BIG Sea

ขอเเค่เม้นท์กับไลค์ไรท์ก็มีเเรงใจในการอัพเเล้วล่ะ❤❤ ●●ได้โปรดเม้นท์กันมาถ้าชอบ●●

ชื่อตอน : DON’T WANNA LOSE EP.5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2561 20:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DON’T WANNA LOSE EP.5
แบบอักษร



“ออกัสอย่าดื้อ เอามาให้เเม่เร็ว” วันนี้ฉันต้องเลี้ยงหลานค่ะก็พี่สาวฉันไม่ว่างติดงานสำคัญส่วนพ่อเขาก็ไปทำงานต่างจังหวัดพอดี ฉันเลยต้องรับหน้าที่เป็นคุณเเม่จำเป็นซะงั้น

“ไม่ห้ายยย~”

“ออกัสอย่าดื้อสิ” ออกัสเริ่มงอเเงเเล้วค่ะสงสัยจะง่วงเเล้วสิ ฉันเลยคว้าตัวออกัสมาอุ้มเดินเข้าไปที่ห้องนอนจากนั้นก็เริ่มกล่อมให้นอนไม่นานก็ผล็อยหลับไป

“เห้อ..หลับสักที” ฉันเดินออกมาจากห้องเเล้วก็เปิดทีวีดูพลางๆเพราะวันนี้ฉันว่างค่ะเนื่องจากต้องรับหน้าที่เลี้ยงหลานเลยไม่ได้รับงานสอนพิเศษ ซึ่งปกติฉันจะสอนพิเศษในวันเสาร์อาทิตย์เพื่อหารายได้พิเศษ


ตึ้งตึ่งๆ…ตึ้งตึ่งๆ…

ใครกันมากดออดหน้าห้องนะ ก็ไม่ค่อยมีใครรู้ที่อยู่ใหม่ฉันนี่นาก็ฉันเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่เอง พอเสียงออดดังขึ้นอีกฉันก็รีบวิ่งไปเปิดประตูเพราะกลัวออกัสจะตื่นนะสิ่

แอด~

ทันทีที่เปิดประตูฉันก็เจอเข้ากับร่างสูงผู้เป็นเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ทำใจฉันเต้นเเรงอยู่บ่อยครั้ง..เขาคือคนที่ชื่อดาบไง..ว่าเเต่เขามาหาฉันมีอะไรรึเปล่านะ?

“ผมรบกวนคุณรึเปล่า..” เเล้วเขาก็ถามขึ้น

“เอ่อ..ไม่นิ่คะ คุณมีอะไรรึเปล่า?” เขามองมาที่ห้องฉันอย่างกับว่ากำลังหาใครสักคนฉันเลยถามเขาไป

“เอ่อ..พอดีผม..ผมมายืมกระดาษคุณนะ คือกระดาษผมหมดมันต้องใช้ด่วนคุณพอจะมีให้ผมยืมบ้างไหม” มายืมกระดาษงั้นหรอ?

“งั้นเข้ามาข้างในก่อนสิคะ เดี๋ยวฉันหาให้น่าจะมีอยู่” ที่เชิญเข้ามาก็เพราะถ้าให้เขายืนอยู่หน้าห้องก็คงไม่ดีใช่ไหมล่ะอีกอย่างเขาก็มีน้ำใจกับฉันตั้งหลายครั้งนิ่

ฉันเดินนำเขาเข้ามาให้ห้องเเล้วก็เชิญเขาให้นั่งรอก่อนจากนั้นก็ไปหากระดาษให้เขา เเต่กระดาษดันหมดซะได้ลืมไปเลยว่าอาทิตย์ก่อนเพิ่งปริ้นท์งานส่งอาจารย์

“เอ่อ..ขอโทษทีนะคะ พอดีกระดาษฉันก็หมดเหมือนกัน..” ฉันเดินมาบอกเขาๆเองก็ยิ้มตอบกลับมาเเล้วพูดว่า

“ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมไปซื้อเองก็ได้..เอ่อว่าเเต่..คุณอยู่คนเดียวหรอครับ..” เเทนที่เขาจะรีบร้อนเดินออกไปเพื่อจะไปซื้อกระดาษเเต่เขากลับไม่ทำอย่างนั้นเเถมมานั่งถามฉันอย่างใจเย็นอีก ไหนบอกว่างานเขาด่วนไง

“ก็..ใช่ค่ะ ฉันอยู่คนเดียว” นี่อย่าบอกนะว่าจะมาฉุดกันน่ะถึงจะหล่อซะจนใจละลายจนฉันอยากจะสมยอมเองก็ตามที เเต่ถามเเบบนี้มันไม่น่าไว้ใจเลยเเฮะ

“อย่ามองผมเเบบนั้นสิ่ครับ คิดว่าผมจะมาฉุดคุณรึไง..”นี่เขารู้ความคิดฉันรึเปล่านะหรือว่าหน้าฉันมันฟ้องว่าคิดเเบบนั้นกัน

“เปล่านิคะ ฉันไม่ได้คิดเเบบนั้นซะหน่อย”

“เเง!~ฮึก ฮื่ออออ” เเล้วเสียงของออกัสก็ดังขึ้นซึ่งก็คงจะตื่นเเล้วสิ่นะ ฉันเลยต้องรีบวิ่งเข้าห้องไปโดยไม่สนใจเขาก็ขืนปล่อยไว้เเบบนั้นออกัสก็คงจะร้องไห้ไม่หยุดเเน่

“ออกัส..เป็นไรค้าบบบ…โอ๋..มาๆๆเเม่พาไปเล่นข้างนอกเนอะ”

