LADY-ZOMBIE

จะเริ่มติดเหรียญทุกๆ 5 ตอนนะคะ ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุนค่ะ :)

หมาป่าตัวที่ 7 เอเลนหมาป่าบราค่อน

ชื่อตอน : หมาป่าตัวที่ 7 เอเลนหมาป่าบราค่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2563 20:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมาป่าตัวที่ 7 เอเลนหมาป่าบราค่อน
แบบอักษร

หมาป่าตัวที่ 7 เอเลนหมาป่าบราค่อน 

 

“ทำไมมานั่งคนเดียวละครับ” ใบหน้าอีกฝ่ายยิ้มหวานพลางมองฟาแฟงตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างหื่นกระหาย ไม่ต่างกับอีก 3 คนที่ยืนอยู่ล้อมรอบตัวฟาแฟงไว้ 

“.............” สิ่งที่ฟาแฟงทำได้คือการมองหาทางหนีทีไล่ บ้าเอ้ย! ไอ้ที่ฟาแฟงต้องมาซวยแบบนี้มันเป็นเพราะไอ้คนขี้แกล้งนั่นคนเดียวเลย! ถ้าเจอเมื่อไรฟาแฟงจะนิ่งใส่ให้ดู! 

“ให้นั่งเป็นเพื่อนไหม” อีกคนที่ยืนข้างๆ ไอ้คนที่ถามคนแรกพูดขึ้น ฟาแฟงยิ่งลนหนักเพราะมันทำท่าจะนั่งข้างเค้าจริงๆ 

“ไม่เป็นไร ผม.....จะไปหาเพื่อนพอดี” ฟาแฟงลุกขึ้นทำให้กลายเป็นว่าเค้าตกอยู่ภายใต้วงล้อมของผู้ชายทั้ง 4 คน สมองของฟาแฟงกำลังคิดเร็วจี๋หาทางออกไปจากตรงนี้ เพราะไอ้สายตาหื่นกามของพวกมันทำให้ฟาแฟงอยากอาเจียน 

“เดี๋ยวพวกเราเดินไปส่งนะ” ไอ้คนที่ถามคนแรกบอกก่อนจะจับไหล่ฟาแฟงไว้แล้วบีบเบาๆ พร้อมยิ้มหื่นๆ ให้ ฟาแฟงตัวแข็งทื่อ ก่อนจะกัดปากจนเค้าเริ่มเจ็บ 

“ปล่อย....” ฟาแฟงพูดพลางจับข้อมือของอีกฝ่ายแน่นพลางกระชากออก แต่กลับกันมันกลับพลิกมือฟาแฟงกลับแล้วดึงเข้าหาตัวเองแทน 

“หอมชะมัด หึหึ” มันก้มลงมาสูดดมผมของฟาแฟง ฟาแฟงผลักอีกฝ่ายออกอย่างแรง จนมือที่มันจับหลุดออก ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธ 

“แก!!! ” 

“ฮ่าๆ ดุชะมัดเลยวะ” 

“ลากแม่งไปเลยไหม” 

“..............” หลังจากฟาแฟงผลักมันออกไป พวกที่เหลือเริ่มพูดจาโลมเลียหยาบคายใส่ จนฟาแฟงเริ่มหวาดกลัวอยู่ลึกๆ นัยน์ตาสีนิลสอดส่ายสายตาหาไคย์ อย่างน้อยขอให้ไคย์อยู่แถวนี้เถอะ แล้วไอ้พวกบ้านั้นทำไม่ต้องมุงไคย์จนเค้ามองไม่เห็นด้วย แล้วแบบนี้เค้าจะทำยังไงละเนี่ย!! 

“น่าๆ มาเถอะ” 

“....!!!!! ......” ในระหว่างที่พวกมันกำลังจะล้อมเข้ามาใกล้ฟาแฟงอีก ฟาแฟงก็เริ่มสังเกตเห็นใครบางคน ผู้ชายผมสั้นสีแดง นัยน์ตาสีอำพัน ที่กำลังยืนถือแก้วน้ำปั่นอยู่ฝั่งตรงข้ามของสนามสเก็ตฯ กำลังยืนมองฟาแฟงด้วยสายตาเรียบเฉย ไอ้ผู้ชายคนนั้นคือคนที่ทำให้ฟาแฟงต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้! ไอ้คนขี้แกล้งที่มีชื่อว่าน๊อกซ์!!!!!! 

