Momiji Maple

ความรักในอดีต ส่งผลถึงปัจจุบัน ก่อให้เกิดความเจ็บปวด

ความหวั่นไหวของซอล (ซอลxลาเต้)

ชื่อตอน : ความหวั่นไหวของซอล (ซอลxลาเต้)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2561 14:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความหวั่นไหวของซอล (ซอลxลาเต้)
แบบอักษร

image


ลาเต้เดินยิ้มอย่างอารมณ์ดีเพราะเธอรู้สึกว่าตนเองเริ่มเปิดใจให้ซอลได้เข้ามามีบทบาทในชีวิตบ้าง แต่เมื่อก้าวเดินเข้าบ้านรอยยิ้มนั้นกลับหุบลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงพ่อและแม่ของตนเองทะเลาะกัน


"มันจะอะไรกันนักหนา!กะอีแค่ไปหาเศษหาเลย ไม่ได้จริงจังสักหน่อย!"ผู้เป็นพ่อโวยวายขึ้นพร้อมกับยืนเท้าเอวด้วยสีหน้าหงุดหงิด


"แล้วความรู้สึกฉันล่ะ?!เคยเข้าใจบ้างไม๊?"ผู้เป็นแม่เถียงขึ้นอย่างไม่มีใครยอมลดละให้กันท่ามกลางเสียงร้องห้ามของลูกสาวคนโตอย่างลัคกี้


"พ่อคะ...พอเถอะหนูขอร้อง"ลัคกี้ปรามผู้เป็นพ่อขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด


ลาเต้ค่อยๆย่องเดินไปแอบดูอยู่ห่างๆตรงทางเข้าบ้าน


"ก็เพราะเธอมันเป็นแบบนี้ไง!ใครเขาจะอยากอยู่ด้วย! น่ารำคาญ!!"พิชญะยังคงตะโกนใส่หน้าภรรยาของตนอย่างเหลืออด


"ว่าไงนะ? แล้วที่ฉันเป็นแบบนี้เพราะใครกันถ้าไม่ใช่เพราะคุณ!!"ลลนาพูดขึ้นก่อนเข้าไปทุบตีสามีของตนจนอีกฝ่ายต้องยกมือป้องตนเองเอาไว้เพราะไม่อยากลงมือทำร้ายคนตรงหน้า


"มันเจ็บนะ!"พิชญะโวยพร้อมกับหยุดการกระทำอีกฝ่ายอย่างพัลวัน


"แม่คะ!หยุดเถอะ พ่อเจ็บนะคะ พอได้แล้วค่ะแม่คะ!กี้ขอร้อง"ลัคกี้ต้องเข้าไปห้ามปรามทั้งคู่ก่อนที่เธอจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาพร้อมกับยกมือทั้ง2ข้างกุมขมับ


เพล้ง!!!!!!!!!!!!!!


เสียงแจกันตกแตกจนทุกคนต้องหันไปมองตามเสียงนั้น ซึ่งทำให้ห้องนั้นเงียบลงทันควัน


"เต้!"ลัคกี้เงยหน้าขึ้นมองไปตามเสียงก่อนที่จะมองหน้าลาเต้ที่กำลังโกรธจัดอยู่


"ทนไม่ไหวแล้วนะ!"ลาเต้ขึ้นเสียงขึ้นพร้อมกับกำมือเเน่นเมื่อเธอทำอะไรกับใครไม่ได้เลยนอกจากพูดออกไป


"เต้...เต้ขึ้นห้องกลับพี่ดีกว่านะ"ลัคกี้พูดพร้อมกับเดินเข้าไปจูงมือน้องสาวเพื่อที่จะไม่ให้เห็นภาพที่ครอบครัวทะเลาะกันแต่ลาเต้กลับสะบัดมือออก


"เป็นแบบนี้อยู่ได้!เป็นแบบนี้ตลอด ไม่เบื่อกันบ้างรึไงกัน?!"ลาเต้เริ่มตวาดขึ้นใส่พ่อกับแม่ของตน


"เต้...พอเถอะ"ลัคกี้ปรามน้องสาวก่อนหันไปมองพ่อกับแม่


"ก็เต้พื่อนี่!เต้เบื่อ เต้รำคาญ! ทำไมต้องเอาความทุกข์ของพ่อกับแม่มาลงกับคนไม่รู้เรื่องอย่างเต้ด้วย!"ลาเต้พูดความรู้สึกตนเองออกไปเมื่อเธอเริ่มระอากับการทะเลาะกันของพ่อกับแม่เกือบทุกวัน


