แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -36- ...ความช่วยเหลือ...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -36- ...ความช่วยเหลือ...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.5k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2558 14:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -36- ...ความช่วยเหลือ...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

ตอนที่36

 

 

...ความช่วยเหลือ...

 

 

 

            1 เดือนผ่านไป

 

 

 

            ตลอด 1 เดือนที่ผ่านมาลูซและดาร์คคอยดูแลไอเดียตลอดเวลา ให้เลือดและพยายามหาเศษหาเลยกับไอเดียทุกครั้งที่ทำได้ คารอสก็จะมาหาไอเดียทุกๆ 3 วันและเดม่อนเองก็มาหาไอเดียแทบทุกวัน

 

 

 

            “ท้องเริ่มใหญ่ขึ้นแล้วนะ” คารอสพูดบอก ไอเดียมองท้องตัวเองที่ยื้นออกมาอย่างกับคนมีพุง

 

 

 

            “ตั้งแต่ที่เจ้าอุ้มท้องมานี้มันก็เป็นเวลาถึง 2 เดือนแล้ว ถ้ารู้สึกปวดท้องหนักๆจนยืนไม่ไหว ให้ใครก็ได้โทรมาเบอร์ข้านะ” คารอสพูดบอกและกดเบอร์โทรศัพท์ให้กับไอเดีย

 

 

 

            “ผมหนักๆช่วงท้องอ่า” ไอเดียพูดบอก คารอสยิ้มจางๆ

 

 

 

            “มันเป็นเรื่องปกตินะ ข้าว่าไม่ถึง 3 เดือนเจ้าก็คลอดแล้วละ” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “ผมรู้สึกอยากเลือดมากขึ้นตลอดเวลานี้มันเป็นเรื่องปกติรึเปล่าครับ” ไอเดียพูดถาม

 

 

 

            “ใช่เรื่องปกติ เพราะว่าลูกของเจ้าจะดื่มกินพลังของเจ้าและก็จะแย่งอาหารเจ้ากินด้วย แล้วตลอดทั้งเดินนี้เจ้าดื่มแต่เลือดงั้นหรอ” คารอสพูดถาม

 

 

 

            “ไม่อ่ะครับ บางครั้งเพื่อนสนิทผมก็มาหาและซื้อกับข้าวมานั่งกินกัน” ไอเดียตอบกลับ

 

 

 

            “อาหารมนุษยงั้นหรอ” คารอสเลิกคิ้วขึ้นสูง

 

 

 

            “ครับ มันเป็นอะไรรึเปล่า” ไอเดียพูดถาม

 

 

 

            “ไม่เป็นไรหรอก งั้นข้าขอตัวกลับก่อนแล้วกันนะ” คารอสพูดบอกยิ้มๆและหันไปมองลูซและดาร์คที่ยืนอยู่แถวๆริมหน้าต่าง คารอสพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงให้ลูซและดาร์คตามไป

 

 

 

            “เดียวข้ามานะ” ลูซพูดบอกและเดินมาจุ๊บที่หน้าผากของไอเดีย

 

 

 

            “เจ้านอนพักเถอะ” ดาร์คพูดบอกเพราะตอนนี้เป็นช่วงเช้าเป็นปกติที่แวมไพร์จะนอนเอาแรงในตอนเช้าอยู่แล้ว ร่างบางล้มตัวลงนอนบนเตียงโดยที่ดาร์คห่มผ้าให้

 

 

 

            ลูซและดาร์คเดินตามคารอสลงมาด้านล่าง ซึ่งมีหลุยส์นั่งจิบเลือดรออยู่ด้านล่างและลูบตัวของเดม่อนในร่างของแมวดำไปด้วยเช่นเดียวกัน คารอสนั่งลงที่โซฟาเดี่ยว ซึ่งลูซและดาร์คก็นั่งลงที่โซฟาตัวยาว

 

 

 

            “เป็นไงบ้าง” หลุยส์พูดถามขึ้น

 

 

 

            “ก็ปกติดี ร่างกายแข็งแรง แต่เตรียมตัวไว้ว่าไม่ถึงอาทิตย์เดียวไอเดียก็จะปวดท้องขึ้นมาอีก” คารอสพูดเสียงเรียบ เดม่อนกระโดดมาทางคารอสและนอนลงบนตักพร้อมกับสะบัดหางไปมา คารอสเองก็ลูบหัวของเดม่อนเล่นและเกาคางเอาใจเดม่อนไปด้วย

