ลานไพลิน/โรสแมร์รี่/B.L.Robins
Instagram-icon Line-icon

ฝากผลงานเรื่องอื่นด้วยนะคะ ขอบคุณเหล่าสาวกรีดเดอร์ทั้งหลายที่เข้ามานะคะ ไรท์ขอสัญญาว่าจะทำให้เต็มที่ค่ะ

กลิ่นและศัตรู

ชื่อตอน : กลิ่นและศัตรู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2561 18:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กลิ่นและศัตรู
แบบอักษร

พอถึงคาบทานข้าวกลางวัน พระพายได้เดินไปที่โรงอาหารอย่างรวดเร็ว เพื่อหาอะไรทาน

แต่ตามร้านข้าวก็มีนักเรียนเป็นจำนวนมากกำลังจะกินข้าวเหมือนกัน ทำให้หญิงสาวต้องยอมถอดใจหันไปหาขนมปังอย่างอื่นทานไปก่อน


"เฮ้อ! เปิดเทอมวันแรกงานแม่งก็เยอะเลยว่ะ" เจมส์ส่งเสียงเหนื่อยหน่าย

"เออว่ะ เชี่ยแม่ง น่าเบื่อชิพหายเลย" เพื่อนอีกคนก็บ่นเหมือนกัน

"เออแต่วันนี้ก็มีเรื่องดีนะเว้ย วันนี้ครูพายที่ปรึกษาห้องเราอ่ะ โครตเจ๋ง ว่ะสวยก็สวย เก่งก็เก่งว่ะ" เจมส์พูดเมื่อนึกถึงใบหน้าของครูพระพาย

"จริงว่ะมึง แม่งอย่างกับนางฟ้ามาโปรดเลย..."

เพร้ง!

เสียงกระแทกจานข้าวดังขึ้นทำให้คนในโต๊ะนั้นอดสะดุ้งไม่ได้

"แ-กกันได้ยัง" อนาวินหันมาพูดหน้าตาย พลางนั่งเขี่ยจานข้าวไปกินไปนิ่ง

"เฮ้ย! ไอ้วิน เรื่องพ่อมึงอ่ะไงวะ" เจมส์หันมาพูด

"ช่างแม่ง" อนาวินได้หันมาตอบ

"แล้วเวลามึงกลับบ้านมึงก็ต้องไปเจอหน้าอ่ะดิ่มึงจะทำไงวะ"

"จะสนทำไมวะเขาไม่ได้มาสนใจอะไรกูซะหน่อย เขาไม่รู้ว่ากูจะเป็นไง ทำอะไร อยู่ยังไง ถ้ากูไม่อยากจะหน้ากูก็นอนในรถจบ"

"โหไอ้ห่าวิน เดี๋ยวมึงได้ขาดใจตายหรอกนอนในรถ"

"โอ๊ยไอ้ห่ากูไม่ได้โง่ขนาดนั้น กูมีห้องพักกูเดี๋ยวกูก็นอนเอง ไอ้ห่าคนบ้าอะไรจะนอนรถตลอด" อนาวินพูดไปแล้วมองนาฬิกา

"ไอ้เจมส์เดี๋ยวกูออกไปดูดบุหรี่ก่อนนะเว้ย เดี๋ยวมา"

"เออ มึงอย่าให้ครูจับได้แล้วกันล่ะ เดี๋ยวมึงได้ซวยโดนด่าโดนเทศน์อีก" เจมส์บอก

"เออน่า กูรู้" อนาวินตอบก่อนจะเดินออกจากโรงอาหารไป


พอออกมาจากโรงอาหารได้ พระพายได้รีบหยิบขนมปังที่ซื้อมาออกมาจากกระเป๋ากระโปรง

"สวรรค์ทรงโปรด" เธอพูดด้วยความดีใจ หลังจากที่รออดทนต่อคิวซื้อมาตั้งนาน แล้วนั่งกัดไปจนเพลินลิิ้นเพลินปาก แต่แล้ว...

"กลิ่นอะไรเนี่ย" เธอกำลังได้กลิ่นเหม็นๆเหมือนอะไรไหม้ๆแทบยังจวนจะอ้วกอีก

พระพายก้มลงดมเสื้อที่เธอจำได้ว่าโดนรถทำน้ำกระเซ็นใส่ แต่มันก็ไม่ใช่กลิ่นเดียวกัน

เธอจึงได้ยืนมองหาต้นกลิ่น จนกระทั่งเธอได้หันไปเห็นนักเรียนชายในชุดพละสีฟ้าซึ่งกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ เธอจึงรีบวางก้อนขนมปังนั้นแล้วเดินเข้าไปหาเด็กคนนั้น

"นี่เธอ!"