ผู้เป็นพ่อก้มหน้าสลดกับการกระทำของตน แต่ผู้เป็นแม่กลับโมโหขึ้น


"มันจะมากไปแล้วนะเจ้าเต้!!"ลลนาพูดสวนลูกสาวคนเล็กด้วยความโกรธไม่แพ้กัน


"ก็มันจริง!"ลาเต้ยังคงเถียงขึ้นอย่างไม่ยอมลดละเนื่องจากความรู้สึกนี้ถูกสะสมมาเป็นระยะเวลานาน


ลลนาทนไม่ไหวจึงง้างมือฟาดลงไปบนใบหน้าของลูกสาวคนเล็กอย่างแรงจนอีกฝ่ายถลาลงกับพื้น สร้างความตกใจให้กับพิชญะและลัคกี้อย่างมาก


"เต้!!"พิชญะและลักกี้ร้องเรียกลาเต้พร้อมกัน ก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะเข้าไปหาลูกสาว


"แม่ทำอะไรของแม่เนี่ย?!"ลัคกี้หันไปถามแกมต่อว่าผู้เป็นแม่ก่อนที่จะรีบวิ่งเข้าไปดูน้องสาวทันที


"เต้...เต้เป็นไงบ้างลูก"ผู้เป็นพ่อเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้ากังวล


ลาเต้นั่งนิ่งก้มหน้ากับพื้นก่อนที่จะปรากฏให้เห็นเลือดที่กำลังหยดลงพื้น ทั้งพ่อเเละพี่สาวต่างก็มองด้วยความตกใจ


"เต้...เต้เงยหน้าขึ้นก่อนนะลูก ขอพ่อดูหน่อย"ผู้เป็นพ่อพูดขึ้นก่อนยกมือขึ้นเชยคางลูกสาวคนเล็กอย่างเบามือ


ทุกย่างอื้ออึงไปหมดก่อนที่ลาเต้จะลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆด้วยท่าทางโซเซเพื่อทรงตัวยืนขึ้น


"เต้~...แม่ขอโทษ คือแม่ไม่ได้...."ยังไม่ทันที่ผู้เป้นแม่จะพูดจบ ลาเต้ก็รีบวิ่งออกจากบ้านทันทีโดยไม่ฟังเสียงใครทั้งสิ้น


"เต้!!กลับมาก่อน...ลาเต้!!"ลัคกี้วิ่งตามน้องสาวออกไปทันที


"สมใจคุณรึยัง"พิชญะหันไปพูดใส่ภรรยาของตนก่อนที่จะวิ่งตามลูกสาวทั้ง2คนออกไป ทิ้งให้ภรรยาก้มหน้าลงด้วยความสำนึกผิดที่สร้างขึ้น


//// /// //// //// ////


"พ่อคะ?เจอเต้ไม๊"ลัคกี้หยุดวิ่งก่อนหันไปถามผู้เป็นพ่อ


"ไม่เจอเลยลูก"


ทั้งสองวิ่งตามหาลาเต้จนเหนื่อยหอบก่อนที่จะแยกย้ายกันหาใหม่


ลาเต้วิ่งออกมาเรื่อยๆโดยที่มีเลือดกำเดาไหลและเลือดออกที่มุมปาก ก่อนที่เธอจะหยุดวิ่งแล้วหันมาเดินไปตามทางเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย ก่อนที่จะหยุดทิ้งตัวลงนอนบนพื้นหญ้าสวยสาธารณะใกล้ๆกับคอนโดที่ซอลอยู่


ลาเต้นอนมองไปบนฟ้าก่อนที่หยดน้ำตาจะไหลออกมาจากดวงตาที่ใบหน้ากำลังบอบช้ำอย่างหนัก


ซอลกำลังเดินกลับเข้ามาจากข้างนอกพร้อมกับหยิบคีย์การ์ดขึ้นก่อนที่จะสะดุดตากับร่างบางร่างที่กำลังนอนอยู่


ซอลเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆด้วยความหวาดระแวงก่อนที่จะตกใจขึ้นเมื่อพบกับร่างที่คุ้นตา