“ไปกันคนสวย คืนนี้พวกเราสัญญาจะทำให้ คนสวยสุขสมจนสำลักเลยละ หึหึ” ไอ้คนที่พูดคนแรกบอกพลางจับเข้าที่แขนก่อนจะออกแรงดึงฟาแฟงไปอีกทาง ฟาแฟงกำลังจะตะโกนขอความช่วยเหลือแต่อีกคนก็เอามือมาปิดปากฟาแฟงไว้ 

“อื้อ!! ” ฟาแฟงเริ่มดิ้น นัยน์ตาสีนิลสั่นระริกไปด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะสบมองไปที่สายตาสีอำพันที่จ้องมองอยู่อย่างขอความช่วยเหลือ แต่อีกฝ่ายทำเพียงแค่ยกน้ำปั่นขึ้นดื่ม!!! ไอ้บ้าน๊อกซ์เอ้ย!! นี้เค้ากำลังจะโดนลากไปนะ ช่วยกระตือรือร้นที่จะช่วยเค้าหน่อย!! 

“น่าๆ มาเถอะนะคนสวย หึหึ” ไอ้คนแรกก้มหน้าลงมาใกล้ก่อนจะยิ้มหื่นเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย ฟาแฟงเบิกตากว้างก่อนจะกัดฟันแน่น ได้!! ไม่ช่วยก็ไม่ต้องช่วย!! ฟาแฟงช่วยตัวเองก็ได้!! ไอ้คนบ้าน๊อกซ์!! 

โป๊ก 

ฟาแฟงเอาหน้าผากกระแทกกับไอ้คนที่ก้มลงมา ก่อนมันจะร้องโอดครวญแล้วล้มลงกับพื้น ก่อนที่ฟาแฟงจะใช้เท้าเหยียบไปที่เท้าไอ้คนที่ปิดปากฟาแฟงไว้ แล้วเตะผ่าหมากก่อนจะมันจะล้มลงไปอีกคน ส่วนอีก 2 คนที่เหลือได้แต่มองอย่างตกใจ พวกมันไม่คิดว่าฟาแฟงจะฮึดสู้ขนาดนี้ 

ผลั่ก 

สุดท้ายฟาแฟงเลยใช้แรงทั้งหมดผลักใส่คนที่อยู่ใกล้ตัวเองที่สุด ก่อนจะออกแรงวิ่งไปทางน๊อกซ์ ยังไงซะน๊อกซ์ก็เป็นผู้นำที่นี้พวกมันคงไม่กล้าหาเรื่องน๊อกซ์แน่ๆ 

“เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!! ” 

มุมปากหยักของน๊อกซ์กำลังยกยิ้มชอบใจ ก่อนจะยกน้ำปั่นในมือขึ้นดูด นัยน์ตาสีอำพันวาววับ เค้าเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าฟาแฟงกำลังจะโดนฉุด แต่แล้วยังไงละ ก็ไอ้ท่าทางเหมือนหาทางออกไม่ได้มันทำเอาเค้ารู้สึกมีความสุข ยิ่งตอนที่อีกฝ่ายโดนจับตัวไว้บอกตามตรงมันทำให้น๊อกซ์รู้สึกพลุ่งพล่านจริงๆ หึหึ 

ฟาแฟงกำลังวิ่งตรงมาทางน๊อกซ์อย่างตื่นตระหนก ในขณะที่กลุ่มคนที่เคยยืนล้อมรอบตัวฟาแฟงไว้ ชะงักขาที่กำลังตามมาก่อนจะแยกย้ายสลายหายไปเมื่อเห็นว่าฟาแฟงกำลังวิ่งมาทางใคร เพราะสายตาสีอำพันที่ส่งประกายวาวโรจน์ชั่วครู่ทำให้พวกมันไม่กล้าตามฟาแฟงต่อ 

“ชะ...ช่วยผมด้วย!! ” ฟาแฟงพูดร้องบอกน๊อกซ์อย่างร้อนรน ก่อนจะวิ่งไปหลบข้างหลังคนที่ยืนเฉยๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นัยน์ตาสีอำพันวาววับสะท้อนแสงไฟอย่างขบขันกึ่งพอใจ 

“ฟืดดดดดดด” 

“นะ........นี้..........!!! ” แต่นอกจากจะไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับจากคนที่ฟาแฟงมาขอความช่วยเหลือแล้ว กลุ่มคนที่ฟาแฟงคิดว่าจะวิ่งตามเค้ามาก็หายไป หายไป!!! 

