ฟาเนียร์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 อยากอยู่ใกล้ๆ

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 อยากอยู่ใกล้ๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2561 22:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 อยากอยู่ใกล้ๆ
แบบอักษร

​ตอน อยากอยู่ใกล้ๆ

ในตอนเช้าอภิญญาก็รีบมารับแก้วกาญจน์ที่หน้าหอ เธอออกมาทำงานเร็วกว่าทุกวัน เพื่อที่จะไม่ให้แก้วกาญจน์เข้างานสาย การมารับแก้วกาญจน์ไปทำงานด้วย เธอรู้สึกตื่นเต้นแล้วก็ทำตัวไม่ค่อยถูกเหมือนกัน


"ตื่นเต้นอะไรวะยัยมิ้น ทำอย่างกับตัวเองไม่เคยไปรับสาว"


อภิญญาบ่นให้กับตัวเองที่ยืนรอแก้วกาญจน์ ที่ตอนนี้เจ้าตัวยังไม่ลงมา เพราะว่าเธอมาก่อนเวลานัดตั้งเกือบสิบห้านาที


"อุ้ยๆๆ ใครน้ามารอแล้ว"


ดวงฤดีที่ลงมาพร้อมแก้วกาญจน์ เห็นอภิญญาก่อนก็พูดขึ้นทันที ก็ไม่วายที่อยากจะแกล้งแก้วกาญจน์อีกตามเคย ให้แก้วกาญจน์เขินแก้มแดง


"ตาก็...เดินไปเลย"


"รีบหรอ...ฮึ"


"ไม่คุยด้วยแล้ว...แกล้งแก้วอยู่ได้"


แก้วกาญจน์เธอก็รู้สึกประหม่า ทำตัวไม่ค่อยถูกเหมือนกัน ไม่รู้ว่าอะไรทำให้ดวงฤดีเพื่อนของเธอ คิดที่จะล้อเธอกับอภิญญาด้วย


"สวัสดีค่ะคุณมิ้น"


"สวัสดีค่ะพี่มิ้น ตารบกวนพี่มิ้นด้วยนะคะ"


"ไม่เป็นไรเลยค่ะ ไปทางเดียวกันอยู่แล้ว พี่จะได้มีคนคุยด้วยเวลารถติด"


"นั่นสิคะ ประเทศเรารถยิ่งติดด้วย แต่พี่มิ้นต้องพูดเยอะหน่อยนะคะ เพราะเพื่อนของตาพูดไม่ค่อยเก่ง"


"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่มีคนฟังพี่อย่างน้องแก้วใสก็พอแล้วค่ะ"


คำตอบของอภิญญาทำให้แก้วกาญจน์ ที่ยืนฟังทั้งสองคนคุยกัน ทำให้เธอรู้สึกใจเต้นขึ้นมาซะงั้น

"ตาขอตัวดีกว่านะคะ ตั้งใจทำงานนะจ๊ะคนดี ตาไปก่อนนะค่ะพี่มิ้น"


"ค่ะ"


ดวงฤดีเดินออกไปแล้วทั้งสองคน ก็เก้อๆเขินๆกันทำตัวไม่ค่อยถูก อภิญญาแค่ได้เห็นหน้าแก้วกาญจน์ เธอก็รู้สึกไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองแล้ว


"ขึ้นรถกันดีกว่าเนอะ เดี๋ยวรถติด"


"ค่ะ...ค่ะ"


"คุณมิ้นคะไม่ต้องก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ"


แก้วกาญจน์ยกมือไหว้ขอบคุณอภิญญาทันที ที่อภิญญาเปิดประตูรถให้กับตัวเอง เพราะเธอคิดว่ามันไม่สมควรเลยสักนิด


"ไม่เป็นไรค่ะ พี่อยากทำให้.."