"ลาเต้!!"ซอลเรียกชื่อลาเต้อย่างตกใจกับสภาพของคนตรงหน้า


ลาเต้พยุงตัวลุกขึ้นนั่งจ้องมองซอลก่อนที่น้ำตาของเธอจะเริ่มคลอเอ่อเบ้าตา


"ครูซอล~....ช่วยเต้ด้วย~...."ลาเต้พูดขึ้นเสียงสั่นก่อนที่จะโผเข้ากอดซอลทั้งน้ำตาพร้อมกับปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาเสียงดังสะอึกสะอื้น


ซอลขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยคามสงสัยและอยากรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่เธอกลับหยุดความคิดนี้ก่อนที่จะกอดตอบลาเต้เพื่อเป็นการปลอบพร้อมกับลูบหัวลาเต้เบาๆ


"ขึ้นไปห้องก่อนนะ...แล้วค่อยบอกว่าเกิดอะไรขึ้น"ซอลพูดก่อนพยุงตัวลาเต้ให้ลุกขึ้นเพื่อพาลาเต้เข้าห้องของตนเอง


"นั่งตรงนี้ก่อนนะ...เด๊๋ยวพี่มา"ซอลพูดพร้อมกับเดินไปหาอุปกรณ์ทำแผลก่อนที่จะหยิบมันมาวางลงบนโต๊ะก่อนที่เธอจะนั่งลงข้างๆลาเต้


ซอลใช้สำลีชุบน้ำเกลือเช็ดคราบเลือกกำเดาของลาเต้ออกจนหมดก่อนที่จะเปลี่ยนมาเช็ดที่มุมปากของลาเต้อย่างเบามือ


"เกิดอะไรขึ้น?ทำไมถึงเป็นแบบนี้"ซอลเอ่ยถามพร้อมกับใช้มือขึ้นเสยผมลาเต้ขึ้นก่อนเช็ดใบหน้าที่มอมแมมให้คนตรงหน้า


ลาเต้น้ำตาคลอขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่จะก้มหน้าลงร้องไห้


"เต้ไม่อยากอยู่บ้าน ไม่อยากกลับบ้าน"ลาเต้พูดด้วยเสียงสั่นเครือ ซอลถอนหายใจออกมาก่อนที่จะเชยคางลาเต้ขึ้นเพื่อเช็ดน้ำตาให้


"ไม่เป็นไรนะ อย่าร้องไห้"ซอลพูดพร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ลาเต้ ก่อนทีเธอจะยกมือถือขึ้นโทรหาฟาน้องสาวของเธอทันทีเพื่อขอเบอร์มือถือของคนที่บ้านลาเต้จากฟา


ซอลกดเบอร์โทรหาใครสักคนในบ้านลาเต้ทันที ก่อนที่อีกฝ่ายจะรับสาย


"ค่ะ...สวัสดีค่ะ คุณพ่อของลาเต้ใช่ไม๊คะ? คือตอนนี้ลาเต้ลูกสาวของคุณอยู่กับฉันค่ะ"ซอลกรอกเสียงลงปลายสาย


"คุณเป็นใครครับแล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน?"ปลายสายเอ่ยถามออกมาผ่านมือถือ


"ฉันเป็นพี่สาวของฟาค่ะ ลาเต้เป็นเพื่อนกับน้องสาวฉัน"ซอลตอบ


"แล้วตอนนนี้ลาเต้เป็นไงบ้างครับ โอเครึเปล่า?"พ่อของลาเต้ถามต่อด้วยความเป็นห่วง


"ตอนนี้ดีขึ้นแล้วค่ะ แต่เธอยังไม่อยากกลับบ้าน เลยอยากขออนุญาติคุณพ่อให้เธออยู่ที่นี่กับน้องสาวฉันสักพักค่ะ"ซอลพูดขึ้นสนทนากับปลายสายต่อ


"ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวฉันดูแลให้เองค่ะ"ซอลตอบก่อนวางสายลง


พิชญะวางสายจากซอลก่อนที่จะหันไปพูดกับลัคกี้ลูกสาวคนโต


"น้องหนีไปอยู่บ้านเพื่อน"ผู้เป็นพ่อพูดขึ้นก่อนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจเมื่อรู้ว่าลาเต้ยังปลอดภัย


"ที่ไหนคะ?กี้จะได้ไปรับน้อง"ลัคกี้พูดขึ้นอย่างกระวนกระวายใจ


"อย่าเลย ปล่อยให้เต้สบายใจขึ้นก่อน พ่อเชื่อว่าเต้ยังไม่อยากกลับบ้าน"พิชญะพูดออกมาแกมสั่ง


