Kitsunez

ขอฝากเรื่องนี้ในใจของทุกคนด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับการอ่านและคอมเม้นของทุกๆคนที่ทำให้มีแรงใจในการเขียนขึ้นค่ะ สามารถคอมเม้นเข้ามากันเยอะๆนะคะ จะรออ่านของทุกคนเลย :)

ตอนที่ 10 ของฝากและของแถม!

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 ของฝากและของแถม!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2561 14:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 ของฝากและของแถม!
แบบอักษร

​สวัสดีค่าาา จิ้งกลมสอบเสร็จแล้วค่ะ เฮ XD ดีใจมากที่หลายๆคนเม้นมาให้หลายแง่มุมและหลายความเห็น แต่จิ้งกลมคิดว่าทุกคนคงรู้แล้วละว่าเรื่องนี้ใครมันพระเอกและใครปลากรอบ เพราะทุกอย่างมันก็ฟ้องแล้วนี่เนอะ? แต่ไม่ต้องเสียใจนะคะ สัญญาค่ะว่าจะภาค2ให้คนนั้นแน่นอน ไม่แห้ว! ขอฝากต่อไปด้วยนะคะ ดีใจมากเลยค่ะที่มีคอมเม้นมากมายแบบนี้ ^^

_____________________________________________________________________________________________________________________________

“แสตมป์จะว่าอะไรไหมถ้าพี่ขอ... ‘จีบ’ แสตมป์”

คำพูดของสกายตอนนี้ล้วนมีแต่ความจริงจัง ทำให้แสตมป์ที่ฟังนั้นชะงักไปทันที...จีบเขา?  ในหัวของแสตมป์ว่างเปล่าไปในทันทีหากเป็นคนอื่นๆก็คงจะเขินหรืออะไรต่ออะไรไปแล้ว...แต่สำหรับแสตมป์ข้างในมันโหว่งไปหมด ภาพอดีตในหัวของเขามันโผล่ออกมามากมายราวกับฟิลม์ม้วนหนึ่งที่กำลังจะฉาย...ฉายตอนที่เขาไม่ได้อยากดู

‘พี่จีบแสตมป์นะครับ?’

‘พี่ชอบแสตมป์’

‘คบกันพี่นะ’

'แสตมป์น่ารัก'

‘เลิกกันเถอะ’

'หวังว่าเราจะไม่เจอกันอีก'

“แสตมป์...?” เสียงสกายดังออกมาราวกับปลุกเรียกสติให้แสตมป์กลับมา แสตมป์เลยทำตาปริบเล็กน้อยแค่นี้เขาก็เหม่อแล้วเหรอ...นั้นสินะ ทำไมเขาถึงไม่ได้เรื่องแบบนี้กัน..

“เอ่อ.....” แสตมป์กำลังจะเอ่ยปากพูดปฎิเสธเพราะเขาไม่อยากให้สิ่งที่สกายอยากจะทำมันไร้ค่าเลยสักนิด แต่สกายก็จับมือของเขาอย่างอ่อนโยนแล้วเอ่ยออกมาแทนราวกับรู้ทัน

“พี่จีบ....แสตมป์ไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเอง ชอบพี่เมื่อไหร่ก็คบกันโอเคนะ? ไม่ว่าผ่านอะไรมาเราคุยกันได้” สกายเลยยิ้มอ่อนโยนแล้วลูบหัวแสตมป์เบาแผ่ว แสตมป์เลยเม้มริมฝีปากของตัวเองเขาควรเปิดใจกับสิ่งใหม่ๆดีไหมนะ...

“นี่ ทำหน้าคิดมากแบบนั้นทำไม? พี่ไม่หล่อเหรอ?” สกายยักคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นแสตมป์ไม่ได้ดีขึ้นเลย สกายเลยเอามืออีกข้างแตะใบหน้าของตัวเองเบาๆหรือมีอะไรติดกัน

“เปล่าหรอกครับ” แสตมป์เลยคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วมือก็ค่อยๆปล่อยมือของสกายออก ยอมยอมรับว่าสองวันที่ผ่านมาสกายถือว่าเป็นคนดีคนหนึ่งสำหรับเขาเลยด้วยซ้ำ และ...เขาไม่ได้ดูไม่ออกว่าคนตรงหน้าชอบเขา ‘จริงๆ’ หรือเปล่า แต่สิ่งที่น่ากลัวสำหรับมนุษย์เราคือก้นบึงของความรู้สึกต่างหากเพราะไม่มีใครหยั่งถึงมันได้ง่ายๆ...

