 

 

 

            “แล้วไอเดียมีนมให้กินมั้ยละ” ไดม่อนพูดถามยิ้มๆ

 

 

 

            “ลูกคนแวมไพร์นะจะกินเลือดของแม่ตัวเองเพื่อเลี้ยงชีวิตจนกว่าจะอายุ 1 เดือนกว่าจะเลิกกินเลือดแม่และจะเลือกกินเลือดของมนุษย์แทน” คารอสอธิบายให้คนรักเข้าใจ

 

 

 

            “งั้นหรอกหรอ ข้าก็นึกว่าเด็กจะต้องกินนมเหมือนที่โลกมนุษย์เสียอีก” เดม่อนพึมพำ

 

 

 

            “ข้าขอตัวก่อนแล้วกัน พวกเจ้าจะได้อยู่กันพ่อแม่ลูก” คารอสพูดยิ้มๆ และพูดคุยกับลูซและดาร์คอีกเล็กน้อยก็ออกจากห้องไปเหลือเพียงแต่ ลูซ ดาร์ค ไอเดีย และลูกๆอีกสองตน

 

 

 

            1 ชั่วโมงผ่านไป

 

 

 

            ลูซและดาร์คยังคงนั่งเล่นกับลูกน้อยอยู่ตลอดเวลา จนมีแรงขยับตัวเบาๆจากร่างเล็กที่นอนอยู่ระหว่างกลางของทั้งคู่ ลูซและดาร์ครีบหันไปมองทันทีก่อนจะระบายยิ้มออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นว่าไอเดียค่อยๆลืมตาขึ้นมามองทั้งคู่

 

 

 

            “ไอเดีย เจ้าเป็นยังไงบ้าง” ดาร์คพูดถาม

 

 

 

            “ผมไม่เป็นไรครับ ไม่เจ็บตรงไหนเลย แค่รู้สึกโล่งๆที่ท้อง” ไอเดียพูดยิ้มๆ และค่อยๆลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง

 

 

 

            “แฝดชายหรอครับ” ไอเดียพูดถามยิ้มๆ

 

 

 

            “อืม เจ้าจะตั้งชื่อลูกว่ายังไงละ” ลูซมองไอเดียพร้อมกับลูกในอ้อมกอดไปด้วย

 

 

 

            “ผมยังไม่รู้เลย แต่ผมไม่ให้พวกคุณตั้งชื่อลูกแน่ๆ” ไอเดียพูดยิ้มๆ ทำให้ลูซและดาร์คเลิกคิ้วขึ้นสูง

 

 

 

            “ทำไมละ” ลูซพูดถามอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

 

            “ผมดูชื่อพวกคุณผมก็รู้แล้วว่าพวกคุณต้องตั้ชื่อลูกโอเวอร์ๆแน่ๆ” ไอเดียพูดพร้อมกับหัวเราะขำเบาๆ ซึ่งมันก็ทำให้ลูซและดาร์คยกมือขึ้นไปโยกหัวของไอเดียเล่น

 

 

 

            “ขอบคุณมากนะ” ลูซและดาร์คพูดบอกออกมาพร้อมกันหลังจากก้มลงไปจุ๊บแก้มของไอเดียแล้ว ไอเดียหน้าแดงนิดๆและยกยิ้มอย่างดีใจ

 

 

 

            “ผมรักพวกคุณนะ” ไอเดียพูดยิ้มๆ ลูซและดาร์คยิ้มอ่อนๆและค่อยๆยื่นหน้าเข้ามาใกล้หมายจะหอมแก้มไอเดียอีกรอบ

 

 

 

 

            “อุ๊แหว๊....อุ๊แหว๊...” ทันทีที่ได้ยินเสียงร้องของลูกชายทั้งสองลูซและดาร์คก็ต้องชะงักก่อนจะมานั่งดีๆและค่อยๆเขย่าตัวของลูกน้อยในอ้อมอกเบาๆพร้อมกับสะบถไปด้วยเล็กๆน้อยๆซึ่งมันทำให้ไอเดียหัวเราะขำออกมาทันที

 

 

 

 

            “ผมเป็นคนคลอดให้แล้วพวกคุณต้องเป็นคนดูแลเข้าใจมั้ย” ไอเดียพูดบอก

 

 

 

            “ข้าเลี้ยงเด็กไม่เป็นหรอกนะ” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

            “งั้นก็หัดซะซิ” ไอเดียตอบกลับ

 

 

 

            “ข้าจะหัดได้งั้นหรอ” ลูซพึมพำ

 

