วไลกร/ชาล็อต
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับดาว+กุญแจ+เหรียญ ที่สนับสนุนวไลกรนะคะ : )

ผู้หญิงอีกคนเป็นใคร-1

ชื่อตอน : ผู้หญิงอีกคนเป็นใคร-1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 571

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2561 19:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผู้หญิงอีกคนเป็นใคร-1
แบบอักษร


วันต่อมา

อณิษฐาขยับร่างอย่างเมื่อยล้า เธอผลักแขนและขาของนีโอออกจากลำตัว แล้วลุกขึ้นนั่ง แขนใหญ่ล่ำของเขาวาดมารั้งให้เธอนอนลง

“จะรีบลุกไปไหน คุณต้องอยู่จ่ายดอกเบี้ยผมอีกหนึ่งคืน” แค่เสียงของเขาก็ปั่นป่วนอารมณ์เธอจนกายสาวขนลุกซู่ได้ขนาดนี้

“ฉันจะไปอาบน้ำค่ะ” หญิงสาวตอบตรงๆ เพราะหมดหนทางต่อรอง

นีโอลุกขึ้นจูบซอกคอ ลากผ่านมาถึงแผ่นหลัง สองแขนสอดไปด้านหน้าโอบอุ้มทรวงล้นมือเคล้าคลึงเร้าอารมณ์ แค่ได้สัมผัสเพียงเล็กน้อย เขาก็ต้องการครอบครองเธออีกครั้ง โชคเป็นของสาวไทย เพราะโทรศัพท์มือถือของเขาดังขัดจังหวะเสียก่อน เขาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย

“มาแล้วเรอะ นัดกี่โมง อืม ขอบใจ” หนุ่มอิตาลีคุยกับอัมริโกด้วยภาษาไทย น่าแปลกที่เขาไม่คิดจะมีความลับกับหญิงสาวที่เคยดูถูกเขา

ดวงตาคมมองผิวขาวละเอียดพลางบอกและชี้ไปทางขวามือ

“คุณไปอาบน้ำก่อน แต่งตัวสวยๆ ด้วยล่ะ เสื้อผ้าทั้งหมดในตู้ ผมซื้อเอาไว้ให้คุณ”

ลูกหนี้คนสวยขยับลุกขึ้นพร้อมกับยึดผ้าห่มไว้กับตัว แต่ถูกมือใหญ่ดึงไว้ เธอจึงยืนหันหลังนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา ฝ่ามือร้อนอ้อมไปลูบไล้นวลเนื้อที่เจ้าของหวงแหน พร้อมกับสอดนิ้วเข้าสู่โพรงลึกอย่างรวดเร็ว หญิงสาวยืนเกร็ง เจ้าของริมฝีปากหยักบางก้มลงขยำเขี้ยวบนบั้นท้ายกลมขาว ก่อนจะผละขึ้นบอกด้วยเสียงทุ้มแหบพร่า

“ผมมัดจำไว้ก่อน ไปอาบน้ำได้แล้ว”

“คุณก็ปล่อยมือจากผ้าสิ” เสียงหวานสั่นไหวไม่แพ้กัน

“ทำไมต้องใช้ผ้า ไม่เห็นต้องปิดความสวยงาม ถ้าคุณไม่รีบไปเดี๋ยวนี้ คุณจะไม่ได้ลุกจากเตียงอีก” คำข่มขู่ที่ดูเหมือนจะเอาจริง ทำให้อณิษฐารีบวิ่งเข้าห้องน้ำทั้งที่ไม่มีผ้าสักชิ้นปกปิดร่างกาย

นีโอหัวเราะไล่หลังอย่างมีความสุข แล้วความคิดก็สะดุดกึก ความสุขงั้นหรือ ชายหนุ่มถามตนเองในใจ คำนี้มันหายไปจากชีวิตของเขาตั้งแต่อายุเก้าปี ห้าปีก่อนที่คิดว่ามันกลับมาแต่มันก็หายไปจากชีวิตอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ไม่คิดว่าในสมองจะได้ยินคำนี้ดังก้องขึ้นอีก เขาสะบัดศีรษะแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้อง กลับเข้าห้องนอนใหญ่ของตนเอง

ร่างใหญ่ล่ำอาบน้ำแต่งตัวเสร็จออกจากห้องนอน เขาลงบันไดแล้วเดินเข้าไปด้านใน เห็นแม่บ้านจุไรกำลังจัดวางอาหารอยู่ที่โต๊ะติดผนังกระจก หญิงวัยกลางคนจะมาทำความสะอาดทุกวัน ถ้าวันไหนเจ้าของเพนต์เฮาส์อยู่เธอจะทำอาหารไว้ให้เขา วันนี้อัมริโกสั่งให้ทำอาหารเพิ่มอีกสองที่ แล้วตัวเขาก็ออกไปทำธุระให้เจ้านาย