“เอ้อ พี่มีขนมมาให้นะ เห็นว่ามันดูน่ารักดีเลยซื้อมา” สกายที่นึกขึ้นได้ก็เปิดกระเป๋าเป้ข้างตัวของตัวเองแล้วค้นหาบางสิ่งบางอย่างกุกกัก เมื่อเจอแล้วก็ยื่นให้แสตมป์ไปแสตมป์รับมันมาก่อนจะพลิกดูกล่องมันไปมาเบาๆแล้วเปิดออกดูของข้างใน

มันเป็นขนมโมจิรูปแมวน้ำตัวอ้วนน่ารักๆอยู่บนกระดาษขนมที่มีหลากหลายสีน่ากิน หลากหลายรสให้ได้ลิ้มลองชิม ซึ่งกล่องหนึ่งก็มีหลายตัวเลยด้วยซ้ำแต่อีกฝ่ายเอาเวลาไหนไปซื้อกันนะ

“พี่ซื้อตรงไหนอะ? ทำไมผมไม่เห็นเลย”

“ซื้อตอนที่เรามัวแต่เดินต้อยๆนั้นแหละ เห็นมันน่ารักดี”

“น่ารักแบบนี้ผมกินไม่ลงแน่ๆเลย” แสตมป์พูดออกมาตรงๆ เขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ชอบของน่ารักเล็กๆแบบนี้ ขนมนี่ก็น่ารักน่าเก็บไว้ด้วย

“ต้องกินสิ พี่อุสาห์ซื้อมาให้นะ” สกายทำหน้ามุ่ยเล็กน้อยที่อีกฝ่ายบอกแบบนั้น ถ้าซื้อมาไม่กินของที่เขาซื้อมันก็จะไร้ความหมายน่ะสิ

“แล้วก็....” สกายพูดเว้นไว้เล็กน้อยก่อนจะหยิบแมวน้ำอ้วนตัวสีชาเขียวขึ้นมาแล้วเอาเทียบกับใบหน้าของแสตมป์แล้วเอ่ยออกมาตรงๆ แม้สายตาของเจ้าตัวจะดูกำลังเขินเหมือนกันก็ตาม “แสตมป์น่ารักกว่าเจ้านี้หลายเท่าเลยนะ”

“……”


ฉ่า...


แสตมป์หน้าแดงออกมาเล็กน้อยที่อีกฝ่ายเอ่ยแบบนี้กับเขาถึงจะเป็นคำพูดน่าเลี่ยนคำหนึ่งก็ตาม แต่ทำเอาหัวใจของเขาเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผลแล้วทั้งสองฝ่ายตั้งหันหน้าไปคนละข้างด้วยความเขิน แสตมป์เลยพูดออกมาก่อน

“พะ พี่เล่นมุกอะไรของพี่เนี่ย ดูเสี่ยวจัง...”

“ก็มันจริงนี่...แต่ช่างมันเถอะ!....”

แล้วทั้งสองคนก็หลุดหัวเราะออกมาพร้อมกันกับความตลกของแต่ละฝ่าย แสตมป์เลยยิ้มกว้างออกมาอย่างอารมณ์ดีจนกลายเป็นฝ่ายสกายที่ดูใจเต้นกับใบหน้าหวานที่กำลังมีความสุขแบบนั้น เขาอยากจะให้แสตมป์ยิ้มแบบนี้ให้ได้ตลอดเหมือนกัน...

และเขาเองก็จะพยายามด้วย!

“เอ้า อ้ามม เจ้านี่รอเข้าท้องของแสตมป์อยู่นะ” สกายพูดออกมาแล้วเอาแมวน้ำสีชาเขียวจ่อปากแสตมป์ แสตมป์เลยมองหน้าแมวน้ำเล็กน้อยก่อนจะหลับตาแล้วงับเข้าไปอย่างช่วยไม่ได้ แต่ทันทีที่เขาได้เคี้ยวและรับรู้ถึงรสชาติของชาเขียวในตัวแมวน้ำตัวนั้นทำให้เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งแล้วตาแวว มันอร่อยกว่าที่คิดอีก

“อร่อย!”

