AU

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 73 ชายผู้สวมหน้ากากมัมมี่อินดี้

ชื่อตอน : ตอนที่ 73 ชายผู้สวมหน้ากากมัมมี่อินดี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 108

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2561 10:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 73 ชายผู้สวมหน้ากากมัมมี่อินดี้
แบบอักษร

ตอนที่73ชายผู้สวมหน้ากากมัมมี่อินดี้

ท่ามกลางเสียงโหยหวน และการต่อสู้กับเหล่ามอนสเตอร์ที่แสนวุ่นวาย ไผ่ผู้สวมหน้ากากมัมมี่อินดี้กระชับดาบระดับ 7 ดาวที่อยู่ในมือพลันก็วิ่งไปด้วยความเร็วมุ่งหน้าไปยังการต่อสู้ของเหล่ามทหากิลด์ที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันยากลำบาก

สมาชิกกิลด์เดเรนซ์ที่ขาดหัวหน้าผู้สั่งการเนื่องมาจากเขาถูกมอนสเตอร์ฆ่าไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า พลันทีมก็แตกกระเจิงขวัญหนีดีฝ่อวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง บางคนประคองสติได้ดีหน่อยก็เข้าไปรวมกลุ่มกับสมาชิกทีมอื่นๆ เพื่อช่วยเป็นกำลังเสริมให้ แต่ถึงอย่างนั้นมอนสเตอร์ระดับสูงพวกนี้ก็หาได้เสียเปรียบไม่

“หัวหน้า พวกเราจะต้านมันไม่ไหวแล้วนะ มอนสเตอร์พวกนี้แข็งแกร่งมากกว่าตัวก่อนอีก” หนึ่งในสมาชิกทีมตะโกนบอกหัวหน้าผู้สั่งการอยู่เบื้องหลังไม่ยอมออกมาต่อสู้ด้วย

แต่ระหว่างที่ถอยออกมานั้น มอนสเตอร์ลิงยักษ์ตัวหนึ่งได้จังหวะ มันฟาดหางอันใหญ่โตทำลายกระบวนรบทันที สมาชิกที่หลบไม่ทันต่างถูกโจมตีอย่างรุนแรงกระจัดกระจาย

“อั่ก!! นี่มันอะไรกันเนี่ย ข้าถูกโจมตีทีเผลอ” ชายร่างสูงผู้เป็นหนึ่งในสมาชิกของมหากิลด์อทานด้วยความตื่นตระหนก แต่แล้วเจ้าลิงยักษ์ก็มุ่งหน้ามายังมันทันที

“ระวัง!!! หญิงสาวรูปร่างบอบบางน่าทะนุถนอมตะโกนเตือนเมื่อเห็นลิงยักษ์พุ่งไปหาชายหนึ่งในสมาชิก แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

อ๊าก!!!!

มือทั้งสองของลิงคว้าลำตัวของชายคนนั้นแล้วจับแขนจับขาฉีกกระชากจนร่างผู้เคราะห์ร้ายขาดเป็นสองท่อน เลือดที่สาดกระจายเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าและใบหน้าของหญิงสาวผู้ร้องเตือน ฉากที่เธอเห็นนี้มันน่ากลัวเกินกว่าที่จะเปล่งเสียงกรี๊ดออกมาได้

ยิ่งเจ้าลิงนั่นไม่ปล่อยโอกาสรับหมุนตัวตวัดหางอันใหญ่โตที่ปลายหางของมันมีขนที่ลักษณะคล้ายกับหนามแหลมคมที่สามารถฉีกกระชากเหยื่อได้อย่างง่ายดาย

ภาพหางและปลายขนที่แหลมคมสโลวโมชั่นเข้ามาเพื่อที่จะฉีกกระชากร่างของเธอ ความกลัวในส่วนลึกมันช่วยทำให้ภาพที่เกิดขึ้นช้าลง ทั้งยังบันทึกเป็นความจำฝังใจระยะยาวให้อีก นี่หรือคือจุดจบของเธอ

ตูม! !!!

เจี๊ยก!!!!!!!!!!!!!!!!

เจ้าลิงตะโกนลั่นด้วยความเจ็บปวด พลันสติสตางค์ของหญิงสาวนักเวทก็กลับมาสู่ปัจจุบันอย่างรวดเร็ว บรรยากาศความตายของเธอเมื่อก่อนหน้าถูกลบล้างด้วยเสียงร้องของลิงที่ตวัดหางเข้าโจมตีเธอ

มะ มันเกิดอะไรขึ้น!!! ความคิดบังเกิดขึ้นเต็มหัวของเธอแล้วในตอนนี้ แต่แล้วภาพที่เห็นกลับทำให้เธอต้องประหลาดใจ

บุรุษหนุ่มคนหนึ่งแม้จะตัวเล็กไปหน่อยแต่รัศมีความแข็งแกร่งที่แผ่ออกมาจากร่างกายนั้นส่งเสริมให้บุคลิกของเขามีมนต์ขลังมากขึ้น ข้างลำตัวของเขามีหางของลิงยักษ์ที่ถูกตัดขาดพร้อมเศษเลือดที่กระจัดกระจายทั่วพื้น

