LADY-ZOMBIE

จะเริ่มติดเหรียญทุกๆ 5 ตอนนะคะ ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุนค่ะ :)

หมาป่าตัวที่ 6 ไคย์หมาป่าตัวเเสบ

ชื่อตอน : หมาป่าตัวที่ 6 ไคย์หมาป่าตัวเเสบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ค. 2561 12:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมาป่าตัวที่ 6 ไคย์หมาป่าตัวเเสบ
แบบอักษร

หมาป่าตัวที่ 6  ไคย์หมาป่าตัวแสบ

(**แก้ไขสมาชิกในฝูงของน๊อกซ์จาก 10 คนเป็น 9 คนนะค่ะ**)

มือของฟาแฟงกำลังกำกระดุมกางเกงแน่น ริมฝีปากเม้มจนแน่น หัวใจเต้นรัวแรงเพราะความเขินอาย ไหนจะไอ้อาการร้อนหน้าวูบวาบนี้มัน..........มันอะไรกัน!


“.............”


“แค่บอกฉันว่าให้ปิดตา หรือไม่ก็หันไปทางอื่น มันจะตายรึไง?”ฟาแฟงเงยหน้ามองหน้าน๊อกซ์อย่างรวดเร็วก่อนจะทำหน้าแปลกใจ ต่างจากน๊อกซ์ที่เพียงแค่หัวเราะขำในคอ


“.............”ฟาแฟงได้แต่อ้าปากพะงาบๆกับคำพูดของน๊อกซ์ ก็ใครมันจะไปนึกออกเล่า! อีกฝ่ายยังมีสถานะที่สามารถสั่งการเค้าได้ทุกอย่างแบบนั้น ใครจะไปกล้า ตอนนี้หน้าของฟาแฟงแดงก่ำไปด้วยความอาย เค้าอยากจะตะโกนใส่หน้าน๊อกซ์ชะมัดว่า เลิกแกล้งเค้าสักที**!**

“หึหึ”น๊อกซ์ได้แต่หัวเราะกับใบหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวปั้นยากของฟาแฟง ดูเหมือนคนตัวเล็กจะมีอะไรให้น่าแกล้งอีกเยอะจริงๆ


“ถ้างั้น......คุณหันหลังสิ ผะ...........ผมจะได้เปลี่ยน.........”เสียงของฟาแฟงงุบงิบอยู่ในลำคอ ก็ใครจะไปกล้าสบตากับคนขี้แกล้งกัน! แค่นี้เค้าก็รู้สึกอับอายจนไม่กล้าสู้หน้าน็อกซ์แล้ว


“อืม......”น๊อกซ์ยิ้มมุมปากก่อนจะครางรับแล้วหันหลังตามที่อีกฝ่ายบอก เอาเถอะถือว่าแกล้งแค่นั้นก่อน เค้ายังมีเรื่องให้แกล้งฟาแฟงอีกเยอะ อย่างน้อยวันนี้เค้าต้องทำให้อีกฝ่ายอับอายจนต้องร้องไห้ให้ได้ หึหึ......


“............”ฟาแฟงเหลือบมองน๊อกซ์ที่ยืนหันหลังให้ตนก่อนจะถอนหายใจโล่งอก ฟาแฟงรีบถอดกางเกงยีนส์ออกก่อนจะรีบเปลี่ยนไปใส่กางเกงขาสั้นที่น๊อกซ์เอามาให้เปลี่ยน พอก้มมองดูมันเป็นกางเกงขาสั้นที่ค่อนข้างสั้นพอตัวเพราะมันเลยเข่าเค้าขึ้นมาเป็นนิ้ว สั้นไปไหมนะ.........


“ขาขาวดีนะ”


“ห่ะ”อาจจะเพราะฟาแฟงมัวแต่สำรวจตัวเองถึงไม่ได้รู้เลยว่าน๊อกซ์หันกลับมาเมื่อไร แถมไอ้ประโยคลวนลามนั้นมันอะไร!