“เอ้าๆ ทีงี้กินลงแล้วเหรออ?”

“กะ ก็มันอร่อยนี่ครับ พี่ก็ลองกินดูสิ” แสตมป์เลยมุ่ยปากเมื่อตนเองสีหน้าจนได้ เขากำลังจะงับอีกครึ่งหนึ่งของตัวแมวน้ำชาเขียวแต่สกายไวกว่าเลยงับเข้าไปก่อนทำให้ใบหน้าแสตมป์ที่กำลังพุ่งไปทางแมวน้ำใกล้แก้มของสกายเหมือนกำลังหอมแก้มสกายนั้นเอง

แสตมป์อ้ำอึ้งออกมาเล็กน้อยก่อนจะรีบผละออกจากอีกฝ่ายทันที ส่วนฝ่านสกายก็แอบบ่นออกมาเบาๆพร้อมเคี้ยวโมจิแมวน้ำเซ็งๆที่แสตมป์ไม่ได้หอมแก้มตนอย่างที่เขาแอบตั้งใจไว้

“อีกนิดเดียวเอง….”

“นิดเดียวอะไรกันละครับ! นั้นของผม!” แสตมป์เลยทำหน้าไม่ยอมแล้วรีบกอดกล่องแมวน้ำแน่นทันทีแม้ว่าสกายจะซื้อมาก็เถอะ เคยได้ยินคำว่า ให้แล้วไม่รับคืนไหมละ นั้นคือตรรกะของเขาเอง!

“แหม่ หวงเชียวนะ”

“แน่นอนสิครับ” แสตมป์เลยทำราวกับสิ่งที่ตัวเองกอดมันสำคัญมากๆ สกายเลยยิ้มแล้วส่ายหัวไปมาเอือมๆก่อนเขาจะนึกบางอย่างออกมาแล้วหยิบมือถือขึ้น

“ไหนๆแสตมป์ก็เหมือนจะเสียดาย อยากถ่ายภาพเก็บไว้ไหมละ?”

“เอ๊ะ? เอ้อ! เอาสิครับ!” แสตมป์เลยพยักหน้าออกมาแล้วมือก็ล้วงเข้าที่กระเป๋ากางเกงของตัวเองเพื่อจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาแต่สกายก็แอบถ่ายตอนอีกฝ่ายเผลอไปแล้วช็อตหนึ่ง


แชะ!


“พี่สกาย! ผมยังไม่พร้อมเลยนะ!” แสตมป์โวยวายออกมาแล้วจ้องหน้าสกายเขม็งทันที เขายังไม่ทันได้ตั้งตัวและยื่นโทรศัพท์ให้เลยนะ แบบนี้ภาพคงแย่แน่ๆ “ลบเลยๆๆ”

“ไม่อ่ะ น่ารักจะตาย”

“ไม่เอา!”

“น่า เอาโทรศัพท์มาเร็ว” สกายเลยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วเก็บโทรศัพท์ของตัวเองก่อนจะยื่นมือไปทางโทรศัพท์ของแสตมป์ แสตมป์เลยบ่นงึมงำคนเดียวก่อนจะยอมยื่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้อีกฝ่ายถ่ายรูปเขา

“นับด้วยนะ!”

“ครับๆ 3...2...” แสตมป์เลยยิ้มให้กล้องพร้อมชูกล่องขนมโมจิแมวน้ำอย่างภูมิใจในขณะที่สกายกำลังถ่ายรูปให้ สกายที่มองอีกฝ่ายผ่านกล้องโทรศัพท์ก็ยิ้มนิดหน่อยแล้วถ่ายรูปให้โดยเผื่อไว้อีก 2-3รูป

“พี่ถ่ายรูปเก่งนี่นา” แสตมป์เลยชมออกมาเมื่อเลื่อนดูรูปก็ถือว่าไม่แย่สักรูปเลย สกายเลยเอนพิงเบาะอย่างสบาย

“แน่นอน พี่เคยเป็นตากล้อง”

“โห้ งั้นถ้าให้พี่ถ่ายรูปสถานที่ท่องเที่ยวให้ฟรีก็ได้ใช่ไหม?”

“โห่ว เอางี้เลยเหรอ?” สกายเลยแอบหมั่นเขี้ยวแสตมป์เลยเอื้อมมือไปบีบจมูกของแสตมป์เบาๆอย่างทนไม่ไหว แสตมป์ร้องอู้อื้อเล็กน้อยแล้วปัดมือสกายออก

“ทำไมอะ...”

