waywie

อย่าลืมคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจแก่นักเขียน:)

บางส่วนของความจริง 50% [คียxโซ่]

ชื่อตอน : บางส่วนของความจริง 50% [คียxโซ่]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2561 18:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บางส่วนของความจริง 50% [คียxโซ่]
แบบอักษร

Part: Key


ตอนนี้ผมสับสนไปหมด ใครเป็นไอ้โซ่ตัวจริงกันแน่ ไอ้โซ่ที่ผมรู้จักและได้ข้อมูลมาใหม่คือมันเป็นเข้ามาเป็นเด็กกำพร้าตอนอายุ 4 ขวบ มีคนไปพบมันอยู่ในป่าลึกข้างถนนใหญ่ มันจำอะไรไม่ได้ สุดท้ายเลยอยู่มาจนถึงมันขึ้นมอห้าเทอมสองแล้วโดนไล่ออก แต่ผมสืบไม่ได้ว่าทำไมมันโดนไล่ออกจากบ้านเด็กกำพร้า ไม่มีข้อมูลอะไรบ่งชี้เลย รู้แค่ว่าครอบครัวไอ้พีชช่วยเหลือมันให้อาศัยอยู่เท่านั้น


หลังจากที่วางสายจากพี่กรีน ผมโทรไปหาไอ้โซ่ มันบอกว่าอยู่กับไอ้เปอร์ ผมเคยห้ามมันไปยุ่งกับไอ้เปอร์ แต่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์มาโกรธมาลงกับมัน ผมต้องการเดินทางไปเชียงใหม่


อีกอย่างถ้าไอ้เชนคนที่อยู่เชียงใหม่ท้องได้ แล้วถ้าไอ้โซ่มันท้องได้ล่ะ ผมไม่เคยป้องกัน มีอะไรกันแทบทุกวัน ช่วงนี้มันยิ่งแปลกๆไป ตอนนี้ผมเริ่มเก็บของทั้งของมันกับผมลงอย่างรีบๆพรุ่งนี้เช้าต้องบินไปเชียงใหม่แต่เช้า ผมเดินไปเดินมาเดินมาจนทนไม่ไหว ลงไปข้างล่างคอนโดเพื่อนรอไอ้โซ่กลับมา


พอรถเข้ามาจอดลงหน้าคอนโดไอ้โซ่ก็เปิดประตูลงจากรถ มันดูเหม่อๆจนไม่สังเกตเห็นผม สีหน้ามันดูเจ็บปวดและสับสน ทุกครั้งมันเป็นคนอารมณ์ร้อน มีอะไรเครียดๆก็จะระบายออกมา แต่วันนี้กลับเป็นคนละคน


ผมรีบตามมันขึ้นไปบนคอนโดทันที พามันไปที่บันไดหนีไฟ มันเป็นอะไรหรือมันงอนอะไรผม ผมเดินไปคว้าแขนมัน แล้วจับบ่ามันให้หันมามองผม ผมตกใจที่เห็นน้ำตามันใหลลงมาไม่หยุด มันไม่พูดอะไรกับผมซักคำ มันแค่สบตาผมและร้องไห้ออกมาเงียบๆ ไม่มีเสียงโวยวาย ไม่มีคำด่า ไม่มีคำหยาบออกมาจากมันซักคำ


"โซ่ มึงเป็นอะไร"


"ฮึก ทำไมกูต้องเป็นแบบนี้ด้วย ฮืออ"


ผมตกใจที่มันร้องให้ออกมา หรือความทรงจำบางอย่างมันเริ่มกลับมา ดูจากสีหน้ามันทั้งเศร้าทั้งเจ็บปวดและสับสนอะไรบางอย่าง ทำให้ผมรู้สึกแย่ไปกับมัน หัวใจผมหน่วงๆไปกับมันยังไงก็ไม่รู้ ผมดึงมันเข้ามากอดแล้วลูบหัวลูบหลังมันเบาๆ


"ฮึก ฮืออ เมื่อไหร่มึงจะปล่อยกูไปซักที"มันร้องออกมาดังกว่าเดิม


"..."