“มาเริ่มเลยเถอะ”แล้วทำไมน๊อกซ์เปลี่ยนเรื่องเร็วแบบนี้เล่า ฟาแฟงแทบจะตามน๊อกซ์ไม่ทันอยู่แล้ว ผู้ชายคนนี้มันอะไรกัน! น๊อกซ์ยิ้มขบขันกับท่าทางเงอะงะของฟาแฟง ที่ไม่รู้จะกลัวเค้า จะตกใจ รึหัวเสียที่โดนเค้าแกล้งกันแน่


“............”


“ต่อยกระสอบทรายสิ”น๊อกซ์พาฟาแฟงมายืนอยู่ตรงหน้ากระสอบทรายสีดำ ก่อนจะจับกระสอบทรายแล้วเอ่ยบอกให้ฟาแฟงต่อยกระสอบทราย ฟาแฟงมองหน้าน๊อกซ์อย่างเลอะละ


“ผมต่อยไม่เป็น”ตั้งแต่เกิดมาฟาแฟงไม่เคยต่อยใครเลย ทะเลาะวิวาทสักนิดก็ไม่เคย ชีวิตนี้เค้าเคยแต่ถูกกระทำ หรือไม่เค้าก็แค่หนี เพื่อเอาตัวรอด แค่นั้น.........


“งั้นหรอ”


“............”


“............”


ทั้งคู่จ้องตากันเงียบๆ ก่อนที่น๊อกซ์จะเดินมาซ้อนตัวด้านหลังของฟาแฟง แล้วจับหมับเข้าที่ข้อมือทั้ง 2 ข้างของฟาแฟง


“ดะ....เดี๋ยว...นี้.....นี้มัน.....”ฟาแฟงอ้าปากค้างตัวแข็งทื่อ ไอ้ความรู้สึกของผิวเนื้อที่แนบอยู่ข้างหลังนี้มันคืออะไร ไหนจะร่างกายของอีกฝ่ายที่เบียดชิดอยู่กับแผ่นหลังเค้าอีก แล้วไหนจะมือของน๊อกซ์ที่กำลังจับข้อมือเค้าให้ตั้งการ์ดนี้อีก นี้มันอะไรกัน!!!!


น๊อกซ์ได้แต่ยิ้มร้ายอยู่ด้านหลังของฟาแฟง อ่า กลิ่นของพวกโอเมก้ามักจะเย้ายวนอัลฟ่าอย่างน๊อกซ์อยู่แล้ว แต่ที่มันแปลกสุดๆเลยคือ น๊อกซ์ไม่คิดว่ายิ่งน๊อกซ์เข้าใกล้ฟาแฟงมากเท่าไรกลิ่นมันจะยิ่งหอมหวาน ชวนน่าขย่ำจริงๆ


“กำหมัด ตั้งการ์ด แล้วชก”


ปุ

“.............”หมดคำจะพูด นอกจากฟาแฟงไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว เค้ายังรู้สึกว่าร่างกายไม่สามารถต่อต้านอีกฝ่ายได้ เพราะไอ้กลิ่นแปลกๆของน๊อกซ์นั่นแหละที่ทำให้ฟาแฟงรู้สึกแปลกๆ โอ๊ย! ฟาแฟงควรทำยังไงดี


“ซ้าย ...........ขวา..........”


ปุ  ปุ

“นะ.........”ฟาแฟงยิ่งตัวเกร็งเข้าไปใหญ่เมื่อน๊อกซ์จับข้อมือเค้าให้ชกใส่กระสอบทรายแบบซ้าย ขวา แล้วเวลาเบี่ยงตัวยิ่งทำให้ฟาแฟงรู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อของอีกฝ่าย อ๊ากกกกกก ฟาแฟงจะไม่ไหวแล้ว หน้ามันร้อนวูบวาบไปหมดแล้ว


“อย่าเกร็งตัวแบบนี้สิ”


“..............”ฟาแฟงกำลังเบิกตากว้างตัวแข็ง เมื่อน๊อกซ์ดันมากระซิบที่ข้างหูเค้าแถมยังปล่อยมือข้างหนึ่งแล้วจบหมับเข้าที่เอวเค้า ทะ.....ทำไม.....ฟาแฟงรู้สึกเหมือนเค้าโดนน๊อกซ์ลวนลามเลยวะ!!!!