“ถ้าฟรีแสตมป์ต้องมาเป็นแบบ โอเคป่ะ?”

“ผมชอบรูปวิวมากกว่าอะ แถมผมไม่หล่อเอาไปเดี๋ยวภาพเสียนะ”

“ก็ไม่หล่อจริงๆนั้นแหละ”

“เอ้า!”

ทั้งคู่เลยพูดคุยถกเถียงกันไปเรื่องระหว่างทางที่กำลังไป แสตมป์ก็หายง่วงไปโดยปริยายเพราะนั่งฟังอีกฝ่ายเล่าเรื่องราวมากมายอย่างตื่นเต้นบ้างเหลือเชื่อบ้าง



ในทางอีกด้านหนึ่งนั้น...

“....พี่เมซเซจคะ?”

“หือ...”

เมซเซจขานรับเมื่อสาวนางแบบสุดสวยอย่างเบลล่าเอ่ยเรียกเขา แต่สายตาของเขามองแต่ทางด้านหน้าอย่างเดียวเบลล่าเลยเอื้อมมือประคองใบหน้าคมคายของเมซเซจให้หันมามองที่หล่อนพร้อมยิ้มเล็กน้อย

“คืนนี้เบลล่าขอนอนด้วยได้ไหมคะ?”

“...เบลล่าเป็นผู้หญิงนะครับ ทำไมมานอนกับพี่?”

“แต่พวกเราเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอคะ นะๆๆ” เบลล่าเลยส่งเสียงอดอ้อนออกมาแล้วมองหน้าเมซเซจอย่างอ้อนวอน ใช่...พวกเขาเป็นแฟนกันก็จริงแต่นี่มันไม่ใช่แค่ทริปของพวกเขานี่นา

“ไม่ได้หรอกเบลล่า พวกเรามาเที่ยวนะ มันจะมองไม่ดีนะครับ” เมซเซจเลยพูดเสียงนิ่งๆเป็นการบ่งบอกว่าเขาไม่ได้ล้อเล่นเลยสักนิด

ภาพในหัวของเขาก็ลอยเข้ามาตอนที่เขากำลังจูบกับเบลล่าแล้วเสียงตะโกนด้วยความโกรธของแสตมป์...ถ้าเป็นปกติเขาก็ไม่สนหรอกถ้าเขาอยากจะทำอะไรสักอย่าง

“โธ่ พี่เมซอ้ะ!”

“เอาไว้หลังทริป...นะ?”

“ก็ได้ค่ะ พี่เมซเซจน่ารักที่สุด!”


ฟอดด


เสียงหอมแก้มดังขึ้นมาเมื่อเบลล่ายื่นหน้าไปหอมแก้มเมซเซจอย่างดีใจ เมซเซจเลยได้แต่ยิ้มจางๆเบลล่าเลยนั่งกดโทรศัพท์เล่นและเช็คตารางงานของตัวเองไปเรื่อย

เมซเซจมองทางด้านหน้าอีกครั้ง...ทำไมเขาถึงชอบมองทางด้านหน้านะ...


กึ่ก..


มือของเขาเหมือนกำลังบีบบางอย่างอยู่ทำให้เขาก้มลงไปมองมันก่อนจะพบว่ามันคือ ‘กล่องขนม’ กล่องหนึ่งที่เขาอยากจะมอบให้คนคนหนึ่ง..แน่นอนว่าไม่ใช่เบลล่าและของเขาเอง...

และเป็นคนที่คุณรู้ดี...

แต่เหมือนสกายจะไวกว่าเขาทำให้เขาไม่มีโอกาสได้ลุกเอาไปให้เลยสักนิดแถมกล่องก็ยังเหมือนกันอีกด้วย เขาแค่อยากจะซื้อให้เพราะมันดูเหมาะกับแสตมป์ดีด้วยซ้ำ...

