ลานไพลิน/โรสแมร์รี่/B.L.Robins
Instagram-icon Line-icon

ฝากผลงานเรื่องอื่นด้วยนะคะ ขอบคุณเหล่าสาวกรีดเดอร์ทั้งหลายที่เข้ามานะคะ ไรท์ขอสัญญาว่าจะทำให้เต็มที่ค่ะ

ชื่อตอน : เรียกตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2561 12:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรียกตัว
แบบอักษร

หลังจากที่พระพายมาทำงานเป็นครูในโรงเรียน ก็เริ่มที่จะชิน แถมยังเริ่มสนิทกับนักเรียนในห้องบ้างแล้ว ยกเว้นก็แต่...อนาวิน

หลังจากวันนั้นเขาก็เริ่มทำตัวเหมือนจะประกาศศัตรูกับเธอได้ทุกเมื่อที่มีโอกาส แต่เธอก็พยายามไม่สนใจ เพราะคิดว่าเขายังเป็นวัยรุ่น แม้ว่าลึกๆแล้ว เธอแทบอยากจะจับคอเด็กนั่นให้แหลกเป็นชิ้นๆ ให้ตายเถอะ!!!

คราวก่อนเด็กนั่นก็แกล้งเธอ โดยเอาหมากฝรั่งมายัดใส่ในรองเท้าบ้าง หรือแกล้งอะไรแผลงๆกับเธอบ้าง แต่เธอก็พยายามอดทน หรือไม่บางครั้งเธอก็ต้องระบายกับคุณครูด้วยกันคนหนึ่ง

"เธอน่ะอย่าไปถือสาเด็กมันเลยนะพาย"

"จะไม่ให้ฉันถือได้ไงอ่ะลูกตาล ฉันเป็นครูนะ จะให้ฉันอดทนเป็นพระอิฐพระปูนฉันทำไม่ได้หรอก"

ลูกตาลเป็นครูสอนภาษาไทย ม.6 คอยรับฟังปัญหาครูด้วยกัน

"พายเธอรู้ไหมว่านายอนาวินน่ะ เป็นลูกของท่านประธานคณะกรรมการโรงเรียน แถมยังเป็นคนบริจากเงินให้โรงเรียนเราตั้งเยอะ ขืนมีเรื่องไปยุ่งด้วยนะเธอได้โดนไล่ออกตั้งแต่ยังไม่ครบเดือนแน่"

พระพายทำสีหน้าตกใจ

มิน่า...เด็กนั่นถึงได้ชอบหาเรื่องเธอโดยไม่มีใครเอาเรื่องเลย....ทำไมเธอถึงต้องมาซวยแบบนี้นะ

"ครูพายคะ" ครูผกาเดินมาเรียกฉันด้วยสีหน้าแปลก จนเธอสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร

"ท่านผอ.เรียกพบน่ะ"

พระพายถึงกับขมวดคิ้วด้วยความฉงนสงสัย แล้วลุกออกจากโต๊ะเดินไปที่ห้องผู้อำนวยการ


ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เข้ามาได้" เสียงของผอ.เรียก

พระพายเปิดประตูเดินเข้ามา พร้อมยกมือไหว้อย่างนอบน้อมผู้อาวุโสกว่า แล้วสายตาเธอก็หันมาเห็นชายวัยกลางคนอีกคนที่แต่งตัวภูมิฐานดูน่านับถือ เธอก็ยกมือไหว้

"นั่งก่อนสิครับครูพระพาย"

เธอพยักหน้าแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ที่ท่านผอ.ผายมือให้

"ครูพระพายครับ ผมขอแนะนำให้คุณรู้จักกับคุณอนากรครับ"จ

"สวัสดีค่ะ" เธอยกมือไหว้เขาอีกครั้ง อีกฝ่ายก็รับไหว้เธอเช่นกัน

"ครูพระพายมาทำงานที่นี่รู้สึกยังไงบ้างครับ"

"ดีค่ะท่านผอ. เด็กๆที่นี่นิสัยดีมากค่ะ" เธอพูดจากใจจริง

"ครูพระพายครับตอนนี้ที่ห้องนักเรียนที่คุณดูแลพวกเขาเป็นยังไงกันบ้างครับ"

"เอ่อ ก็ ก็ดีน่ะค่ะ" เธอตอบเสียงสั่นๆเมื่อนึกถึงนักเรียนอีกคนที่ตั้งท่าไม่ชอบเธอ...อนาวินข

"ครูพระพายครับ คุณอนากรน่ะเขาเป็นท่านประธานคณะกรรมการโรงเรียนเรา" เมื่อได้ยินดังนั้นพระพายถึงกับเริ่มตัวแข็งหันมามองคนที่นั่งข้างๆผู้อำนวยการ

"ผมเป็นพ่อของอนาวิน นักเรียนที่อยู่ห้องครูพายครับ" อนากรตอบ

"สวัสดีค่ะท่าน" คราวนี้เธอได้ยกมือสวัสดีอนากรอีกรอบด้วยความกลัว

"ไม่เป็นไรครับครูพาย" อนากรผายมือปฏิเสธ

"เอ่อ ท่านผอ.เรียกพายมาเพราะอะไรหรือคะ" เธอถามด้วยความกลัวว่าจะ...

"ท่านผอ.จะไล่พายออกหรือเปล่าคะ พายขอร้องนะคะอย่าไล่พายออกเลยค่ะ" พระพายอ้อนวอน

"เอ่อครูพระพายครับ ผมจะไล่ครูพระพายทำไมครับ ผมไม่ได้จะไล่ครูพายออก"

พระพายถึงกับถอนหายใจโล่งอกนั่งฟังคำตอบของอนากร

"ที่ผมเรียกครูพระพายมาเพราะผมอยากให้ครูพระพาย เป็นครูพิเศษของวิน ผมหมายถึงอนาวินน่ะครับ" คนที่เป็นพ่อดูทำท่าจะลำบากเวลาเอ่ยถึงชื่อลูกตัวเอง

"เอ่อ ที่ว่าเป็นครูพิเศษนี่คือยังไงคะ"

"คือ ผมอยากให้ครูพระพายคอยช่วยดูแลอนาวินน่ะครับ ผมอยากให้ครูช่วยเขาทำให้การเรียนให้จบ และสอบเข้ามหาลัยฯให้ได้น่ะครับ"

งานเข้าแล้วไงยัยพายเอ๋ย...

"เอ่อ คุณอนากรคะ คือว่า..."

"เดี๋ยวเพิ่มค่าจ้างให้คุณครับ" อนากรตอบ

มันไม่เกี่ยวกับเงินหรอก แต่มันเกี่ยวกับชีวิตของเธอ...ตายโหงแน่ๆ

"คือคุณอนากรคะ คือพายไม่ได้อยากจะช่วยนะคะ แต่พายแค่กลัวว่า...ว่า เอ่อ"

"ครูพระพายไม่ต้องกลัวเรื่องเจ้าวินมันหรอกครับ ถ้ามันทำอะไร ครูพระพายมายอกผมได้ครับ"

พระพายพยักหน้า ถึงแม้ว่าจะโล่งๆไปบ้างแล้ว แต่ก็อดที่จะหวาดหวั่นไม่ได้ จึงได้แต่นั่งเป่าปากรับคำไปเงียบๆ

ความคิดเห็น