 

 

 

            “เจ้าจะเอายังไงต่อไป” ดาร์คพูดถามคารอส

 

 

 

            “ท่านลีโอเน่บอกว่าต้องรอดูไปอีกสักพักนะ รอให้คลอดลูกออกมาก่อนแล้วจะทดสอบอะไรเล็กๆน้อยๆ” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “เล็กๆน้อยๆนะ มันขนาดไหน” ลูซพูดถามด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

            “เอาหน่า ไม่ขนาดทำให้คนรักของเจ้าตายหรอก” หลุยส์พูดบอกเมื่อเห็นว่าลูซเริ่มพูดเสียงแข็งแล้ว

 

 

 

            “เดียววันพรุ้งนี้เจ้าพาไอเดียเข้าไปที่โลกต่างมิติเลยก็แล้วกัน ถ้าหากปวดท้องไดม่อนพี่ชายของเดม่อนจะคอยดูแลไปก่อนระหว่างข้ากำลังเดินทางไป” คารอสพูดบอกซึ่งลูซและดาร์คก็พยักหน้าเข้าใจ

 

 

 

            “ข้าอยากจะบอกเจ้าไว้หน่อย อย่าให้ไอเดียกินอาหารของมนุษย์มากนักนะ เพราะว่าไอเดียเป็นแวมไพร์ ลูกในท้องก็เป็นแวมไพร์ไม่ใช่มนุษย์สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับลูกในท้องคือเลือดมนุษย์ ข้าละสงสัยจริงๆว่าทำไมไอเดียกินอาหารมนุษย์เข้าไปถึงไม่คลื้นใส้เลย” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “อืม ข้าจะพยายามไม่ให้ไอเดียกินแล้วกัน เพราะเวลาข้าห้ามเดี่ยวนี้ไอเดียจะไม่ค่อยฟังเสียเท่าไหร่” ดาร์คตอบกลับก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

 

 

 

            “แล้วเรื่องที่ข้าคุยด้วยกับเจ้าเมื่อเดือนที่แล้วละว่ายังไง” หลุยส์พูดถามหลานชาย

 

 

 

            “พวกข้าไม่กล้าทำ” ลูซพูดตอบกลับออกมา

 

 

 

            “สิ่งที่ท่านขอมานั้นมันง่ายก็จริงในการทำแต่มันยากตอนท้ายนะ” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

            เมื่อเดือนก่อน...

 

 

 

          “ข้าอยากลองพิสูจน์อะไรบางอย่างในตัวของไอเดียสักหน่อย เจ้าทั้งสองต้องช่วยข้าด้วยเข้าใจมั้ย” หลุยส์พูดบอกกับหลานชายทั้งสอง

 

 

 

          “จะให้ข้าช่วยอะไรงั้นรึ” ดาร์คพูดถาม

 

 

 

          “ข้าต้องการให้เจ้าช่วยทำให้ไอเดียโกรธอะไรสักอย่างก็ได้ในตัวเจ้า” หลุยส์พูดบอกออกมาอีก

 

 

 

          “โกรธ ? ท่านคิดอะไรของท่านอยู่” ลูซพูดถาม

 

 

 

          “เพราะหากเลือดแท้โกรธพวกสายเลือดขุนนาง มันจะทำให้ระดับอย่างเราๆนะหวาดกลัว แต่ถ้าหากพวกที่ขาดสะติหรือพวกระดับชั้นต่ำอาจจะสลายกลายเป็นฝุ่นผงไปเลยละ” หลุยส์พูดบอก

 

 

 

          “ถ้าหากข้าทำให้ไอเดียโกรธ พวกข้าสองคนอาจถูกงอนยาวจนลูกคลอดเลยก็ได้นะ” ลูซพูดบอก

 

 

 

          “เจ้าจะบ้าหรอ ง้อไม่เป็นรึไง” หลุยส์พูดว่าลูซขำๆ

 

 

 

          “คุยอะไรกันหรอครับ” น้ำเสียงงัวเงียของร่างบางที่กำลังเดินลงมาจากบันไดถามขึ้นทำให้หลุยส์ ลูซและดาร์คหยุดคุยกัน

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

            “ถ้าเจ้าไม่ยอมทำ แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าไอเดียเป็นเลือดแท้จริงหรือเปล่า” หลุยส์พึมพำ

 

 

 