"เออ....ขอบ...ขอบคุณค่ะ"


แก้วกาญจน์เธอรู้สึกเขินอภิญญา เพราะสายตาคู่นั้นมันทำให้เธอใจเต้นแรง เธอจึงรีบขึ้นรถทันที


"คาดเข็มขัดด้วยนะคะ จะได้ปลอดภัย"


"................."


อภิญญาขึ้นรถมาแล้วก็คาเข็มขัดทันที แต่ก่อนที่เธอจะออกรถ เธอก็หันไปมองแก้วกาญจน์ก่อน แต่พอเห็นว่าเจ้าตัวยังไม่ได้รัดเข็ดขัด เธอก็เลยขยับเข้าไปคาดเข็มขัดให้ แต่ตอนที่ดึงสายเข็ดขัดจะมาคาดให้ จมูกโดงสันของอภิญญาก็ไปสัมผัสที่แก้มใสแก้วกาญจน์


!ตึก...ตึก...ตึก...!


!ตึก....ตึก...ตึก...!


ทั้งสองคนอึ้งไปตามๆกันแล้วก็เผลอสบตากัน โดยที่แก้วกาญจน์นั่งเกร็งรู้สึกใจเต้นแรงกว่าเดิม แต่ตรงข้ามกันกับอภิญญาที่เธอรู้สึก อยากจะสัมผัสที่แก้มใสนั่นอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะเผลอก้มลงไปหอมแก้มแก้วกาญจน์ช้าๆ


"คุ...คุณมิ้น.."


แก้วกาญจน์เรียกอภิญญาด้วยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย อภิญญาเธอจึงสะดุ้งรู้สึกตัว แล้วก็ทำให้เธอหงุดหงิดตัวเอง ที่เผลอทำอะไรอย่างนั้นออกไป


"เออะ...เออ พี่ขอโทษนะคะ"


อภิญญาเธอขอโทษแก้วกาญจน์ แล้วก็ขับรถออกไปจากหน้าหอแก้วกาญจน์ทันที เพราะเธอก็กลัวว่าแก้วกาญจน์จะโกรธให้เธอเหมือนกัน


!ทำอะไรลงไปวะเนี่ยเรา น้องแก้วใสจะโกรธเราไหมนะ!


!เมื่อกี้คุณมิ้น...คุณมิ้นหอมแก้มแก้วใสอีกแล้ว!


ตั้งแต่มาถึงที่บริษัทอภิญญากับแก้วกาญจน์ก็ไม่ได้คุยกันเลย เพราะเหตุการณ์ในรถมันทำให้เธอทั้งสองคน รู้สึกเกร็งๆแล้วก็ทำตัวไม่ถูกต่อกัน


"พี่อรคะเออ..."


อภิญญาเธอจะบอกให้เลขาช่วยบอกให้แก้วกาญจน์เข้ามาหาเธอหน่อย แต่พอจะพูดเธอก็ไม่กล้าแล้วก็วางสายทันที


"โอ๊ย!!!...นี่เราเป็นอะไรเนี่ย"


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


"เข้ามาได้ค่ะ"


"คุณมิ้นโทรไปหาพี่มีอะไรหรือเปล่าคะ"


"เออคือว่า...คือว่า....คือว่า"


"คุณมิ้นเป็นอะไรหรือเปล่าคะ"


"เออ...มิ้นอยากได้กาแฟนะค่ะ ให้แก้วใสเอาเข้ามาให้ก็ได้นะคะ พี่อรก็ถ่ายเอกสารนี้มาให้มิ้นอีกชุดนะคะ"


"ได้ค่ะ"


อภิญญาเธอไม่รู้จะพูดยังไง เธอก็เลยแกล้งทำเป็นขอกาแฟอีกถ้วย เลขาของเธอก็งงๆเพราะเธอเอามาให้สองถ้วยแล้ว แล้วก็ยังวางอยู่ที่โต๊ะยังไม่ได้กินด้วย