และเขาก็โกรธตั้งแต่เมื่อไหร่เขาก็ไม่รู้...เขามองมุมกล่องที่บุบลงจากการบีบของเขาก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแล้วเก็บเข้าที่เดิม

และแล้วเวลาก็ได้เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วในวันหนึ่ง หลังจากที่พาลูกทัวร์ไปเที่ยวโดทงบุรี (Dotonburi) แล้วเข้าที่เมืองนาระแล้วเขาก็ให้รถทัวร์ของทริปตรงไปยังโรงแรมที่เป็นสถานที่พักผ่อนของคืนนี้ ของเข้ากินมากมายดูเต็มไม้เต็มมือทุกคนไปหมดเพราะแต่ละคนก็ลองซื้อนั้นซื้อนี้มาลองชิม ของฝากใครต่อใครบรรยากาศเลยดูค่อนข้างกันเอง

“พี่แสตมป์” เสียงเรียกของเด็กชายตัวน้อยดังขึ้นมาแสตมป์ที่กำลังเก็บไมค์อยู่นั้นก็หันไปมองพร้อมอมยิ้มเล็กน้อย

“ว่าไงครับทิวา”

“อันนี้ พวกผมให้นะ!” แล้วทิวาก็ยื่นพวงกุญแจเล็กๆที่เป็นรูปแมวสีส้มขาวน่ารักๆให้พร้อมมีกระดิ่งเล็กๆด้านบนทำให้มีเสียงกรุ๊งกริ๊งเมื่อขยับมัน

“ว้าว...น่ารักจัง ขอบคุณมากนะ”

“พี่ก็มีของฝากให้พวกเรานะ?” แสตมป์เลยเอ่ยออกมาทำให้สองแฝดตื่นเต้นไม่ใช่น้อยๆ แล้วคอยดูสิ่งของที่แสตมป์จะให้ แสตมป์ล้วงกระเป๋าเป้ของตัวเองก่อนจะหยิบขนมเจลลี่รูปการ์ตูนต่างๆมากมายถุงใหญ่ให้

“นี่ครับ เอาไปแบ่งกันนะ”

แสตมป์เลยยิ้มแล้วเก็บพวงกุญแจใส่กระเป๋าเป้ตัวเอง ก่อนจะลูบหัวทั้งทิวาและตะวันอย่างเอ็นดู เขาเองก็อยากจะซื้อของฝากให้มากกว่านี้แต่เขาจะรอซื้อให้ที่ดิสนี่ย์สำหรับสองแฝดตัวน้อยนี่เลย

“คืนนี้นอนให้เต็มที่นะครับ พรุ่งนี้เราจะเที่ยวกัน” แสตมป์พูดออกมาแล้วเดินไปช่วยคุณลุงขนสัมภาระของลูกทัวร์ลงจากรถเพื่อให้ทุกคนได้ไปอาบน้ำพักผ่อนให้เต็มที่

“ได้คร้าบบ ราตรีสวัสดิ์นะ!” สองแฝดเลยโบกมือให้กับแสตมป์เมื่อพ่อแม่ของพวกเขาเดินมารับสัมภาระกันแล้วแล้วทุกคนก็แยกกันไปพักผ่อนกันไป

“เหนื่อยหน่อยนะครับคุณลุง” แสตมป์พูดคุยกับคุณลุงคนขับรถเมื่อช่วยขนจนหมดแล้ว คุณลุงเลยส่ายหัวไปมาเบาๆราวกับเป็นเรื่องที่ชินชาไปแล้ว

“ลุงเองก็ทำมา30กว่าปีแล้วไอ้หนูเอ๊ย แค่นี้สบายๆ”

“โห้ แข็งแรงนะคุณลุง อันนี้ของฝากครับ ลองชิมดูนะ” แสตมป์เอ่ยออกมาแล้วเปิดกระเป๋าตัวเองเพื่อหยิบขนมปังเมล่อนให้คุณลุงลองได้ชิมดู เพราะปริมาณขนมที่เขาซื้อมาก็ค่อนข้างเยอะอยู่แล้ว

“ขอบคุณนะหนู”

“ทานกับชาร้อนๆก็เข้ากันนะครับ” แสตมป์แนะนำแล้วยิ้มอย่างเป็นมิตรทั้งคู่คุยเรื่องทุกข์สุกดิบกันต่ออีกเล็กน้อยก่อนจะแยกไปพักผ่อนบ้าง



แสตมป์เลยเดินตรงไปยังเลขที่ห้องของตัวเองตามในกุญแจที่เขียนไว้ ตอนนี้ทุกอย่างเงียบสนิทแล้วไม่มีลูกทัวร์เขาอออกมาเดินเล่นนั้นเป็นการบ่งบอกว่าทุกคนอยู่ในห้องและคงพักผ่อนกันแล้วนี่เอง

แสตมป์ไขกุญแจเข้ามาในห้องก่อนเลิกคิ้วเล็กน้อยที่ห้องที่เขาใช้ค้างคืนคืนนี้เปิดไฟอยู่ เปิดไฟ...? มีคนอยู่เหรอ หรือเขามาผิดห้อง? แสตมป์เลยออกไปดูเลขห้องก็พบว่ามันไม่ผิดเลยสักนิด ใครอยู่ในห้องน้ำของเขาละ?