“มันจะทำให้นายออกแรงไปที่ข้อมือได้ไม่เต็มที่นะ”น๊อกซ์อยากจะหัวเราะเสียงดังใจจะขาด ถ้าไม่ติดว่าเค้ายังต้องทำตามแผนละก็นะ คนตัวเล็กที่ตัวแข็งทื่อตั้งแต่ที่น๊อกซ์ถึงเนื้อถึงตัวมันทำเอาเค้าพลุ่งพล่าน ยิ่งอีกฝ่ายทำสีหน้ากระวนกระวายแบบหาทางออกไม่ได้เค้ายิ่งเร้าใจ นัยน์ตาสีอำพันจ้องเสี้ยวหน้าด้านข้างของฟาแฟงอย่างหื่นกระหาย ก่อนที่ลิ้นสีแดงสดจะเลียริมฝีปากล่าง น่าขยำ ขยี้ จริงๆ ฟาแฟง...........


“...........”ไม่ใช่แล้ว! ทำไมมือของน๊อกซ์ที่จับเอวเค้าไว้ต้องบีบๆขยำๆ ด้วยเล่า แค่แตะเฉยๆก็พอไหม! แล้วไอ้มือข้างที่เอาแต่จับข้อมือฟาแฟงไปชกที่กระสอบทรายเนี่ยเมื่อไรจะปล่อย โอ๊ย! ฟาแฟงเครียด!


“นายผอมไปนะ ต้องสร้างกล้ามเนื้อบ้าง”


“.............”ผอมไปบ้าอะไรเล่า! แบบนี้เค้าเรียกตรงตามเกณฑ์มาตรฐาน! แล้วไอ้ที่บอกว่าสร้างกล้ามเนื้อเนี่ยเค้าคิดได้ยังไง น๊อกซ์ลืมไปแล้วรึไงว่าเค้าเป็นโอเมก้า! โอเมก้าบ้านไหนมันจะไปมีสรีระกำยำแบบพวกอัลฟ่ากันบ้างเล่า ต่อให้สร้างกล้ามเนื้อให้ตายก็ได้แค่พอมีกล้ามนิดหน่อยๆ โอ้ย!! ฟาแฟงอยากจะบ้า!


“อยากให้ฉันช่วยไหมละ?”


“..........”อ๊ากกกกกกกกก!! แล้วทำไมต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้แก้มฟาแฟงด้วย แล้วไหนจะไอ้ลมหายใจร้อนๆที่กระทบข้างแก้มอีก ไม่ไหวแล้ว! ทำไมร่างกายฟาแฟงถึงร้อนไปหมด โดยเฉพาะที่แก้มเนี่ย!


ตุ๊บ

“โฮ..........”น๊อกซ์หรี่ตาชอบใจกับปฏิกิริยาของฟาแฟง


“..............”ฟาแฟงเข่าอ่อนจนทรุดตัวลงไปกับพื้น โดยที่มือที่น๊อกซ์จับอยู่ที่ข้อมือฟาแฟง ฟาแฟงหอบหายใจแรง ใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะใช้มืออีกข้างกุมหัวใจหัวเองที่เต้นแรง ตอนนี้เค้าไม่ไหวแล้ว นี้มันน่าอับอายที่สุด!


น๊อกซ์ส่งสายตาวาววับ ก่อนจะปล่อยมือของฟาแฟงให้เป็นอิสระ แล้วก้มลงมองคนที่นั่งฟุบอยู่ข้างเท้าตนเองอย่างวาววับ น๊อกซ์แลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างกระหายอยาก อ่า..........ดูท่าว่าช่วงนี้เค้าคงมีอะไรให้ทำแก้เบื่อแล้วสิ โดยเฉพาะไอ้ท่าทางที่เอามือกุมอกแถมยังปล่อยกลิ่นจนเค้าแทบจะพุ่งเข้าใส่ แต่ยังก่อนตอนนี้น๊อกซ์ยังไม่อยากทำให้ลูกแกะน้อยต้องตื่นกลัว ฮึ่ม.........


“ฉันเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระ ยังไงเธอก็ซ้อมต่อไปแล้วกัน”น๊อกซ์เอามือล้วงกระเป๋าก่อนจะทำท่าจะเดินออกไป


“...........”


“ยังไงเจอกันตอนเย็นแล้วกัน ฉันมีที่ที่จะพานายไปอยู่พอดี”


“..........”ฟาแฟงได้แต่เงยมองหน้าน๊อกซ์ที่เค้าคิดว่าอีกฝ่ายจะเดินออกไปแล้ว แต่กลับหันกลับมาพูดโดยที่นัยน์ตาสีอำพันแวววาวจนฟาแฟงไม่กล้าสบตา


ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าของน๊อกซ์เดินออกไปไกลแล้ว เสียงลมหายใจของฟาแฟงถอนออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะใช้มือสองข้างกุมหน้าอกที่หัวใจยังคงเต้นแรงอยู่ ที่เพิ่มเติมคงเป็นนัยน์ตาสีนิลที่สั่นไหวอย่างรุนแรงพร้อมกับใบหน้าแดงก่ำชื้นเหงื่อ


“ไม่เห็นเคยรู้เลยว่าพวกอัลฟ่าจะขี้แกล้งแบบนี้! บ้าเอ้ย!”ฟาแฟงได้แต่ดึงทึ้งหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด คอยดูเถอะ คราวหน้าเค้าจะไม่ยอมให้อีกฝ่ายแกล้งเค้าฝ่ายเดียวแน่!



***



“ดูท่าวันนี้ฝนคงจะตกอีกรอบ”ฮาวส์ที่กำลังนักถักไหมพรมอยู่หน้าเตาผิงถึงกับเงยหน้าขึ้นไปถาม คนที่กำลังเดินเข้ามาโดยที่อีกฝ่ายกำลังฮัมเพลงในคอ


“หึ คงงั้น”น๊อกซ์แสยะแยกเขี้ยวจนฮาวส์กระพริบตาปริบๆ มือที่กำลังจับไม้ถักนิตติ้งถึงกับชะงัก เมื่อพบว่าไอ้คนที่กำลังแยกเขี้ยวให้เค้าคือน๊อกซ์ น๊อกซ์!! เนี่ยนะ!


“ดะ....เดี๋ยวนะ......ไม่ใช่มึงไปแกล้งใครมา........หืม.........”ฮาวส์หรี่ตาจับผิดน๊อกซ์ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามันเพิ่งออกไปกับสมาชิกใหม่! เค้าจึงแค่ครางในคอเพราะพอจะเดาอะไรออกได้บ้างแล้ว


“...........”


“เฮ้อ.......น่าสงสารจริงๆ”ฮาวส์ทำเพียงแค่ส่ายหน้าไว้อาลัยให้กับฟาแฟง


“ฮาวส์ เดี๋ยวมึงโทรไปบอกพวกไอ้ซัมเมอร์ว่าตอนเย็นกูจะเข้าไปที่ลานสเก็ต”น๊อกซ์พูดเรียบๆ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักโซฟา แล้วเอาเท้าขึ้นวางบนโต๊ะเล็ก ก่อนจะหลับตา ภาพแรกที่เข้ามาในหัวเค้าคือภาพใบหน้าของฟาแฟงในอากัปกิริยาต่างๆเมื่อกี้


“อ่าห่ะ....แล้ว......”ฮาวส์ไม่ได้สนใจมากนักเพราะตอนนี้เค้ากำลังให้ความสนใจกับของในมือมากกว่า มือใหญ่ๆของเค้ากำลังจับไม้ถักนิตติ้งอย่างชำนาญ ก็บอกแล้วว่าเค้าจะทำของปลอบใจให้แทมป์น่ะ มันก็ต้องเป็นอะไรที่ฮาวส์ชอบสิ