เด็กคนนั้นได้หันมามองหน้าเธอ ซึ่งเธอจำได้แล้ว ว่าเขาคือเด็กนักเรียนในห้องเธอ

"ฮะ"

"กล้าดียังไง" เธอยืนกอดอกหวังจะให้คนตรงหน้าวางสิ่งที่อยู่ในมือลงซะ แต่กลับไม่ใช่

"อะไรครับ" เขาถามอย่างคนไร้ความสำนึกใดๆทั้งสิ้น

"นี่นายรู้ไหมว่านายทำอะไรอยู่"

"ผมทำอะไรฮะ"

"นายเอาบุหรี่มาสูบได้ยังไง" เธอเข้าเรื่อง

"ทำไมผมถึงสูบไม่ได้ล่ะครับ" เขาถามอย่างกับคนที่ไม่ได้ทำผิดอะไร

"นี่นาย!...ก็นี่มันในโรงเรียน นายเอาบุหรี่มาสูบที่นี่ได้ยังไงหึ นายอนาวิน" เธออ่านชื่อบนอกเขา

เขาดูท่าจะไม่สะท้านอะไรเลย แถมยังกระตุกยิ้มที่มุมปากราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่น่าขัน แถมเขายังสูบมันให้เธอเห็นอีกรอบ ก่อนจะค่อยๆเป่าควันทั้งหมดออกมาใส่หน้าเธอ จนคุณครูสาวต้องหันหน้าหลบด้วยความรังเกียจ

"แค่กๆๆๆๆ" พระพายแสดงอาการไอออกมาด้วยความไม่ชอบกลิ่นมันอย่างแรงเพราะว่ามันทั้งเหม็นและไม่น่าสูดเข้าไปด้วยซ้ำ

"วางมันลงเดี๋ยวนี้นะ!" เธอสั่ง

"ไม่"

"ฉัน-บอก-ให้-วางมันลงเดี๋ยวนี้" เธอสั่งเสียงเด็ดขาด ปัดมือหนาที่คีบบุหรี่มวนนั้นตกลงไปที่พื้น

"ให้ตายสิ" ทั้งน้ำเสียงและสีหน้ายามที่เขามองเธอ ทำให้พระพายชักไม่แน่ใจว่าเธอควรจะสิ่งหนีดีไหม

ในจังหวะที่เธอกำลังจะวิ่งหนี ข้อมือบางของเธอก็เหมือนถูกกระชากให้กลับมา โดยเขา

"กล้า-ดี-ยังไง" อนาวินเอ่ยเสียงน่ากลัว

"ปล่อยนะ ปล่อยนักเรียนนี่ครูนะ" เธอพยายามสะบัดมือออกแต่ก็ถูกมือหนาของเขาจับไว้อย่างแน่นหนา

"นี่ปล่อยนะ ปล่อย"

"นี่นักเรียน...ทำอะไรน่ะ" มีครูคนหนึ่งขี่จักรยานผ่านมาเห็นพอดี

พระพายไม่กล้าพูดออกไปเมื่อเห็นสายตาพิฆาตดุร้ายจากคนตรงหน้าทั้งๆที่เขามีสถานะเป็นนักเรียน

"ไม่มีอะไรหรอกครับครูพอดีว่าครูคนนี้กำลังจะเหยียบตกหลุมน่ะครับ ผมก็เลยช่วยไว้" เขาพูดน้ำเสียงยิ้มแย้มแต่ก็ไม่จริงจัง สักพักครูคนนั้นก็ขี่ผ่านไป

อนาวินได้หันกลับมามองหน้าเธออีก

"ถ้าครูบอกใครล่ะก็ครูได้โดนดีแน่" เขาพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะเดินจากไป ทำให้พระพายถึงกับขาสั่นเพราะความกลัว ในสายตาคู่นั้นที่มองเธออย่างกับว่า เธอเป็นศัตรู นั่นทำให้เธอแน่ใจแล้วว่าไม่ว่าจะทำงานที่ไหน ก็มักมีอุปสรรคและดูเหมือนจะเป็นเด็กคนนั้นนั่นเอง

ความคิดเห็น