ฟาแฟงเดินออกมายืนข้างๆ น๊อกซ์ก่อนจะมองไปทางที่ฟาแฟงวิ่งหนีมา แต่สิ่งที่พบคือ ความว่างเปล่าเหมือนคนพวกนั้นไม่มีตัวตน!! เฮ้ย!!! มันจะเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง!! คนตั้งหลายคนอยู่ๆ จะหายไปได้ไง!!! 

“ฟืดดดดดด” เสียงดูดน้ำปั่นของน๊อกซ์ทำให้ฟาแฟงหันกลับมามอง บอกตามตรงว่าตอนนี้เส้นเลือดในสมองของฟาแฟงกำลังจะแตก! ไอ้ผู้ชายคนนี้นอกจากจะไม่ช่วยเค้าแล้วยังมีหน้ามายืนดูดน้ำปั่นสบายอารมณ์อีก! เฮ้ย!! นี้น๊อกซ์ยังสติดีรึเปล่าเนี่ย! 

“ทำไมคุณไม่ไปช่วยผม! ” เสียงของฟาแฟงเริ่มห้วนสั้นตามระดับอารมณ์ที่กำลังพุ่งขึ้นสูง น๊อกซ์ทำเพียงเลิกคิ้ว ก่อนจะทำเป็นมองไปทางสนามเก็ตฯ เหมือนมันน่าสนใจมากกว่าเสียงของฟาแฟง 

“ช่วย?” 

“ใช่ไง เมื่อกี้ผมเกือบจะโดนฉุดนะ แล้วถ้าคุณยืนอยู่ตรงนี้นานแล้วทำไมคุณไม่ไปช่วยผม! นี้ถ้าผมหนีมาไม่ได้ป่านนี้ผมคงโดนพวกนั้นลากไปข่มขืนแล้ว!!! ” ฟาแฟงกำลังยืนหอบหายใจ เพราะเค้าเล่นพูดใส่อารมณ์กับน๊อกซ์ไปซะยาวเหยียด ให้ตายเถอะ! ทำไมน๊อกซ์ถึงเป็นคนที่เข้าใจอะไรยากขนาดนี้กัน 

“พวกไหน? ฉันไม่เห็นมีใครเลย” น๊อกซ์หันมาสบตาฟาแฟง ก่อนจะยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ นัยน์ตาสีอำพันกำลังวิบวับด้วยความขบขัน ไอ้ท่าทางเวลาโกรธของฟาแฟงนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ สงสัยเค้าคงต้องทำให้ฟาแฟงโกรธบ่อยๆ ถ้ายิ่งอีกฝ่ายโวยวายร่วมด้วยคงจะดีมาก ………..อืม น่าสนใจจริงๆ .......... 

“ห่ะ!! นี้คุณไม่เห็นหรอ ตรงนั้นไง ตรงนั้น!!! เมื่อกี้ตอนผมวิ่งมาพวกนั้นยังอยู่เลย!!! ” ฟาแฟงชี้มือไปทางที่ตนวิ่งมา ทั้งๆ ที่มันไม่มีอะไรเลย ฟาแฟงอยากร้องตะโกนว่า 

โว๊ยยยยยย แล้วพวกมันหายไปไหนแล้วละ 

บ้าเอ้ย!! 

“ไม่นะ ฉันไม่เห็นมีใครเลย” 

“!!!!!!!!!!!! ” ฟาแฟงได้แต่อ้าปากค้างกับคำพูดของน๊อกซ์ ไอ้ ไอ้ ไอ้!! ......... ฟาแฟงอยากจับอีกฝ่ายมาเขย่าๆ แล้วตะโกนถามว่า 

สายตาเค้ามีปัญหารึไง 

!!!!!!!!! 