“หรือเขาเข้ามาผิดนะ?” ร่างบางคิดไว้แบบนั้นก่อนจะค่อยๆปิดประตูลงอย่างแผ่วเบาแล้วนั่งรอคนที่อยู่ในห้องน้ำของเขา จะให้ไปเรียกเคาะตอนนี้มันก็เสียมารยาทใช่ไหมละ...หรือเขาใจเย็นไป?

ระหว่างที่เขากำลังรอไม่นานนักประตูก็ถูกเปิดออกมาพร้อมร่างของคนที่เข้าไปในห้องน้ำ คนที่เข้าไปอาบน้ำก็ค่อยๆเดินออกมาอย่างสบายอารมณ์แต่แสตมป์อ้าปากค้างทันที

“คุณเมซเซจ!?”

“หื้อ....”

 เมซเซจตอนนี้เขามีแค่ผ้าเช้ดตัวผืนเล็กปิดอยู่ท่อนล่างเท่านั้นเองท่อนบนของเขาเปลือยเปล่าเผยให้เห็นเรือนร่างที่แข็งแรงและการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอของเจ้าตัว

“ทำไมคุณมาอยู่ห้องผม?”

“นี่ห้องนาย?”

“ก็ใช่น่ะสิครับ”

“โห้วว...”

 เมซเซจไม่ได้ตอบอะไรนอกจากร้องออกมาด้วยใบหน้านิ่งๆ ไม่ได้ตื่นต้นเท่าไหร่นัก...เรียกว่าไม่แคร์เลยมากกว่า

“คุณออกไปจากห้องของผมเลยนะ” แสตมป์เลยชี้ไปทางประตูทันทีอย่างไม่สนเหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะอยู่สภาพแบบนี้ แล้วไง...

“นี่ไล่ลูกทัวร์...?”

“….”

 แสตมป์เลยเงียบไปทันทีว่าแล้วว่าอีกฝ่ายต้องเล่นแบบนี้ แสตมป์เลยยกมือขึ้นมากอดอกเล็กน้อยแล้วจ้องหน้าของเมซเซจเขม็ง

“ถ้าคุณไม่ยอมบอกเหตุผลที่บุกรุกเข้ามาในห้องนี้ได้ ผมจะฟ้องรปภ.ให้มาลากคุณออกไปเดี๋ยวนี้” ไม่เพียงแต่ขู่เท่านั้น แสตมป์เลยเดินไปที่ปุ่มที่มีตรงผนังห้องเอาไว้แจ้งเหตุอะไรสำคัญของทางโรงแรม

“ก็ถ้าจะกดแบบไม่ฟังเหตุผลก็แล้วแต่เลย” เมซเซจหยิบผ้าอีกผืนมาเช็ดผมของตัวเองเบาๆ แสตมป์เลยปรี๊ดเล็กน้อย ไอ้หมอนี่!

“งั้นคุณก็พูดมาสิ!”

“มันก็ไม่มีอะไรมากอะนะ ก็แค่ห้องของฉันเขาบอกว่าแอร์มันมีปัญหาและระบบทำน้ำอุ่นพังกระทันหันเขาเลยให้กุญแจห้องนี้มาเพราะเขาบอกว่ามีเพื่อนร่วมทริปอยู่ห้องนี้ ฉันก็เลยมาแต่ไม่คิดว่าจะเป็นนายหรอก”

“เอ๊ะ...” มีปัญหางั้นเหรอ เขาเองก็ไม่รู้และไม่ได้เดินไปสอบถามซะด้วยสิ แสตมป์เลยกุมขมับเล็กน้อย

“แล้วตอนนี้เขาซ่อมยังครับ?”