ลัคกี้พยักหน้าเชื่อที่พ่อพูดก่อนที่ทั้งสองจะกลับบ้าน


//// //// //// ////


ซอลแต้มยาตรงมุมปากให้ลาเต้ก่อนที่อีกฝ่ายจะสะดุ้งไปพลางสะอื้นไปพลาง


"ไม่เป็นไรแล้วน้า~พี่โทรบอกคุณพ่อให้แล้ว คืนนี้นอนกับพี่ก่อนก็แล้วกัน"ซอลพูดทั้งๆที่มือเองก็ยังคงทำแผลให้ลาเต้ ลาเต้ได้แต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไรออกมา


"ไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวพี่เอาเสื้อผ้าของฟาให้ใส่ไปก่อน"ซอลพูดขึ้น ลาเต้หันมามองซอลก่อนที่จะถามหาฟา


"ฟาล่ะ ฟาไปไหน?"ลาเต้ถามขึ้นเมื่อไม่เห็นฟา


"คืนนี้ฟากลับไปนอนบ้าน พี่พึงไปส่งฟามาก่อนที่จะกลับคอนโดเนี่ยแหละ"ซอลตอบ ลาเต้พยักหน้ารับคำตอบของซอลก่อนที่จะลุกไปอาบน้ำอย่างว่าง่าย


ไม่นานนักลาเต้ก้เดินออกมานั่งบนโซฟา


"ง่วงรึยัง?"ซอลเอ่ยถาม แต่ลาเต้กลับส่ายหน้าปฏิเสธว่าตนเองไม่ง่วง


"ทำไมครูซอลดีกับเต้จัง"ลาเต้ถามขึ้นพร้อมกับจ้องมองซอลที่กำลังง่วนอยู่กับเอกสารการสอนตรงหน้า


ซอลเงยหน้าขึ้นมองลาเต้ก่อนที่จะยิ้มให้


"เรียกว่าอะไรนะ?"ซอลย้อนถามขึ้นพร้อมรอยยิ้ม


"เอ่อ~...พี่ซอลทำไมถึงดีกับเต้จัง"ลาเต้เอ่ยถามซ้ำขึ้น


"อืม...ไม่รู้สิ อาจจะเป็นเพราะเต้เหมือนกับเพื่อนเก่าของพี่ก็ได้มั้ง หรือไม่ก็เหมือนเราเคยผูกพันกันมาก่อนก็ได้"ซอลตอบคำถามลาเต้ก่อนที่จะมองคนตรงหน้าที่นั่งตาปรือจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่


"ง่วงแล้วล่ะสิ"ซอลถามขึ้นพร้อมกับหัวเราะเบาๆ


"ยังค่ะ ยังไม่ง่วง"ลาเต้ปฏิเสธขึ้น


"งั้นไปนอนกันดีกว่า เดี๋ยวพี่ขอล็อกประตูก่อนนะแล้วพี่จะตามไป"ซอลเดินไปจัดแจงเก็บเอกสารสื่อการสอน ล็อคประตูและปิดไฟก่อนที่จะเดินตามลาเต้เข้าห้อง เมื่อเข้าห้องก็พบว่าลาเต้ได้นอนหลับแล้ว


ซอลดึงผ้าห่มขึ้นห่มให้ลาเต้ก่อนที่จะจ้องมองใบหน้าที่กำลังหลับด้วยความเหนื่อยและอ่อนเพลีย แต่ภาพคนตรงหน้าทำให้ซอลหวนนึกถึงอดีตขึ้นมาทันที


"ทำไมเขาถึงเหมือนเธอนักนะ...ลัคกี้"


//// //// //// //// ////


วันรุ่งขึ้น


ลาเต้ตื่นมาด้วยตาที่บวมเล็กน้อยเนื่องจากการผ่านการร้องไห้ออกมาอย่างหนักเมื่อคืน


"ตื่นแล้วหรอ?"ซอลยิ้มทักทาย


"ทำอะไรอยู่คะ?"ลาเต้ถามขึ้นก่อนยกมือขยี้ตาที่กำลังบวม


"กำลังทดสอบสื่อการสอนที่หามาน่ะจ้ะ ...ลาเต้ไปอาบน้ำก่อนนะแล้วเดี๋ยวค่อยออกมาดู"ซอลพูดทั้งๆที่สายตายังคงจับจ้องกับโปรแกรมในการสอนแบบใหม่ที่เธอให้เพื่อนที่เคยเรียนอยู่ที่อังกฤษเป้นคนเขียนโปรแกรมให้