“กูมีเรื่องจะให้พวกมันทำ”


“หื้อ???”ฮาวส์หันหน้าไปมองหน้าน๊อกซ์อย่างแปลกใจ แต่พอเห็นรอยยิ้มแสยะของน๊อกซ์แล้ว ฮาวส์ก็ได้แต่หนาวๆร้อนๆ หวังว่ามันคงจะไม่ไปแกล้งใครหรอกนะ...........



***



ฟาแฟงกำลังอึ้ง ใช่อึ้ง ตรงหน้าฟาแฟงคือสนามสเก็ตบอร์ดขนาดกลาง มีเนินอะไรสูงๆต่ำๆ จนลายตา มีทางลาดหน้าหวาดเสียว และเสียงโวยวายของพวกวัยรุ่นหมาป่าตะโกนโหวกเหวกโวยวาย ท่ามกลางเสียงล้อสเก็ตบอร์ดเสียดสีกับพื้น ที่สำคัญคนที่พาเค้ามาคือไคย์ ใช่ ไคย์เด็กที่ช่วยเค้าไว้นั้นแหละ


หลังจากฟาแฟงต่อยกระสอบทรายระบายอารมณ์เสร็จ ก็เดินย้อนกลับมาที่บ้าน แต่ก็ไม่เจอใครสักคนเพราะตอนนั้นก็เที่ยงแล้ว ฟาแฟงไม่รู้จะทำอะไรเลยขึ้นไปนอนที่ห้อง พอตกเย็นก็ลงมาทานข้าวก็เจอไคย์นั่งกินข้าวอยู่ แถมเจ้าตัวยังบอกเค้าว่า น๊อกซ์สั่งให้ไคย์พาฟาแฟงไปที่สนามสเก็ตบอร์ด


ตอนแรกฟาแฟงก็ไม่ตกใจหรอกเพราะเมื่อเช้าน๊อกซ์ก็บอกแล้วว่าจะพาเค้าไปที่ไหนสักที่ เลยยอมเดินตามไคย์มาต้อยๆ แต่โชคดีที่ไคย์เป็นเด็กที่พูดมาก เค้าเลยไม่ค่อยเกร็งเท่าไรที่ต้องอยู่กับไคย์ 2 คน แต่ฟาแฟงไม่อยากจะเชื่อว่าไคย์จะพาเค้ามาที่สนามสเก็ตบอร์ด!


“นี้อะถิ่นผมเลยรู้ป่ะพี่ฟา”ไคย์หันมายิ้มกว้างให้เค้า พลางเอาอมยิ้มยัดปากแล้วยักคิ้วจึกๆให้ฟาแฟง ฟาแฟงมองหน้าไคย์ตาปริบๆ


“อ่า....อืม....”


“ฮ่าๆ หน้าพี่แม่ง ตลกว่ะ”ไคย์ยิ้มขำ ใจจริงเค้าก็ไม่อยากพาฟาแฟงมาหร๊อก แถวนี้มันมีแต่พวกหมาบ้า ถ้าไม่ใช่เพราะลูกพี่ใหญ่สั่ง ไคย์ไม่มีทางพาฟาแฟงมาแน่ๆ ใครจะอยากพาคนที่มีหน้าตาเรียกพวกหมาบ้ามารุมโทรมเล่า นี้ขนาดฟาแฟงมากับเค้านะไอ้พวกหมาบ้าทั้งหลายยังน้ำลายยืดกันเลย ไคย์ละปวดหัว!