"คุณมิ้นเป็นอะไรของคุณมิ้นนะวันนี้ ขอกาแฟแก้วที่สามแระ แต่ยังไม่ได้กินสักถ้วย"


"พี่อรว่าอะไรนะคะ"


แก้วกาญจน์เธอถามเลขาอภิญญา เพราะเธอเห็นว่าพูดอะไรอยู่คนเดียว แล้วก็กำลังชงกาแฟอีกแล้ว


"ก็คุณมิ้นนะสิ บอกให้พี่ชงกาแฟให้ แต่ก็ยังไม่ได้กินสักถ้วยที่ชงไป พี่ก็ชงปกตินะคะน้องแก้วใส ถ้าไม่อร่อยก็น่าจะบอกพี่สิคะ แต่นี่ไม่ได้บอกอะไรพี่สักคำ"


"แล้วปกติคุณมิ้นเขาไม่สั่งให้พี่ชงให้อย่างนี้หรอคะ"


"ไม่เลยค่ะน้องแก้วใส แค่แก้วเดียวเท่านั้นค่ะทั้งวัน หรือว่าคุณมิ้นจะเครียดอะไรหรือเปล่านะ"


อภิญญาเธอรอให้แก้วกาญจน์เอากาแฟมาให้ตัวเอง เธอรอตั้งนานแล้วไม่มาสักที เธอก็เลยจะออกไปดู แต่พอเธอเปิดประตูออกไป แก้วกาญจน์ก็กำลังจะเข้ามาพอดี จึงทำให้แก้วกาแฟหกใส่เสื้ออภิญญา


"โอ๊ย!!!...."


อภิญญาแกล้งทำเป็นร้อนมาก แต่ความเป็นจริงกาแฟแค่อุ่นๆ ไม่ได้ร้อนอะไรเลยสักนิด


"................"


"ว๊าย!!...คุณมิ้น เป็นอะไรหรือเปล่าคะ"


"ขะ...ขอโทษค่ะคุณมิ้น"


แก้วกาญจน์ยกมือไหว้ขอโทษอภิญญาทันที เธอก็ตกใจไม่น้อยแล้วก็ทำอะไรไม่ถูกด้วย ตอนนี้แก้วกาญจน์น้ำตาคลอด้วย เพราะกลัวถูกอภิญญาต่อว่าตัวเอง


"แก้วใสไปหาผ้ามาเช็ดให้คุณมิ้นเร็วๆสิ"


"ค่ะ"


"พี่อรขอบคุณนะ บอกให้แก้วใสตามมิ้นเข้าไปในห้องนะคะ"


อภิญญาบอกเลขาของเธอเมื่อแก้วกาญจน์ เดินไปที่โต๊ะของตัวเองหาอะไรบางอย่าง แล้วเธอก็ยิ้มอารมณ์ดี เดินเข้าไปในห้องทำงานตัวเอง


"ขอบคุณอะไรของคุณมิ้นนะ แล้วทำไมคุณมิ้นถึงได้ยิ้มอย่างนั้นละ"


"พี่อร แก้วใสไม่ได้ตั้งใจนะคะ"


แก้วกาญจน์บอกเลขาของอภิญญา แล้วเธอก็กลัวอภิญญาต่อว่าเธอมากด้วย


"พี่เข้าใจ รีบเข้าไปข้างในห้องคุณมิ้นเถอะ คุณมิ้นบอกให้ตามเข้าไป"


"ค่ะ..."


แก้วกาญจน์เธอค่อยๆเดินไปที่หน้าห้อง แล้วก็รวบรวมความกล้า ก่อนที่เธอจะเคาะห้องแล้วก็เปิดประตูเข้าไป เมื่ออภิญญาอนุญาตแล้ว


"คุณมิ้นคะ แก้วใสขอโทษค่ะ แก้วใสไม่ได้ตั้งใจทำกาแฟหกใส่เสื้อคุณมิ้นนะคะ"


!โอ๊ยแก้วใส...ทำไมใสซื่ออย่างนี้นะ!