"ฮึก กูกลัวตัวเอง กูเกลียดตัวเอง อย่ามายุ่งกับกู"


มันพูดจบและเอามือมาผลักหน้าอกผมเพื่อดันตัวออก ผมกอดมันแน่น ปกติมันโวยวายผม มันไม่เคยโทษตัวเองเลย แต่วันนี้มันมาพล่ามอะไรไม่รู้ให้ผมฟัง เอาแต่โทษตัวเอง เกลียดตัวเอง


"เป็นอะไร บอกกูสิ ไม่ไว้ใจกูเหรอ"


"กลัวมึงจะเกลียดกู"


"บอกมา"


"วันนี้กูกลับไปที่บ้านเด็กกำพร้าที่กูเคยอยู่ ความทรงจำบางอย่างของกูกลับมา กูจำได้ว่ากูโดนแม่นิล แม่ที่ดูแลกูตอนนั้นตี เพราะกูโดนข่มขืนมาจากที่โรงเรียน แม่นิลไม่เชื่อคิดว่ากูขายตัวเพราะไอ้พีชเป็นคนบอกแล้วเอารูปถ่ายอะไรต่างๆให้ดู ฮึก กูไม่อยากจะเชื่อว่าไอ้พีชจะทำกับกูแบบนี้"


".."ผมอึ้งไป


"พอกูไปโรงเรียนเก่า กูจำได้ตอนกูถูกข่มขืนในห้องเก็บของมืดๆตรงตึกมอปลาย ฮึก กูกลัว ทุกครั้งที่มีอะไรกันกับมึงภาพความมืดและความเจ็บปวดคืนนั้นตามหลอกหลอนทุกครั้ง และเมื่อไหร่ที่กูเผลอร้องออกมาด้วยความกลัวมึงก็รุนแรงกับกูทุกทั้ง จนกูต้องเก็บทุกอย่างความรู้สึกทุกอย่างไว้คนเดียว ถ้ากูบอกไปว่าครั้งแรกของกูโดนข่มขืนไปตอนมอห้าเทอมสอง มึงคงจะรังเกียจกูมากกว่านี้ อึก กูเลยเลือกที่จะเก็บไว้คนเดียว"


มันร่ายยาว แต่ผมสะดุดตรงที่มันบอกว่า โดนข่มขืนที่ห้องเก็บของตึกมอปลาย ตอนมอห้าเทอมสอง ถ้ามันอยู่มอห้าตอนนั้นผมคงอยู่ปีหนึ่ง ผมนึกย้อนไปตอนที่พวกผมกับไอ้เต้เอายาปลุกเซ็กส์มอมเหล้าผม หลังจากที่ท้ากันไปเล่นที่โรงเรียนเก่า แล้วขังผมไว้ในตึกมอปลาย ภาพมันเบลอมากๆผมนึกว่าผมทำร้ายพีช หรือว่าไม่ใช่ไอ้พีชจะเป็นไอ้โซ่ ผมเบิกตากว้างอยากตกใจ


"มะมึง"


"แล้วมึงรู้ไหม กูไปที่โรงเรียนเก่าเข้าไปในตึกมอปลาย แล้วความทรงจำอีกอย่างกูก็ผุดออกมา ฮึก กูทำลังท้องกับไอ้นั่น ไอ้คนที่ข่มขืนกู กูโดนผู้ชายคนนึงผลักตกลงมาจากบันไดชั้นสองลงมาชั้นล่าง ฮึก กูแท้งลูก ถึงเขาเกิดมาจากความไม่ตั้งใจแต่กูก็ไม่อยากเสียเขาไป กูกับพี่เปอร์ไปเช็คที่โรงพยาบาลที่กูจำได้ว่ามีคนพากูไปรักษาปรากฎว่ากูแท้งจริงๆ มีคนพากูมาโรงพยาบาลได้ทันพอดีเลยไม่ตกเลือดตาย ฮืออ"ผมปวดหนึบที่หัวใจ