"ค่ะ"ลาเต้รับคำอย่างว่าง่าย


"อ้อ...เสื้อผ้าวางอยู่ตรงนั้นนะ"ซอลพูดพร้อมชี้ไปยังเสื้อผ้าแต่ก็ยังคงง่วนอยู่กับสื่อการสอน


//// //// /// ////


ลาเต้ส่องกระจกในห้องน้ำดูใบหน้าตนและดวงตาที่กำลังบวม


"ตาบวมหมดเลย"ลาเต้พูดก่อนที่จะลงมืออาบน้ำ


ขนมปังปิ้งกับนมอุ่นๆถูกวางไว้บนโต๊ะรับแขกที่มีโซฟาที่ซอลกำลังทำงานอยู่ จนกระทั่งลาเต้เดินออกมา


"มากินอะไรก่อนสิ พี่เตรียมไว้ให้แล้ว"ซอลพูดกับลาเต้แต่สายตายังคงจับจ้องไปยังหน้าจอแท็ปเลต


ลาเต้นั่งคุกเข่าลงกับพื้นใกล้โซฟาข้างๆซอลก่อนที่จะหยิบขนมปังปิ้งขึ้นกินโดยที่สายตายังคงจับจ้องไปที่ซอล


เสื้อสีขาวที่ยาวลงมาปิดต้นขา ปลายผมประบ่าสีน้ำตาลที่ถูกรวบไว้ข้างหลัง ทำให้ลาเต้มองได้ไม่เบื่อ จนอีกฝ่ายที่กำลังตั้งใจทำงานอยู่พูดขึ้นโดยที่สายตายังคงจ้องไปที่งานที่ทำอยู่


"มองพี่อยู่นั่นแหละ เดี๋ยวของกินก็เย็นหมดหรอก"


ลาเต้ชะงักสายตาที่กำลังจ้องมอซอลด้วยสีหน้าที่แดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกจับได้


"รู้ได้ไงวะ?" ลาเต้คิดในใจ


"พี่รู้น้า ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ"ซอลพูดพร้อมอมยิ้มให้ลาเต้


"ห๊ะ!!ทะ...ทำไมถึงรู้ล่ะคะ"ลาเต้ถามขึ้นด้วยความตกใจเล็กน้อย


"ก็หน้าตาบ่งบอกว่าสงสัยซะขนาดนั้น ไม่รู้ก็แปลกแล้วล่ะจ้ะ"ซอลยิ้มให้พร้อมกับหัวเราะเบาๆ


เมื่อโดนจับไต๋ได้ลาเต้จึงรีบคว้าขนมปังใส่ปากแก้เขินทันทีก่อนที่จะร้องออกมาด้วยความเจ็บ


"โอ๊ย!"ลาเต้ส่งเสียงร้องก่อนที่จะยกมือขึ้นแตะๆแผลที่มุมปากทันที


ซอลรีบทิ้งงานทุกอย่างลงบนโซฟาก่อนที่จะนั่งคุกเข่าลงดูลาเต้ทันที


"เจ็บมากไม๊?ไหน...ขอพี่ดูหน่อย"ซอลพูดพร้อมกับจับมือของลาเต้ออกจากแผลพร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากันมองอย่างพิจารณา


"รู้ลึกว่ารอบๆแผลมุมปากนี่มันจะช้ำแล้วนะเนี่ย เมื่อวานแค่แดงเอง รอแป๊บนะ เดี๋ยวพี่ไปเอายาก่อน"ซอลพูดก่อนที่จะรีบลุกขึ้นไปหยิบยาสามัญประจำบ้านมา


ซอลทายาให้ลาเต้อย่างเบามือแต่ก็ไม่วายทีี่ลาเต้จะสะดุ้งด้วยความเจ็บ


ลาเต้เหลือยตาขึ้นมองหน้าซอลที่กำลังอยู่ใกล้ใบหน้าของเธอ ก่อนที่สายตาของซอลจะมองลงมาสบกับสายตาของลาเต้พอดี ทั้ง2จ้องหน้ากันนิ่งราวกับต้องมนต์สะกดให้หยุดนิ่ง


ลาเต้ค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปหาซอลอย่างช้าๆก่อนที่จะประกบริมฝีปากของตนลงบนริมฝีปากนุ่มของอีกฝ่าย แต่ยังไม่ทันจะไปถึงไหน ซอลก็รีบผละตัวออกจากลาเต้ทันที


