ainfriend

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 ลิขิตรักนักเตะ 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 ลิขิตรักนักเตะ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ค. 2561 17:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 ลิขิตรักนักเตะ 2
แบบอักษร

​ตอนที่ 8

มนตราเริ่มฝึกงานทำให้เธอมีเวลาคุยกับเฟรดเดอริกน้อยลง ทำให้เขาเกิดความน้อยใจและคิดว่าเธออาจจะมีใจให้กับใครใหม่ก็ได้

“ทำไมเพิ่งรับโทรศัพท์ผมโทรหาตั้งหลายสาย” เสียงหงุดหงิดของเฟรดเดอริกดังมาตามสาย เมื่อมนตรากดรับโทรศัพท์

“ขอโทษ พอดีฉันหลับ” มนตราตอบด้วยน้ำเสียงงัวเงีย เนื่องจากเวลาที่เธออยู่ต่างจากที่เขาอยู่พอสมควร กว่าเขาจะว่างโทรหาเธอได้ เธอก็เข้านอนแล้ว

“คุณหลับหรือว่าคุณทำอะไรอยู่กันแน่”

“เฟรดเดอริกอย่าหาเรื่องกันได้มั้ย” มนตราเริ่มหงุดหงิดนอกจากถูกรบกวนการนอนแล้วยังถูกเขาหาเรื่องอีก

“ผมไม่ได้หาเรื่อง แต่คุณรู้มั้ยว่าคุณไม่เหมือนเดิม คุณทำให้ผมแทบบ้ารู้มั้ยตอนที่คุณไม่รับโทรศัพท์ผมคิดไปต่างๆ นานา”

“โอเคเฟรดเดอริก ฉันขอโทษ” มนตรายอมอ่อนลง ถ้าเธอยังเถียงกับเขาอยู่คงจะทะเลาะกันยาวกว่านี้

“อย่าเป็นแบบนี้อีกได้มั้ย ผมรักคุณนะ และคงทำใจไม่ได้หากคุณทิ้งผมไป”

“ฉันไม่ได้มีใครใหม่ อย่าคิดมากนะ ฉันก็รักคุณเหมือนกัน” มนตราพอจะเข้าใจเขา เฟรดเดอริกเคยถูกแฟนสาวทิ้งมาก่อน เขาคงจะกลัวว่าเรื่องราวจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

เฟรดเดอริกพอได้นั่งคุยกับมนตราเขาก็รู้สึกดีขึ้น เขาคงจะต้องรีบหาวันว่างเพื่อไปหาเธอ จะได้เห็นกับตาว่าเธอมีใครใหม่หรือป่าว

**********************************

ในที่สุดเฟรดเดอริกก็มีวันว่างมากพอที่จะมาหามนตรา เขานั่งเครื่องบินมาที่ไทยด้วยตัวเอง เขามีที่อยู่ของเธอเพราะได้ขอเอาไว้ตอนที่ส่งของมาให้ เขามาอย่างเงียบๆเพื่อไม่ให้มนตรารู้

มนตราหลังจากฝึกงานเสร็จก็กลับที่หอพักทันที เธอรู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่วันนี้เฟรดเดอริกไม่ติดต่อเธอมาเลย เธอส่งข้อความไปหาเขาก็เงียบ ไม่รู้ว่าจะงอนอะไรเธออีก

“ทำไมถึงไม่ตอบนะ” เธอลองส่งข้อความไปอีกครั้ง ถ้ายังไม่ตอบข้อความเธออีกคงต้องโทรไปหาแม่ของเขาแล้ว ชอบทำให้เธอเป็นห่วงอยู่เรื่อย

เธอมัวแต่ก้มมองโทรศัพท์จนไม่ได้สนใจว่าเดินผ่านใครบางคนที่ยืนอยู่ห้าห้องของเธอ มือบางล้วงเข้าไปในกระเป๋าเพื่อหยิบกุญแจมาเปิดห้อง

“คิดถึงจัง” เฟรดเดอริกเดินเข้าไปสวมกอดร่างบางทางด้านหลัง มนตรานิ่งเธอไม่ได้คิดไปเอใช่มั้ย เสียงบอกคิดถึงที่คุ้นหู กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นจมูก

“นี่ความจริงใช่มั้ยเนี้ย” เธอหันไปมองหน้าเขา

“ที่รัก คุณเป็นอะไร”

“คุณมาได้ยังไง” มือบางลูบคลำลำแขนแกร่ง เธอไม่ได้ฝันไปเขามาหาเธอจริงๆ

“ก็บอกแล้วว่าจะมาหา”

“ก็ยังดีที่มาถูก นึกว่าจะหลง” เธอเปิดประตูเข้ามาในห้องโดยมีเขาเดินตามเข้ามา เฟรดเดอริกมองดูรอบๆห้องของเธอ ถึงจูเล็กแต่ก็น่าอยู่

“คุณไม่คิดจะย้ายเหรอ ผมว่าที่นี่แคบเกินไปสำหรับเราสองคน” เขาเสนอความคิดเห็น

“แต่มันกว้างสำหรับฉันคนเดียว”

“คุณไม่ต้องกังวลเลย เรื่องเงินผมส่งให้ก็ได้ ผมอยากให้คุณอยู่ในที่ที่ดีกว่านี้”