“ฮื่อ..ๆๆ” พอเห็นหน้าฉันออกัสก็เริ่มหยุดร้องบ้าง  จากนั้นฉันก็เข้าไปอุ้มออกัสเดินออกมาจากห้องนอนไปยังห้องนั่งเล่นเเละเขาก็ยังอยู่ตรงนั้นที่เดิมเพิ่มเติมคือเขามองมาที่ออกัสอย่างไม่วางตา

“มีอะไรรึเปล่าคะ..” เขามองนานเกินไปเเล้วนะ

“ปะ เปล่าครับ” เขาพูดเสียงเบาลง ฉันจับออกัสให้นั่งบนตักพลางหยอกล้อให้นางอารมณ์ดีขึ้น เด็กวัยนี้เวลาตื่นนอนมาเเล้วไม่เจอใครก็มักจะร้องเเบบนี้เเหละค่ะพอโดนปลอบก็จะหยุดไปเอง

“น้องน่ารักดีนะครับ ว่าเเต่ชื่ออะไรเอ่ย…” เขาพูดกับฉันก่อนจะก้มลงไปหยอกกับออกัส

“ฮื่อ..” ออกัสเห็นเเบบนั้นก็ทำท่าจะร้องขึ้นมาอีกฉันเห็นเเบบนั้นก็อดขำกับหน้าเหวอๆของเขาไม่ได้

“โอ๋ๆ..อย่าร้องคับบคุณลุงเขาใจดีจะตาย..เนอะ”

“มานี่มาลุงอุ้มหน่อยเร็ว..มาคับ..” เขาน่ารักนะคะผู้ชายคนนี้

“ฮื่อ!ม่ายเอา..” เเต่ออกัสก็ยังกลัวเขาอยู่ดี-_-น่าสงสารเขานะคะ

“เอ่อ..ท่าทางน้องจะไม่ชอบผมนะครับ” พอออกัสหยุดร้องฉันก็ปล่อยให้คลานเล่นที่พื้นตามใจชอบ เเล้วเขาก็พูดกับฉันด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก

“ทำไมคิดอย่างงั้นคะ เด็กก็อย่างงี้เเหละค่ะคุณคิดมากเองต่างหาก..” ฉันอยากขำกับท่าทางนอยด์ๆของเขาจริงๆเลย

“ผมรบกวนคุณมากเเล้ว ผมไปดีกว่าเนอะ” เเล้วเขาก็ลุกขึ้นก่อนที่จะเอ่ยลากัน ฉันที่เห็นว่าเขากำลังจะไปก็เดินตามมาส่งหน้าห้องเป็นมารยาท

“ลูกคุณน่ารักมากเลยนะครับ..เดี๋ยววันหลังผมจะซื้อของเล่นมาให้เเกนะ”

“คะ..?.เอ่อ..”

“งั้นผมไปก่อนนะครับ” อะไรของเขาตอนพูดทำไมต้องทำหน้าเศร้าใจใส่เเบบนั้นด้วย เเล้วเขาก็เดินจากไปฉันมองตามเเผ่นหลังกว้างไปจนเขาขึ้นลิฟต์ถึงได้ปิดประตูลง เมื่อกี้ฉันเผลอสบตาเขาด้วยเเหละ>///<

VENUS END



#DARB TALK

ผมทนนั่งคิดเรื่องของเธอไม่ไหวก็เลยลงไปหาเธอให้รู้เเล้วรู้รอด อยากจะรู้ว่าเธอมีครอบครัวเเล้วจริงๆรึเปล่า..ผมเเกล้งทำเป็นว่าไปขอกระดาษเพื่อมาปริ้นท์งานด่วนเพียงเพราะอยากจะรู้ว่าเธอมีใครอยู่ในห้องด้วยรึเปล่า

ตอนเเรกที่ไปถึงเธอก็ทำท่าไม่ไว้ใจผมเท่าไหร่เเต่สุดท้ายเธอก็ยอมให้ผมเข้าไปในห้อง ผมถามเธอว่าอยู่คนเดียวรึเปล่าเธอก็บอกว่าใช่ ซึ่งมันก็ทำให้ผมยิ่งมั่นใจกับข้อสันนิษฐานที่ว่าเธออาจจะเป็นซิงเกิ้ลมัม

เเล้วนั่งได้สักพักผมก็ได้ยินเสียงเด็กร้องจากนั้นเธอก็วิ่งออกไปเอาเด็กคนนั้นออกมา เด็กนั่นชื่อออกัสเป็นเด็กผู้ชายน่ารักๆคนหนึ่งเเต่เเม่งท่าทางกลัวผมใช่เล่นเเฮะ ผมว่าผมก็หล่อนะมีอะไรให้ต้องกลัวว่ะ!

จากนั้นผมก็ขอตัวกลับออกมาก่อน มาตั้งหลักว่าจะเอายังไงต่อดี ใจผมมันรู้สึกถูกใจคนนี้เเล้วนิ่จะให้ผมทำยังไงได้ว่ะเเละในที่สุดผมก็หาข้อสรุปให้ตัวเองได้สักทีว่า ถึงเธอจะเป็นซิงเกิ้ลมัมผมก็ไม่ได้นึกรังเกียจหรอกเเค่ใจมันบอกว่าใช่เเค่นั้นมันก็เพียงพอเเล้วล่ะ อดีตที่ผ่านมาเธอจะพลาดหรือเป็นยังไงมาผมก็จะไม่สนใจเเละผมว่าผมคิดดีเเล้วว่ะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น