"ดะ...เดี๋ยวพี่ไปทำอย่างอื่นมาให้กินแทนนะ"ซอลรีบลุกขึ้นพร้อมกับเดินเข้าครัวทันที


"ซอล~...เธอทำอะไรอยู่ เธอเป็นอะไรไปเนี่ย"ซอลพูดพึมพำกับตนเองพร้อมกับยืนพิงกำแพง ก่อนที่จะหลับตาลงเพื่อให้ลื่มเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้


ลาเต้นั่งนิ่งลักพักก่อนที่จะเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างในแทปเล็ต


"มันคืออะไรกันเนี่ย"ลาเต้พูดก่อนที่จะวางนิ้วไล่ไปบนหน้าจออย่างสนุกสนาน จนกระทั่งซอลเดินเข้ามา


"ลาเต้..."ซอลเรียกทักลาเต้ขึ้น


ลาเต้หันไปมองด้วยความตกใจ


"ขะ....ขอโทษค่ะ เต้ไม่ได้ตั้งใจ"ลาเต้ขอโทษเสียงหงอยทันทีก่อนที่จะรีบวางสิ่งนั้นลง


ซอลยิ้มก่อนนั่งลงข้างๆลาเต้


"ไม่เป็นไร ลองเล่นดูสิ นี่สำหรับเต้โดยเฉพราะเลยนะ"ซอลพูดพร้อมกับหยิบมันขึ้นมายื่นให้ลาเต้ใหม่อีกครั้ง


"จริงหรอคะ?"ลาเต้พูดขึ้นก่อนยิ้มด้วยความประหลาดใจแกมดีใจ


"ใช่จ้ะ..เธอสามารถผสมสารเคมีในการทดลองครั้งนี้ได้เลยนะ ลองดูสิ"ซอลพูดพร้อมกับอธิบายวิธีการเล่นอย่างละเอียด


ลาเต้ฟังคำอธิบายของซอลพร้อมกับลงมือเล่นอย่างสนุกสนาน ก่อนที่ทั้งคู่จะหันไปมองเสียงที่ดังขึ้น


"พี่ซอลค้า...ฟามาแล้วค่า เปิดปาตูให้หน่อยย~"ฟาตะโกนเรียกพี่สาวเสียงยานอย่างอารมณ์ดี


ซอลลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้ฟาทันที ฟาแบกของเข้ามาอย่างพะรุงพะรัง


"เต้...เป็นยังไงบ้าง เราไปเอาการบ้านจากที่บ้านเต้มาให้ด้วยแหละ แล้วนี่ก็ พี่สาวเต้ฝากขนมเอามาให้กินด้วย"ฟาพูดพร้อมกับวางทุกอย่างลงบนโต๊ะ


"ไหนๆ"ลาเต้พยายามคุ้ยหาขนมที่ฟาบอกก่อนที่จะขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัยและประหลาดใจ


"คัพเค้กกับพุดดิ้ง?"ลาเต้พูดด้วยความฉงนใจ


ซอลจ้องมองขนมด้วยความสงสัยเช่นเดียวกัน


"ทำไปตั้งนานแล้วยังไม่กินอีกหรอ?"ซอลเอ่ยถามขึ้นก่อนมองลาเต้


"กินหมดแล้วค่ะ พี่สาวเต้เป็นคนกิน"ลาเต้บอก


"อ้าวแล้วทำไม?..."ซอลยังคงสงสัยกับขนมตรงหน้า


"สงสัยพี่ของเต้คงจะทำเลียนแบบขนมพี่ซอลมั้งคะ"ลาเต้ตอบเมื่อเห็นว่าซอลกำลังสงสัย


"เต้ ฟาขอชิมบ้างได้ไม๊"ฟาถามขึ้นเพราะขนมช่างน่ากิน


"ได้สิ อันนี้ของฟานะ ส่วนอันนี้ของพี่ซอลค่ะ"ลาเต้ยื่นขนมให้ฟาและซอล


ซอลรับก่อนตักขนมขึ้นใส่ปากก่อนที่จะแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา


"นี่มัน!"เมื่อซอลสัมผัสถึงรสชาติของขนมเธอจึงขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนที่เต้จะพูดขึ้น