 

 

            “ไม่มีอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้หรอก ฝึกไปเรื่อยๆเดี่ยวก็ชิน” ไอเดียพูดบอก ทั้งสามนั่งคุยเล่นกันไปเรื่อยๆและไอเดียก็คอยให้เลือดลูกของตนอยู่ตลอดเวลา

 

 

 

            “เจ้าตั้งชื่อให้ลูกเร็วๆสิ เดียวจะหลงกัน” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

            “เอาใครมาจากท้องผมก่อนละ” ไอเดียพูดถาม ดาร์คจึงชี้ว่าคนแรกที่ออกมาจากท้องของไอเดียคือลูกที่ลูซเป็นคนอุ้มอยู่

 

 

 

 

            “ลูกคนนี้ชื่อไมล์เนอร์...ส่วนลูกคนที่คุณอุ้มชื่อ....” ไอเดียหยุดคิดและหันไปมองลูกที่อยู่ในอ้อมอกของดาร์ค

 

 

 

            “ชื่อเรนเดลละกัน” ไอเดียพูดบอกยิ้มๆซึ่งลูซและดาร์คก็พอใจกับชื่อที่ไอเดียตั้งให้ลูกชายมากๆ

 

 

 (อิมเมจ ลูกๆของไอเดีย)

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

            1 เดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก ตลอดหนึ่งเดือนลูซและดาร์คแทบจะไม่ได้แตะต้องไอเดียมากกว่ากอดและจูบเพราะลูกๆชอบเข้ามากวน และตลอด 1 เดือนลูกของทั้ง 3 ก็ค่อยๆเติมโตจนราวกับเด็กอายุ 9-10 ปีราวกับที่คารอสบอกเอาไว้ และลูกๆก็ชอบพูดคุยกับแม่โดยแทนตัวว่าผม แต่ถ้าจะคุยกับพ่อของตนทั้งสองจะพูดแทนตนว่าข้า

 

 

 

 

 

            “ไมล์เนอร์อย่าวิ่ง” เสียงของลูซดุลูกชายสุดรัก ลูซรีบเดินไปจับเรนเดลที่ทำท่าจะวิ่งไปด้วยกับพี่ชาย

 

 

 

            “ปล่อยๆ จะไปหาแม่” เรนเนลร้องขึ้นและวิ่งไปหาไอเดียที่นั่งจิบเลือดอยู่ที่โซฟาและนั่งพูดคุยกับดาร์คอยู่ด้วย

 

 

 

 

            “อุ๊ เล่นอะไรมาทำไมหน้าตาม่อมแม่มแบบนี้” ไอเดียพูดถามลูกชายคนเล็กที่ตอนนี้ใบหน้ามีสีดำเป็นขีดๆ ไอเดียอุ้มเรนเดลขึ้นมานั่งบนตักและลูบหน้าให้ลูกชาย

 

 

 

            “พี่ไมล์แกล้งผม” เรนเดลพูดฟ้อง

 

 

 

            “อะไรอ่ะ ก็เดลแพ้ผมอ่า” ไมล์หรือไมล์เนอร์พูดบอกเสียงอ่อย

 

 

 

            “เรนเดล มานี้มา” ดาร์คพูดเรียกลูกชายของตน เรนเดลจึงรีบลงจากตักแม่ไปหาดาร์ค

 

 

 

 

            “อยู่นิ่งๆ” ดาร์คดุเรนเดลเมื่อเรนเดลหันหน้าผ้าชุบน้ำที่ดาร์คกำลังเช็ดให้หน้าให้อยู่

 

 

 

            “อย่าดุลูก” ไอเดียพูดว่าทำให้ดาร์คชะงักไปนิด ไมล์เนอร์เดินเข้าไปหาไอเดียและนอนลงที่โซฟาของไอเดียพร้อมกับเอาหัวหนุนตักแม่ของตน

 

 

 

            “แม่ฮะ” ไมล์เนอร์พูดเรียกไอเดียเสียงอ้อน ไอเดียเลิกคิ้วขึ้นสูงก่อนจะยกยิ้มนิดๆ

 

 

 

            “อะไร มาอ้อนอะไร อยากได้อะไรอีกละ” ไอเดียพูดถามอย่างรู้ทันทำให้ไมล์เนอร์ยิ้มเหย่งๆเมื่อแม่ของตนรู้ทันตนเสียทุกอย่าง

 

 

 

