รักล้นขอบ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความวุ่นวายครั้งที่ 3

ชื่อตอน : ความวุ่นวายครั้งที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2561 10:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความวุ่นวายครั้งที่ 3
แบบอักษร

คริสเตียน.....



สวัสดีทุกคน "ผมคริส หรือ คริสเตียน" คงรู้จักผมกันแล้วนะ ผมเป็นเจ้าของบริษัทออกแบบ และยังเป็นมาเฟียอีกด้วย ใช่ทุกคนฟังไม่ผิดหรอกผมเป็นมาเฟียผมไม่มีคนรัก และไม่คิดที่จะรักใครส่วนมากมักจะมีพวกนางแบบและนายแบบเข้ามาติดพันธ์ผมทำเพราะความอยากดังอยากรวยกันทางลัดโดยไม่สนถึงผลที่ตามมา ในเมื่อมีคนมาเสนอให้ผมก็ต้องสนองอยู่แล้วแต่ไม่คิดที่จะจริงใจกับใครหรอกนะ ก็ผมทั้งหล่อทั้งรวยนี่นะก็ต้องมีแต่คนเข้าหาเป็นเรื่องธรรมดา งานของผมก็ไม่มีอะไรมากเบื้องหน้าผมก็เป็นแค่นักธุรกิจคนหนึ่งที่มีคนจับตามองเป็นพิเศษเพราะความใหญ่โตของบริษัทและยังเป็นอัดับหนึ่งในเรื่องการออกแบบอีกด้วย แต่เบื้องหลังที่น้อยคนจะรู้คือผมเป็น"มาเฟีย" ผมว่าผมเป็นคนเลือดเย็นคนนึงเลยก็ว่าได้ นอกเรื่องมาไกลและ ใกล้ได้เวลาเข้าบริษัทและผมคงต้องไปและ 


"บอสครับรถพร้อมแล้วครับ" มาร์ตินที่ทำหน้าที่เป็นมือขวาของผมก็เดินเข้ามาตาม

"เดี๋ยวฉันตามไป"

"ครับ"


ผ่านไปประมาณ 30 นาทีผมก็เดินทางมาถึงบริษัท มาร์ติน ที่ทำหน้าที่มือขวาและเลขาของผมก็พูดขึ้น 


"วันนี้มีประชุมกับบรอดบริหารตอน 10.30 นะครับบอส"

"อืม" ผมตอบเสร็จและเดินนำมาร์ตินเข้ามาในบริษัทแต่ก็ต้องหยุดชะงักเท้าเมื่อเห็นร่างมาของนักศึกษาคนนึง ที่ทำผมอึ้งไม่ใช่อะไรคือ เด็กคนนั้นเป็นผู้ชายที่สวยมาก สวยกว่าผู้หญิงจริงๆอีกแถมยังขาวมากด้วย สงสัยจะมาฝึกงานที่นี่แน่นอน สักพักก็มีเสียงดังขึ้นขัดความคิดของผม

"บอสมีอะไรหรือเปล่าครับ" มาร์ตินถามขึ้นและหันไปมองตาม

"ฉันจะสัมภาษณ์เด็กคนนั้นเองจัดการด้วย" 

"ครับบอส" 


หลังจากนั้นผมก็เดินผ่านเด็กคนนั้นมาผมแอบเห็นเด็กคนนั้นมองหน้าผมแล้วอึ้งไปแต่ ผมก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นและขึ้นลิฟมาชั้นบนเพื่อมารอสัมภาษเด็กคนนั้นที่ ห้องประชุมใหญ่ชั้น 18 พอมาถึงผมก็เดินเข้ามาในห้องได้ที่ไม่ลืมหันไปพูดกับมาร์ติน

"ถ้าเด็กคนนั้นขึ้นมาถึงแล้วให้เข้าไปหาฉันได้เลย" ผมพูดแค่นั้นแล้วเดินเข้ามารอในห้อง ผ่านไปประมาณ 10 นาทีประตูก็เปิดออกผมนึกว่าเด็กคนนั้นซะอีกแต่ที่ไหนได้กลับกลายเป็นนางแบบที่เคยมาเสนอตัวให้ผมเธอสวยนะแต่ผมไม่สนหรอกเบื่องหลังเธอไม่ได้สวยสะอาดแบบหน้าตาของเธอเลย พอเธอเข้ามาถึงก็เดินตรงมาที่ผมและถือวิสาสะขึ้นมานั่งบนตักผมเธอพยายามที่จะยัวผม จนกระทั่งมีเสียงประตูเปิดและก็เป็นผู้ชายร่างบางที่ผมสนใจเดินเข้ามา พอเห็นซินดี้ที่นั่งอยู่บนตักของผมเด็กนั่นก็ยืนอึ้งไปเลย แล้วไม่นานเด็กนั่นก็พูดขึ้น