"เอาผ้ามาเช็ดรอยเปื้อนให้พี่สิ ตามพี่มา"


อภิญญาเธอบอกแก้วกาญจน์ แล้วเธอก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ แก้วกาญจน์ก็เดินตามเข้าไปช้า ๆอภิญญาหยุดยืนที่หน้ากระจกห้องน้ำ แล้วก็รอให้แก้วกาญจน์มาเช็ดคราบกาแฟให้ ความจริงแล้วเธอมีเสื้อผ้าไว้เปลี่ยนอยู่แล้ว แต่เธออยากอยู่ใกล้ๆแก้วกาญจน์ ก็เลยให้เจ้าตัวเช็ดให้ดีกว่า


"เป็นไรคะ"


"แก้วใสขอโทษค่ะ แก้วใสไม่ได้ตั้งใจ"


"ฮ่าๆๆๆ เด็กน้อย...ขอโทษพี่กี่ครั้งแล้ว พี่ไม่ว่าอะไรหรอกนะคะ"


"แต่เอ้...หรือพี่จะว่าดี"


"อย่าว่าแก้วใสเลยนะคะ แก้วใสขอโทษ"


แก้วกาญจน์ยกมือขอโทษอักครั้ง อภิญญาจึงจับมือของแก้วกาญจน์ไว้ ไม่ให้ขอโทษเธอแล้ว


"ถ้ายังขอโทษพี่อีก พี่จะว่าเราจริงๆนะ พี่ไม่ชอบเด็กฝึกงานหน้าบึ้ง ยิ้มก่อนสิคะ"


"................."


แก้วกาญจน์ยิ้มไม่ออกจริงๆตอนนนี้ อภิญญาเธอจึงก้มลงไปมองสบตาแก้วกาญจน์ แล้วเธอก็ยิ้มหวานให้แก้วกาญจน์ จนเจ้าตัวรู้สึกเขินแล้วก็ยิ้มออกมา


"ฮ่าๆๆๆ ยิ้มแล้ว"


"คุณมิ้น...."


"ยิ้มแล้วน่ารักมากเลยรู้ไหม ยิ้มให้พี่แบบนี้บ่อยๆนะ"


แก้วกาญจน์ก็ยิ่งเขินมากกว่าเดิมเข้าไปอีก ก่อนที่เธอจะก้มหน้าเช็ดคราบกาแฟต่อ อภิญญาเธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก นอกจากมองดูแก้วกาญจน์ก้มเช็ดเสื้อให้เธอ เวลาที่แก้วกาญจน์ขยับไปมา ความหอมของเจ้าตัว ก็ลอยเข้าจมูกเธออยู่เรื่อยๆ เธอจึงเพลินกับการที่แก้วกาญจน์อยู่อย่างนี้กับเธอ


"คุณมิ้นคะ เช็ดออกได้แค่นี้ค่ะ นอกจากเอาไปซักถึงจะหายค่ะ"


"ตอนบ่ายสามพี่ต้องออกไปเจอลูกค้าด้วยสิ ต้องทำยังไงดีน้าาาา..."


"..............."


"หน้าบึ้งอีกแล้ว พี่มีเสื้อสำรองอยู่ในตู้ด้านหลังเรานะ"


อภิญญาขยับเข้าไปใกล้แก้วกาญจน์ขึ้นอีก แล้วก็ยกแขนขึ้นเปิดตู้เอาหาเสื้อผ้า กลายเป็นว่าตอนนี้แก้วกาญจน์ เหมือนอยู่ในอ้อมกอดอภิญญา แล้วจมูกของเธอก็ชนเข้ากับหน้าอกขออภิญญา


!ตึก....ตึก.....ตึก!


"ได้แล้วค่ะ..."


"................"


"เปลี่ยนให้พี่หน่อยสิคะ"

.

.

.

.

.

จบตอน

ความคิดเห็น