            “ข้าขอให้ท่านเลือกวิธีอื่น” ลูซพูดบอก

 

 

 

            “พูดเหมือนกับว่าเจ้ากลัวเมียอย่างงั้นแหละ” คารอสพูดขำๆ

 

 

 

            “เดม่อน” ดาร์คเรียกเดม่อนเบาๆซึ่งก็เหมือนว่าเดม่อนจะรู้ว่าจะต้องทำอะไรจึงขยับลุกมากัดเข้าที่แขนของคนรักเบาๆ ซึ่งมันก็ทำให้คารอสสะดุ้งนิดๆเหมือนกัน

 

 

 

            “อะไรนิ” คารอสพูดยิ้มๆและดึงหูเดม่อนเบาๆทำให้เดม่อนหงายท้องเอาอุ้งเท้ามาดันมือของคารอสเล่น ซึ่งมันก็ทำให้หลุยส์ส่ายหน้าไปมาเมื่อเห็นคารอสเล่นกับเดม่อนเหมือนเด็กๆ

 

 

 

            “เจ้าขึ้นไปหาไอเดียเถอะ” หลุยส์พูดบอกหลานชาย ลูซและดาร์คก็พยักหน้ารับเพราะอยากขึ้นไปหาไอเดียอยู่เหมือนกัน ลูซและดาร์คจึงเดินขึ้นไปบนห้องนอนเพื่อที่จะไปเฝ้าร่างเล็ก

 

 

 

 

            ช่วงดึกของวันต่อมาลูซและดาร์คได้พาไอเดียไปยังโลกต่างมิติ ซึ่งไอเดียก็บ่นปวดท้องอยู่บ่อยๆ ทำให้ลูซและดาร์คต้องคอยประคบประหงมอยู่ตลอดเวลาคอยเอาใจคอยทำโน่นทำนี้ให้ตลอดเวลา และพยายามไม่ขัดใจและดุไอเดียมากนักเนื่องจากไอเดียจะโกรธง่ายเอามากๆ

 

 

 

            “เป็นไงบ้าง เจ้าวิ่งฝ่าไหวมั้ย” ดาร์คพูดถามเพราะเขาทั้งสามต้องวิ่งฝ่าป่าหมอกซึ่งเป็นทางของหมาป่านอกรีค ลูซมองหน้าไอเดียที่ตอนนี้มีหยาดเหงือเล็กน้อยอยู๋

 

 

 

            “ไหวครับ ผมไม่เป็นไร” ไอเดียพูดบอก

 

 

 

            “งั้นวิ่งที่พื้นเถอะ ถึงแม้ว่าจะมีความเสี่ยงที่จะเจอหมาป่าแต่ก็ดีกว่าเสี่ยงที่จะต้องตกลงมาจากต้นไม้แล้วแท้งลูก” ลูซพูดบอกก่อนที่ทั้งสามจะออกตัววิ่งทันทีไอเดียวิ่งได้ช้ากว่าทุกๆครึ่งเพราะรู้สึกปวดท้องอย่างรุนแรงตลอดทางไม่มีหมาป่าตนไหนวิ่งตามมาเลยแม้แต่ตัวเดียว

 

 

 

            กึก

 

 

 

            “ไอเดีย!” ลูซร้องขึ้นเมื่อเห็นว่าไอเดียทรุดลงนอนกับพื้น

 

 

 

            “เจ็บ....” ไอเดียพูดเสียงแผ่วเบาและนอนกุมท้องเอาไว้ด้วยความทรมาณ

 

 

 

            “ไหวมั้ย” ดาร์คพูดถามและพยายามมองว่าจะมีหมาป่าวิ่งเข้ามาใส่มั้ย

 

 

 

            “ไม่...เจ็บ...อ่า...” ไอเดียพูดบอกพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงมอาบแก้ม

 

 

 

            “ขึ้นหลังข้าก็ได้นะ” เสียงทุ่มต่ำของใครบางคนดังขึ้น ไอเดียระบายยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นว่ารีคอนในร่างของมนุษย์กำลังยืนอยู่ด้านหน้าของทั้งสาม รีคอนเดินเข้ามาหาไอเดียและพลักตัวของลูซออกเบาๆเพื่อจะขยับเข้ามาอุ้มตัวของไอเดีย

 

 

 

            “เจ้าอย่ามายุ่งพวกข้าจัดการเองได้” ลูซพูดว่าด้วยความไม่พอใจ

 