"เอ่อ......ขอโทษครับสงสัยผมจะเข้าผิดห้อง" เด็กคนนั้นพูดออกมาหน้านิ่งๆแล้วหันหลังเตรียมจะเดินออกไปผมเลยพูดขึ้น

"เดี๋ยว" ผมบอกกับเด็กคนนั้นแล้วหันไปพูดกับซินดี้ที่ตอนนี้ยังนั่งอยู่บนตักผมโดยไม่ยอมลุกออกไป

"คุณกลับไปก่อนซินดีผมมีธุระ"

"แต่" เธอยังพูดไม่ทันจบผมเลยตดบทเธอซะก่อน

"ผมบอกให้คุณกลับไปก่อน" เธอทำหน้างอใส่ผมและหันไปมองหน้าเด็กคนนั้นแล้วลุกขึ้นเดินสะบัดออกไปผมรู้ว่าเธอไม่พอใจ แต่แล้วไงผมไม่สนใจ ผมสนใจคนตรงหน้านี่มากกว่าคนอะไรน่าแกล้งชะมัดผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนเลย ทั้งน่าทะนุถนอมและน่าแกล้งให้ร้องไห้ในเวลาเดียวกัน ผมเห็นเด็กนั่นยืนอึ้งเลยอยากแกล้ง ขอแกล้งสักหน่อยเหอะ

"จะยืนอึ้งอีกนานไหม ผมไม่ได้มีเวลามารอคุณหายอึ้งทั้งวันนะ" ผมแกล้งพูดเสียงดุออกไป แอบบเห็นเด็กนี่สะดุ้งด้วย

"ขอโทษครับ" 

"ก็นั่งลงสิจะยืนค้ำหัวผมอีกนานมั๊ย" ผมแกล้งพูดเสียงดุใส่อีกคน ก็มีท่าทีตกใจปนอึ้ง และรีบนั่งลงเหมือนกลัวผมจะว่าอีก

"ผมเหมือนฝัน รัตนโชนากุล ครับ" เด็กนี่แนะนำตัวกลับผมพร้อมยื่นเอกสารให้ผมดู เด็กนี่น่าสนใจดีจริงๆเรียนก็ดีฝีมือในการออกแบบเข้าขั้นดีเลยทีเดียว ผมเลยพูดออกไปโดยที่ไม่มองหน้าเด็กนี่

"การเรียนถือว่าดี แต่จะทำงานจริงเหมือนตอนเรียนหรือเปล่า" ผมพูออกไปเด็กนั่นเงียบไปแป๊บนึงแล้วพูดขึ้น

"ผมจะทำงานให้ดีเหมือนตอนเรียน" เด็กนั่นพูดออกมาแบบมันใจพร้อมกับหน้าตาที่จริงจังแต่ผมมองว่า น่ารักมากกว่า 

"แล้วทำไมผมต้องรับคุณเข้าทำงานในบริษัทของผม แล้ว ถ้าผมรับคุณเข้าฝึกงานผมจะได้ประโยชน์อะไร" ผมถามกลับไปนิ่งๆ

"ถ้าถามหาเหตุผลว่าทำไมคุณถึงต้องรับผมเข้าทำงานในบริษัทของคุณและคุณจะได้ผลประโยชน์อะไรจากการที่ผมได้ฝึกงานที่นี่ ผมตอบได้แค่เพียงว่าผมสามารถทำประโยชน์ให้กับบริษัทคุณได้ และผมเป็นคนที่พูดและทำตามคำพูด ผมจะไม่สร้างปัญหาให้กับบริษัทของคุณในขนะที่ผมฝึกงานอยู่ที่นี่" เด็กนั่นพูดออกมาด้วยหน้าตาจริงจังแต่ถึงไม่พูดออกมายังไงผมก็รับเข้าฝึกงานอยู่แล้วใครจะปล่อยให้หลุดมือไปได้หล่ะจริงไหม

"หึ" เด็กนั่นพูดจบผมก็ส่งเสียงออกไปพร้อมยิ้มที่มุมปาก แล้วอยู่ๆเด็กนั่นก็พูดขึ้น

"เอ่อ ถ้าคุณไม่รับผมเข้าฝึกงานที่นี่ก็ไม่เป็นไรครับ งั้นผมลานะครับ" พอพูดเสร็จก็เตรียมตัวจะลุกออกไปเลยใครจะปล่อบไปง่ายๆหล่ะเด็กน้อย

"เดี๋ยวสิ

"................" เด็กนั่นหันมามองผมแล้วเงียบใส่

"ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าจะไม่รับเธอเข้าทำงาน"

"................." อึ้งอีกใส่ผมอีกและ

"เริ่มงานพรุ่งนี้ เข้างาน 8.00 น. เลิกงาน 17.00 น. ห้ามสายเพราะผมชอบคนตรงเวลา"

"ครับ" เด็กนั่นพูดและเตรียมตัวจะลุกออกไป

"ฉันชื่อคริสเตียน เรียกคริสเฉยๆก็ได้"