“ฟืดดดดดดดดดด” น๊อกซ์ได้แต่ยกน้ำปั่นขึ้นดื่ม ก่อนจะซ่อนรอยยิ้มร้ายเอาไว้หลังแก้วน้ำปั่น มองดูฟาแฟงที่กำลังหงุดหงิด เดี๋ยวทำหน้าโมโห เดี๋ยวทำหน้าอ่อนใจ ทำเอาคนที่มองอย่างเค้ารู้สึกอารมณ์พลุ่งพล่านจนแทบอยากจะฉีกยิ้มมันให้กว้างๆ จริงๆ ถ้าไม่ติดว่านั่นจะทำให้เค้าเสียแผนละก็นะ 

“.........ช่าง-มัน.......” ฟาแฟงกดเสียงต่ำ เค้าไม่รู้จะทำอะไรต่อแล้ว อารมณ์เค้าแบบอยากฆ่าใครสักคน และคนคนนั้นคงไม่พ้นผู้ชายที่ชื่อน๊อกซ์แน่ๆ แต่เพราะไม่ว่าเค้าจะพูดอะไรมันก็ป่วยการณ์ เพราะเค้าไม่รู้จะหาหลักฐานอะไรมาอ้างจริงๆ บ้าเอ้ย! ไอ้ผู้ชายกลุ่มนั้นไปไหนแล้ววะ!! 

“ก็ดี นี้ฉันคิดว่าจะสอนนายเล่นสเก็ตบอร์ด แต่ช่างเถอะ กลับกันดีกว่า เอาไว้วันหลังค่อยมาใหม่” น๊อกซ์พูดเสียงเรียบพลางโยนแก้วน้ำปั่นลงถังขยะแถวนั้น ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าออกมา พลางยกยิ้มร้าย ลิ้นสีสดแล่บเลียริมฝีปาก เอาไว้แค่นี้ก่อนก็ได้ พรุ่งนี้เค้าค่อยปั่นหัวคนหน้าสวยทีหลัง แค่ได้เห็นสีหน้าเดือดดาดของฟาแฟงก็ถือว่าคุ้มแล้ว หึหึ แกะน้อยของฉัน............ 

“ฮึ่ย! ” แล้วฟาแฟงจะกล้าขัดอะไรได้นอกจากทำตามที่อีกฝ่ายสั่ง แต่คำถามที่ติดใจฟาแฟงก็คือ ทำไมพวกนั้นหายตัวไปเร็วจังวะ มันเหมือนกับ.........แต่คงไม่หรอกมั้ง น๊อกซ์คงไม่ทำอะไรแบบนั้นให้ยุ่งยากหรอก นัยน์ตาสีนิลจ้องมองแผ่นหลังกว้างที่อยู่ข้างหน้าตนอย่างใช้ความคิด ว่าแต่เหมือนฟาแฟงจะลืมอะไรสักอย่างนะ......... 

*** 

ในมุมมืด ใกล้ๆ กับลานสเก็ตฯ มีคนกลุ่มหนึ่งยืนคุยกันอยู่อย่างเงียบๆ 

“เป็นไง” ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผมสั้นสีส้ม นัยน์ตาสีนิล เอ่ยถามกลุ่มคนที่ยืนรอตนอยู่ แสงไฟจากโคมไฟส่องให้เห็นเสี้ยวหน้าของซัมเมอร์ ที่เพิ่งจะเดินเลี่ยงออกมาจากลานสเก็ตฯ และกลุ่มคนที่ยืนอยู่ก้มหัวทำความเคารพซัมเมอร์ เพราะคนพวกนั้นคือลูกน้องในฝูงของซัมเมอร์ที่ถูกใช้ให้ไปทำตามคำสั่งของน๊อกซ์! 

“ก็เรียบร้อยดี” คนที่เข้าไปคุยกับฟาแฟงคนแรกเป็นตอบ ก่อนจะเอามือลูบหน้าปอยๆ “ไม่คิดว่าเห็นตัวเล็กแบบนั้นจะหัวแข็งขนาดนี้” 

“เอาน่า....ดีแล้วที่ไม่ทำร้ายเค้าตอบน่ะ” ซัมเมอร์ส่งสายตาเห็นใจไปให้ลูกน้องของตน ก่อนจะนึกได้ว่าคำสั่งอีกอย่างของน๊อกซ์คือ ไม่ว่าคนหน้าสวยจะโต้ตอบอะไรมา 