"โซ่ คะใครทำมึง"


"กูไม่รู้ ฮึกกูไม่เห็นหน้า อึก มึงเชื่อกูเหรอว่าท้อง"


"กูเชื่อ ป่ะเข้าไปคุยในห้อง"


ผมจูงมันเข้ามาในห้อง จากทีแรกที่ยืนอยู่บันไดหนีไฟ พอเข้ามาในห้องผมกอดมันทันที ผู้รู้สึกแย่ปนเปกับรู้สึกเสียใจ ผมเข้าใจผิดมาตลอดว่าคนๆนั้นคือไอ้พีช เพราะผมถามไอ้พีชมันก็ยอมรับว่าเป็นมัน


ผมทำเลวกับไอ้โซ่ไว้มาก ผมไม่รู้ว่ามันตั้งใจหักรถชนไอ้เจรึป่าว ผมสับสนตัวเอง ผมเสียใจที่ลงโทษมันทั้งๆที่มันจำอะไรไม่ได้ ผมได้แต่กอดมันอยู่อย่างนั้น มันร้องไห้ออกมาจนเสื้อที่ผมใส่เปียกไปหมด ผมจับหน้ามันขึ้นก่อนก้มลงไปจูบอย่างอ่อนโยน จูบแรกจนจูบปัจจุบันคือมัน กับพีชถึงมีอะไรกันแต่ผมป้องกันทุกครั้ง ไม่เคยคิดจะจูบ ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน กับไอ้โซ่มันคือข้อยกเว้นสำหรับทุกๆอย่าง


"โซ่ คืนนั้นคือกูเอง กูเองที่ข่มขืนมึง"


พูดจบมันก็เบิกตากว้างทำหน้าไม่เชื่อ ผมยิ้มให้มันก่อนก้มลงไปจูบมันอย่างอ่อนโยนซ้ำๆ จนมันเหวอไปเลย


"กูโดนเพื่อนมอมเหล้าแล้วใส่ยาปลุกเซ็กส์เอากูไปขังที่ตึกมอปลาย กูจำอะไรไม่ได้นัก กูนึกว่าคนๆนั้นคือไอ้พีช แต่มันคือมึง คืนที่ในห้องมืดสนิท ห้องเก็บของชั้นสาม"


"ฮือออ ไอ้เหี้ย อุ้บ"ผมจูบปิดปากมันอีกครั้ง


"กูขอโทษที่ทำร้ายมึง ชอบโทษทุกอย่าง มึงไม่จำเป็นต้องให้อภัยกู กูเสียใจที่ลูกเราไม่อยู่แล้ว แต่กูหวังว่าเขาจะมาเกิดใหม่กับเรา"


พูดจบผมก็ลูบไปที่ท้องไอ้โซ่ ก่อนย่อตัวลงไปจูบที่ท้องมัน และลุกขึ้นมากอดมันแน่นและจูบที่ปากมันอย่างอ่อนโยน ก่อนพามันไปอาบน้ำและมานอนกอดบนเตียง สีหน้ามันเต็มไปด้วยความกลัวและสับสน ผมเข้าใจมัน คนที่เคยทำร้ายอยู่ดีๆก็มาทำดีด้วยใครๆก็ไม่ชิน


"เดี๋ยวกูขอเวลาสืบความจริง เมื่อความจริงเปิดเผยออกมากูจะยอมรับผลมัน"ผมบอกคนที่หลับไปแล้ว ก่อนจะนอนหลับตาลงบ้าง


โดยทั้งสองไม่รู้ว่ามีใครบางคนยืนกำหมัดแน่นอยู่ตัวมุมบันไดหนีไฟ อาจเป็นคนที่ทุกคนไม่คาดคิดก็ได้ใครจะรู้





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}