            “ผมอยากไปโลกมนุษย์แล้วอ่า เดลก็อยากไปด้วยใช่มั้ยเดล” ไมล์เนอร์รีบหาพวกเข้าร่วม

 

 

 

            “ใช่ๆ เดลอยากไปดูบ้านของแม่ เดลยังไม่เคยเห็นบ้านแม่เลย” เรนเดลพูดบอกซึ่งทำให้ไอเดียยิ้มออกมาทันทีที่ลูกๆของตนพูดบอกแบบนั้น

 

 

 

            “ได้อยู่แล้ว แต่รออีกสักหน่อยนะ ให้อาคารอสมาบอกก่อนว่าเราไปได้รึยัง” ไอเดียพูดบอก ลูซที่นั่งเก็บของให้ลูกๆอยู่เดินเข้ามานั่งที่โซฟาเดี่ยวมั่ง

 

 

 

            “แล้วมันเมื่อไหร่กันละฮะ เห็นพ่อลูซพูดแบบนี้บ่อยแล้ว” เรนเดลพูดถามขึ้น

 

 

 

            “รออีกหน่อยนะ ใช่ว่าพวกเจ้าจะต้องการไปยังโลกมนุษย์เพียงสองคน ท่านแม่ของเจ้าก็ต้องการที่จะไปเช่นเดียวกัน แต่ท่านแม่ของเจ้าไม่เห็นจะพูดบ่นอะไรเลย เพราะฉะนั้นเจ้าก็ทำตามท่านแม่ของเจ้าซะ” ดาร์คพูดบอกลูกชายทั้งสอง

 

 

 

 

 

            “ข้าก็แค่อยากเห็นบ้านของท่านแม่เท่านั้นเอง” ไมล์เนอร์พูดเสียงแผ่ว ไอเดียจึงลูบหัวลูกชายเบาๆ

 

 

 

            “อดทนอีกสักหน่อย อีกไม่กี่ชั่วโมงเจ้าก็จะได้ไปบ้านของแม่แล้วละ” ลูซพูดบอกซึ่งไมล์เนอร์และเรนเดลก็ไม่อยากที่จะขัดพ่อทั้งสอง จึงได้แต่นิ่งเงียบ

 

 

 

            “เดลมาหาแม่นี้มา” ไอเดียพูดบอกเรนเดลเมื่อสิ้นคำพูดเรนเดลก็รีบไปหาแม่ของตนทันทีพร้อมกับกอดแม่ของตนเอาไว้ ลูซและดาร์คยกยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อเห็นภาพลูกๆกำลังกอดไอเดียอยู่

 

 

 

            “แม่ ผมมีเรื่องอยากจะถามอ่ะ” เรนเดลพูดขึ้น ไอเดียเลิกคิ้วขึ้นนิดๆเป็นเชิงถาม

 

 

 

            “ทำไมผมกับพี่ไมล์ถึงได้ตัวไม่เท่ากัน ผมเตี้ยกว่าพี่ไมล์ตั้งเยอะ” เรนเดลพูดถามเสียงงอทำให้ลูซและดาร์คหลุดขำออกมา

 

 

 

            “ไมล์มันได้เชื้อพ่อมาเยอะ ส่วนเจ้านะเรนเดลเจ้าได้เชื้อแม่เจ้ามาเยอะไง” ลูซพูดขำๆทำให้ไอเดียหน้างอทันทีเมื่อได้ยิน

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สามสิบเจ็ด!!++++++++++

มาแล้วมาแล้ว ฮ่าๆกว่าจะคิดชื่อลูกออกนี้ป่าไปหลายชั่วโมง

ขอขอบคุณ คนอ่านทุกคนที่สละเวลามาคิดชื่อของลูกไอเดียให้นะค่ะ น่ารักมากๆเลย

ขอขอบคุณ พี่กานต์ แอดมินเพจ Yaoi สาววาย 18+ ที่ช่วยหาอิมเมจเด็กๆหน้าตาน่ารักๆมาให้

ขอขอบคุณ เกต เพื่อนสาวสุดน่ารักของขี้อ้อนที่ช่วยนั่งหาชื่อลูกๆของไอเดียเป็นเพื่อน

และขอฝากนิยายของเพื่อนสาวแมวขี้อ้อนด้วยนะค่ะ มันหัดแต่ง

(แต่มันแต่งดีกว่า - -‘’ อิจฉานิดๆ)

 

นามปากกาของ เกต เพื่อนขี้อ้อน ชื่อ ปาจิงโกะ นะค่ะ ^_^

ความคิดเห็น