“จุไร เสร็จแล้วกลับได้เลย” คำสั่งจากเจ้านายทำให้หญิงวัยกลางคนหันมาพยักหน้ายิ้มรับ พอจัดโต๊ะอาหารเรียบร้อย เธอจึงเดินออกจากเพนต์เฮาส์

นีโอเดินออกมาด้านหน้าซึ่งเป็นห้องรับแขกที่อณิษฐาเคยมานั่งครั้งแรก เขาไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนขึ้นมาบนเพนต์เฮาส์นอกจากอณิษฐา ชายหนุ่มนึกหงุดหงิดที่วันนี้จำใจต้องรับการนัดหมายจาก วรางค์ และยอมให้ณัฐนรีมาพบในเพนต์เฮาส์ส่วนตัว เสียงประตูเพนต์เฮาส์เปิด ลอนโซเดินนำสาวร่างเล็กเข้ามา เขารีบปรับสีหน้าและเดินไปรับ ลอนโซกลับออกไปทันที

“สวัสดีค่ะ คุณนีโอ” ณัฐนรีส่งมือให้เจ้าของเพนต์เฮาส์

“สวัสดีครับ คุณเอิร์ธ” หนุ่มอิตาลีจับมือเธอเขย่าเบาๆ แล้วเดินนำไปนั่งใต้เพดานชั้นสอง

“เชิญนั่งครับ คุณจะดื่มอะไรดี” นีโอชี้ไปที่เก้าอี้บุกำมะหยี่สีน้ำตาลไหม้

“อะไรก็ได้ค่ะ” ริมฝีปากเล็กบางยิ้มรับ

เธอเดินไปนั่งบนเก้าอี้ไม้สักหันหลังให้บันได เพื่อมองทิวทัศน์แม่น้ำเจ้าพระยาผ่านกระจกบานกว้าง ร่างใหญ่ล่ำเดินเข้าไปที่บาร์เครื่องดื่ม เขานำน้ำผลไม้รวมมาผสมค็อกเทลให้ผู้มาเยือน

“ค็อกเทลผลไม้รวมครับ” นีโอยื่นแก้วค็อกเทลให้ ตัวเขานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“ขอบคุณค่ะ” ณัฐนรีรับแก้วเครื่องดื่มมาจิบ แล้ววางบนโต๊ะกระจกสีชา

ขณะเดียวกันบนชั้นสองของเพนต์เฮาส์ ในห้องนอนเล็ก อณิษฐาเลือกหยิบชุดลำลอง เป็นเดรสสีกรมท่าผ้าชีฟองทอจากใยไหม ซับในด้วยเนื้อผ้ามันวาว หญิงสาวสวมชุดเดรสแขนกุดทรงเอกระโปรงบานยาวเหนือหัวเข่าสามนิ้ว ด้านหลังทิ้งชายกระโปรงยาวกว่าด้านหน้า

เธอรีบเดินออกจากห้องนอน หันไปมองทางขวามือจำได้ว่าเป็นห้องนอนของนีโอ ซึ่งเคยถูกเขาจับตัวมาครั้งแรก เจ้าของร่างสวยสมส่วนก้าวลงบันได ทว่า...จรดฝีเท้าลงไปได้ไม่กี่ขั้นเสียงชายหญิงคุยกันดังแว่วมาจากด้านล่าง ใบหน้ารูปไข่ก้มมองขณะที่มือจับอยู่บนราวบันไดกระจก ดวงตาเรียวสวยเห็นแต่ด้านหลังของหญิงสาว ส่วนเจ้าของเพนต์เฮาส์นั่งหันหน้ามาทางบันได

“ลงมานั่งด้วยกันสิ นิด” นีโอเงยหน้าเรียกคู่นอนของเขาอย่างสนิทสนม จนเจ้าของชื่อยังแปลกใจ แต่มันกลับไม่น่าตกใจเท่ากับใบหน้ารูปหัวใจเบี่ยงกายหันมองขึ้นมาบนบันได

“นิด!” ณัฐนรีอุทานเสียงดัง

“เอิร์ธ!” แต่อณิษฐาอุทานแผ่วเบา ร่างกายราวกับไร้เรี่ยวแรง รู้สึกหน้ามืดขึ้นทันที เธอทรุดนั่งบนบันไดไม้สัก

“นิด! คุณเป็นอะไร” นีโอลุกพรวดวิ่งขึ้นบันไดมาหาลูกหนี้ของเขาอย่างรวดเร็ว

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่รู้สึกเวียนหัว คุณไปต้อนรับแขกเถอะ ฉันขอไปพักนะคะ” พูดจบเธอก็เกาะราวบันไดดึงตัวเองลุกขึ้น ก้าวเดินขึ้นไปชั้นบนกลับเข้าห้องนอนของเธอ ร่างใหญ่ล่ำเดินกลับลงมาแต่ไม่วายส่งแววตาห่วงใยขึ้นไปถึงคนข้างบน

“เธอเป็นใครหรือคะ” ลูกสาวร้านทองชื่อดัง ทำเป็นไม่รู้จักผู้หญิงที่เดินกลับขึ้นไป

ความคิดเห็น