ห้ามทำร้ายเด็ดขาด 

**!** ถ้าหากมีใครเผลอทำให้ฟาแฟงมีแม้แต่รอยขีดข่วนน๊อกซ์จะตามาจัดการที่หลัง 

แค่คิดซัมเมอร์ยังขนลุกไม่หาย สายตาสีเหลืองอำพันประกายกร้าวจนทำเอาซัมเมอร์ขนหัวลุก เพราะงั้นเค้าถึงต้องกำชับลูกน้องของตนไม่ให้เผลอไปทำร้ายอะไรฟาแฟงมาก เอาแค่ทำท่าจะฉุดเฉยๆ ซัมเมอร์ยังไม่อยากถูกน๊อกซ์ตีตั๋วไปทัวร์นรกหรอกนะ 

“แต่ผมไม่เข้าใจวะพี่” คนที่เป็นหนึ่งในกลุ่มเอ่ยถามอย่างแปลกใจ จนซัมเมอร์ได้แต่หันไปมอง 

“อะไรวะ?” 

“ทำไมท่านผู้นำต้องให้เราไปแกล้งๆ จะฉุดคนสวยคนนั้นด้วยวะพี่ ผมแม่งโคตรไม่เข้าใจ” คนที่ถามเกาหัวแกรกๆ ทำเอาซัมเมอร์ย่นหน้า ถ้าจะพูดให้ถูกซัมเมอร์ก็ไม่รู้เหมือนกันนั่นแหละ 

“อย่าถามเยอะ กูก็ไม่รู้เหมือนกัน” ซัมเมอร์เองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน จู่ๆ ก่อนที่ไคย์และฟาแฟงจะเข้ามา น๊อกซ์ก็เดินเข้ามาบอกเค้าว่าช่วยสั่งให้ลูกน้องเค้าไปทำท่าแกล้งจะฉุดคนที่มากับไคย์ที ไอ้ครั้นจะถามก็ไม่กล้าเพราะสีหน้าของน๊อกซ์มันกำลังข่มขู่เค้าเต็มที่ แล้วซัมเมอร์จะทำอะไรได้นอกจากพยักหน้าตกลงแต่โดยดี 

“อ้าว” 

“ไปๆ แยกย้าย แล้วห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้เด็ดขาด ไม่งั้นคุณน๊อกซ์มาเชือดพวกมึงเรียงตัวแน่” ซัมเมอร์ขู่ก่อนจะแยกย้ายออกมา บางที เค้าก็คิดว่าน๊อกซ์เป็นคนที่เข้าใจยากเหลือเกิน ให้พวกเค้าไปแกล้งฉุดคนสวยแต่ห้ามทำร้าย แล้วงานนี้คุณน๊อกซ์จะได้อะไรละ? ซัมเมอร์ล่ะได้แต่คิดและก็สงสัย........... 

*** 

นอนไม่หลับ คืนนี้ฟาแฟงนอนกระสับกระส่าย เค้าเอาแต่หวนถึงใบหน้าของน๊อกซ์ สายตาที่เอาแต่วิบวับน่าประหลาด ไหนจะกลิ่นแปลกๆ ของน๊อกซ์อีก 

“โอ๊ยยยยยยย ฮึ่ยๆ ๆ ๆ” ฟาแฟงเอาหน้าซุกหมอนก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างระบายความอึดอัดใจแปลกๆ ของตัวเอง 

“ให้ตายเถอะ” ฟาแฟงลุกขึ้นนั่งบนเตียง ก่อนจะมองออกไปทางประตูกระจกที่กั้นระหว่างห้องและราวระเบียง ห้องของฟาแฟงอยู่ที่ชั้น 2 จะว่าไปถ้าเค้าจำตำแหน่งที่น๊อกซ์ยืนเมื่อเช้าไม่ผิด..........ดูเหมือนว่าห้องของน๊อกซ์จะอยู่ด้านบนของห้องเค้าพอดีสินะ....... 

“บ้าเอ้ย!! ” ฟาแฟงฟุบหน้าลงกับหมอนก่อนจะนอนดิ้นไปมา ทำไมเค้าต้องมากระวนกระวายเพราะน๊อกซ์ด้วยเล่า! ไอ้คนขี้แกล้งพรรค์นั้นน่ะ!! จะไปตายที่ไหนก็ไปเล้ย!! 