"พี่ซอลทำสีหน้าเหมือนกับพี่ของเต้เลย มันไม่อร่อยหรอคะ"ลาเต้พูดขึ้น


"อร่อยจ้ะ แต่...มันไม่ใช่สูตรพี่ รสนี้เหมือนพี่เคยกินมาก่อนแต่นานมาแล้ว"ซอลพูดขึ้นก่อนก้มลงมองขนมในมือ


"ไม่มั้งคะพี่ซอล"ลาเต้พูดก่อนที่จะก้มมองขนมเหมือนซอล


"นั่นสิ ฟาว่าพี่ซอลคิดไปเองแล้วแหละ พี่สาวเต้เขาเป็นเชฟทำขนมหวานนะคะ จะเหมือนกับที่พี่ซอลเคยกินก็ไม่แปลกหรอกค่ะ"ฟาพูดก่อนที่จะตักขนมกินอย่างเอร็ดอร่อย ปล่อยให้ซอลนั่งคิดทุกอย่างคนเดียว


ซอลละตัวออกจากกลุ่มเดินเข้าห้องตนเองก่อนทิ้งตัวนั่งลงบนขอบเตียงอย่างครุ่นคิดกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆที่ทำให้หวนนึกถึงอดีต


"ทำไมกันนะ ทำไมพอฉันได้เจอกับเด็กคนนี้แล้ว ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเธอมันถึงวนเวียนอยู่รอบๆตัวของลาเต้ ทั้งดวงตา ทั้งรอยยิ้ม ทุกๆอย่าง ที่มันทำให้ฉันคิดถึงเธอ"ซอลคิดก่อนที่ถอนหายใจออกมายาวๆ


แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน ยิ่งปวดหัว ยิ่งคิดถึงอดีตที่เคยเกิดขึ้นซึ่งมันมีความเจ็บปวด เลิกทั้งๆที่ยังรัก มันทำให้เจ็บปวดจนแทบจะขาดใจ เธอนั่งอยู่ภายในห้องเป็นชั่วโมงๆ


ซอลเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกว่าตนเองกำลังจะร้องไห้ออกมาเพื่อหยุดน้ำตาเหล่านั้น แต่สีหน้ายังคงกังวลกับอตีตที่เคยลืมไปแล้ว ซึ่งดูเหมือนว่ามันกำลังจะย้อนมาใหม่ ซอลนั่งนิ่งก่อนที่ความคิดทุกๆอย่างจะพังทลายหายลงไปเมื่อลาเต้เดินเข้ามา


"เอ่อ~...พี่ซอลเป็นอะไรรึเปล่าคะ?"ลาเต้เอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นห่วง


"เปล่าจ้ะ ไม่มีอะไร เต้มีอะไรรึเปล่า?"ซอลพูดก่อนเอ่ยถามกลับ


"เต้เห็นว่าพี่ซอลเข้ามานานแล้วค่ะ เลยเป็นห่วง"ลาเต้ตอบ


"พี่เเค่ปวดหัวนิดหน่อยน่ะ...แล้วฟาล่ะ"ซอลตอบก่อนเอ่ยถามถึงน้องสาว


"ฟาบอกว่านัดพีนัทดูหนังไว้ค่ะเลยรีบไป"ลาเต้ตอบก่อนที่จะยืนจ้องสังเกตุสีหน้าและอารมณของซอลแต่ซอลได้แต่นิ่งเงียบเหมือนกับกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ


"เต้สามารถช่วยอะไรพี่ซอลได้บ้างไม๊คะ เหมือนพี่ซอลกำลังไม่สบายใจอะไรบางอย่างเลย"ลาเต้ตัดสินใจถามขึ้นเมื่อเห็นว่าซอลดูท่าทางไม่ค่อยสบายใจ


"ก็ใช่เเหละ แต่ช่างมันเถอะ เป็นยังไงบ้าง เต้ลองเล่นโปรแกรมที่พี่จัดให้รึยัง?"ซอลเปลี่ยนเรื่องพูด


"เล่นกับฟาแล้วค่ะ สนุกดี"ซอลฟังก่อนยิ้มให้ลาเต้


ซอลนั่งมองลาเต้ก่อนที่จะเอ่ยถามเรื่องเมื่อคืนที่อยากจะรู้


"ทำไมอยู่ดีๆเต้ถึงหนีออกจากบ้านล่ะ?"ซอลถามขึ้น แต่ลาเต้กลับนั่งเงียบ


"บอกพี่ไม่ได้หรอ?"ซอลพูดเมื่อเห็นลาเต้นั่งนิ่งสีหน้าไม่ค่อยดีนัก


ลาเต้น้ำตารื้นขึ้นมาเอ่อขอบตาทันทีเมื่อซอลเอ่ยถามเรื่องราวของเธอ จนซอลเอื้อมมือไปจับกับมือของลาเต้ไว้เพื่อปลอบใจ