“แล้ว.....เค้า...เอ่อ....คุณน๊อกซ์ละ?”ฟาแฟงถามอ้อมแอ้ม เพราะตอนนี้ฟาแฟงรู้สึกอึดอัดกับสายตาของคนที่อยู่ในลานสเก็ตมาก ใช่ว่าฟาแฟงจะไม่รู้ตัวว่าเค้าดึงดูดพวกนี้ แต่ทำไงได้ถ้าไม่ใช่เพราะคนที่สั่งคือน๊อกซ์ฟาแฟงไม่มีทางมาเหยียบที่นี้แน่!


“ไม่รู้วะพี่ นี้ผมก็รออยู่นะ”ไคย์ยิ้มแป้นพลางอมอมยิ้มเสียงดังจ๊วบจ๊าบ มองไปรอบๆพลางหาน๊อกซ์ไปด้วย


“..........”หมดคำจะพูด ฟาแฟงมองไปรอบตัวอย่างหวาดๆ ไอ้สายตาโลมเลียนี้มันอะไร ฟาแฟงอยากหายตัวออกไปจากตรงนี้ชะมัด!


“ไอ้ไคย์!!”เสียงเรียกไคย์ดังลั่นสนามสเก็ตฯ คนที่เดินแหวกฝูงคนออกมาคือ ซัมเมอร์ จ่าฝูงที่เป็นลูกน้องของน๊อกซ์อีกฝูง


“งายยยยย ไอ้ซัมเมอร์!”ทั้งไคย์และซัมเมอร์ยกมือขึ้นแปะกันอย่างคุ้นชิน ฟาแฟงจ้องคนมาใหม่อย่างระแวง อีกคนตัวสูงกว่าเค้าหรือไคย์ ผมสีส้มสว่าง นัยน์ตาสีดำ แถมยังเหน็บสเก็ตบอร์ดไว้ใต้รักแร้อีก


“มาๆ พวกกูรอมึงอยู่เลย”ซัมเมอร์ยิ้มอารมณ์ดีพลางกอดคอไคย์ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ฟาแฟงที่ยืนอยู่ด้านหลังไคย์ “ว่าแต่........... คนสวยนั่นใครวะ?”ซัมเมอร์ก้มหน้าถามไคย์ พลางส่งสายตาระยิบระยับไปให้ฟาแฟง


“อ๋อ พี่ในฝูงคนใหม่อะ อ๊ะ! อ๊ะ! กูบอกก่อนนะว่าอย่ายุ่งกะพี่กู ไม่งั้นมีซี๊ดดดดดดดด!!”ไคย์พูดห้ามติดตลก แต่นัยน์ตาวาววับเอาเรื่อง จนซัมเมอร์หัวเราะขำก่อนจะยี้หัวไคย์อย่างชอบใจ


“ฮ่าๆ เออๆ ทำขู่กู ฮ่าๆๆ”


“โว๊ะ หัวกูยุ่งไหมเนี่ย!”ไคย์โวยวายไม่จริงจังนัก ก่อนจะมุดออกจากแขนของซัมเมอร์ที่ล็อคคอเค้า แล้วท้าวเอวหัวเราะขำแทน “เห็นลูกพี่ใหญ่ไหม นี้กูมายืนรอนานและ”ยังไม่ถึง 5 นาที เลยที่ไคย์กับฟาแฟงมายืนรอแถวๆนี้ แต่เพราะเป็นไคย์ อะไรๆ ก็เลยดูเกินจริงไปนิส


“ไม่นะ มาเล่นสเก็ตกะกูก่อนไหมละ”ซัมเมอร์ชักชวนไคย์ที่จะว่าไปก็เหมือนเจ้าถิ่นคุมที่นี้กลายๆนั้นแหละ แม้ทั้งอายุ หรือหน้าตาจะดูเด็ก แต่อย่าลืมละว่าคนในเขตต้องเชื่อฟังฝูงผู้นำ แม้คนคนนั้นจะเป็นเพียงแค่เบต้าในฝูงก็เถอะ