*** 

สุดท้ายฟาแฟงก็นอนไม่หลับเต็มรูปแบบ ตอนนี้เกือบจะตี 1 แล้ว คนในบ้านนี้น่าจะนอนกันไปแล้ว เพราะเค้ากำลังลงบันไดจากชั้น 2 ไปชั้นล่าง อย่างน้อยในครัวก็น่าจะมีอะไรให้เค้ากินระบายความเครียดในหัวได้บ้าง แต่พอเท้าของฟาแฟงจะเหยียบลงชั้นล่าง เค้ากลับได้ยินเสียงแปลกๆ มันแปลกมากเลยนะ เสียงมันเหมือน.........เหมือน......... 

“อื้อ......” 

ฟาแฟงรีบก้มลงนั่งกับบันไดเอามือปิดปากตัวเอง ตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นแรง เสียงนี้มันคนกำลัง กำลัง........จะ....จูบกัน!!! นี้..... นี้มันกลางบ้านเลยนะ! แล้วใครที่ไหนมันมาทำบ้าอะไรแถวนี้เล่า เฮ้ยยยยย!!! ทำไมคนในฝูงใหม่ของเค้าถึงได้แปลกแยกพิลึกคนแบบนี้เล่า! ฟาแฟงกลื้นน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก 

“พี่เอเลน.....อื้มมมมมมม” เอเลน? ถ้าฟาแฟงจำไม่ผิด เอเลนคือสมาชิกในฝูงที่ฟาแฟงยังไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย ถือสำคัญตามที่ไคย์บอกเอเลนมีน้องชายอยู่ 1 คน แต่ที่สำคัญที่สุดคือ พี่น้อง 2 คนนี้อยู่ชั้นล่างของบ้าน! อ๊ากกกกกก แล้วทำไมไอ้คนพี่ชายถึงได้มาทำอะไร 18+ กลางบ้านแบบนี้เล่า โอ๊ยยยยยยย!!! 

“จะดื้ออีกไหมหื้ม?” อ๊ากกกกกกก!! แล้วไอ้เสียงกระเส่าแหบพร่านี้มันอะร๊ายยยยยยยย!!!! ฟาแฟงกำลังเหงื่อตก เค้าควรทำยังไงดี คิ้วสวยขมวดมุ่นแบบใช้ความคิด ฟาแฟงควรออกไปจากตรงนี้ดีไหม แต่อีกใจฟาแฟงก็อยากเห็นหน้าไอ้คนที่ชื่อเอเลนเหมือนกัน ที่สำคัญเค้าอยากจะรู้ว่าคนที่กำลังจูบกับเอเลนน่ะคือใคร!!! เพราะจากเสียงที่ฟาแฟงได้ยินน่ะ นั่นมันเสียงผู้ชายชัดๆ !!! 

“ไม่แล้ว อื้มมมมมมม” แล้วจะจูบอะไรกันนักหนาเล่า โว๊ยยยยยย!!!! ฟาแฟงย่นคิ้วทำหน้าปั้นยาก อยากรู้ก็อยากรู้ แต่ในขณะเดียวกันเค้าก็ยังไม่อยากไปก้าวล้ำความเป็นส่วนตัวของใครเหมือนกัน! แต่ถ้าแค่แงมๆ ดูนิดหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง........ 

“รักนะ.........” 

“อื้อออออออออ...........” ฟาแฟงเบิกตากว้างในขณะที่เค้ากำลังจะชะโงกหน้าผ่านซี่บันไดลงไปมองเค้ากลับถูกใครก็ไม่รู้ตะครุบปากเค้าไว้แล้วสอดมือเข้ามารวบเอวเค้าไว้แล้วยกขึ้นเดินขึ้นไปหลบบนชั้น 2 

“อื้อๆ ๆ ๆ ๆ” ฟาแฟงดิ้นสุดตัว ก่อนจะชะงักกึก เมื่อได้กลิ่นที่คุ้นเคย จากที่ดิ้นเพื่อให้หลุดจากอีกคนกลับเป็นค่อยๆ สั่นสะท้านเพราะความตื่นเต้นแทน บ้าเอ้ย!! ทำไมเค้าถึงมาอยู่ที่นี้ได้เล่า ทำไมไม่หลับไม่นอน!!! 