"แม่ตบหน้าเต้..."ลาเต้พูดขึ้นก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาเป็นทางอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่


"พ่อกับแม่ทะเลาะกันทุกวัน เต้รู้สึกเครียด เต้ไม่มีความสุขเลยสักนิด เต้ไม่อยากกลับบ้าน"ลาเต้พูดพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาต่อหน้าซอล


ซอลมองลาเต้อย่างสงสารก่อนที่จะรวบตัวลาเต้เข้ามากอดปลอบ


"ตอนนี้เต้รู้สึกเหมือนไม่มีที่พึ่ง เต้ต้องพยายามเข้มแข็ง ต้องทำเหมือนไม่รู้ไม่เห็นอะไร ต้ต้องทนทุกครั้ง ต้องทนนั่งอยู่สวนสาธารณะจนเกือนมืดเพื่อรอให้พ่อกับแม่เลิกทะเลาะกันก่อน ต้องยอมเดินกลับบ้านเองทุกวันเพราะไม่อยากถึงบ้านเร็ว....ทำไมอ่ะ ทำไมอ่ะพี่ซอล ทำไมเต้ต้องทนอะไรแบบนี้ด้วย ...ทำไมต้องเป็นเต้~...."ลาเต้ระบายออกมาอย่างอัดอั้นพร้อมกับเสียงร้องไห้ที่น่าสงสาร


ซอลยกมือขึ้นลูบหัวลาเต้เพื่อเป็นการปลอบเบาๆ


"ไม่เป็นไรนะ..."ซอลพูดพร้อมกับดันตัวลาเต้ออกจากอ้อมกอดของเธอก่อนที่จะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่เปียกปอนบนใบหน้าของลาเต้


"พี่ซอล~..."ลาเต้จ้องมองซอลทั้งน้ำตา


"หืม~...ว่าไงจ๊ะ"


"เต้อยากให้พี่ซอลเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเต้"ลาเต้พูดทั้งน้ำตา


ซอลนิ่งก่อนที่จะตอบออกไป


"ได้สิ....พี่ยินดีที่จะเป็นพี่สาวให้เต้อีกคน"ซอลยิ้มให้ก่อนที่จะเช็ดแก้มที่มอมแมมด้วยน้ำตาของลาเต้


"ไม่..."ลาเต้จับมือของซอลที่กำลังเช็ดน้ำตาให้เธอเเอาไว้ก่อนที่พูดต่อ


"เต้อยากให้พี่ซอลเป็นมากกว่านั้น เต้อยากให้พี่ซอลเป็นมากกว่าพี่ อยากให้พี่ซอลเป็นมากกว่าครู พี่ซอลเป็นให้เต้ได้ไม๊?"ลาเต้พูดขึ้นก่อนส่งสายตาที่อ้อนวอนไปยังซอลก่อนที่จะยื่นหน้าเข้าไปซุกไซร้ซอกคอระหงของซอล


ซอลได้แต่นั่งนิ่งทำอะไรไม่ถูกเพราะลาเต้ช่างเหมือนกันคนในอดีต "คนรักเก่า" ของเธอเหลือเกิน


ซอลได้แต่หลับตาลงปล่อยให้ลาเต้ได้ทำตามใจ ภายในหัวของซอลเริ่มสับสนระหว่าลาเต้กับคนรักในอดีต การสัมผัส การจูบ การกระทำทุกอย่างมันช่างคล้ายกันจนซอลถึงกับปฏิเสธสัมผัสนั้นไม่ได้


"เต้รักพี่ซอลนะคะ"ลาเต้พูดขึ้นด้วยแววตาที่เป็นประกาย


ซอลจ้องมองลาเต้ก่อนที่จะปล่อยให้ลาเต้เป็นฝ่ายรุกจูบเธออย่างดูดดื่ม โดยที่ซอลเองก็ไม่ลืมที่จะโต้ตอบกลับในการจูบของลาเต้อย่างลืมตัว


//// /// /// /// //// //// //// ////


รอตอนต่อไปนะคะ😘

image

ความคิดเห็น