ส่วนเจ้าลิงนั้นมันกุมหางตัวเองแล้วร้องอย่างโหยหวนส่งสายตาอาฆาตแค้นมายังบุรุษหนุ่ม ผู้ที่เธอไม่อาจจะมองเห็นใบหน้าได้นั่นเพราะผ้าที่พันอยู่รอบส่วนหัวของเขา อีกทั้งความตื่นเต้นของเธอยังไม่จางหายไปไหน

บุรุษหนุ่มตัวเล็กนั้นไม่ได้ยืนรอให้เจ้ามอนสเตอร์ลิงทำใจกับของของมัน เขากระชับดาบแล้วตวัดเป็นแนวเฉียงออกไปทันที ด้วยความเร็วที่สายตามิอาจมองทัน ตัวเจ้าลิงเองก็เช่นกันที่ไม่สามารถมองการโจมตีนี้ทัน

คมมีดสายลม

เสียงเล็กๆ เอื้อนเอ่ยอย่างแผ่วเบาแต่กระนั้นภาพตรงหน้าที่เธอเห็น

รู้สึกเหมือนกับว่าถูกคมมีดที่มองไม่เห็นตัดออกไป นี่แค่ความรู้สึก แต่สิ่งที่ปรากฏยืนยันว่าเมื่อกี้คือท่าโจมตีจริงๆ นั้นก็คือ ร่างท่อนบนของมอนสเตอร์ลิงที่แยกออกจากกันเป็นแนวเฉียงกับดวงตาทั้งคู่ของมันที่เบิกกว้าง

ตุบ!!

เสียงของร่างส่วนบนมอนสเตอร์ลิงร่วงลงสู่พื้นพร้อมลมหายใจที่รวยรินของมัน เลือดกระฉูดออกมาท่วมท้นกลายเป็นแอ่งขนาดย่อม มันไม่สามารถร้องโหยหวนได้เนื่องจากความเจ็บปวดที่เหนือแสน สติรอบๆ ของมันกำลังพร่าเลือนลงอย่างช้าๆ ในที่สุดก็สิ้นใจลงด้วยความไม่เข้าใจของมัน หญิงสาวมองไปยังร่างของลิงด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน พลันก็รีบมองไปยังร่างบุรุษหนุ่มเมื่อครู่

 แต่ทว่าแค่เผลอละสายตาเขาก็หายไปโดยไร้ร่องรอยเสียแล้ว ทิ้งศพของลิงที่ค่อยๆ สลายไป พร้อมกับหลงเหลือเขี้ยวลิงชิ้นหนึ่งหล่นอยู่ตรงพื้น เพื่อเป็นหลักฐานพยานให้เธอได้เก็บไว้

เหล่านักผจญภัยที่อยู่รอบ ๆ ต่างเห็นเหตุการณ์นี้เช่นกัน พวกเขาตกใจไม่แพ้หญิงสาวผู้ที่เกือบจะเคราะห์ร้ายเลย แต่แล้วเขาคนนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางกระแสต่อสู้ที่เสียเปรียบของฝ่ายนักผจญภัย หัวหน้าทีมของกิลด์ระดับสูงกิลด์หนึ่งโยนสมาชิกสาวผู้ร่วมทีมเข้าไปในดงมอนสเตอร์ระดับสูงเพื่อซื้อเวลา

“ไม่นะ หัวหน้าทำแบบนี้ทำไม!!!” หญิงสาวตะโกนก่นด่าหัวหน้าทีมด้วยความตกใจกลัวและคับแค้นใจที่ถูกหัวหน้าจับเข้ามาในฝูงมอนสเตอร์สุนัขเวท

“ขอโทษนะ แม้เธอจะสวยน่ารักน่าทะนุถนอม แต่สถานการณ์นี้พวกข้าต้องเอาตัวรอดก่อน คนที่ไม่เข้ามาใหม่อย่างเธอคงหมดโอกาสรอดแล้วล่ะ!!” ชายผู้เป็นหัวหน้าพูดด้วยใบหน้าสำนึกผิด ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าพูดด้วยใบหน้าที่เสียดายต่างหาก

หญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายเธอต้องกวัดแกว่งธนูอย่างสะเปะสะปะเพื่อป้องกันการจู่โจมอันโหดเหี้ยมของหมาป่า เธอได้แต่สาปแช่งหัวหน้าทีมผู้เห็นแก่ตัวในใจเท่านั้น

ฉั๊วะ!!!

