มะเหมียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ เรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องที่สองของมะเหมียว เป็นภาคต่อจากเรื่อง สายใยรักซาตาน ฝากติตตามด้วยนะคะ

EP. 4 ผู้ชายเจ้าเสน่ห์

ชื่อตอน : EP. 4 ผู้ชายเจ้าเสน่ห์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 725

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2561 18:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 4 ผู้ชายเจ้าเสน่ห์
แบบอักษร

"ป้าจวน ของฝากจากซิดนีย์ครับ มีของลุงสน พี่วิลัยด้วยครับ" มาวิน นำของฝากของแต่ละคนออกมาจากกระเป๋าเดินทาง ที่ส่งตามหลังเขามาอีกสองวันจากซิดนีย์

"แล้วนี่! ฝากให้หนูพิมด้วยครับ" เขาหยิบเอาถุงกระดาษติดโลโก้ของห้างดังในกรุงเทพฯ มายื่นให้ป้าจวนอีกถุงหนึ่ง เขาเพิ่งซื้อมาเมื่อตอนบ่ายนี้ หลังจากนึกขึ้นได้ว่าหนูพิมยังไม่มีของฝากจากเขา

"ขอบคุณค่ะ คุณหนู ไม่น่าลำบากเอามาให้พวกเราเลย แค่คุณหนูกลับมาพวกเราก็ดีใจแล้ว" ป้าจวนพูดกับมาวินด้วยความปลื้มใจ ลุงสนและวิลัยพลอยยิ้มและพยักหน้าพร้อมกัน เห็นด้วยกันกับคำพูดของป้าจวน

มาวินเป็นคนมีน้ำใจกับผู้อื่นเสมอ เขาเป็นคนช่างสังเกตุ จึงมักจะอ่านใจคนได้ทุลุปรุโปร่ง แต่บางครั้งเขาก็เป็นคนอารมณ์ร้อน มุทะลุดุดัน ไม่ยอมคนเหมือนกัน แต่เขาก็จะมีเหตุผลมาหักล้างสิ่งที่เขาทำลงไปเสมอ 

มาวินเป็นคนมีเพื่อนมาก ชอบสังคม ชอบทุกอย่างที่ทำให้เขารู้สึกสนุกและท้าทาย เขาจึงถูกมองว่าเป็นเพลย์บอยประจำกลุ่มเขามักจะถูกเปรียบเทียบกับภูวิช เพื่อนรักผิดฝาของเขาเสมอ ว่าเป็นคู่เทพบุตรกับซาตาน ด้วยนิสัยใจคอที่แตกต่างกัน รวมถึงสีผิวที่เกือบจะตัดกัน ภูวิชเป็นคนเงียบๆค่อนข้างจะเรียบร้อยกว่า ผิวขาวอมชมพูแต่เครื่องหน้าคมเข้มหล่อจัดไปทุกมุมมอง ส่วนมาวินเป็นคนผิวสีแทนออกเข้ม ส่วนความหล่อและรูปร่างกินกันไม่ลง ทั้งสองเกลอสองสไตล์จึงป๊อบปูล่าในหมู่สาวๆทั้งไทยและเทศ 

หลังโรงเรียนเลิก หนูพิมเดินเข้าประตูบ้าน กำลังจะผ่านบ้านใหญ่ เสียงเจี๊ยวจ๊าวที่ดังลั่นจากสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ตรงข้างบ้านด้านซ้าย ทำให้เธออดเหลียวไปมองไม่ได้ มีชายหญิงกลุ่มหนึ่งประมาณห้าหกคนอยู่บริเวณสระว่ายน้ำ บ้างก็กำลังว่ายน้ำกันอยู่ในสระด้วยความสนุกสนาน บ้างก็ดื่มบ้างก็กินอยู่ตามเก้าอี้ริมสระ หญิงสาวเหล่านั้นต่างอวดหุ่นสวยกันอยู่ในชุดว่ายน้ำที่เซ็กซี่ทั้งวันพีชและทรูพีช ส่วนผู้ชายก็อวดหุ่นล่ำและมัดกล้ามในชุดกางเกงว่ายน้ำ หนูพิมกวาดสายตามองหามาวินโดยไม่ได้ตั้งใจ เห็นเขาอยู่ในชุดว่ายอวดแผ่นอกเปลือยเปล่าที่มีกล้ามเป็นมัดๆ อยู่ในสระว่ายน้ำท่ามกลางสาวๆสองสามคน 

หนูพิมรีบเดินไปยังเรือนเล็ก เพราะรู้ว่าวันนี้ป้าจวนและพี่วิลัยต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้น กับการต้อนรับบรรดาเพื่อนๆของมาวิน หนูพิมรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วตรงไปยังห้องครัวของเรือนใหญ่ทันที

