yamyam_1
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 16 ห่วง (แก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 ห่วง (แก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 10:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 ห่วง (แก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

ตอนที่ 16 ห่วง 

เรื่องที่ผมกำลังท้องมีไม่กี่คนที่รู้ น้านิด แล้วก็เนมรายนี้ต้องบอกเขาจริงไม่งั้นคงมีเรื่องให้ง้อยาวเลย ซึ่งเนมนี่ดีใจจนออกนอกหน้ายิ่งกว่าใครเสียอีกเริ่มมีอาการเห่อหลานขั้นหนักด้วยครับ แล้วเย็นนี้ก็ชวนไปเดินห้างด้วยไม่รู้ว่าจะพาไปซื้ออะไร 

ผมยังคงนั่งทำงานในบริษัทเหมือนเดิมคุณภพก็ยังมองผมอยู่เรื่อย ๆ บางทีก็ส่งสายตาเป็นประกายมาด้วย ทำเอาผมแทบไม่กล้ามองกลับไปเลยครับ อะไรของเขากันนะ 

"ตินกลับบ้านเถอะ" 

"ทำไมครับยังไม่ถึงเวลาเลิกงานนี่ครับ"จู่ ๆ ก็จะให้กลับบ้าน งานผมก็ยังไม่เสร็จสักหน่อย 

"ไม่ต้องทำงานเลยจะดีมาก" 

"ผมก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยนี่ครับ" 

"แต่ฉันอยากให้นายอยู่บ้านนี่ไม่ต้องมาทำงานหรอก" 

"แต่ผม.." 

"เมียกับลูกฉันเลี้ยงได้" 

"ผมเชื่อ.."เขาพูดอะไรออกมาก็ไม่รู้ครับ แต่ใจผมนี่เต้นตึกตักเลย รู้สึกใจไม่ดีเลย 

"แต่อยู่บ้านผมไม่รู้จะทำอะไรนี่ครับ มันดูว่าง ๆ ด้วย" 

"อยู่กับน้านิดไม่เบื่อหรอก"ดูเหมือนเขาจะพยายามหว่านล้อมผมเหลือเกินครับ 

"ถ้าผมอยู่บ้านแล้วงานผมล่ะครับ"ผมก็ต้องทำงานนี่นา ถึงแม้เขาจะออกปากว่าเลี้ยงได้ก็เถอะผมไม่อยากงอมืองอเท้า 

"เดี๋ยวฉันจัดการเอง" 

"เอางั้นก็ได้ครับผมคงขัดไม่อยู่ดี" 

สุดท้ายแล้วเขาก็จะบังคับผมให้ได้อยู่ดี คิดถูกหรือคิดเนี่ยน่าจะหนีไปตั้งแต่ตอนนั้นละ ส่วนจะหนีพ้นไม่พ้นนั้นคงอีกเรื่อง... 

งานของผมเสร็จเร็วกว่ากำหนดผมก็มีเวลาว่างเหลือเฟืออีกเยอะ กว่าจะถึงเวลาเลิกงานจะนั่งเฉย ๆ มันก็ยังไงไม่รู้จะให้มองเขาทำงานหรอครับแบบนี้ก็ไม่ไหว 

ผมตัดสินใจออกจากห้องทำงานซึ่งเขาไม่ได้ว่าอะไรค่อยสบายใจหน่อยเนมก็คงทำงานอยู่แน่ ๆ นี่ผมโด่ดเดี่ยวเดียวดายเลยครับ จริงสินานแล้วนี่ที่ผมไม่ได้ไปที่ร้านของพี่เกดไปเยี่ยมสักหน่อยน่าจะดี 

ผมไม่ได้เอารถของผมมา...จะใช้บริการวินมอเตอร์ไซด์ก็กระไรอยู่สุดท้ายเลยตัดสินใจขึ้นรถแท็กซี่เลยน่าจะดีที่สุด ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีก็ถึงร้านพี่เกดแล้ว ผมจ่ายเงินค่ารถแล้วรีบลงจากรถทันที คิดถึงกลิ่นขนมแล้วสิครับ 

. 

. 

กริ้ง กริ้ง 

ผมเปิดประตูเข้าไปในร้านยังเหมือนเดิมกว่าทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปบ้างเล็กน้อย กลิ่นเครื่องดื่มกับขนมยังหอมอบอวลเลยครับ รู้สึกดีที่ผมไม่ได้มีอาการแพ้ท้องแต่อย่างใด 

"ขอนมปั่นหนึ่งแก้วกับเค้กบลูเบอรีหนึ่งชิ้นครับ" 

"ได้ค่ะ..กรุ...พี่ตินนนนน"จ๋าที่กำลังยุ่งอยู่กับการชงกาแฟก่อนจะเงยหน้าขึ้นมารับออร์เดอร์เมื่อเห็นหน้าผมก็ร้องเรียกชื่อผมซะดังเลย 

"เบา ๆ หน่อยสิลูกค้าตกใจหมดทำไงหื้ม"ผมเอ็ดไปก่อนจะเดินไปยังหลังเคาน์เตอร์ 

"ก็จ๋าดีใจนี่นา" 