*** 

“พี่เอเลน?” คนที่นั่งอยู่บนตักของเอเลน เอ่ยถามชายหนุ่มที่กำลังหันไปมองตรงบันไดขึ้นชั้น 2 อย่างแปลกใจ เพราะสายตาสีมรกตกำลังประกายแววกร้าวก่อนจะรีบซ่อนมันแล้วหันกลับมาให้ความสนใจคนที่นั่งอยู่บนตักเค้าแทน 

“ครับ” รอยยิ้มอ่อนโยนมอบให้คนบนตักก่อนจะก้มลงไปหอมหน้าผาก คนตัวเล็กกว่าอย่างหวงแหน 

“พอแล้ว แค่นี้ผมก็เขินจะแย่แล้ว” คนตัวเล็กกว่าบ่นอ้อมแอ้ม ก่อนจะซุกหน้ากับอกแกร่งของเอเลนแล้วถูใบหน้าไปมาด้วยความเขินอาย 

“หึหึ ไปนอนดีกว่าเนอะ” ชายหนุ่มพูดพลางอุ้มคนตัวเล็กขึ้น ทำให้คนตัวเล็กตวัดขาโอบรัดเอวสอบไว้กันตก 

“โธ่พี่เอเลน ถ้าผมตกลงไปทำไงเล่า” เสียงบ่นงุ้งงิ้งของร่างเล็กที่โอบรอบคอแกร่งไว้บ่นงึมงำ ก่อนจะซุกใบหน้าลงบนไหล่ของเอเลน 

“หึหึ ฟอดดดดดด” เอเลนทำเพียงแค่สูดดมความหอมของแก้มใสอย่างรักใคร่ ก่อนจะเดินผ่านบันไดขึ้นชั้น 2 แต่ยังไม่วายส่งสายตาไปทางบันไดอย่างครุ่นคิด เค้าได้กลิ่น..........แต่ช่างเถอะ นัยน์ตาสีเขียวมรกตวาววับอย่างนึกสนุกเมื่อเค้าได้ยินเสียงคนกำลังคุยกันเบาๆ บนชั้น 2........... 

“หึ” เอาเถอะเอเลนจะถือซะว่าตอบแทนที่อีกฝ่ายช่วยเค้าไว้ โดยการไม่ถือสาคนที่มาจุ้นเรื่องของเค้าไม่เข้าเรื่องก็แล้วกัน 

*********************************************** 

บัตรประจำตัวประชาชนหมาป่า 

ชื่อ 

เอเลน 

นามสกุล 

ฟรองค์ซัวว์ 

อายุ 

27 ปี 

สถานะในฝูง 

เบต้า (ลูกฝูง) 

เพศ 

ชาย (อัลฟ่า) 

วันเกิด 

31 ตุลาคม 

กรุ๊ปเลือด 

A 

ส่วนสูง 

185 ซม. 

น้ำหนัก 

83 กก. 

สิ่งที่ชอบ 

ทุกอย่างที่เกี่ยวกับน้องชาย 

สิ่งที่ไม่ชอบ 

น้ำตาของน้องชาย 

“พี่รักเรานะเอวา” 

****************************** 

(**แก้ไขสมาชิกในฝูงของน๊อกซ์จาก10คนเป็น9คนนะค่ะ**) 

สวัสดีค่าาาาา รีดเดอร์ที่รักทุกคน อย่างเเรกขอบคุณสำหรับรีดเดอร์ที่สนับสนุนกดซื้อตอนที่ 5 นะค่ะ 

สำหรับตอนนี้ใครอยากผ่าสมองอีตาพระเอาเราบ้างค่ะ ยกมือ ฮ่าๆ น๊อกซ์ก็เหมือนเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ชอบแกล้งคนที่ตัวเองสนใจนั้นแหละค่ะ เป็นการเรียกร้องความสนใจเเบบแปลก แต่อีตาน๊อกซ์จะเเปลกจากชาวบ้านตรงที่มันชอบทรมานตัวเล่นค่ะ หุหุ 

ส่วนหนูฟาแฟงก็ยังคงตกเป็นเหยื่อต่อไป เเละในสุด!!! ตัวละครก็ออกมาครบสักที กราบไหว้ฟ้าดิน ฮ่าๆ 

สำหรับเอเลนนั้นไม่มีอะไรเลยค่ะเเต่งมาสนองนี๊ดตัวเองอีกเช่นเคย 

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนนะค่ะ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ 

************************************ 

ช่วงตอบคอมเม้นต์ 

คุณ บอลบอล ตอบ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะค่ะ 

ความคิดเห็น