"สวัสดีค่ะป้า สวัสดีค่ะพี่วิลัย ป้าคะเดี๋ยวหนูช่วยล้างเองค่ะ ป้านั่งพักก่อนเถอะค่ะ" หนูพิมรีบเข้าไปแย่งป้าจวนล้างถ้วยจาน ในขณะที่วิลัยกำลังเช็ดถูห้องครัวอยู่ ตั้งแต่มาวินกลับมาได้สองอาทิตย์ ชายหนุ่มมักมีเพื่อนแวะเวียนมาหาอยู่เสมอเกือบทุกวัน บางทีก็มีการจัดงานปาร์ตี้เล็กๆในหมู่เพื่อนฝูง ซึ่งหนูพิมก็คอยช่วยป้าจวนและพี่วิลัย ในการจัดเตรียมอาหารและเครื่องดื่มทุกครั้ง ซึ่งหนูพิมก็พลอยสนุกกับการช่วยทำอาหารที่เธอชอบไปด้วย

"หนูพิม คุณวินเขาฝากป้ามาให้หนู ตั้งหลายวันแล้วแต่ป้าลืมน่ะ" ป้าจวนยื่นถุงกระดาษให้หนูพิม ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงโต๊ะม้าหินอ่อน

"ขอบคุณค่ะป้า" หนูพิม เปิดถุงกระดาษก่อนหยิบกล่องใบเล็กออกจากถุงมาเปิดดู

"ว้าว! สวยจังเลยค่ะป้า" หนูพิมพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นและดีใจ มันเป็นนาฬิกาข้อมือสำหรับผู้หญิง ติดป้ายแบรนด์ดังที่กำลังเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่น หนูพิมรีบเอามาสวมใส่ตรงข้อมือทันที ก่อนจะยกขึ้นส่ายไปมาอวดผู้เป็นป้า เหมือนเด็กๆได้ของเล่นถูกใจ

"สวยมากจ้า อย่าลืมไปขอบคุณ คุณวินเธอนะลูก เดี๋ยวอีกสองสามวันเธอก็จะบินกลับซิดนีย์แล้ว" ป้าจวนบอกหนูพิม 

"ค่ะป้า" หนูพิมรับคำผู้เป็นป้า รู้สึกดีกับความมีน้ำใจของมาวินที่ใส่ใจกับทุกคนในบ้าน แม้แต่เธอที่เป็นแค่หลานของป้าจวน ที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนติดปีก มาวินบินกลับมาเที่ยวที่บ้านบ่อยขึ้นในช่วงหลัง ซึ่งคุณปกรณ์ก็พอใจและเริ่มสอนงานในด้านบริหารให้กับลูกชายที่อายุย่างยี่สิบหก เขาจบการศึกษาระดับ ป.โท สาขาการบริหารขั้นสูงเมื่อปีที่แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมกลับมาอยู่บ้าน คุณปกรณ์ก็ต้องตามใจเหมือนเคย

หนูพิม ในวัยย่างสิบเก้าปี จากเด็กหญิงตัวผอมบางหน้าตาน่ารักเมื่อหลายปีก่อน กลายเป็นสาวสะพรั่งเต็มตัว รูปร่างอวบอิ่มสมส่วนรับกับความสูง 167 ซม. ผิวขาวอมชมพูระเรื่อ ดวงหน้าเรียวรูปไข่หวานเก๋ ดวงตากลมโตดำขลับ จมูกโด่งรั้นได้รูปรับกับริมฝีปากบางแต่เต็มอิ่มสวย ผมสีน้ำตาลเข้มยาวสลวยถึงกลางหลัง 

เธอเรียนอยู่ปีหนึ่ง คณะคหกรรมศาสตร์ภาคค่ำของมหาวิทยาลัยชื่อดัง เธอเลือกเรียนภาคค่ำเพราะต้องการทำงานพิเศษ เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ไว้เปิดร้านเป็นของตัวเองในอนาคต ตอนนี้เธอกำลังเล็งหาร้านทำขนมที่เขาเปิดรับพนักงานอยู่ แต่ส่วนใหญ่ก็มักจะอยู่ไกลจากบ้านที่เธอพัก ทำให้เธอยังลังเลอยู่

หนูพิม ลงจากรถโดยสารในเวลาเกือบสามทุ่ม เธอรีบเดินกลับบ้านที่อยู่ห่างไปอีกประมาณห้าสิบเมตร 

"ไอ้นัทนะไอ้นัท บอกไม่ไปๆ ก็ยังรั้งให้ไปด้วย ฉันเลยกลับบ้านดึกเลย ป้าฉันต้องเป็นห่วงแน่ๆ ฉันไม่น่าใจอ่อนตามแกไปเลย น่าโมโหชะมัด!" หนูพิมโวยวายเมื่อนัทตี้ หรือไอ้นัทที่หนูพิมเรียก เพราะบุคลิกที่ห้าวเกินหญิงของมัน โทรเข้ามา หลังจากที่ทั้งคู่ไปเที่ยวห้างหรูด้วยกันหลังเลิกเรียนตั้งแต่หนึ่งทุ่ม