“ไม่รู้สิ”

“.......แล้วคุณจะนอนที่ไหน?” แสตมป์กลั้นใจถามคำถามนี้ออกมาแล้วภาวนาว่าอีกฝ่ายอย่ามาตอบในสิ่งที่เขาคิดแม้แต่นิดเชียวนะ!

“นอนที่นี่ไง ไม่เห็นจะยากอะไร จะให้ย้ายห้องไปมาทำไมกัน”

“ไม่ได้!” แสตมป์เลยรีบเถียงออกมาแล้วรีบเดินไปหาอีกฝ่ายทันที อะไรกันเพื่อนก็เยอะแยะแหงมานอนกับเขากันละ!

“คุณก็มีเพื่อนเยอะไม่ใช่เหรอครับ คุณต้าร์ คุณอลัน พี่...คุณสกาย”

“หึ...” เมซเซจแค่นหัวเราะออกมาเมื่ออีกฝ่ายวูบหนึ่งจะเรียกคำว่าพี่สกาย “ไอ้สามคนนั้นอยู่ห้องไหนก็ไม่รู้แล้วพวกมันก็ตัวใหญ่จะให้นอนเบียดกันเหรอ?”

“แต่คุณจะมาเบียดผมเนี่ยนะ?” แสตมป์เลยถามออกมาอย่างไม่เข้าใจอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิด

“ใช่”

“คุณเมซเซจ!” แสตมป์เลยเริ่มไม่ตลกด้วยแล้วแล้วทำหน้าบึ้งทันที เรื่องอะไรจะให้อีกฝ่ายนอนด้วยกัน!

“ทำไม นอนไม่ได้รึไง”

“ใช่แล้วครับ”

“ไกด์นี้ใจร้ายแบบนี้ทุกคนเลยรึเปล่า?”

“ใช่...เอ๊ย! คุณจะบ้าเหรอ! ไม่ได้ใจร้ายสักหน่อย!” แสตมป์ที่กำลังตอบว่าใช่ก็รีบโวยวายออกมาทันที

“งั้นก็นอนที่นี่...” คนอะไรหน้าหนาแบบนี้นะ แสตมป์คิดในใจ แต่พอมาคิดดีๆเขาก็คิดว่าปล่อยไปไม่ได้หรอก...เพราะมันก็จริงอย่างที่อีกฝ่ายว่า ถ้าไม่ให้นอนนี่แล้วจะให้อีกฝ่ายนอนไหน ถ้าอีกฝ่ายไม่นอนกับเพื่อนของตัวเองน่ะ และจะเสียชื่อทัวร์ของเขาด้วย พี่เมซเซจนะพี่เมซเซจ

“ก็ได้ครับ พี่นอนที่ห้องนี้” แสตมป์พูดออกมาอย่างกลั้นใจก่อนจะเสริมออกมา “เดี๋ยวผมนอนห้องของพี่เอง โอเค๊?”

แล้วแสตมป์ก็หมุนตัวเตรียมออกจากห้องเพื่อไปขอกุญแจจากด้านล่างขึ้นมาเพื่อนอนพักผ่อนบ้าง

“จะบ้ารึไงน่ะ เขาซ่อมอยู่ สมองเสื่อมรึไง!” เมซเซจเลยขมวดคิ้วทันที่แล้วจับแขนของแสตมป์เอาไว้ แสตมป์เลยพยายามแงะมืออีกฝ่ายออก

จริงด้วย...

แสตมป์ทำหน้าเด๋อเล็กน้อย วันนี้เขาเป็นอะไรของเขากันวะเนี่ย! แสตมป์เลยตีหน้าผากตัวเองเล็กน้อยแล้วเมื่อคิดอย่างอื่นออกก็พูดออกมา

“งั้นผมนอนห้องนี้ด้วยก็ได้ครับ แต่ผมนอนโซฟา”

“โทษที โซฟาของเต็ม ^^” เมซเซจเลยชี้ไปที่โซฟาในห้องที่ถูกสัมภาระของเมซเซจวางเต็มไปหมดแล้ว แสตมป์เลยอ้าปากเหวอทันที 

วันนี้นอกจากของฝากและยังมีของแถมเป็นพี่เมซเซจอีกเหรอเนี่ย!

_____________________________________________________________________________________________________________________________

เอ้อ! ตาเมซจะเอายังไงกับน้องกันแน่นะ? รอติดตามต่อไปนะคะ เจอกันค่ะ บ๊บาย 


ความคิดเห็น