กรงเล็บอันแหลมคมกรีดผ่านเนื้อแขนอันนุ่มนวลของเธอ มันสร้างความเจ็บปวดให้อย่างมาก แต่ก็ไม่เท่าความเจ็บใจที่โดนใช้เป็นเหยื่อแบบนี้

“ให้ช่วยไหม” เสียงเล็กๆ เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างแผ่วเบาข้างกายเธอ มือขวาเขากระชับดาบอย่างมั่นคงพลันก็บิดตัวหลบกรงเล็บของหมาป่าตัวหนึ่งแล้วใช้ด้ามดาบกระทุ้งข้อเท้าของมันจากนั้นคมดาบก็ตวัดตัดร่างของหมาป่าขาดครึ่งอย่างง่ายดาย

หมาป่าที่มีความว่องไว แถมประสาทสัมผัสในด้านกลิ่นของมันก็เหนือกว่ามนุษย์ ทั้งหนังของมันยังแข็งแกร่ง แม้แต่ดาบระดับ 2 ดาวก็สร้างบาดแผลใหญ่ให้มันไม่ได้ แต่ทว่าการโจมตีของบุรุษผู้มีผ้าพันหน้ากลับสามารถตัดร่างมันขาดครึ่งอย่างง่ายดาย

เมื่อจัดการตัวแรกจังหวะของเขาก็ไหลลื่นบิดกายหมุนฟันดาบไปยังร่างของหมาป่าอีกตัวที่กำลังชะงักอยู่ เท้าของเขายังคงก้าวต่อไปดาบที่เปล่งรัศมีพลังอันน่าเกรงขามก็ตัดคอของตัวที่สามในเวลาไล่เลี่ยกัน

หมาป่าที่เหลือเมื่อมันเห็นพรรคพวกตายก็กระโจนพุ่งเข้าโจมตีชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว ทั้งยังมีอีกสองตัวที่กระโจนมาทางเธอ มันอ้าปากกว้างเผยให้เห็นคมเขี้ยวที่แหลมคมดูน่ากลัว เธอกำลังจะถูกกัดตาย

แต่แล้วก่อนที่คมเคี้ยวของหมาป่าทั้งสองจะฝังเข้าสู่ลำคอของเธอมันก็ถูกกระแทกด้วยหมัดเพียวๆ ของบุรุษหนุ่ม ทั้งยังหมัดเดียวแต่ทะลวงไปจนถึงตัวที่สองในทีเดียว เขี้ยวของหมาป่ากระเด็นกระจัดกระจายพร้อมกับร่างของมันปลิวว่อนไปไกลดังสายว่าวขาด เลือดพุ่งกระฉูดออกมาจากศีรษะของหมาป่าขณะที่มันปลิวกระเด็นไป

-นี่มันคือแรงของคนธรรมดาจริงๆ หรือ แรงที่ส่งร่างหมาป่าตัวสูงเมตรครึ่ง ยาวเกือบสามเมตรปลิวว่อนไปไกลอย่างง่ายดาย-

เขายังไม่หยุดแค่นั้นหันหน้าไปปะทะกับหมาป่านับสิบตัวที่พุ่งเข้ามาเพื่อหวังขย้ำ

วายุคลั่ง 5 ดาว

เสียงเอื้อนเอ่ยกระบวนท่าดังขึ้นด้วยน้ำเสียงอันเรียบเฉยก็ปรากฏแสงเรืองรองออกมาจากตัวดาบแล้วเจิดจ้าพุ่งออกมาเป็นพายุขนาดใหญ่ ใหญ่มากจนสามารถครอบคลุมบ้านได้ทั้งหลัง

เหล่าหมาป่าที่พุ่งมาต่างโดนสายลมที่คมดุจใบมีดตัดร่างออกเป็นส่วนๆ เสริมสร้างให้วงพายุกลายเป็นสีแดงฉานทั้งยังเคลื่อนที่ไปกลืนกินมอนสเตอร์ตัวอื่นที่อยู่ในรัศมี 200 เมตร รวมถึงนักผจญภัยผู้ชายอีกหลายคนให้กลายเป็นเศษเนื้อบดละเอียดในพริบตา

นี่มันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว โจมตีอย่างไร้ความปรานี นักผจญภัยชายนับสิบต่างตกตายด้วยเวทมนตร์อันทรงพลังแค่บทเดียว นี่มันอะไรกัน!!!!!!!! หญิงสาวนั่งขาสั่นงกๆ เธอรู้สึกหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเขาหันมาสบตาเธอก็ยิ่งสั่นเข้าไปอีก

“ทะ ท่านเป็นใคร” เธออยากจะตบปากตัวเองให้เลือกกระฉูดเลยจริงๆ ทำไมต้องถามคำนี้ออกไปด้วย เพราะถ้าหากเขาไม่พอใจขึ้นมาแล้วลงมือสังหารเธอทุกอย่างมันก็จบน่ะสิ

แต่แล้วเธอรู้สึกว่าชายผู้ที่ปิดบังหน้าตาด้วยผ้าซึ่งนำมาพันรอบๆ ใบหน้า เขายิ้มบางๆ

แต่จังหวะนั้นเองเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงคลื่นทำลายของพายุที่สังหารมอนสเตอร์บริเวณนี้ไป 9 ใน 10 ส่วน

………………………………………………

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น