“ฉันเข้าใจคุณค่ะ แต่ว่าฉันอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เรียนปีสอง จนจะเรียนจบแล้ว จะย้ายอีกทำไม ย้ายอีกทีตอนกลับบ้านไม่ง่ายกว่าเหรอ” มนตราบอกเหตุผลของเธอให้เขาฟัง อีกอย่างเธอไม่อยากให้เขาต้องมาเสียงเงินเพราะเธอ เงินที่เขาส่งมาให้เธอทุกเดือนเธอยังไม่ได้ใช้เลย

“โอเค ผมจะตามใจคุณเรื่องนี้”

“คุณหิวมั้ยเดี๋ยวฉันลงไปซื้อกับข้าวให้”

“ผมยังไม่ค่อยหิวสักเท่าไร แต่ว่าคืนนี้ผมนอนที่ห้องคุณได้ใช่มั้ย” เขาก็แค่ถามไปงั้นถึงเธอไล่เขาไปนอนที่อื่นเขาก็ไม่ไปอยู่ดี

“ถ้าฉันไล่คุณไปนอนที่อื่นคุณจะไปมั้ยล่ะ” เธอมองหน้าเขา และเขาก็ส่ายหัวเป็นการตอบคามเธอ่าไม่มีทาง “เห็นมั้ย ก็นอนด้วยกันที่นี่แหละ”

“เย้!” เขาพุงเข้าไปหอมแก้มเธอจนร่างบางเซเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว

เฟรดเดอริกขออาบน้ำก่อนจะลงไปทานข้าว อากาศที่เมืองไทยร้อนทำให้เขารู้สึกเหนียวตัว หลังจากเขาอาบน้ำเสร็จมนตราก็พาเขามากินอาหารตามสั่งข้างล่างหอ

“ผมขอยืมโทรศัพท์หน่อยสิ” เฟรดเดอริกบอกเมื่อเดินขึ้นมาบนห้อง

“จะเช็คโทรศัพท์ฉันล่ะสิ” เธอยืนโทรศัพท์ให้เขาอย่างรู้ทัน แต่ด้วยความบริสุทธิ์ใจเธอจึงไม่ได้เดือดร้อนอะไร

“น่ารักจัง” เขาเข้าหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอมาเล่นอย่างคุ้นเคย เมื่อเห็นว่าเธอใช้รูปที่ถ่ายคู่กับเขาเป็นรูปหน้าจอโทรศัพท์ก็ยิ่งดีใจ

มนตราไปอาบน้ำระหว่างที่เขาเล่นโทรศัพท์ของเธออยู่ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่มีข้อความไลน์เข้ามาพอดี และคนที่ทักมาก็เป็นผู้ชายด้วย เฟรดเดอริกเปิดอ่านแต่ว่าเป็นภาษาไทยเขาอ่านไม่ออกจึงได้ถ่ายรูปและส่งไปให้แม่ของเขาช่วยแปลให้

“มีผู้ชายทักมา” เขายื่นโทรศัพท์ให้เธอก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงและพลิกตัวตะแคงหันหลังให้กับเธอ

“พี่วุฒิ พี่ที่ฝึกงานเขาชวนไปกินข้าวพรุ่งนี้” เธอบอกไปตามความจริง แต่เธอไม่ได้คิดอะไรกับผู้ชายคนนี้เลย

“ถ้าวันนี้ผมไม่มาคุณจะไปกับเขาใช่มั้ยวันพรุ่งนี้”

“ไม่หรอก อย่างอนสิ” ร่างบางก้าวขึ้นไปนั่งบนเตียงนอน เธอโน้มตัวไปใกล้ใบหน้าของเขา “ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลยนะ”

“ผมเชื่อคุณ แต่ผมไม่ไว้ใจหมอนั้น”

“หายงอนนะ ฉันบอกปฏิเสธเขาไปแล้ว อย่างอนเลยนะ” มนตราพยายามออดอ้อนเขา เฟรดเดอริกเริ่มลำบากใจหากเขาบอกให้เธอเลิกฝึกงานคงได้ทะเลาะกันแน่ แต่เขาก็ไม่สบายใจที่เธอจะต้องอยู่ใกล้กับไอ้หมอนั้น

“อย่านอกใจผมนะ” เขารวบตัวเธอเข้ามากอด มนตราพอจะเข้าใจความรู้สึกของเขา

“ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก อย่าคิดมากนะ” เธอปลอบเขา

“ผมหวงคุณมากนะรู้มั้ย” อ้อมแขนแกร่งกระชับกอดให้แน่นขึ้น มนตราเองก็กอดเขาตอบเช่นกัน

*********************************

วันนี้เป็นวันหยุด มนตราจึงพาเฟรดเดอริกออกมาเที่ยว เขาเองก็ดูอารมณ์ดีขึ้นกว่าเมื่อคืน

“ร้อนมั้ย” มนตราพักให้เฟรดเดอริก ตัวของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ

“ผมเข้าใจแล้ว ตอนอยู่ที่สเปน ผมบอกว่าร้อนคุณก็จะบอกว่าหนาว” เขานึกถึงตอนที่แย่งรีโมทเครื่องปรับอากาศกับเธอ

“เดี๋ยวเราไปแวะตลาดก่อนแล้วค่อยกลับห้องกัน วันนี้ฉันจะทำอาหารไทยให้คุณกิน”

“น้องมน” เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้มนตราหันไปมองตามเสียงเรียก เฟรดเดอริกเองก็หันไปมองตามเช่นกัน “พี่วุฒิ” มนตรามองวุฒิชัยเดินตรงเข้ามาหาเธอ


******เรื่องนี้ไม่มาม่าจริงจริ๊ง อิอิ*****


ความคิดเห็น