“เอ่อ............”แต่ไคย์ก็ยังห่วงฟาแฟงอยู่ดี คนที่มีหน้าตาล่อพวกหมาบ้าแบบนี้ปล่อยไว้คนเดียวจะดีหรอวะ? ฟาแฟงได้ยินที่ไคย์และซัมเมอร์คุยกันอยู่แล้ว และเค้าเองก็ไม่อยากอยู่คนเดียว แต่ เค้าเองก็ไม่อยากไปขว้างความสุขใครด้วย


“เดี๋ยวหาที่นั่งแถวๆนี้ก็ได้ ไปเถอะ”


“เอางั้นหรอ แต่ถ้ามีอะไรตะโกนดังๆเลยนะพี่”ไคย์ยิ้มร่าก่อนจะเดินกอดคอซัมเมอร์ (ที่ต้องเขย่งขั้นสุด) ไปทางลานสเก็ตฯ


ฟาแฟงเลยหันซ้าย หันขวา มองหาที่นั่ง ก่อนจะไปนั่งตรงขอบปูนที่ไม่ค่อยมีใครนั่งสักเท่าไร เพราะมัวแต่รวมกลุ่มมุงดูไคย์กับซัมเมอร์เล่นสเก็ตกัน เขต 3 ดูผ่อนคลายกว่าที่เค้าคาดไว้ ทุกคนที่นี้ดูเป็นมิตรดี แต่จะดีกว่านี้ถ้าคนพวกนั้นไม่ส่งสายตาโลมเลียฟาแฟงละนะ


ดูเหมือนไคย์จะเล่นสนุกจนแทบลืมไปแล้วว่าฟาแฟงนั่งรอตนอยู่ ฟาแฟงเองก็เริ่มเหงื่อตก เพราะเริ่มมีคนบางกลุ่มเดินมาเลียบๆเคียงๆตนบ้าง บางทีก็ทำทีเป็นเดินผ่าน บอกตามตรงว่าฟาแฟงชักหวั่นๆ


“แล้วเค้าอยู่ไหนกันเนี่ย จะให้รออีกนานไหม......”ฟาแฟงบ่นอุบ เค้าอยากรู้นักว่าไอ้คนต้นคิดที่ให้เค้ามาที่นี้เนี่ยตอนนี้เค้าอยู่ที่ไหน


“หวัดดี”


“หื้อ?”ฟาแฟงได้แต่เงยหน้ามองกลุ่มคนที่กำลังยืนยิ้มให้ตนอยู่ ตอนนี้บอกได้คำเดียวว่า ฟาแฟงกำลังซวยขั้นสุดแล้ว!!


***************************************************

บัตรประจำตัวประชาชนหมาป่า

ชื่อ ไคย์ นามสกุล ลาคลาย

อายุ 17 ปี

สถานะในฝูง เบต้า (ลูกฝูง)

เพศ ชาย (เบต้า)

วันเกิด 5 พฤษภาคม

กรุ๊ปเลือด O

ส่วนสูง 177 ซม.

น้ำหนัก 57 กก.

สิ่งที่ชอบ อมยิ้ม,ขนมหวาน,เค้ก

สิ่งที่ไม่ชอบ อาหารรสเผ็ด

“โอ๊ย!! พวกพี่ทำไมเท่กันยังงี้!!

**************************

สวัสดีค่า วันนี้เจอกันอีกแล้ว หุหุ วันไหนที่ไรท์ติดเหรียญวันนั้นไรท์จะเอาตอนฟรีอีกตอนมาฝากเน้ออออ คืนกำไรให้ผู้บริโภคค่ะ 

สำหรับตอนนี้นั้น ไรท์เชื่อว่าทุกๆคนคงจะหมั่นไส้อีตาพระเอกมาก ฮ่าๆ จริงๆไรท์มิได้ตั้งใจเเต่งให้เฮียแกกวนประสาทขนาดนี้ เเต่ไม่ทันเเล้วค่ะ ได้เเต่ภาวนาให้หนูฟาแฟงสร้างภูมิคุ้มกันความขี้แกล้งของพี่มันได้

สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกคอมเม้นต์นะค่ะ รักรีดเดอร์ทุกคน เเล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ


ความคิดเห็น