 

 

            “แล้วเจ้าคิดว่าจะจัดการกับหมาป่าอีกนับสิบตัวที่กำลังจะวิ่งมาทางนี้งั้นรึไง” รีคอนพูดว่าและออกตัววิ่งทันที ซึ่งลูซและดาร์คก็ต้องวิ่งตามไปเช่นเดียวกัน

 

 

 

 

            ทั้งหมดใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงสุดเขตของป่าหมอกรีคอนมองร่างเล็กในอ้อมอกด้วยความคิดถึง คิดถึงร่างเล็กๆที่เคยอยู่ในอ้อมกอดแต่ ณ ตอนนี้ความคิดถึงนั้นมันกลับน้อยลงไป และมันกลับหวนไปให้เด็กหนุ่มร่างบอบบางที่ชอบทำหน้าตาเศร้าๆ พยายามทำตัวร่าเริงกลบเกลื่อนความรู้สึกซึ่งเข้าได้คิดแล้วว่าจะทำให้ใบหน้านั้นยิ้มออกมาด้วยหัวใจที่แท้จริง รีคอนส่งไอเดียให้กับดาร์ค ซึ่งดาร์คเองก็รับมาอุ้มไว้เมื่อร่างเล็กได้ถูกความเย็นกับตัวของดาร์คก็สะดุ้งเล็กน้อยเพราะไออุ่นของรีคอนนั้นกลบความเย็นไปแทบหมดแต่พอมาเจออะไรเย็นๆมันทำให้ไอเดียขนลุกไปนิด

 

 

 

            “ขอบใจมาก” ดาร์คอดไม่ได้ที่จะพูดขอบคุณ

 

 

 

            “ไม่จำเป็นที่ข้าช่วยไม่ได้คิดจะช่วยพวกเจ้าสองคนอยู่แล้ว แต่ที่ข้าช่วยคือคนที่ข้าเคยรักเพียงเท่านั้น” รีคอนพูดบอก

 

 

 

            “ข้าว่าเจ้ารีบพาไอเดียไปเถอะ ฝูงของข้าใกล้เข้ามาแล้ว ข้าจะได้บอกฝูงของข้าได้ว่าข้าไล่เจ้ามาจนสุดทางแล้ว” รีคอนพูดบอก ไอเดียค่อยๆเอื้อมมืออันสั่นเทามาหารีคอนซึ่งรีคอนก็รีบจับมือของไอเดียเอาไว้เช่นเดียวกัน

 

 

 

            “พยายามเข้านะ....ใช่ว่าข้าจะเกลียดเจ้า...ข้ากลับยิ่งเป็นห่วงเจ้า....” รีคอนพูดเสียงแผ่วเบาไม่รู้สึกเกรงกลัวต่อสายตาของลูซและดาร์คที่ส่งมาเลยแม้แต่น้อย

 

 

 

            “ขอบ...คุณนะ” ไอเดียพูดเสียงแผ่วเบาและหันหน้าไปซุกอกของดาร์ค เมื่อไอเดียพูดจบดาร์คก็ออกตัววิ่งทันทีซึ่งมันทำให้มือของรีคอนที่ยังคงจับมือของไอเดียอยู่สะบัดนิดๆราวกับถูกกระชาก รีคอนมองมือของตัวเองก่อนจะยกยิ้มบางๆ

 

 

 

            “เจ้าทำได้อยู่แล้ว...อย่ากลัวในสิ่งที่เจ้าลงมือทำมันไปแล้ว” รีคอนพูดเสียงแผ่วเบาและแปลงเป็นหมาป่าร่างยักษ์ก่อนจะวิ่งเข้าไปในป่า

 

 

 

 

            ลูซและดาร์คพาไอเดียมายังปราสาท เมื่อเข้ามาแล้วไดม่อนพี่ชายของเดม่อนก็รีบนำไอเดียไปนอนบนเตียงทันที โดยที่มีลูซและดาร์คคอยยืนอยู่ข้างๆไอเดีย ไอเดียนอนบิดไปมาด้วยความที่เจ็บท้องเอามากๆ เจ็บจนบรรยายไม่ได้ ไดม่อนรีบบอกให้เดม่อนที่นั่งอยู่ข้างๆไปตามคารอสทันที

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สามสิบหก!!++++++++++

 

เมื่อวานแต่งไม่ทันขี้อ้อนขอโทษนะค่า

ความคิดเห็น