"พี่ก็ดีใจไม่ได้เจอกันนานเลย" 

"พี่ตินสบายดีใช่ไหมคะ" 

"พี่ว่าจ๋าไปเสิร์ฟลูกค้าก่อนก็ได้เดี๋ยวลูกค้ารอนานแล้วค่อยมาคุยกันนะ" 

"ก็ได้ค่ะนี่ก็ออร์เดอร์สุดท้ายแล้วค่ะรอแป๊ปนะคะ"จ๋ายกถาดเครื่องดื่มไปเสิร์ฟให้กับลูกค้าส่วนผมก็นั่งรอหลังเคาน์เตอร์ 

"มาแล้วค่ะ" 

"พี่เกดล่ะจ๋า" 

"อ๋อ พี่จ๋าออกไปทำธุระข้างนอกค่ะ ว่าแต่พี่ติน..." 

"พี่ทำไมหรอ ถามมาได้นะ"เหมือนจ๋าจะไม่กล้าถามผมเลยครับ ผมได้แต่ยิ้มตอบไป 

"พี่ตินสบายดีไหมคะ แล้ว..." 

"พี่สบายดี แล้วนี่แล้วอะไรล่ะ" 

"ทำไมพี่ตินถึงได้ลาออกจากร้านล่ะคะ แล้วคนคนนั้นทำไมถึงได้.."ไม่แปลกที่จ๋าจะสงสัยก็เขาจัดการหมดเองคนเดียวเลยนี่นาแถมไม่มาปรึกษาผมด้วย 

"ก็..ตามที่เขาเคยบอกนั่นแหละ"ผมว่าคุณภพคงจะบอกพี่เกดกับจ๋าไปแล้วล่ะไม่งั้นคงไม่ยอมให้ผมลาออกหรอกครับ 

"จริงหรอคะเนี่ย ว่าแล้วเชียว" 

"อะไรหรอที่ว่า" 

"ก็ตอนแรกจ๋ากับพี่เกดยังไม่เชื่อใจไงคะ จู่ ๆ ก็มาบอกกันแบบนั้นอีกอย่างเขาก็ไม่ให้พี่ตินมาด้วยนี่ จ๋ากับพี่เกดนี่เป็นห่วงพี่มากเลยค่ะ" 

"นั่นสิก็อย่างที่จ๋าพูดแหละ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ" 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ตินสบายดีจ๋าก็เบาใจ"รู้งี้ผมมาตั้งนานแล้วล่ะถ้ารู้ว่าเป็นห่วงกันขนาดนี้รู้สึกผิดเลยครับ 

"เดี๋ยววันนี้พี่อยู่ช่วยก็แล้วกันนะ"ชดเชยสักหน่อยคิดถึงการทำงานที่ร้านด้วย 

"จะดีหรอคะ แล้วงานบริษัทของพี่ล่ะคะ" 

"ไม่เป็นไรหรอกวันนี้งานพี่เสร็จหมดแล้วล่ะ มันว่างพอดี" 

"แน่นะคะ แล้วแฟนพี่ตินจะไม่ว่าหรอคะก่อนมาที่นี่ได้บอกหรือยังคะ" 

"ยังเลยไว้ค่อยบอกก็แล้วกันนะ"รู้ใจผมจริง ๆ เลย ถามจี้ถูกจุดไปอีกหวังว่าคุณภพคงจะไม่ว่าอะไรหรอก...มั้ง 

"ตามใจพี่ตินเลยค่ะ เดี๋ยวจ๋าไปเก็บเงินกับลูกค้าก่อนนะคะ" 

"เดี๋ยวพี่ไปช่วยเก็บโต๊ะนะ" 

จ๋าเดินไปเช็กบิลกับลูกค้าส่วนผมก็เดินตามไปเก็บจานขนมแล้วแก้วกาแฟตามโต๊ะต่าง ๆ รู้สึกเหนื่อยกว่าเมื่อก่อนนิดหน่อยครับ ก้ม ๆ เงย ๆ ผมจะไหวไหมนะ 

"ไม่ต้องทอนนะครับผมให้ทิป ขอเป็นเบอร์คุณคนนี้ได้ไหมครับ"เดี๋ยวนี้ลูกค้าเขารุกกันแบบนี้เลยหรอครับ... 

"เอ่อ..." 