"ครับ?" เด็กนั่นตอบมาอย่างงงๆ

"เจอกันพรุ่งนี้"

"ครับ" พอพูดเสร็จเด็กนั่นก็เดินออกไปเลย

"หึ ชื่อเหมือนฝัน นายจะต้องเป็นของฉันคนเดียวฉันสัญญา" ผมบ่นกับตัวเองจึงเรียก มาร์ติน เข้ามาหาผม

"มาร์ติน"

"ครับบอส"

"ฉันมีเรื่องให้นายทำ"

"ครับ"

"ไปหาประวัติของเหมือนฝันมาให้ฉันทั้งหมด และฉันต้องได้ข้อมูลทั้งหมดภายในวันนี้"

"ครับ"

พอสั่งงานเสร็จผมจึงเดินกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง เพื่อรอเวลาเข้าประชุมกับบรอดบริหารงี่เง่าพวกนั้น เฮ้อพูดแล้วเหนื่อยน่ากำจัดทั้งให้หมดนักมีแต่คนจำพวกที่เห็นแก่ตัวเป็นส่วนใหญ่ คิดไปคิดมาหน้าของเด็กนั่นก็ลอยขึ้นมานึกถึงหน้าทีไรมีอารมณ์ทุกทีเลยสิน่า นายชักจะมาอิทธิพลต่อใจฉันมากเกินไปแล้วนะ "เหมือนฝัน" ฉันสัญญาว่าจะทำให้นายเป็นองฉันคนเดียวไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีทางได้ยุ่งกับนายเด็ดขาดเด็กน้อยของฉัน

กว่าจะประชุมเสร็จเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงบ่าย 15.00 น. ผมก็นั่งเคลียร์งานอีกสักพักก็เดินทางกลับบ้าน ไม่สิต้องเรียกคฤหาสน์ถึงจะถูก ผมไม่ได้อยู่คนเดียวหลอกครับถึงผมจะเป็นลูกคนเดียว พ่อกับแม่ผมพวกท่านไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกครับพวกท่านอยู่ที่ อิตาลี พ่อผมเป็นมาเฟียใหญ่ครับ บ้านหลังนี้จึงมีผมที่พักอยู่ แล้วก็แม่นมของผมเองท่านเรียงผมมาตั้งแต่เล็กๆผมรักท่านเหมือนแม่แท้ๆเลยนะ

“กลับมาแล้วหรือคะคุณชาย”

“ครับนม”

“คุณชายจะรับของว่าหรือเปล่าคะ”

“ครับเดี๋ยวผมจะขึ้นไปเคลียร์งานที่ห้องทำงานนะครับเอาไปให้ผมที่นั่นก็ได้”

“ค่ะ เดี๋ยวนมให้เด็กนำขึ้นไปให้นะคะ”

“ครับ” เมื่อผมคุยกับนมเสร็จก็เดินขึ้นมายังห้องทำงานที่อยู่ชั้นสองผ่านไปสักพักมาร์ตินก็เดินเข้ามาพร้อมเอกสารในมือและส่งมาให้ผม

“นี่ครับบอสข้อมูลทั้งหมดอยู่ในนี้แล้วครับ”

“อืม นายไปได้และวันนี้คงไม่มีอะไรแล้ว” ผมพูดกับมาร์ตินเสร็จก็หันมาสนใจกับเอกสารตรงหน้าต่อ

“ครับ”

เมื่ออ่านไปเรื่อยๆก็ทำให้ผมยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิดจนนมเดินเข้ามาแล้วเอ่ยแซวผม

“อารมณ์อะไรคะ หรือมีเรื่องอะไรดีๆที่ทำให้คุณชายของนมยิ้มไม่หุบเลย”

“ไม่มีอะไรครับนมผมแค่เจอของที่สนใจเท่านั้นเอง”

“ค่ะ นมแค่ไม่เคยเห็นคุณชายยิ้มแบบนี้มานานแล้ว งั้นนมขอตัวก่อนนะคะ”

“ครับ” ผมตอบรับและนมก็เดินออกจากห้องไป

“หึ.......ยังไม่เคยมีแฟนอย่างนั้นเหรอนานเสร็จฉันแน่” ผมพึมพำอยู่กับตัวเอง



...........จบพาร์ทคริสเตียน.............
































ความวุ่นวายกำลังจะมาเยือนนายเอกของเราโดยที่ไม่ทันตั้งตัวเลยก็ว่าได้เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ฝากติดตามและให้กำลังใจเราด้วยนะ🙏🏼🙏🏼🙏🏼

ถ้าสนุกหรือไม่สนุกยังไง เรายินดีรับคำติชมจากผู้อ่านทุกคนและสัญญาว่าจะนำมาปรับปรุงให้ดีขึ้นค่ะ😊

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น