"อ้าวไหง กลายเป็นฉันที่เป็นคนผิด ทุกกก...ทีวะแก แล้วทำไมแกไม่โทรให้ลุงสนออกมารับวะหนูพิม มันดึกแล้วนา"

"อืม...ไม่เป็นไร ใกล้แค่นี้ฉันเดินเกือบทุกวัน และอีกอย่างฉันเกรงใจแก ตอนขึ้นรถฉันก็โทรบอกป้าฉันแล้วหล่ะ ต่อไปฉันจะไม่ไปต่อกับแกอีกแล้ว แค่นี้ก่อนนะ ฉันรีบ" หนูพิมบ่นทิ้งท้ายให้เพื่อนรัก ก่อนกดวางสาย

 หมับ! มือหนาจับลงตรงข้อศอกของหนูพิม หญิงสาวรีบสะบัดและหันกลับไปมองทันทีอย่างตกใจ

"โธ่! พี่บัส หนูพิมตกใจหมดเลย เกือบสวนกลับแล้วนะเนี่ย" หนูพิม พ่นลมหายใจออกทางปากอย่างโล่งอก เมื่อเห็นเป็นรุ่นพี่สมัยม.ปลาย ที่มีบ้านใกล้กับจุดจอดรถโดยสารที่เธอเพิ่งลงเมื่อกี้

"ทำไมวันนี้กลับดึก แล้วไม่โทรบอกคนที่บ้านมารับเหรอ มันอันตรายนะถึงจะใกล้แต่มันก็เริ่มดึกแล้ว" ชายหนุ่มนามว่าบัส ที่หนูพิมเรียก บ่นให้หญิงสาวที่เขาเอ็นดูเหมือนน้องเหมือนนุ่ง เพราะรู้จักและสนิทกันมานาน

"หนูพิมติดธุระนิดหน่อยน่ะค่ะ โทรบอกป้าจวนแล้วค่ะพี่บัส" หนูพิมเสียงอ๋อย เมื่อโดนต่อว่าอย่างเป็นห่วง

"คราวหน้าพยายามอย่ากลับดึกแบบนี้อีก เดี๋ยวพี่จะเดินไปส่ง" 

หนูพิมพยักหน้า ขอบคุณชายหนุ่ม ก่อนจะเดินเคียงคู่กันไป

ปี๊บๆๆ............

เสียงบีบแตรรถยนต์ดังขึ้น ก่อนรถสปอร์ตคันหรูจะเคลื่อนมาจอดตรงที่ทั้งสองยืนอยู่

"หนูพิม ขึ้นรถ! เดี๋ยวนี้!" เป็นมาวิน ที่เลื่อนกระจกรถลง แล้วออกคำสั่งกับหนูพิม ด้วยใบหน้าดุดัน ตาคมกราดมองชายหนุ่มที่ยืนข้างหญิงสาวอย่างไม่ไว้ใจ

"สวัสดีค่ะ คุณวิน นี่พี่บัส เขากำลังจะเดินไปส่งหนูพิมกลับบ้านน่ะค่ะ" หนูพิม รีบบอกมาวินเสียงสั่น ไม่กล้าสบตากับชายหนุ่มที่ฟังน้ำเสียงแล้วก็รู้ว่าอารมณ์ไม่ดี

"อี่อ! ขอบใจนะ หนูพิมรีบมาขึ้นรถ มันดึกแล้ว" มาวินขอบใจชายหนุ่มสั้นๆออกจะห้วนๆ แล้วหันไปเร่งหนูพิมให้รีบขึ้นรถ 

"ข้างหน้า! ฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอนะ" มาวินเริ่มอารมณ์เสียขึ้นไปอีก เมื่อหนูพิมเปิดประตูตรงเบาะหลัง

"พี่บัส ขอบคุณนะคะ บ๊าย บาย ค่ะ" หนูพิมบอกพี่บัสที่ยังยืนมองอยู่ พร้อมกับโบกมือให้เหมือนนางงาม

บรื้น!.............เอี๊ยด! มาวินออกรถอย่างแรงแบบกระชากแล้วเบรกกระทันหัน แกล้งหญิงสาวด้วยความหมั่นไส้

โป๊ก! "โอ้ย" หนูพิม ร้องด้วยความเจ็บปวดปนตกใจ ก่อนจะรีบเอามือคลำหน้าผากไปมา ตาสวยตวัดมองมาวินอย่างไม่พอใจ

"ขอโทษ! ฉันต้องรีบเบรก เพราะมดมันกำลังจะข้ามถนนน่ะ" มาวินยิ้มตรงมุมปากอย่างยียวน ตั้งใจกวนประสาทหนูพิมอย่างเต็มที่


​********************************************************************************

​เริ่มจะก่อสงครามย่อยๆกันละพี่วิน..............

​ฝากติดตามด้วยนะคะ





ความคิดเห็น