"พี่ติน.."จ๋ากระเถิบมาใกล้ ๆ ผม 

"ขอโทษด้วยครับ" 

"ทำไมล่ะครับ" 

"ผมมีครอบครัวแล้วครับ" 

"ผมคงมาช้าไปสินะครับ" 

"ครับ" 

"งั้นไว้เจอกันใหม่ครับ"ว่าแล้วลูกค้าก็ออกจากร้านไป ยังจะมามีการเจอกันใหม่อีก... นี่ขนาดบอกไปขนาดนี้แล้ว ถ้าบอกว่ามีลูกนี่ยังจะมายุ่งกับผมอีกมั้ยนะ 

"น่ากลัวจังเลยพี่ตินลูกค้าแบบนี้" 

"ไม่ไหวนะแบบนี้" 

ผมช่วยงานในร้านกับจ๋าจนเวลาผ่านไปพอสมควร พี่เกดก็กลับมาจากทำธุระ พวกเราได้นั่งพูดคุยถามสารทุกข์สุขดิบกันได้ไม่นานนัก เพราะถึงช่วงที่ลูกค้าทยอยเข้าร้านมาอย่างเนืองแน่น ทำเอาวุ่นเลยทีเดียว 

วันนี้เป็นวันที่ผมใช้พลังงานไปเยอะมากก เหนื่อยเลยครับ ผมช่วยงานได้นิดหน่อยพี่เกดก็ขอไปพักเพราะกลัวว่าผมจะไม่ไหว แถมยังห่วงหลานในท้องผมอีก 

วันนี้จุ๊บแจงมาที่ร้านด้วยครับผมนี่ดีใจสุด ๆ คิดถึงมากครับไม่เจอกันนานโตขึ้นเยอะเลยครับ ผมอยู่เล่นเป็นเพื่อนหลานแทนจ๋าเพราะยังต้องรับลูกค้ากับพี่เกด 

ยัยหนูของผมคงจะน่ารักไม่ต่างจากจุ๊บแจงแน่ ๆ เลยอดใจรออีกไม่นาน..มั้งครับ ผมกับจุ๊บแจงพากันวาดรูประบายสี ทั้งเล่นเกม ร้องเพลง จนหลานตัวเล็กของผมหลับไปแล้ว 

รู้สึกเหมือนเลี้ยงลูกเลยล่ะครับมีความสุขดี จุ๊บแจงหลับไปแล้วผมก็ออกไปช่วยงานหน้าร้านนิด ๆ หน่อย ๆ ส่วนมากจะโดนห้ามไม่ให้ทำซะมากกว่า ผมเลยขัดอะไรไม่ได้ พอมันว่างก็ชักจะเริ่มง่วงขึ้นมาแล้วล่ะ งั้นของีบสักพักก็แล้วกัน... 

. 

. 

"อะ...อือ.. หืออ" 

ผมนอนหลับแล้วรู้สึกตัวสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนนี้กี่โมงกี่ยามกันแล้ว ผมหลับไปนานเท่าไหร่กันนะแล้วนี่จุ๊บแจงไปไหนหรือว่าจ๋าจะพากลับไปแล้ว ผมยังคงอยู่ที่ร้านพี่เกดสินะเวลาเท่าไหร่แล้วเนี่ยตอนนี้ 

"แย่แล้วไง...พี่เกดครับผมกลับก่อนนะครับ"เมื่อดูเวลาก็ปรากฏว่าสามทุ่มกว่าแล้ว ผมกะว่าจะโทรบอกคุณภพด้วยไหงลืมซะได้ล่ะ... 

"จะกลับแล้วหรอ นี่ขนมที่พี่เก็บไว้ให้นะ แล้วก็..." 

"ขอบคุณมากครับ"ผมกล่าวขอบคุณก่อนจะรับกล่องขนมมาแล้วรีบกลับทันที 

"เดี๋ยวก่อนสิติน!! " 

"นั่นจะรีบไปไหน" 

"หือ คุณภพ..." 

ผมกำลังจะออกจากร้านพี่เกดเรียกผมไว้ ผมอยู่นานกว่านี้ไม่ได้ผมอาจจะถูกคุณภพดุเอาแน่ ๆ แต่แล้วก็มีอีกเสียงที่เอ่ยทักผมไว้ ผมหันไปมองที่ต้นเสียงก็เจอกับเขานั่งอยู่ในร้าน... 

"คุณภพ..คือผม.."ผมพูดไม่ออกเลยผมไม่ได้บอกด้วยว่าจะออกไปไหนกลับตอนไหน.. 

"พี่พยายามจะบอกตินเรื่องนี้แหละ... เคลียร์กันดี ๆ นะก่อนกลับล็อกร้านให้พี่ด้วย"พี่เกดเดินมากระซิบกับผมก่อนจะหายเข้าไปในร้าน 

"ครับ"ผมรับปากพี่เกดแล้วก็เดินไปหาคุณภพที่นั่งอยู่ด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ.. 

"ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกว่าจะไปไหน"ยังไงผมก็ต้องขอโทษผมผิดเต็ม ๆ 

"รู้ใช่ไหมว่าตัวเองผิด" 

"รู้ครับ คือผม.." 

"อย่าให้ฉันต้องห่วงนักสิ รู้ไหมถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไง ห่วงลูกบ้าง" 

"ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะครับ"ผมกำลังจะอธิบายแต่ดูเหมือนคุณภพจะไม่ฟังผมเลย ผมเข้าใจนะครับว่าเป็นห่วง..เป็นห่วงลูก..นั่นสินะครับ 

"นี่ก็ดึกแล้วกลับบ้านกันเถอะ" 

2BC.

ความคิดเห็น